Жаңа Йорк қаласының аудандары әкімдері

Кіріспе

Нью-Йорк қаласының бес ауданында сайланатын лауазым

Аудан әкімдері Нью-Йорк қаласының бес ауданының бас атқарушылары болып табылады. Қала тарихының көп бөлігінде бұл лауазым әрбір ауданда маңызды атқарушы билікті жүзеге асырды, сондай-ақ бес аудан әкімі Нью-Йорк қаласының Бағалау кеңесінің құрамына кірді. 1990 жылдан бері аудан әкімдері Нью-Йорк қаласы үкіметіндегі өкілеттіктерінің көп бөлігінен айырылды. Аудан әкімдері Нью-Йорк қаласының мэріне кеңес береді, өз аудандарындағы жерді пайдалану мәселелері бойынша пікір білдіреді, жылдық қалалық бюджет процесінде ауданның қажеттіліктерін қорғайды, кейбір лауазымды тұлғаларды және қоғамдық кеңес мүшелерін тағайындайды, сондай-ақ түрлі кеңестер мен комитеттерге экс-официо мүше ретінде қатысады. Олар, әдетте, әкімдіктерге, қалалық кеңеске, Нью-Йорк штатының үкіметіне, мемлекеттік корпорацияларға және жеке кәсіпкерлікке өз аудандарының мүдделерін қорғайтын адвокаттар рөлінде әрекет етеді. Олардың өкілеттік беру заңдары Нью-Йорк қаласының Жарғысының 4-тарауының 81-85-ші баптарында, ал ережелері Нью-Йорк қаласының Ережелерінің 45-тарауында жинақталған.

Тарих

1898 жылдың 1 қаңтарында Манхэттен, Бронкс, Бруклин, Куинс және Ричмонд округтері құрылып, біріктіріліп, біртұтас Нью-Йорк қаласы құрылды. Бірігудің аясында қала ішіндегі барлық қалалық және округтік басқарулар таратылды, ал олардың функциялары қала мен округтерге берілді. Манхэттен және Бронкс – Нью-Йорк округінің құрамына кірді, Бруклин – Кингс округімен бірдей болды, Куинс округінің батыс бөлігі Куинс округінің үштен бірін құрады, ал Ричмонд округі Ричмонд округімен сәйкес келді. Округтер көптеген округтік функцияларды өздеріне алды, бірақ оларды толығымен алмастырмады. Бруклин және Лонг-Айленд қалаларының мэрлерінің бұрынғы өкілеттіктерін, Куинс және Ричмонд округтерінің атқарушы функцияларын, сондай-ақ түрлі округтік функцияларды басқару үшін бес округтік президенттің кеңсесі құрылды. Куинс округінің шығыс бөлігінің екі үштен бірі Куинс округінің құрамына кірмеді. 1899 жылдың 1 қаңтарында Нью-Йорк штатының заң шығарушы органы Куинс округін бөліп, шығыстағы үш қаладан – Ойстер Бэй, Хемпстед (Рокауэй түбегінен басқа) және Норт Хемпстедтен Нассау округін құрды, оның ауданы шамамен 725 шаршы километрді (280 шаршы миль) құрады. 1912 жылдың 19 сәуірінде Нью-Йорк штатының заң шығарушы органы 1914 жылдың 1 қаңтарында Нью-Йорк округінің бір бөлігінен Бронкс округін құру туралы заң қабылдады, содан кейін соңғысы Манхэттен округімен бірдей аумақты қамтыды. 1975 жылы Ричмонд округінің атауы ресми түрде Стейтен-Айленд деп өзгертілді. Бастапқы қалалық хартада бес округтік президенттің кеңселері төрт жылдық мерзімге белгіленді, бұл мерзім қала әкімінің мерзімімен сәйкес келді. Манхэттен, Бронкс және Бруклин президенттерінің жалақысы 5000 доллар, ал Куинс және Ричмонд президенттерінің жалақысы 3000 доллар болды. Округтік президенттер қала әкімінің келісімімен, себептер болған жағдайда, қалалық кеңес мүшелері мен кеңесшілер сайлаған орынбасармен алынуға жататын. Олардың өкілеттіктеріне өздерінің округтеріндегі жергілікті кеңестерге мүшелік және дауыс беру құқығы (вето құқығы болмаса), округ әкімшілігінде кеңсе және хатшы, көмекшілер мен кеңсе қызметкерлерін тағайындау өкілеттігі кірді, бұл тез арада саяси ықпал етудің көзіне айналды. Қала әкімі, бас контролер және қалалық кеңес төрағасымен бірге, әрқайсысының екі дауысы болған округтік президенттер Нью-Йорк қаласының сметалық кеңесінде бір дауысқа ие болды, ол бюджет және жерді пайдалану мәселелерін шешті. Бір жазушының айтуынша, округтік президенттердің кеңселері бірігуден кейін «ескі муниципалитеттерге деген жергілікті мақтаныш пен сүйіспеншілікті» сақтау үшін құрылды. 1902 жылы бірпалаталы Алдермендер кеңесі құрылғаннан кейін округтік президенттердің әрқайсысы кеңесте орын алуға құқылы болды. Округтік президенттер біртіндеп өкілеттіктерін арттырып, қала бюджетінің көптеген аспектілерін жасауға көмектесіп, жерді пайдалануды, келісімшарттарды және жекешелендіру құқықтарын бақылауға ие болды. Саяси партиялардың лауазымды адамдары адал мемлекеттік қызметшілерді бастапқы сайлауларда округтік президенттік лауазымға ұсыну арқылы немесе дауыс беру құқығын бақылайтын кеңесшілер немесе кеңес мүшелері арқылы уақытша округтік президент сайлау арқылы саяси қолдау көрсету үшін сыйлықтар берді. Кейбір округтік президенттер ондаған жылдар бойы қызмет еткенмен, бұл лауазым кейде басқа сайланатын лауазымдарға, мысалы судьялық лауазымға немесе Роберт Ф. Вагнердің жағдайында қала әкіміне жол ашу үшін пайдаланылды. 1989 жылдың 22 наурызында АҚШ Жоғарғы Соты Нью-Йорк қаласының сметалық кеңесі Мориске қарсы (489 U.S. 688) ісінде Нью-Йорк қаласының сметалық кеңесінің, АҚШ-та басқа еш жерде теңдесі жоқ, конституцияға қайшы екенін бірауыздан жариялады, өйткені сол кездегі 2,2 миллион халқы бар қаланың ең көп халқы бар Бруклин округінің сметалық кеңесіндегі өкілдігі 350 000 тұрғыны бар қаланың ең аз халқы бар Стейтен-Айленд округімен бірдей болды, демек ол Жоғарғы соттың 1964 жылғы «бір адам, бір дауыс» шешіміне сәйкес он төртінші түзетутің тең қорғаныс ережесін бұзды. Қалалық харта тез арада қайта қаралып, сол күзде референдумда қабылданды, ал сметалық кеңес таратылды. Округтік президенттердің кеңселері сақталды, бірақ олардың өкілеттіктері едәуір азайтылды. Округтік бюджеттер қала әкімі мен қалалық кеңестің жауапкершілігіне жүктелді. Қазіргі уақытта округтік президенттер өздерінің округтеріндегі жобалар үшін салыстырмалы түрде аз дискрециялық бюджетке ие. Округтік президенттердің Нью-Йорк қаласы білім беру кеңесінің мүшелерін тағайындау жөніндегі соңғы маңызды өкілеттігі 2002 жылдың 30 маусымында білім беру кеңесі білім департаментіне айналған кезде жойылды.

