Габриэль Терра: Уругвай саяхатшысы және саяси өмірі

Кіріспе

Уругвай президенті (1873–1942)

Хосе Луис Габриэль Терра Лейвас (Монтевидео, Уругвай Шығыс Республикасы, 1873 жылдың 1 тамызы – 1942 жылдың 15 қыркүйегі), Габриэль Терра деген атпен жақсы танымал, заңгер, профессор, экономист, жазушы, мемлекет қайраткері және саясаткер болған. 1900 жылдан 1939 жылға дейін ол барлық уругвайлық үкіметтерге дипломатиялық, экономикалық және қаржылық мәселелер бойынша маңызды кеңесші болып қызмет етті, 1907 жылдан 1922 жылға дейін маңызды министрліктерді басқарды, ал 1926 жылдан 1929 жылға дейін Ұлттық әкімшілік кеңесінің мүшесі болды. Ол 1931 жылдың 1 наурызынан 1933 жылдың 31 наурызындағы төңкеріске дейін Конституциялық президент ретінде билік жүргізді, бұл "Терра диктатурасы" немесе "Үшінші республика" деп аталатын тарихи кезеңнің бастауын берді. Ол 1934 жылдың 1 наурызына дейін уақытша билік жүргізіп, Коллегияны таратып, 1934 жылғы Конституция арқылы 1938 жылдың 11 маусымына дейін бір жетекшілік жүйесін қайта орнатты. Ол елді үздіксіз ең ұзақ билеген адам болды. 1938 жылы Уругвай Шығыс Республикасының Банкінің (BROU) президенті болды, содан кейін инсульт салдарынан сол жылы қызметтен кетіп, 4 жыл бойы параличпен күресті, және 1942 жылдың 15 қыркүйегінде өте кедейлікте қайтыс болды.

Өмір

Монтевидеода туған Габриэль Терра балалық шағы мен жасөспірімдік кезеңінің бір бөлігін әкесінің (Хосе Ладислао Терра) шаруашылығында өткізді және 1895 жылы УДЕЛАР-да заң бітірді, сонымен қатар экономика және қаржы ғылымдары бойынша маманданған. 1890-жылдардың соңында заңгер және бейбіт судья қызметін атқарды, ал 1901 жылдан бастап Жоғары коммерция мектебінде профессор болды (1935 жылдан бастап Экономикалық ғылымдар және басқару факультеті деп аталды). 1903-1907 жылдары ұлттық депутат, 1907-1911 жылдары өнеркәсіп, еңбек және білім министрі болды. 1908 жылы өнеркәсіптік оттегі өндіретін CINOCA компаниясын құрды және 1917 жылғы Ұлттық Конституциялық жиналыстың мүшесі, 1919-1921 жылдары ішкі істер министрі, 1926-1929 жылдары Ұлттық әкімшілік кеңесінің мүшесі болды. 1931-1933 жылдары Конституциялық президент болды, бірақ 1933 жылдың наурызынан 1934 жылдың мамырына дейін өзіне қарсы төңкеріс жасағаннан кейін де-факто президент атанды. Бірақ ол 1938 жылдың маусымына дейін қайтадан Конституциялық президент болды. Терра 1938 жылы Уругвай Шығыс Республикасы Банкінің президенті болды. Алайда, сол жылы инсульт алды және 1942 жылы қайтыс болғанға дейін төрт жыл бойы параличте болды. Терра кедейлікте қайтыс болды, 1942 жылдың 15 қыркүйегінде таңертең креслода көз жұмды. Оның жерлеу рәсімінде мемлекеттік құрмет көрсетілді және ел аза тұтуға кірісті. Оның сүйегін жүздеген мың адамдар эскорттап шықты. Дегенмен, оның президенттігі өте даулы болғандықтан, El Día газетінің редакторлары оның табынына түкірді, соның салдарынан төбелес шықты. Оның қабірінің орны әлі белгісіз. Терра ешқандай экономикалық мұра немесе саяси партия қалдырмады. Терра 1895 жылы УДЕЛАР-да заңгер мамандығын алып, ұзақ саяси мансапқа ие болды: ұлттық депутат, өнеркәсіп, еңбек және білім министрі, 1917 жылғы Уругвай Конституциялық жиналысының мүшесі және Ұлттық директорлар кеңесінің мүшесі болды. Ол Колорадо партиясының мүшесі болды, бірақ көбінесе оның жетекшісі Хосе Батль и Ордоньестің басымдықты ұстанымдарына тәуелсіз болды. Терра 1904-1938 жылдар аралығында барлық уругвайлық үкіметтерге кеңес берген экономикалық және дипломатиялық мәселелер бойынша сарапшы болды.

