Авонмут доктері – Бристоль портының маңызды бөлігі. Салқындатылған тағдарұшықтар, жемістер мен көкөністер импорты үшін өте ыңғайлы. Тасымалдау M5 тас жолы арқылы жүзеге асырылады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Авонмут доктері – Англиядағы Бристоль портының бір бөлігі. Олар Авон өзенінің сағасының солтүстік жағында, оңтүстік жағында Корольдік Портбери догіне қарама-қарсы орналасқан, онда өзен Северн шығанағына қосылады, Авонмут ішінде. Ұзын және кең шлюз арқылы қол жетімді, бүгін доктер Ұлыбританияның суытылған тағамдық өнімдер, әсіресе жеміс-көкөністер үшін маңызды порттарының бірі болып табылады. Жүк тасымалы және тарату құрлықта М5 тас жолы немесе Хенбери Loop Line арқылы жүзеге асырылады, ал жолаушылар темір жолы арқылы Северн Бич желісіндегі Авонмут темір жол стансасы арқылы қатынайды. Дегенмен, 18-ғасырда Ливерпуль доктері кеңейіп, темекі саудасы үшін Бристольмен бәсекелестік күшейді. Бристоль доктерінің шектеулері бизнестің дамуына кедергі келтірді, сондықтан 1802 жылы Уильям Джессоп жүзулі порт құру үшін Хотвеллсте бөгет және шлюз орнатуды ұсынды. £530,000 тұратын жобаның құрылысы 1804 жылдың мамыр айында басталды, оған Камберленд бассейні, жаңа тасқын және Темпл Мидсқа қоректендіру каналының құрылысы кірді. Кіру 14 метрге дейін ені бар шлюздер арқылы жүзеге асырылды. Порт ресми түрде 1809 жылдың 1 мамырында ашылды. Алайда, портты жақсартулар күтілгеннен артық қымбатқа түсті, қарыздарды өтеу үшін алымдарды арттыру қажет болды, соның салдарынан Ливерпульмен бәсекелестік мүмкіндігі төмендеді. 1867 жылға қарай кемелер үлкенейіп, Авон өзеніндегі иректер 91 метрден асатын кемелердің портқа жетіп келуіне кедергі келтірді. Авонмутта бүкіл өзенді жүзулі портқа айналдыру және өткір иректерді түзету үшін үлкен шлюз орнату ұсынылды, бірақ Авонмут және Портисхедтегі әлдеқайда арзан доктардың құрылысы басталғаннан кейін бұл жобадан бас тартылды. Қазіргі кіреберіс шлюзін Томас Ховард жобалаған және 1873 жылдың шілде айында ашылған, ені 19 метрді құрайды. Шамамен сол кезде Бристоль портының темір жолы мен пирсі де салынды. BPRP жеке бауырлас компания арқылы салынды және басқарылды, солтүстікке қарай 5.75 миль (9 км) бойына Hotwells (алғашқыда Клифтон деп аталды) қаласынан, Бристоль қаласының орталығынан солтүстікке қарай батысқа қарай, Клифтон аспалы көпірі мен Авон шатқалының арасындағы Bridge Valley Road бойында, Авонмут пирсіне дейін созылды. Басқа серіктестер Джордж Дэвис, Уильям және Джарман Петерс болды. Кірпіш зауыды 1879 жылғы OS 25 дюймдік картада көруге болады. Компания 1886 жылы таратылды.
The Avonmouth Docks are part of the Port of Bristol, in England. They are situated on the northern side of the mouth of the River Avon, opposite the Royal Portbury Dock on the southern side, where the river joins the Severn estuary, within Avonmouth. Accessible via a long and wide lock, today the docks are one of the UK's major ports for chilled foods, especially fruit and vegetables. Land side freight access and distribution is via either the M5 motorway or the Henbury Loop Line, whilst rail passenger access is via Avonmouth railway station on the Severn Beach Line. However, by the 18th century the docks in Liverpool grew larger and so increased competition with Bristol for the tobacco trade. The limitations of Bristol's docks were causing problems to business, so in 1802 William Jessop proposed installing a dam and lock at Hotwells to create the floating harbour. Construction of the £530,000 scheme began in May 1804, including the construction of the Cumberland Basin, the tidal new cut and a feeder canal to Temple Meads. Entrance was via locks, which had a maximum width of 45 feet (14 m). The harbour was officially opened on 1 May 1809. However, the harbour improvements cost more than anticipated, requiring increased levies to pay back the required loans, and hence reducing the competitive advantage to Liverpool. By 1867, ships were getting larger and the meanders in the river Avon prevented boats over 300 feet (91 m) from reaching the harbour. A scheme was proposed to install a much larger lock at Avonmouth to make the entire river a floating harbour, and to straighten the sharper bends, was but was dropped after work began on the much cheaper docks at Avonmouth and Portishead. The present entrance lock was designed by Thomas Howard and opened in July 1873, with a width of 62 feet (19 m). Around the same time the supporting Bristol Port Railway and Pier was constructed. The BPRP was built and held via a separate sister company, running north for 5.75 mile (9 km) from Hotwells (originally called Clifton), northwards to west of Bristol city centre between the Clifton Suspension Bridge and Bridge Valley Road along the Avon Gorge, to a pier terminus at Avonmouth. The other partners were George Davis, with William and Jarman Peters. The brickworks are visible on the 1879 OS 25" map of the area. The company was dissolved in 1886.
