Бразилияның сарыбас маймылының мінез-құлқы мен қорғаныш стратегиялары
Buffy-headed marmoset
Бразилияның сирек кездесетін сарыбас мармозеті (Callithrix flaviceps) туралы ақпарат. Таралу аймағы, салмағы, және тамақтану ерекшеліктері. Жануарлар әлемі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа әлем маймылының түрлері Сарыбас мармосет (Callithrix flaviceps) – Бразилияның оңтүстік-шығысындағы жаңбырлы ормандарға ендемік мармосеттердің сирек түрі. Ол Оңтүстік Эспириту-Санто штатында және, мүмкін, Солтүстік Рио-де-Жанейро штатында кездеседі, ал оның ареалы Минас-Жерайс штатына дейін жетеді.
Species of New World monkey
The buffy headed marmoset (Callithrix flaviceps) is a rare species of marmoset endemic to the rainforests of south eastern Brazil. It occurs in southern Espírito Santo and possibly northern Rio de Janeiro and its distribution extends into Minas Gerais.
Сипаттама
Ересекті балдырбас мармосеттің орташа салмағы 119 грамнан 710 грамға дейін болуы мүмкін. Бұл мармосеттердің метаболизмі төмен деңгейде болады, сонымен қатар, талшыққа толы тағамды қорытуға мүмкіндік беретін үлкейген сүтқоректі бар.
The average weight of an adult buffy headed marmoset can range in weight anywhere between 119g to 710g. These marmosets have a low metabolic rate, as well as an enlarged cecum that allows consumption of food that is high in fiber.
Экология және мінез-құлық
Кішкентай болғандықтан, қалың бас мармосеттері көптеген жыртқыштарға осал келеді. Көбінесе олар оцелоттар, анакондалар және бүркіттерден қорқады, бірақ тукан сияқты көптеген басқа жануарлар да оларды жемдейді. Қалың бас мармосеттерінің жыртқыштардан қашудың төрт ерекше жолы бар. Біріншіден, олар әуедегі жыртқыштардан аулақ болу үшін аз қарқынды дабыл сигналдарын пайдаланады, яғни жұмсақ, жабық ауызды үскіріктер шығарып, топ мүшелерін ескертеді. Әуедегі қауіпке қарсы екінші мінез-құлық – жоғары қарқынды дабыл. Бұл мармосеттер басқа топ мүшелеріне бұтақтар мен ағаштардың астына жасырынуға ескерту үшін жартылай ашық ауызды үскірік жібереді, кейде көзге түспеу үшін бірден қозғалысын тоқтатады. Бұл қашу үрдісі инстинктке негізделген, сондықтан кейде бұл приматтар 10 метрлік секіріспен қанатынан қанатка секіріп өтеді. Жердегі жыртқыштарға қарсы үшінші дабыл – төмен қарқынды қауіптерге арналған. Топтың бірнеше мармосеті қалғандарына еліктеп, жылан сияқты қауіптің бар екенін хабарлайды. Содан кейін қалың бас мармосеттері үлкен топқа жиналып, жыртқыштың шабуылдамауына ынталандырады. Жыртқышты қорқыту мақсатымен жасалатын төменгі үн, таңқаларлықтай тиімді тәсіл. Мысық сияқты қауіп-қатерлерге тап болғанда олар осылай істейді, бірақ 15–20 метр қашықтықты сақтайды. Соңғы реакция – жоғары қарқынды жердегі жағдайларға арналған. Таира сияқты үлкен немесе қауіпті жыртқышпен кездескенде, қалың бас мармосеттері үлкен топқа бірігіп, жыртқышты қорқытып қуу үшін өткір дауыспен айқайлайды. Олар топ ішінде немесе топтан тыс байланыс үшін әртүрлі дыбыстануларды қолданады. Топ ішіндегі байланыс үшін қысқа қашықтыққа шақыру қолданылады, ал топтан тыс байланыс үшін – қатты, сырылдайтын ұзақ қашықтыққа шақыру қолданылады. Ересек қалың бас мармосеті басқаларымен бірге тамақ көзін тапқанда, белгілі бір дыбыстанулар қолданылады. Жастар шақырушы мармосетке қарай жүгіріп, қуанышпен дыбыстайды, ал үстемдік ететін ана да осындай қуаныш дыбыстарын білдіруі мүмкін. Егер тамақ берілмесе, аналық және жас мармосеттер ересек мармосеттің жанында қалып, қысқа дыбыстармен өздерінің бар екенін және тамаққа мұқтаждықтарын көрсетеді.