Born in Montevideo, Gabriel Terra spent part of his childhood and adolescence on his father's (José Ladislao Terra) farm and studied Law at UDELAR while also specializing in economic and financial science, graduating in 1895. He practiced as lawyer and Justice of the Peace at the end of the 1890's and he was professor at the Higher School of Commerce (known since 1935 as the Faculty of Economic Sciences and Administration) from 1901. He was a national deputy from 1903 to 1907, minister of Industry, Labor and Public Instruction from 1907 to 1911. He founded the industrial oxygen production company CINOCA in 1908 and was a member of the National Constituent Assembly of 1917, Minister of the Interior from 1919 to 1921, member of the National Administration Council from 1926 to 1929. He was Constitutional President between 1931 and 1933, but became a de facto president from March 1933 to May 1934 after launching a self coup. However, he once again became a de jure Constitutional President until June 1938. Terra was president of the Banco de la República Oriental del Uruguay in 1938. However, he suffered a stroke that same year, causing him to remain paralytic for four years until his death in 1942. Terra died in poverty, passing away in an armchair on the early morning of 15 September 1942. At his funeral he received the corresponding state honors, and the country entered a mourning period. His remains were accompanied by hundreds of thousands of people along the procession. However, due to his presidency beng very controversial, his coffin was spat on by editors of the newspaper El Día, causing a fight to break out. The location of his grave is unknown. Terra left no economic inheritance or political party. Terra graduated as a lawyer in 1895 from UDELAR and had a lengthy political career, being a national deputy, he was deputy, minister of Industry, Work, and Public Instruction, a member of the 1917 Uruguayan Constituent Assembly, and member of the National Board of Directors. He was affiliated to the Colorado Party, although he was often independent of the dominant positions of its leader, José Batlle y Ordóñez. Terra was an expert in economic and diplomatic issues, areas in which he advised all Uruguayan governments between 1904 and 1938.

Ұлттық үкімет (1931-1938)

1931 жылдың 1 наурызында ол 1931-1935 жылдар аралығында Республика Президенті қызметін атқарды. Ол 1918 жылғы Конституцияға бастапқыда қарсы болды, оны басқаруға жарамсыз жүйе деп санайтын. 1932 жылы экономикалық және саяси дағдарыс нашарлағандықтан, сол жылдың қараша айында ол Батллизмнің жетекші тұлғаларынан ажырасып, елдің ішкі аймандарын конституциялық емес сапармен аралап, конституциялық реформаны қолдады, Монтевидео орталығы арқылы мыңдаған шаруаларды жұмылдырды. 1 сәуірде Бенито Муссолинидің Римге жасаған наурыз наурызынан шабыттанған "Монтевидеоға наурыз" ұйымдастырылды. Шаруалар мыңдаған адаммен бірге Ларраняга даңғылымен "Centro Eúskaro" ғимаратына дейін шеру тартты, соның нәтижесінде ауылдық секторлар мен тәуелсіз революционерлердің қолдауын біріктірді. 1933 жылдың 31 наурызы күні Балдомир Феррари басқаратын Ұлттық полиция, Қарулы Күштер, бұрынғы президенттер Клаудио Виллиман, Хосе Серрато, Хуан Кампистеги, Виеризмо, Риверизмо және Луис Альберто де Эррера басқаратын Ұлттық партияның көпшілік бөлігі, Батллизмнің 70% астам өкілдері мемлекеттік төңкеріс жасады. Бұл төңкеріспен басталған кезең "Терраның диктатурасы" деп танылды, төңкерушілер оны "Үшінші Республика" немесе "Наурыз үкіметі" деп атады және төңкеріске "Наурыз революциясы" деген ат берді. Ол Батллизм, Тәуелсіз ақтар (либералдар), Уругвай Социалистік партиясы және Уругвай Коммунистік партиясы (солшылдар) қарсылық көрсеткен прогрессивтік және либералдық емес үкімет құрды. 1934 жылы ол президенттік сипаттағы жаңа Саяси Конституцияны қабылдады, ол 1942 жылға дейін күшіне енді. Конституция "алкоголиктер, психикалық аурулар мен мүгедектердің" иммиграциясын шектеді, гомосексуализмді қылмыстан босатып, мемлекет кепілдеуі тиіс жаңа құқықтарды мойындады, мысалы, ереуілге шығу құқығы, тұруға құқық, жұмыс істеу құқығы, денсаулық сақтауға құқық, тамаққа құқық, балалар мен отбасыны қорғау, екі жыныстың теңдігі, әйелдердің сайлау құқығы, экономикадағы мемлекеттік бақылаудың күшеюі, автономды ұйымдар мен орталықсыздандырылған қызметтерге арналған жаңа бөлімдер мен баптар, сенімді капиталдар мен олигополияларға мемлекеттік бақылау және пайдакөрушілікке тыйым салынды. Ол 1934-1938 жылдар аралығында қайтадан Конституциялық Президент болып сайланды және 1938 жылдың 19 маусымына дейін қызмет етті.

