Джейн Спенсер, Королева Викторияның сенімді серігі
Jane Spencer, Baroness Churchill
Джейн Спенсер, леди Черчилль (1826-1900) – английская аристократка, фрейлина королевы Виктории. Долгое время служила при дворе, сопровождала королеву в поездках.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық дворян (1826–1900)
British noble (1826–1900)
Джейн Спенсер, Черчилль баронессасы ВА (туған аты Конингем; 1 маусым 1826 – 24 желтоқсан 1900) – ағылшын аристократы және королева Викторияның серігі. 1854 жылдан өмірінің соңына дейін Черчилль Викторияның жатын бөлмесінің ханымы қызметін атқарды; осылайша ол патшайымның жеке үйінің ең ұзақ қызмет еткен адамы болды. Оның қызметі көбінесе патшайымның саяхаттарына бірге шығудан және патшалық үйдің ішінде оның өкілі ретінде әрекет етуден тұрды. Ұзақ жыл қызмет еткеніне қарамастан, леди Черчилльдің жеке өмірі және патшайымға қызмет ету кезеңі туралы көп мәлімет жоқ, себебі ол күнделік немесе естелік қалдырмады. Ол Фрэнсис Спенсерге, Черчилльдің 2-ші баронына үйленгеннен кейін бір ұл туды.
Jane Spencer, Baroness Churchill VA (née Conyngham; 1 June 1826 – 24 December 1900) was an English aristocrat and companion of Queen Victoria. From 1854 to her death, Churchill served as a Lady of the Bedchamber to Victoria; this made her the longest serving member of the queen's personal household. Her role mainly extended to accompanying the queen on her travels and acting as her intermediary in the royal household. Despite her long service, little is known of the details of Lady Churchill's personal life and time serving the queen, for she left no journals or memoirs. Her marriage to Francis Spencer, 2nd Baron Churchill produced one son.
Ерте өмір және неке
Леди Джейн Конингем 1826 жылдың 1 маусымында дүниеге келді, ол Маунт-Чарльз графының (кейін 2-ші маркиз Конингем) және оның әйелі, Леди Джейн Пэджеттің – 1-ші Англси маркизінің қызының үлкен қызы еді. Кіші Джейннің екі ағасы мен үш қарындасы болды. 1849 жылдың 19 мамырында Леди Джейн Конингем Франсис Спенсерге тұрмысқа шықты; ол 1845 жылы әкесінен кейін 2-ші барон Черчилль атанды. Барон Черчилль өмірінің алғашқы жылдарын дипломатиялық қызметте өткізіп, кейін Оксфордшир атты әскеріне қолбасшылық етті. Ол 1886 жылдың 24 қарашасында қайтыс болды. Олардың бір ұлы болды – Виктор Спенсер (кейін 1-ші виконт Черчилль), ол 1864 жылдың 23 қазанында дүниеге келді.
Lady Jane Conyngham was born on 1 June 1826, the eldest daughter of the Earl of Mount Charles (later 2nd Marquess Conyngham) and his wife Lady Jane Paget, daughter of the 1st Marquess of Anglesey. The younger Jane had two brothers and three sisters. On 19 May 1849, Lady Jane Conyngham married Francis Spencer; he had succeeded his father as 2nd Baron Churchill in 1845. Baron Churchill spent his early years serving in the diplomatic service, and later commanded the Oxfordshire Yeomanry Cavalry. He died on 24 November 1886. They had one son, Victor Spencer (later 1st Viscount Churchill), who was born on 23 October 1864.
