Кіріспе
Британдық судья (1873–1952)
Хью Паттисон Макмиллан, Барон Макмиллан (20 ақпан 1873 – 5 қыркүйек 1952) – шотландтық адвокат, судья, парламентарий және мемлекеттік қызметкер.
Өмір
Ол Глазго қаласында дүниеге келді, Хью Макмиллан ДД ФРСЭ (1833-1903) және Джейн Патисонның (1833-1922) ұлы. Оның әкесі Глазгодағы Санкт-Петерс еркін шіркеуінің пасторы болды. Отбасы 1878 жылы Гринок қаласындағы Юнион көшесінің 70-не көшіп келді. Хью 1878 жылдан бастап Гринок колледжінде білім алды, содан кейін Эдинбург университетінде (M. A., философиядан бірінші сыныптық құрмет, 1893 жылы Брюс Грангехилл және Фолкленд стипендиясы) және Глазго университетінде (LLB) оқыды. Ол 1896 жылы Коннигем стипендиясын жеңіп, өзін ерекшелендірді. 1897 жылы адвокаттар факультетіне қабылданды, «De diversis regulis juris antiqui» тақырыбында диссертация қорғады, кейін 1912 жылы Корольдің кеңесшісі болды. Бір кезде ол Гриннің шотланд заңдары энциклопедиясы үшін жеткізу туралы мақалалар жазды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Макмиллан Ақпарат министрлігінде барлау жөніндегі директордың көмекшісі болды. 1917 жылы Макмиллан ауырып, операция жасады, сол кезде ол өзінің жаңадан бастаған саяси мансабын тоқтатуға шешім қабылдады (содан кейін Ұлы соғыстың аяқталуына дейін тоқтатылды). 1922 жылдың қазан айында ол Бонар Лоудан Шотландияның солиситоры болып тағайындалуын қабылдаудан бас тартты, себебі саяси көзқарастары сәйкес келмеді. 1923 жылы ол Эдинбург Корольдік қоғамының мүшесі болып сайланды. Оның ұсыныстарын Эдвард Теодор Сальвенсен (Лорд Сальвенсен), Уильям Арчер Тейт, Роберт Блайт Грейг және сэр Эдмунд Тейлор Уиттакер жасады. Ол 1931 жылы Қоғамдан шықты. 1924 жылы Рамзи Макдональдтың лейбористік үкіметі сайланғанда – Лейбористік партия билікті алғаш рет қолға алғанда – Шотландиядағы парламенттік өкілдерінің арасында KC болған жоқ. Сондықтан Макдональд консервативті болғанына қарамастан, адвокаттық тәжірибесінде беделді болған Макмилланға Лорд-адвокат лауазымын алу үшін жүгінді. 1924 жылдың ақпаннан қарашасына дейін Лорд-адвокат болып қызмет етті және сол жылдың 16 сәуірінде Тайлық кеңеске ант берді. Макмиллан көптеген клиенттер үшін тұрақты кеңесші болды, оның ішінде 1928 жылдан бастап Канада Доминионы және 1929 жылдан бастап Австралия Доминионы да бар. Ол 1924 жылы Ақылы ауытқу және психикалық денсаулық жөніндегі Корольдік комиссияға, 1929 жылы Қаржы және өнеркәсіп жөніндегі комитетке, ал 1932 жылы табыс салығын кодификациялау жөніндегі комитетке төрағалық етті. 1930 жылдың 3 ақпанында ол Лорд Самнердің орнына апелляциялық Лорд болып тағайындалды және бірден Перт графтығындағы Аберфелдидің бароны Макмиллан ретінде өмірлік теңестірілді, Лордтар палатасының судьясы болып тағайындалған азаматтардың санаулы бірі болды. Алайда ол бұл рөлінде көп сынға ұшырап, көп ұзамай қызметтен алынды. Ақпарат министрлігі Лондон университетінің Сенаттық үйінде орналасқан, ал ондағы Макмиллан залы оның есімімен аталады. Макмиллан Лордтар палатасында 152-ге жуық, ал Таза кеңестің Сот комитетінде 77-ге жуық шешім шығарды. Ол Британдық мұражайдың сенімді өкілі болып сайланды және 1934 жылы «Шотландия заңдарының тарихын зерттеуді және білімін дамытуды ынталандыру үшін, түпнұсқалық құжаттарды жариялау және жеткілікті сирек немесе маңызды еңбектерді қайта басып шығару және редакциялау арқылы» құрылған «Степная қоғамының» негізгі қолдаушысы және негізін қалаушысы болды. Макмиллан 1925 жылдың 7 тамызына дейін он жыл бойы Шотландияның Ұлттық кітапханасын құруға күш салды; ол төрағалық еткен комитетті МакВити және Прайс бисквиттерін жасаушылардың басшысы Александр Грант байқады, ол қордың басым бөлігін сыйлады. Бұл қуантарлық оқиға Уэстминстерде Шотландияның Ұлттық кітапханасы туралы 1925 жылғы заңның қабылдануымен аяқталды. Ол 1934 жылы Кембриджде Rede лекциясын, 1934 жылы Maudsley лекциясын, 1935 жылы Генри Сиджик мемориалдық лекциясын және 1936 жылы Broadcast National лекциясын оқыды. Бұл лекциялар «Заң және басқа да нәрселер» деген атпен жинақталды. 1941 жылы ол Корольдік өнер академиясының заң профессоры болып тағайындалды және Америка өнер және ғылым академиясының құрметті мүшесі болып сайланды. 1948 жылы ол Британдық сәулетшілер Корольдік институтының құрметті мүшесі болды. Ол Эндрю Лэнгтің естелік лекциясын және Глазго университетінің 500 жылдығына арналған естелік баяндамасын 1951 жылы оқыды. 1924 жылы ол Тайлық кеңесші болып тағайындалды және 1937 жылы GCVO орденімен марапатталды. Эдинбургте 1924 жылдың 17 шілдесінде, 1931 жылы Лондон университетінде және 1932 жылы Сент-Эндрюс университетінде құрметті доктор дәрежесін алды. Солтүстік Америкада ол Макгилл университетінен, Кингстон қаласындағы Квинс университетінен, Далхаузи және Колумбия университеттерінен заңгерлік дәрежесін алды, сондай-ақ Кейс-Вестерн резервтік университетінен заңгерлік дәрежесін алды және Коиф орденіне қабылданды. Ол 1924 жылдың 13 мамырында бірауыздан Inner Temple-дің алғашқы құрметті мүшесі болып сайланды. Ол Азаматтық инженерлер институтының, Смитондық Азаматтық инженерлер қоғамының және қалалық және округтік инженерлер институтының құрметті мүшесі болып сайланды.