Due to their small size, buffy headed marmosets are susceptible to a wide range of predators. Common threats include ocelots, anacondas, and hawks, but many other animals such as toucans prey on them. The buffy headed marmoset has four distinct patterns of predator avoidance. Primarily, buffy headed marmosets avoid aerial predators through low intensity alarm signals, emitting soft, closed mouth whistles to warn other group members. A secondary behavior in dealing with aerial threats is a high intensity alarm. These marmosets will send out a half mouthed, open whistle to alert other members to take cover under branches or trees, sometimes immediately ceasing movement for the purpose of avoiding exposure. This pattern of avoidance is instinctive, and at times can result in these primates leaping downward from canopy to canopy in 10m jumps. The third type of anti predator alarm is for low intensity terrestrial threats. A few marmosets in the group will give a call to the rest, alerting them of a possible threat such as a snake. The buffy headed marmosets then proceed to “mob” the predator by amassing in large groups, thus giving an incentive for the predator to not attack. Low calls, often made with the intention of frightening the predator, are a technique that is surprisingly effective. When dealing with threats such as raccoons, they will do so, but maintain their distance from 15–20 m away. The last reaction is one for high intensity terrestrial situations. In instances of dealing with larger or more threatening predators, such as the tayra, the buffy headed marmosets amass in a large group, yelping in piercingly loud manner to try and scare the predator away. Distinct vocalizations are used depending on whether they are for inter group communication of extra group communication. For inter group communication, a short distance call is used, while for an extra group communication call, a loud, shrill long distance call is used. Specific vocalizations are used when an adult buffy headed marmoset discovers a source of food with others. Younger ones respond by running towards the calling marmoset, while expressing vocalizations of excitement. The dominant female will sometimes also express these vocalizations of excitement. If the food is not given, the female and younger marmosets will stay near the adult buffy headed marmoset while conveying short vocalizations, to display their presence and express a need for food.
Диета
Бұл мармосеттер негізінен жемістер, шайыр және өсімдік шырындарын жеуімен белгілі. Олардың рационының шағын бөлігі құстардың жұмыртқалары мен балаларынан тұрады. Көптеген мармосеттер шайыр жейтін жануарлар ретінде танымал болса, батылмалы бас мармосеттері негізінен саңыраш жейтін жәндікқоректілер болып табылады. Сонымен қатар, олар омыртқалы және омыртқасыз жануарларға шабуыл жасайды: негізінен ортоптералар, фазмидтер, қоңырқайлар, гусеницалар және ағаш бақалары.
The buffy headed marmoset is known primarily for eating fruits, gum, and plant exudates. A small portion of their diet is composed of bird eggs and nestlings. While most marmosets are known for being gumnivorous, the buffy headed marmoset is predominantly mycophagous insectivorous. Additionally, they may prey on both vertebrates and invertebrates: primarily orthopterans, phasmids, coleopterans, caterpillars, and tree frogs.
Саңырауқұлақтар
Бамбук түбінде жиі кездесетін саңырауқұлақтар, балдыр басты мармозеттердің тамақтануына да кіретіні белгілі. Осы мармозеттер тобы негізгі ортасы саңырауқұлақтар көп болатын аймақтар болғандықтан, жыл бойы тұрақты күштік көз болып табылады. Жемістер мен шырыштар маусымға қарай өзгереді, сондықтан олар оңай қол жетімді емес, сондай-ақ олар жиі жегізілмейді. Саңырауқұлақтар бар болғанда, балдыр басты мармозеттер оларды әдетте артық көреді, және басқа тағамдық құрамымен салыстырғанда, олардың пайдалылығы жоғары болуы мүмкін.
Often found at the base of bamboo, fungi are also known to be included in the diet of buffy headed marmosets. Because this group of marmosets primarily inhabits areas in which fungi are abundant, it tends to be a consistent source of sustenance throughout the year. Fruits and exudates vary seasonally, and thus are not as readily available, nor as frequently consumed. Fungi, when present, are typically preferred by the buffy headed marmosets, and likely more nutritious by comparison to their other dietary components.