Бөлмедегі әйел
Черчилль Виктория патшайымының адал досы және сенімді кеңесшісі болды. Черчилльдің әкесі Викторияның бұрынғы шақырылған адамы, Вильям IV-ге қызмет еткендердің бірі болды, ал 1854 жылы Черчилль Бедчэмбердің ледиі болып тағайындалды, бұл лауазым Викторияны рәсімдерге және қоғамдық шараларға сүйемелдеуді талап етті. Черчилль бұл лауазымды өліміне дейін, яғни қырық алты жыл бойы сақтап қалды, осылайша патшайымның жеке үйінің ең ұзақ қызмет еткен мүшесі атанды. Ол Виктория және Альберттың үшінші дәрежелі Корольдік орденінің мүшесі болды. Автор Грег Кинг Черчилльді «күмәні жоқ, патшайымның тағайындаған әйелдерінің ең күшті және ықпалдысы» деп сипаттайды. Оның жиі атқаратын міндеттерінің бірі – Викторияның үй ішіндегілерге хабарларын жеткізу болды. Тарихшы К.Д. Рейнольдс Черчилль және басқа да кейбір әйелдердің «үй шаруасын реттеуде патшайым тарапынан кеңінен пайдаланылғанын, ал үй ішіндегілер патшайымның жеке мақұлдауын алу үшін оларды пайдаланғанын» жазады. Альберт қайтыс болғаннан кейін, жесір патшайым өз үйінің төмен деңгейдегі қарым-қатынастарынан алыстауға тырысты. Ол өзінің ледилерінің үйдің басқа мүшелеріне, әсіресе ер адамдарға делдалдық жасауын қалаған. Бұл хабарламалар көбінесе әдеп сақтау ережелерін бұзу туралы болды, сондықтан Черчилль танымал болмаса да, әлі де құрметке ие болды. Алайда Рейнольдс оның рөлі патшайымның үйінен тысқары жерде болмағанын сенеді. 1858 жылы Виктория патшайымы Черчилльді өзінің үлкен қызы, Виктория ханшайымымен бірге Пруссияның принці Фридрихке үйленген кезде Берлинге сүйемелдеуін сұрады. Тарихшы Хелен Раппапорт бұл жаңа тағайындалған рөлді патшайымның «Черчилльдің сақтығы мен сенімділігіне тәнтік болғанымен» байланыстырады. Патшайым Черчилльдің Виккиге Кронпринценпалестегі өмірге бейімделуіне көмектесуін және тіпті ең ұсақ бөлшектері туралы да баяндама беруін тіледі. Черчилль бірнеше апта бойы ханшайыммен бірге болып, патшайымға жағдай туралы мәлімет берді. Бір наразылықтың себебі – бөлмелердің ыстық болуы, оны Черчилль «қорқынышты» деп сипаттады. Черчилльдің ұзақ қызметіне және патшайыммен жақын қарым-қатынасына қарамастан, Виктория оған қатыгез және талапкер болуы мүмкін еді. Раппапорт Черчилльдің мінез-құлқы туралы былай деп жазады: «Ол өзін-өзі жоюға шебер болды; ол өз міндеттерін абырой, жақсы көңіл-күй және ұқыптылықпен орындады». Черчилль Шотландияға, әсіресе Балморал қаласына сапарларында Виктория патшайымымен бірге жиі саяхаттайтын, мұндай сапарлар көбінесе ауа райының қатал болуына қарамастан жасалатын, Джейн патшайыммен бірге таза ауаға шығуға тырысатын. Үй ішіндегілер Шотландиядағы қамалдың суық бөлмелеріне түсіп қалды. Бір сапарда Виктория мен Альберт Грантаунға жасырын түрде саяхаттады – жұбайлар өздерін «Лорд және леди Черчилль» деп атады, ал Джейн Черчилль оларды «Мисс Спенсер» деп сүйемелдеді, бірнеше адамдармен бірге. Балморалда Черчилль патшайымға Джейн Остинның «Гордость и предубеждение» және Джордж Элиоттың «Флостағы диірмен» сияқты романдарды жиі оқыды. 1872 жылдың ақпанында Черчилль патшайыммен бірге Регент паркінен келе жатқанда, олар Артур О'Коннор деген жас ирланд ұлтшылымен кездесті. Джон Браун баланы байқап, оның монархқа жақындауына жол бермеді. Черчилль бірнеше жыл бойы жүрек ауруынан зардап шекті және 1900 жылдың Рождество қарсаңында Уайт аралындағы Осборн үйінде тұрып жатқанда ұйқыда жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды. Ол келесі күні таңертең төсегінде табылды. Оның денесі 28 желтоқсанда материкке жеткізіліп, 1900 жылдың 29 желтоқсанында Оксфордширдегі Финсток қаласында жерленді. Виктория патшайымының жеке дәрігері, сэр Джеймс Рид, бастапқыда Черчилльдің өлімі туралы хабарды жасырды, өйткені ол әлсіз және осал патшайымды ренжітеді деп қорықты. Соңғы хабарды естігенде патшайым қатты қайғырып, жартылай тамақтанды. Ол былай деп жазды: «Мен үшін бұл өте ауыр шығын, ал мұндай оқиғаның осы жерде орын алуы өте қайғылы». Виктория патшайымы Черчилльдің өлімінен бір ай өткен соң қайтыс болды. Черчилльдің жеке өмірі мен патшайымға қызмет ету уақыты туралы мәліметтер аз, өйткені ол ешқандай күнделік немесе естелік қалдырмады; Виктория өзінің күтуші әйелдеріне күнделік жүргізуге рұқсат бермеді.