On 1 March 1931, he assumed the Presidency of the Republic for the period 1931 1935. He opposed the Constitution of 1918 from the beginning, claiming that it was an unviable system that generated ungovernability. In 1932 the economic and political crisis worsened, so in November of that year he finally separated from the leading figures of Batllismo and began an unconstitutional tour of the interior of the country in favor of a constitutional reform, instigating the mobilization of thousands of farmers through the center of Montevideo. On 1 April a "March on Montevideo" was organized, inspired by the March on Rome of Benito Mussolini, and the farmers paraded on Larrañaga Avenue to the "Centro Eúskaro" along with thousands of people, managing to unite the support of the rural sectors and independent revolutionaries. On the night of 31 March 1933, with the support of the National Police, led by Baldomir Ferrari, the Armed Forces, more than 70% of the Batllismo with the former presidents Claudio Williman, José Serrato, Juan Campisteguy, the Vierismo, the Riverismo and the majority sector of the National Party, led by Luis Alberto de Herrera, carried out a coup d'état by which the National Council of Administration, the Parliament and the Chamber of Senators. The period inaugurated by said coup is known as "Terra's dictatorship", named by the putschists as "Third Republic" or "March Government", who give the Coup d'etat the name of "Revolution of March". He established a Progressive and anti liberal government that was opposed by Batllismo, the Independent Whites (liberals), the Socialist Party of Uruguay and the Communist Party of Uruguay (Left). In 1934 he promulgated a new Political Constitution of a presidential character, which was in full force until 1942, it restricted the immigration of "alcoholics, mentally ill and disabled", decriminalized homosexuality, recognized new Rights that the State should guarantee, such as the Right to strike, Right to housing, Right to work, Right to health, Right to food, Protection of Children and the family, Equality between both sexes, women's vote, increased State control in the economy, with new sections and articles for the Autonomous Entities and Decentralized Services, the State Control on Trusted Capitals and Oligopolies and the Prohibition of Usury. He was elected Constitutional President again for the period 1934 1938, and held office until 19 June 1938.

