Екінші дүниежүзілік соғыстағы қарсыластарға әуеден көмек көрсету операциясы ("Carpetbagger")
Operation Carpetbagger
Екінші дүниежүзілік соғыстағы "Carpetbagger" операциясы: АҚШ әскерінің Франция, Италия және Бельгиядағы қарсыласу күштеріне қару-жарақ жеткізуі. Тарихы мен мақсаты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың екінші дүниежүзілік соғыста Батыс Еуропа мен Италиядағы қарсылық күресшілеріне әуеден жабдықтар түсіру миссиясы. "Carpetbagger" операциясы – 1944 жылдың 4 қаңтарында АҚШ Әуе күштерінің Франция, Италия және Бенлюкс елдеріндегі қарсылық күресшілеріне қару-жарақ және басқа да жабдықтарды әуеден жеткізу үшін жүргізген операциясы.
US mission to air drop matériel to resistance fighters in western Europe and Italy during WWII
Operation Carpetbagger was a World War II operation to provide aerial supply of weapons and other matériel to resistance fighters in France, Italy and the Low Countries by the U. S. Army Air Forces that began on 4 January 1944.
Тарих
1943 жылдың соңында 8-ші әуе күшінің 22-ші субмаринаға қарсы эскадрильясы RAF Alconbury базасында таратылды, ал оның ұшақтары 482-ші бомбалау тобының 36-шы және 406-шы бомбалау эскадрильяларын құрады. Кейбір құрамаларды қайта құрғаннан кейін, бұл екі эскадрилья 1944 жылдың басында RAF Харрингтондағы уақытша 801-ші бомбалау тобының құрамына кірді, ал осы бөлімше алғашқы "Келемше" (Carpetbagger) миссияларын орындады. 1944 жылдың сәуірінде топ RAF Харрингтонға (Станция 179) көшірілді, бұл оқшау және осылайша қауіпсіз әуе базасы болды. Бір айдан кейін, Еуропаға күтілетін шабуылға дайындық ретінде, топтың мүмкіндіктерін арттыру және RAF Бомбардировкалау командасынан жұмыс жүктемесін алу үшін төрт эскадрильяға дейін кеңейтілді; жаңа құрылған екі эскадрилья 788-ші және 850-ші бомбалау эскадрильялары болды. Топ өзінің бастапқы операциялық кодоватынан "Carpetbaggers" лақап атын алды. 1944 жылдың тамызында топ "Уақытша" статусын жойды және алғашқы операцияларында ауыр шығынға ұшыраған соң, қызметтен шығарылған, бірақ Харрингтонда қалған 492-ші бомбалау тобының атауын қабылдады; оның эскадрильялары 856-шы, 857-ші, 858-ші және 859-шы бомбалау эскадрильялары болып қайта құрылды. 1944 жылдың қаңтарынан соғыс аяқталғанға дейін, топ британдық Арнайы Операциялар Атқарушы Орталығымен (Special Operations Executive) және кейіннен Лондондағы Арнайы Күштер Бас Штабымен (SFHQ) байланысқа түсіп, Франция, Бельгия, Нидерланды, Дания және Норвегияның қарсылық күштеріне тыңшылар мен жабдықтарды жіберді. 1944 жылдың қыркүйек айының ортасынан 1944 жылдың соңына дейін операциялар тоқтатылған кезде, топ екі апта бойы континенттегі қоймаларға бензин тасымалдап, алға жылжып келе жатқан одақтас әскерлерін жабдықтап, содан кейін үш эскадрилья түнгі бомбалау операцияларына дайындыққа кірісті, ал 856-шы эскадрилья құрлықта тұтқынға түспей қалған немесе Швейцариядан шығып кеткен одақтас ұшқыштарын елдеріне қайтаруға қатысты. Бұл операция көбінесе топқа бұрынғы жазда берілген Douglas C-47 Skytrain ұшақтарымен жүзеге асырылды. 1944 жылдың желтоқсанында 859-шы эскадрилья Италиядағы Бриндизи қаласында орналасқан 2641-ші арнайы топпен (уақытша) Жерорта теңізіндегі операциялар театрында 15-ші әуе күшімен бірге жекеленген міндеттерді орындауға жіберілді. 856-шы бомбалау эскадрильясы персоналды қайтару миссиясын аяқтағаннан кейін, 1945 жылдың қысындағы нашар ауа райы кезінде "Carpetbagger" операцияларын шектеулі көлемде қайта бастады, ал қалған екі эскадрилья (857-ші және 858-ші) 1944 жылдың желтоқсанының соңынан 1945 жылдың наурыз айына дейін орташа биіктікте бомбалау операцияларына қатысты. 1945 жылдың көктемінде "Carpetbagger" операциялары қайта жанданды, бірақ бұрынғы жылдағыдай кең емес. 857-ші эскадрилья 1945 жылдың наурыз айының соңында RAF Bassingbourn (91-ші бомбалау тобы) базасына жіберілді, ал 856-шы және 858-ші эскадрильялары Нидерланды, Дания, Норвегия және Германияға шағын топтарда агенттер мен диверсиялық топтарды жіберді. Операциялар 1945 жылдың сәуір айының соңында Харрингтонда аяқталды, бірақ топтың таратылуына дейін және 1945 жылдың шілде айының басында АҚШ-қа қайтып келгенге дейін, бұрын оккупацияланған елдерге қайтып оралатын салт атқарушылар сияқты бірнеше арнайы OSS миссиялары жалғасты.
