Максим Ковалевский – Ресейлік заңгер, социология ғылымының негізін қалаушы. Халықаралық Социология институтының президенті, Ресей Ғылым академиясының академигі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейлік заңгер Максим Максимович Ковалевский (8 қыркүйек 1851 – 5 сәуір 1916) – заңгер және Ресей империясындағы әлеуметтану саласындағы басты сарапшы. Ол Халықаралық социология институтының вице-президенті (1895) және президенті (1905) болды. Сондай-ақ, ол Психоневрологиялық институтта әлеуметтану кафедрасын басқарды. Ковалевский 1914 жылы Ресей ғылым академиясының академигі болып сайланды. 1916 жылы Ресей социологиялық қоғамы оның атын берді.
Russian jurist
Maksim Maksimovich Kovalevsky (Russian: Максим Максимович Ковалевский; 8 September 1851 – 5 April 1916) was a jurist and the main authority on sociology in the Russian Empire. He was vice president (1895) and president (1905) of the International Institute of Sociology. He also held a chair in sociology at the Psycho Neurological Institute. Kovalevsky was elected into the Russian Academy of Sciences in 1914. The Russian Sociological Society adopted his name in 1916.
Өмір
Максим Ковалевский украиналық дворян Ковалевский отбасында дүниеге келді және балалық шағын Харьков қаласының жанындағы поместьеде өткізді. Ол Харьков университетінде Дмитрий Каченовскийден білім алды. Білімін Берлин, Париж және Лондон қалаларында жетілдіріп, Карл Маркс, Фридрих Энгельс, Герберт Спенсер және Владимир Соловьевпен танысты. Сонымен қатар, ол масондық қозғалысына қатысып, Ресейде оның қайта жандануына үлес қосты. 1878 жылдан кейін ол Мәскеу университетінде құқық саласы бойынша лекция оқыды, онда орыс шаруалар общинасы мен Кавказ таулы аймақтарының құқықтық институттарын зерттеді. Оның кейбір материалдары кейіннен Фредерик Энгельс қолданды. Министр Иван Делянов Ковалевскийдің либералдық көзқарастарын мақұлдамады. 1886 жылы Ковалевский университеттен қуылды, содан кейін Батыс Еуропаға қоныс аударды, онда ол замандас әлеуметтанушылар мен антропологтардың барлығымен танысты. Оның туысының жесірі, математик София Ковалевская, оған Стокгольм университетінде лекция оқу бағдарламасын ұйымдастырды. Ол 1985 жылғы «София Ковалевская» совет фильмінде және Элис Мунроның 2009 жылғы тамыз айында «Harper's Magazine» журналында жарияланған «Too Much Happiness» атты әңгімесінде оның сүйіктісі және күйеу жігіті ретінде бейнеленген. София «Максимге үйленбеймін, себебі үйленсем, ол мені енді бағаламап, басқа әйел іздеуі мүмкін» деп қатты айтқан. Олар 1890 жылы ажырасып, келесі жылы тұмаудан қайтыс болды. Бірінші орыс революциясынан кейін Ковалевский Ресейде (Санкт-Петербург университетінде) лекцияларын жалғастырды, саясатқа қатысты, демократиялық реформалардың орталық партиясын құрды (қараңыз: Прогрессивтік партия), бірінші Мемлекеттік Думаға сайланды және Ресей империясының Мемлекеттік Кеңесіне тағайындалды. 1912 жылы ол Нобель бейбіт сыйлығына үміткер ретінде ұсынылды. Бірінші дүниежүзілік соғысты аяқтау бойынша бейбіт келіссөздерге қатысуы жоспарланған, бірақ 1916 жылдың сәуір айында қайтыс болды. Александр Невский Лаврасындағы жерлеу рәсіміне жиналған адамдардың саны көп болды.