Экономикалық және қаржылық саясат және халықаралық қатынастар

Оның өкілеттігі кезінде импортты алмастыруға бағытталған белсенді индустрияландыру саясаты жүргізілді, 1933 және 1938 жылдар аралығында өнеркәсіп 60%-ға өсті, 11 мыңнан астам жаңа зауыттар ашылды, маңызды мемлекеттік жұмыстар атқарылды, мысалы, Жолдар және жұмысшылардың тұрғын үйлерін салудың ірі бағдарламасы Мемлекеттік жұмыстар министрлігі арқылы іске асырылды. Сонымен қатар, "Қолжетімді тұрғын үйді ұйымдастыру жөніндегі ұлттық институт" құрылды. Ауыл шаруашылығы өндірісін жаңғырту, аштықты жою және жерді бөлу жөніндегі бағдарламалар жүзеге асырылды, Мал шаруашылығы, ауыл шаруашылығы және балық шаруашылығы министрлігі құрылды, сондай-ақ "Халықтың ғылыми тағамдық институты", "Міндетті егіс туралы заң", "Егістік жерді бөлу туралы заң" қабылданды. 2000-нан астам мұқтаж отбасыларға егістік жерлер мен өндіріс құралдары берілді, оның ішінде 2300-ден астам ұлттық өндіріс тракторлары мен тыңайтқыштар болды. 1937 жылы ауыл шаруашылығы өндірісінде өңделген жер көлемі 351 мың гектарға артты және диктатура басталған кездегіден 31 мың адамға жұмыс орындары қосылды. 1933 жылы Білім және мәдениет министрлігінің барлық мемлекеттік бастауыш мектептерінде тегін асханалар ашылды. Оның еврей халқы және халықаралық қаржы туралы пікірлері, генерал доктор Хосе Лучиано Мартинестің "Габриэль Терра: Адам, саясаткер, басшы" кітабының 310-бетінде, оның бір ұзақ радио сөйлесуінде жазылған. "Еврейлер осы қатал бәсекеде өздерінің тоймас ашкөздігін қанағаттандыра алмайды. Оған қарсы күрестің ең басты құралы – несие мекемелерін нығайту, Banco de la República сияқты, елдің барлық аймақтарына тегін (пайызы жоқ) несие беру." Қаржы жүйесі "Құнды қайта бағалау туралы заңды" қабылдау арқылы реформаланды, несие беру және банктердің коммерциялық қызметі 1935 жылы құрылған "Шығару департаменті" арқылы 100% монополияланды, бұл 1934 жылғы Конституцияның 51-бабына ("Барлық түрдегі өсімқорлыққа тыйым салынған") негізделген. 1933 жылдың 14 сәуірінде қарыз алу тоқтатылды, бұл әсіресе шағын және орта ауыл шаруашылығы өндірушілеріне пайдалы болды, қарыздар өтелді, сыртқы кредиттердің 55 миллион төлемі жойылды және барлық пайыздық мөлшерлемелер заң арқылы жылдық 4%-қа бекітілді. Сыртқы кредиттер алынбады, 1935 жылы Ұлыбританиямен, 1936 жылы АҚШ-пен қарыз төленді және 1938 жылға қарай Уругвайдың барлық сыртқы қарызы төленді, бұл 19 ғасырдағы Ұлы соғыстан бастап 1933 жылға дейін 61 миллион песоға жетеді. Салықтар төмендетілді, айлығы 100 песодан аз табыс табатын азаматтарға барлық салықтар алынбады, 1934 және 1938 жылдар аралығында мемлекеттік бюджетте 1935 жылы 9,65% құраған айтарлықтай артықшылықтар болды.

During his mandate, an aggressive import substitution industrialization policy was developed, between 1933 and 1938 the industry grew by 60%, more than 11,000 new factories were founded, important public works were carried out, such as a massive program of roads and workers' housing through the Ministry of Public Works. In addition, the "National Institute of Affordable Housing" was created
It carried out programs for the modernization of agricultural production, the elimination of hunger and the subdivision of the land, with the creation of the Ministry of Livestock, Agriculture and Fisheries, the "Institute National Scientific Food of the People", the "Compulsory Cultivation Law", the "Field Distribution Law", granted more than 2,000 poor families, fields and elements for production, among more than 2,300 nationally manufactured tractors and plows For 1937, agricultural production increased the cultivated area by 351,000 hectares and gave work to 31,000 more people than at the beginning of the dictatorship. In 1933, it created the free school canteens of the Ministry of Education and Culture in all public primary schools in the country. His sayings about the Jewish people and international finance, in one of his long radio conferences, are recorded on page 310 of the book "Gabriel Terra: The Man, The Politician, The Ruler" by General Dr. José Luciano Martínez. "The Jews in the face of this disastrous competition cannot satisfy their insatiable greed ( ) the great weapon to combat it (usury), is to fortify the credit institutions, which, like the Banco de la República, carry to all areas of the country the free loan (without interest)." The financial system was reformed through the approval of the "Revaluation Law", the issuance of credit and the commercial activity of the banking was 100% monopolized by the "Issuance Department" created in 1935, based on article 51 of the 1934 Constitution ("All types of usury are prohibited"). On 14 April 1933, debt collection was eliminated, benefiting especially small and medium sized rural producers, amortized debts, canceled the payment of 55,000,000 of external credits and fixed all interests at 4% per year through Law 9,071. It did not ask for external credits, in 1935 it paid the debt with United Kingdom, in 1936 with United States and by 1938 it paid all the external debt of Uruguay, which constituted 61,000.00 of pesos incurred since the Great War in the 19th century, until 1933. Taxes were reduced, all taxes on those who earned less than 100 pesos per month, between 1934 and 1938 the administration had significant surpluses, such as 9.65% in 1935.