In late 1943, the 22d Antisubmarine Squadron of the Eighth Air Force was disbanded at RAF Alconbury and its aircraft used to form the 36th and 406th Bombardment Squadrons under the 482nd bomb group. After some shuffling of commands, these two squadrons were placed under the provisional 801st Bomb Group at RAF Harrington at the beginning of 1944 and the first "Carpetbagger" missions were carried out by this unit under the control of General "Wild Bill" Donovan's Office of Strategic Services (OSS). In April 1944, the group moved to RAF Harrington (Station 179), a more secluded and thus more secure airbase. A month later, in advance of the expected invasion of Europe, it was expanded to four squadrons to increase its capabilities and to pick up workload from RAF Bomber Command; the two new squadrons were the 788th and 850th Bombardment Squadrons. The Group had already adopted the nickname of "Carpetbaggers" from its original operational codename. In August 1944, the group dropped the "Provisional" status and absorbed the names of the 492d Bombardment Group from RAF North Pickenham, which had stood down after severe losses in its initial operations but stayed at Harrington; its squadrons became the 856th, 857th, 858th and 859th Bomb Squadrons. From January 1944 to the end of the war, the Group, in liaison with the British Special Operations Executive and later the Special Forces Headquarters (SFHQ) in London, dropped spies and supplies to the resistance forces of France, Belgium, the Netherlands, Denmark and Norway. During a hiatus in operations from mid September 1944 to the end of 1944, the Group ferried gasoline to depots on the Continent for two weeks to supply advancing Allied armies, then three squadrons went into training for night bombing operations, whilst the 856th participated in the return of Allied airmen on the Continent who had either evaded capture or had walked out of Switzerland after that country relaxed its internment practices. This exercise was carried out mostly in Douglas C 47 Skytrains assigned to the group originally for insertion operations during the previous summer. In December 1944, the 859th was sent on Detached Service with the Fifteenth Air Force in the Mediterranean Theater of Operations with the 2641st Special Group (Provisional) at Brindisi, Italy. The 856th Bomb Squadron, after completing the personnel recovery mission, resumed Carpetbagger operations on a limited basis during the bad weather of the winter of 1945, while the remaining two squadrons (the 857th and 858th) participated in medium altitude bombing from late December 1944 through March 1945. In the spring of 1945, Carpetbagger operations resumed but not to the extent of the previous year. The 857th was detached and sent to RAF Bassingbourn (91st Bomb Group) at the end of March 1945, while the 856th and 858th dropped small numbers of agents and sabotage teams into the Netherlands, Denmark, Norway and Germany. Operations came to an end at Harrington at the end of April 1945, though a few special OSS missions, such as returning dignitaries to formerly occupied countries, carried on until the Group disbanded and returned to the United States in early July 1945.