Churchill was a devoted friend and trusted advisor of Queen Victoria. Churchill's father had been one of the men in attendance on Victoria's predecessor, William IV, and in 1854 Churchill was appointed as a Lady of the Bedchamber, a position that required her to accompany Victoria to ceremonies and public engagements. Churchill was to hold the position until her death forty six years later, making her the longest serving member of the queen's personal household. She was a member of the Royal Order of Victoria and Albert, Third Class. The author Greg King describes Churchill as "undoubtedly the most powerful and influential" of the queen's female appointees. One of her frequent roles was to deliver Victoria's messages to members of the household. The historian K. D. Reynolds writes that Churchill and other certain ladies "were used extensively by the queen in the regulation of the household, and by members of the household who wanted the queen's personal approval for a course of action". After Prince Albert's death, the widowed queen sought to remove herself from low level interactions in her household. She preferred instead to direct her ladies to act as intermediaries to other members of the household, particularly men. These messages often concerned minor breaches in etiquette; hence Churchill was unpopular, though still respected. However, Reynolds does not believe her role extended beyond the royal household. In 1858, Queen Victoria asked Churchill to accompany her eldest daughter Princess Victoria to Berlin, upon her marriage to Prince Frederick of Prussia. The historian Helen Rappaport attributes this newly assigned role to the Queen "no doubt [being] impress[ed] with Churchill's discretion and dependability". The Queen wished that Churchill help Vicky acclimatise to life in the Kronprinzenpalais, and to send back her observations of even the smallest details of life there. Churchill stayed with the princess for several weeks, reporting back to the queen on conditions. One source of displeasure was the hot temperature of the rooms, which Churchill described as "dreadful". Despite Churchill's long service and closeness to the queen, Victoria could be ruthless and demanding of her servant. Rappaport writes of Churchill's personality, "[She] proved to be adept at self effacement; she performed her duties with a combination of dignity, good humour, and vigilance". Churchill regularly travelled with Queen Victoria on her Scottish voyages, particularly to Balmoral Castle; these trips were often undertaken in the face of harsh weather conditions, with Jane venturing outside for fresh air with the Queen. Members of the household endured cold rooms at the Scottish castle. One trip involved Victoria and Albert journeying in disguise to Grantown – the couple referred to themselves as "Lord and Lady Churchill", while Jane Churchill accompanied them as "Miss Spencer", with a small party. At Balmoral, Churchill frequently read to the queen from novels such as Jane Austen's Pride and Prejudice and George Eliot's The Mill on the Floss. In February 1872, Churchill was present on a drive from Regent's Park with the Queen when they were confronted by Arthur O'Connor, a teenage Irish nationalist. John Brown noticed the boy and prevented him from coming near the monarch. Churchill suffered from heart problems for several years, and died on Christmas Eve 1900 of heart failure in her sleep while staying at Osborne House on the Isle of Wight. She was found the following morning in her bed. Her body was transported to the mainland on 28 December, and was buried on 29 December 1900 at Finstock, Oxfordshire. Queen Victoria's personal physician, Sir James Reid, at first withheld the news of Churchill's death as he feared it would upset the frail and labile monarch. When finally told, the Queen was shocked and barely ate. She wrote, "The loss to me is not to be told and that it should happen here is too sad". Queen Victoria died within a month of Churchill's death. The details of Churchill's personal life and time serving the Queen are little known, as she left no journals or memoirs; Victoria did not permit her ladies in waiting to keep a diary.