Maksim Kovalevsky was born into the Ukrainian noble family of Kovalevsky and spent his childhood in a manor near Kharkiv. He studied at the University of Kharkiv under Dmitri Kachenovsky. He furthered his education in Berlin, Paris, and London, where he made the acquaintance of Karl Marx, Friedrich Engels, Herbert Spencer, and Vladimir Solovyov. He also became involved in the Masonic movement, contributing to its revival in Russia. After 1878, he read lectures in law at the University of Moscow, where he studied the Russian peasant commune and legal institutions of Caucasian highlanders. Some of his materials were later used by Frederick Engels. Minister Ivan Delyanov did not approve of Kovalevsky's liberal views. In 1886, Kovalevsky was kicked out of the university and then settled in Western Europe, where he came to know all major sociologists and anthropologists of his day. His cousin's widow, mathematician Sofia Kovalevskaya, arranged for him a lecture program at the University of Stockholm. He is portrayed as her lover and fiancé in the Soviet film "Sofia Kovalevskaya" (1985) and in "Too Much Happiness" (2009), a short story by Alice Munro published in the August 2009 issue of Harper's Magazine. Sofia was "adamant that she would not marry Maksim, fearing that if she did, he would begin to take her for granted and look for a mistress". They parted in 1890 and she died from influenza the following year. After the First Russian Revolution, Kovalevsky resumed his lectures in Russia (in the University of Saint Petersburg), became involved in politics, established a centrist party of democratic reforms (see Progressist Party), was elected into the first State Duma, and appointed into the State Council of the Russian Empire. In 1912 he was nominated for a Nobel peace prize. He was scheduled to take part in the peace negotiations for ending World War I but died in April 1916. The crowd that had attended the funeral at the Alexander Nevsky Lavra was enormous.
Фримасондық
1888 жылы 14 наурызда Парижде, "Космос" ресейлік ложасында үш шебер дәрежесіне қабылданды. 1906 жылы 9 қаңтарда "Жаңару" ложасының мүшесі болды. Басқа дереккөздерде 1915 жылға дейін "Космос" ложасының мүшесі екені айтылады. 1906 жылдан бастап Францияның Ұлы Шығысының "Ренессанс" ложасының негіздеуші мүшесі. "Ренессанс" ложасының Бас шебері болды.
Initiated to three craft degree March 14, 1888, in Paris, in the Russian lodge "Cosmos". January 9, 1906, member of Lodge "Revival". To other sources member of the Lodge "Cosmos" before 1915. Since 1906 founding member of the Lodge "Renaissance" of the Grand Orient of France. Was Worshipful Master Lodge "Renaissance".
Идеялар
Ковалевскийдің орыс құқық ғылымы мен әлеуметтік ғылымдарға қосқан үлесінің бірі – дәстүрлі сипаттамалық салыстырмалы талдауды әлеуметтанулық/этнографиялық әдістермен үйлестірген жаңа тарихи әдіс болды. Оның шәкірттерінің ішінде Питирим Сорокин, Николай Кондратьев және Николай Тимашев (қараңыз, Ресейдегі социология) болды. Оның шаруа коммунası туралы ерте жұмыстары Георгий Плехановқа әсер етті. Ғалым ретінде Ковалевский әлеуметтік эволюционист болды және өзін Огюст Конттың шәкірті деп санады. Ол социологияны "қоғамдардың ұйымдасуы мен эволюциясын зерттейтін ғылым" деп түсіндірді. Ол прогресті тарихтың сөзсіз заңдарының бірі деп есептеді. Оған прогресс – "тейісті бірлестіктен бастап, патриотизм арқылы космополитизмге дейін бейбіт өмір сүру ортасының үнемі кеңеюі" болды. Ковалевскийдің пікірінше, экономикалық қатынастар одан әрі кеңейе түседі, ал халықаралық сауданың өсуі "бүкіл әлемнің экономикалық интеграциясына алып келіп, соғыс себептерін жояды және ақырында демократиялық мемлекеттердің әлемдік федерациясын құрады". Прогресс негізгі қозғаушы күш ретінде халық санының өсуіне байланысты.
Among Kovalevsky's contributions to Russian jurisprudence and social science was a new historical method which combined traditional descriptive comparative analysis with sociological/ethnographic methods. Among his disciples were Pitirim Sorokin, Nikolai Kondratiev, and Nicholas Timasheff (see Sociology in Russia). His early work on the peasant commune influenced Georgy Plekhanov. As a scholar Kovalevsky was a social evolutionist and called himself a disciple of Auguste Comte. He defined sociology as "the science dealing with the organization and evolution of societies". He believed in progress as one of the inexorable laws of history. For him progress was "the constant expansion of the environment of peaceful coexistence from tribal unity through patriotism to cosmopolitanism". According to Kovalevsky, economic relations are bound to expand ever further, and the growth of international trade "would bring about the economic integration of the whole world, eliminating the causes of war, and ultimately lead to a world federation of democratic states". Progress depends on population growth as its main driving force.