Операциялар
Ұшулар үшін пайдаланылған B 24 Liberator бомбалаушы ұшақтары, оларды жеңілдету және жүк көлемін, жылдамдығын арттыру үшін құрсақ мұнарасы, мұрындық қарулары және миссия үшін қажет емес, мысалы, оттегі жабдықтары сияқты барлық керексіз жабдықтар алынып, өзгертілді. Түнгі истребительдерден қорғану үшін артқы қарулар сақталды. Агенттер мен жиналған жүктер құрсақ мұнарасын алып тастау арқылы пайда болған тесіктен парашютпен түсірілді. Сонымен қатар, жүктер бомба бөліміне орналасатын контейнерлерге салынып, ондағы аспаптар арқылы босатылды. Мақсаттар нақты бойлық және ендік координаталарымен берілді, демек, нақты навигация аса маңызды болды. Барлық ұшулар айлы түндерде жасалды, өзендер, көлдер, теміржолдар және қалалар бақылау пункттері ретінде қолданылып, визуалды навигация жасауға мүмкіндік берді. Ұшқыш, орынбасар ұшқыш және бомбалаушының әрқайсының карталары болды, олар өз орналасқан жерін анықтауға көмектесті, ал навигатор өлі есептеу арқылы позициясын сақтады, бұл төрт офицердің барлығы да үнемі интерком байланысында болды. Барлық ұшулар жеке-жеке жүзеге асырылды, әр навигатор ұшқышпен ақылдасып өзінің бағытын таңдады. Франциядағы нысаналарға ұшу кезінде ұшақтар жағалаудан шамамен 6000 фут (1829 м) биіктікте өтіп, жеңіл зениттік артиллериядан қашуға тырысты, ал ішкі аймаққа келгеннен кейін түнгі истребительдерден аулақ болу үшін және орналасқан жерін растау үшін 500 фут (152 м) дейін төмен түсті, жердегі бақылау пункттері ұшақтың кабинасынан және мұрынан көрінетін аймаққа дәл сәйкес келетініне көз жеткізді. Жоғары биіктікте көру нашар болғандықтан мұны істеу қиын немесе мүмкін емес болар еді. Түсіру ұшқыштың қалауымен жасалғандықтан, осындай биіктікте болу процесті тиімдірек етті. Мақсат аймағына жақын келгенде барлық қолдағы көздер түсіру орнын іздеуге кірісті, ол әдетте қатарға тізілген үш қуатты шаммен белгіленді, төртіншісі түсіру бағытын көрсету үшін 90 градус бұрышпен орналастырылды. Мақсатқа жақындағанда ұшақ жылдамдығын азайтып, төбелі жерде 400 фут (122 м) биіктікке дейін төмен түсті: агенттер бірінші болып түсірілді, ал жүктер екінші түсіруде түсірілді. Көп жағдайда ұшқыштарға түсіруді аяқтағаннан кейін, егер жау бақылаушылары ұшақтың бұрылыс нүктесін түсіру орны деп анықтаса, түсіру орнын жасыру үшін жау территориясына бірнеше шақырым ұшу қажет болды. Кейбір жағдайларда оқшауланған аймақтарда әртүрлі уақыт аралықтарымен бірнеше түсірулер жасалды және шамдардың орнына оттар түсіру индикаторлары ретінде пайдаланылды. Сирек жағдайларда ауызша радиобайланыс жасалды, бұл өте маңызды болды.
The B 24 Liberator bombers used for the flights were modified by removing the belly turret, nose guns and any equipment unnecessary for the mission, such as oxygen equipment, in order to lighten them and provide more cargo space and speed. The rear guns were kept as protection from night fighters. Agents and crated supplies were dropped by parachute through the opening left by removal of the belly turret. In addition, supplies were loaded into containers designed to fit inside the bomb bay and released from there by the existing equipment. Targets were given by exact longitudes and latitudes, thus making precise navigation imperative. All flights were made on moonlit nights so that visual navigation could be made by using rivers, lakes, railroad tracks, and towns as check points. The pilot, copilot, and bombardier all had maps to aid them in keeping track of their location, whilst the navigator kept position by dead reckoning, with all four of these officers staying in close interphone contact. All flights were individual, each navigator choosing his route in consultation with the pilot. On flights to French targets the aircraft crossed the coast at around 6000 feet (1829 m) to avoid light anti aircraft fire, dropping to 500 feet (152 m) or so to avoid night fighters once inland and to make it possible to verify location, assuring that checkpoints on the ground corresponded exactly to the area being looked at in the cockpit and nose of the aircraft. Limited visibility at higher altitude would make this more difficult if not impossible. Since drops were made at at the pilot's discretion, being already at such a height made the drops more efficient. When only a few miles from the target area all available eyes began searching for the drop area, which would usually be identified by three high powered flashlights placed in a row, with a fourth at a 90 degree angle to indicate the direction of the drop. Coming towards the target, the aircraft slowed to between and dropped to an altitude of 400 feet (122 m), higher in hilly country: agents were dropped first, with supplies on a second drop. Often, pilots had to fly several miles farther into enemy territory after completing their drops to disguise the actual drop location should any enemy observers recognize the aircraft's turning point as the drop location. In some cases multiple drops in isolated areas were made at different intervals and bonfires would be used as drop indicators instead of flashlights. In rare cases air to ground oral radio contact would be made, these being of great importance.
Соғыстан кейін
Бұл топ қазіргі Әуе күштерінің арнайы операцияларына негіз салушы деп жартылай мойындалған.
The group has been generally recognized as the ancestor of today's Air Force Special Operations.