Көлік
Салынған күйінде BPRP ұлттық теміржол желісінің қалған бөлігінен оқшауланған болатын, өйткені ол тек жергілікті трафик таратқысы – портовый теміржолы ретінде ғана көзделіп жобаланған.
As built, the BPRP was isolated from the rest of the national railway network, having not been intended for anything more than local traffic distribution a docks railway.
Корольдік Эдвард док
Royal Edward Dock-ті консалтингтік инженерлер Бенджамин Бейкер және Джон Вулф Барри жобалаған, олар Бейкердің серіктесі А. С. Хурцигпен және К. А. Бреретонмен бірге бірнеше док жобаларында бірлесіп жұмыс істеген. Доктар Северн өзенінің жағалауымен оңтүстіктен солтүстікке қарай созылып жатыр, қазіргі Авонмут доктарына қарағанда осы өзенге жақын орналасқан және Бристоль портын құрайтын үш доктан ең солтүстігі әрі ең ірісі болып табылады. Жұмыс 1902 жылы басталды, сол кездегі Уэльс принці алғашқы топырақ тілімін жасады, соның ішінде құрғақ док құрылысы да болды. Кешен 1908 жылы сол кездегі король Эдуард VII арқылы ашылды.
The Royal Edward Dock was designed by consulting engineers Benjamin Baker and John Wolfe Barry, who had worked together on several dock projects, together with Baker’s partner A. C. Hurtzig, and C. A. Brereton. The docks run south to north along the banks of the River Severn, closer to that river than the existing Avonmouth Docks, and is the northernmost and largest of the three docks that form the Port of Bristol. Work began in 1902, when the then Prince of Wales cut the first sod, which included the construction of a dry dock. The complex was opened by the then King Edward VII in 1908.
Қырыққабатты газ
Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңінде Авонмутты дихлорэтил сульфидін, сонымен қатар горчица газы деп те аталатын, өндірудің Ұлыбритания орталығы ету ұсынылды. Алайда, оның өндірілуі 1899 және 1907 жылдарғы Гаага конвенцияларына қайшы келді, олар соғыста "улы немесе залал сыйдыратын қаруды" қолдануға тыйым салды. Ресми құпиялар туралы заңмен қамтамасыз етілген жағдайларда, сол кездегі министр Уинстон Черчилль басқарған Оқ-дәрі министрлігі көптеген шағын қорыту заводтарын жаңа Ұлттық қорыту компаниясы (NSC) құрамында мемлекеттік меншікке алды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Ұлыбританияның мырыш өнімдерінің көп бөлігі Австралиядан әкелінді, бірақ Германияда қорытылды. Сондықтан NSC-ге Меребанкте (Авонмут) жаңа мырыш қорыту зауыты мен күкірт қышқылы зауытын салу тапсырылды. Горчица газын өндірудің адам құны жоғары болды. 1918 жылдың желтоқсан айында химиялық зауыттың медициналық қызметкері, ол жұмыс істеген алты айдың ішінде 1100 жұмысшысының арасында, олардың көп бөлігі әйелдер болды, 1400 ауру тіркелгенін хабарлады – барлығының себебі олардың жұмысымен байланысты еді. Үш адам жазатайым оқиғалар салдарынан, төртеуі байланысты аурулардан қайтыс болды, ал 160 жазатайым оқиға 1000-нан астам күйікке әкеп соқты. Читтенингте байланысты аурулардың 1213 жағдайы тіркелді, оның ішінде екі адам қайтыс болды, кейіннен олардың өлімі гриппке байланысты деп есептелді.
During the later part of World War I, it was proposed to make Avonmouth the UK centre of production of dichloroethyl sulphide, also known as mustard gas. However, its production was against the Hague Conventions of 1899 and 1907, which explicitly forbade the use of "poison or poisoned weapons" in warfare. Under the cover of the Official Secrets Act, the Ministry of Munitions under its then Minister Winston Churchill nationalised many small smelting works under the new National Smelting Company (NSC). Before the outbreak of WW1, much of Britain's zinc had originated in Australia, but had been smelted in Germany. The NSC was therefore publicly commissioned to build a new zinc smelting works and sulphuric acid plant at Merebank, Avonmouth. The human cost of producing mustard gas was high. In December 1918 the chemical plant's medical officer reported that in the six months it was operational, there were 1,400 illnesses reported by its 1,100 mostly female workers all medically attributable to their work. Three people died because of accidents, four died from associated illnesses, and there were 160 accidents resulting in over 1,000 burns. At Chittening there were reported 1,213 cases of associated illness, including two deaths which were later attributed to influenza.