During the First World War Macmillan served as assistant director of Intelligence for the Ministry of Information. Macmillan suffered an illness, and surgery thereon, in 1917, at which time he decided to cease his nascent political career (then in abeyance for the duration of the Great War). In October 1922, he was asked by Bonar Law to become the Solicitor General for Scotland, which he declined because of his political stripe. In 1923 he was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh. His proposers were Edward Theodore Salvesen (Lord Salvesen), William Archer Tait, Robert Blyth Greig and Sir Edmund Taylor Whittaker. He resigned from the Society in 1931. When the Labour government of Ramsay MacDonald was elected in 1924 – the first time the Labour Party had taken power – it had no KCs in Scotland amongst its parliamentary representation. Macdonald therefore turned to Macmillan, whose reputation at the Bar was considerable, to take the job of Lord Advocate, even though he was a Conservative. He served as Lord Advocate from February to November 1924, and was sworn of the Privy Council on 16 April that year. Macmillan was standing counsel for a vast array of clients, that included the Dominion of Canada from 1928, and for the Commonwealth of Australia from 1929. He chaired in 1924 the Royal Commission on Lunacy and Mental Health, in 1929 the Committee on Finance and Industry, and in 1932 the Committee on Income Tax Codification. On 3 February 1930, he was appointed to replace Lord Sumner as a Lord of Appeal in Ordinary, and was simultaneously created a life peer as Baron Macmillan of Aberfeldy in the County of Perth, one of few men to have been appointed a judge in the House of Lords straight from the Bar. However he came in for much criticism in this role and was soon replaced. The Ministry of Information was located in the Senate House, University of London, and the Macmillan Hall there is named after him. Macmillan produced some 152 judgments in the House of Lords, and some 77 in the Judicial Committee of the Privy Council. He was elected Trustee of the British Museum, and was in 1934 principal proponent and founder of the Stair Society, which was designed "to encourage the study and advance the knowledge of the history of Scots Law by the publication of original documents and by the reprinting and editing of works of sufficient rarity or importance." Macmillan led, over the course of a decade to 7 August 1925, the effort to create the National Library of Scotland; the Committee which he chaired was noticed by Alexander Grant, head of McVitie and Price biscuit makers, who donated the bulk of the endowment This happy event culminated with the passage at Westminster of the National Library of Scotland Act 1925. He provided the 1934 Rede Lecture at Cambridge, the 1934 Maudsley Lecture, the 1935 Henry Sidgwick Memorial Lecture, and in 1936 a Broadcast National Lecture. These were bound as Law and Other Things. He was appointed in 1941 to the Professorship of Law at the Royal Academy of Arts, and was chosen an Honorary Member by the American Academy of Arts and Sciences. In 1948 he became an Honorary Fellow of the Royal Institute of British Architects. He delivered the Andrew Lang Memorial Lecture, and the Commemorative Oration at the University of Glasgow's 500th anniversary in 1951. He was appointed a Privy Counsellor in 1924 and was awarded the GCVO in 1937. Edinburgh on 17 July 1924., again in 1931 at the University of London, and again in 1932 at the University of St. Andrews. In North America, he was awarded LLDs from McGill University, Queen's University at Kingston, Dalhousie University and Columbia University, and a DCL from Case Western Reserve University, as well as being inducted into the Order of the Coif. He was unanimously elected 13 May 1924 the first Honorary Bencher of Inner Temple. He was elected honorary member of the Institution of Civil Engineers, of the Smeatonian Society of Civil Engineers, and of the Institution of Municipal and County Engineers.
Отбасы
1901 жылғы 27 шілдеде ол бала кезінен таныс, Элизабет Кэтрин Грейс Маршаллға үйленді.
Жарияланымдар
Оның "Заңгердің әңгімесі" атты автобиографиясы 1952 жылы жарық көрді.
Мұра
Лорд Макмилланның құжаттары Ұлыбритания кітапханасында сақталады. Осы құжаттарға Ұлыбритания кітапханасының каталогы арқылы қол жеткізу мүмкін.