Кіріспе

Италиялық мүсінші Франческо Мочи (29 шілде 1580, Монтеварчи – 6 ақпан 1654, Рим) – негізінен Рим, Пьяченца және Орвието қалаларында жұмыс істеген итальяндық ерте барокко мүсіншісі. Орвиетодағы оның алғашқы драматикалық туындылары қазір нағыз барокко мүсіндерінің біріншісі деп есептеледі.

Мансап

Оның алғашқы білімі Флоренциялық суретші Санти ди Титодан болды, онда ол бейнелеу айқындығына және дизенгоның басымдылығына құштарлық танытты, бұл Гиамболоньяның және оның шеберханасы мен ізбасарларының мүсінінде көрінді. Суретші ретінде құжатталғанымен, Мочидің ең бір суреті де сақталмаған. Шамамен 1599 жылы Римге көшіп келіп, Венециялық мүсінші Камилло Марианидің шеберханасында білімін жалғастырды. Мочи Стефано Мадерномен бірге Папаның маңызды тапсырысы бойынша, Санта-Мария-Маджоредегі Паолина капелласында жұмыс істеді, онда ол травертиннен әлі толық жетілмеген Әулие Матай мен Періште мүсінін жасады. Оның алғашқы маңызды жұмысы – екі мүсіннен тұратын Періште арқылы Күңгірт хабарлама (1605 жылы Періште аяқталды, 1608 жылы Күңгірт хабарлама алған Мария, Орвието, Duomo Операсының мұражайы). "Мүсіншілікті ұйқысынан оятар фанфар", – деп атаған Рудольф Витковер, ол барокконың ұстамды эмоционалдығын болжады. Мочи XVII ғасырдағы қола құю шебері болған аз ғана мүсіншілердің бірі еді. Ол Пьяченцадағы Кавалли алаңында Рануччо мен Алессандро Фарнезеге арналған екі көрнекті қола мүсінін жасады. Рануччо Фарнезе (1612–20) және Алессандро Фарнезе (1620–29) оның мансабының биік нүктелері болып табылады. Пьяченцадан Римге оралғаннан кейін, ол Сант-Андреа-делла-Валледегі Барберини отбасының капелласы үшін ұзақ күткен Әулие Марта мүсінін аяқтады (1609–1621). Ол енді Жан Лоренцо Бернинидің маңызды тапсырыстарды толыққанды басқарып жатқанын және Мочи енді байланысы үзілген, толық дамыған барокко стилін көрді. Оның мансабының көлеңкеде қалуына байланысты ашу-ызасы мен наразылығы алған тапсырыстар санын айтарлықтай азайтты. Оның римдік кезеңінің соңғы жұмыстары – Мәсіхтің шомылу рәсімі (1635 жыл немесе одан кейін, Понте Милвио, Рим); Таддеус (1641–44, Орвието) және Әулие Петр мен Пауыл (1638–52, Porta del Popolo).