Британия балқыту зауыттары
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін мырышқа және күкірт қышқылына деген сұраныс күрт төмендеді. Коммерциялық қиындықтарға тап болғаннан кейін, оны металдар мен химия өнімдеріне қызығушылық танытқан британдық өнеркәсіпшілер тобы сатып алды, олардың басшылығымен ол қайта жаңғырды. 1929 жылы NSC Австралияның Imperial Smelting Corporation компаниясымен сатып алынды, ол 1949 жылы Zinc Corporation компаниясымен бірігіп Consolidated Zinc құрды. Бірігуден кейін кіші NSC зауыттары өндірісті шоғырландыру үшін жабылып, қазір Британия металлургия зауыты деп аталатын Авонмутта өндіріс дамытылды, осы жерде әйгілі Imperial Smelting Process әзірленді. 1967 жылдан бастап Авонмут зауытында әлемдегі ең ірі және тиімді мырыш балқыту пеші жұмыс істеді. Consolidated Zinc жаңа кен орындарын дамытуға сәттілікке жетпегендіктен, 1962 жылдан бастап Rio Tinto Company, кен өндіру компаниясымен бірікті. Нәтижесінде құрылған Rio Tinto Zinc Corporation (RTZ) компаниясы және оның негізгі еншілес компаниясы Conzinc Riotinto of Australia (CRA) ақырында бүгінгі Rio Tinto Group компаниясына айналды. Әлемнің басқа аймақтарында металлургия арзан болғандықтан, 1970 жылдары өндіріс тоқтатылды, бірақ 2003 жылға дейін ол қойма және тарату орталығы ретінде жұмыс істеді. Бір жылға дейін нысан жабылып тұрды, осы уақытта Қорғаныс ғылымы және технология зертханасының мамандары бірқатар сынақтар жүргізді. 2013 жылдың соңында Қорғаныс министрлігі рұқсат берді, соның арқасында нысан Asda супермаркеттері үшін тауарлық-айналым орталығы және SITA UK компаниясының қайта өңдеу зауыты ретінде қайта құрылды.
After World War I, demand for zinc and for sulphuric acid greatly fell, and after running into commercial difficulties it was taken over by a group of British industrialists with interests in metals and chemicals, under whom it was revived. In 1929 the NSC was bought by Australia's Imperial Smelting Corporation, which in 1949 merged with Zinc Corporation to become Consolidated Zinc. After the consolidation, the smaller NSC plants were closed down to concentrate production on Avonmouth now known as the Britannia smelting works where the famous Imperial Smelting Process was developed. From 1967, the Avonmouth Works was home to the largest and most efficient zinc blast furnace in the world. Consolidated Zinc, having failed to develop suitable new mining projects, merged from 1962 with the Rio Tinto Company, a mining company. The resulting company, known as the Rio Tinto Zinc Corporation (RTZ), and its main subsidiary, Conzinc Riotinto of Australia (CRA), would eventually become today's Rio Tinto Group. With smelting cheaper elsewhere in the world, the site ceased production in the 1970s, but remained open as a stock holding and distribution centre until 2003. The site was closed off for a year while experts from the Defence Science and Technology Laboratory conducted a series of tests. In late 2013 MoD clearance was given, allowing the site to be redeveloped as a supermarket distribution centre for Asda, and a recycling plant for SITA UK.
Операциялар
1991 жылға дейін Бристоль порты басқармасы, Бристоль қалалық кеңесінің құрамындағы мекеме, доктарды басқарды. 1991 жылы кеңес доктарды, сондай-ақ Royal Portbury докын бірге басқаратын Бристоль порт компаниясына 150 жылға жалға берді.
The docks were operated by the Port of Bristol Authority, part of Bristol City Council, until 1991, when the council granted a 150 year lease to the Bristol Port Company, who now operate the docks together with Royal Portbury Dock.
Көмір терминалы
Көмір терминалы импортталған көмірді Royal Edward және Royal Portbury доктерінен, DB Cargo UK басқаратын теміржолға тиеу жүйесі арқылы түсірді, бұл жүйе Северн Бич желісіндегі Сент-Эндрюс жолы теміржол станциясының оңтүстігінде орналасқан.
The bulk coal terminal discharged imported coal from both the Royal Edward and Royal Portbury docks, via a rail loading system managed by DB Cargo UK, located just south of St Andrews Road railway station on the Severn Beach line.