On January 1, 1898, the boroughs of Manhattan, the Bronx, Brooklyn, Queens, and Richmond were created and consolidated into a unified city of New York. As part of the consolidation, all town and county governments within the city were dissolved, and their powers were given to the city and the boroughs. Manhattan and the Bronx comprised New York County, Brooklyn was the same as Kings County, the borough of Queens was the western third of Queens County, and the borough of Richmond was the same as Richmond County. The boroughs assumed most county functions, but did not replace them. The five offices of borough president were created to administer many of the previous responsibilities of the mayors of Brooklyn and Long Island City, the executive branch functions of the towns in Queens and Richmond, and various county functions. The eastern two thirds of Queens County was not part of the borough of Queens. On January 1, 1899, the New York State Legislature partitioned Queens County, forming Nassau County from the easternmost three towns — Oyster Bay, Hempstead (except the Rockaway peninsula portion), and North Hempstead, covering about 280 square miles (725 km2). On April 19, 1912, the New York State Legislature passed a law forming Bronx County from part of New York County on January 1, 1914, with the latter then becoming coterminous with the Borough of Manhattan. In 1975, the name of the borough of Richmond was officially changed to Staten Island. The initial city charter established the five borough president offices with terms of four years, coinciding with the term of the mayor. The salaries of the presidents of Manhattan, the Bronx, and Brooklyn were $5,000, and those of Queens and Richmond were $3,000. The borough presidents were subject to removal for cause by the mayor, with approval by the governor, and a replacement elected by the borough's aldermen and councilmen. Powers included membership and voting on their borough's local boards (although without veto powers), an office in the borough hall, and appointive powers for a secretary, assistants, and clerks, which quickly became a source of political patronage. Along with the mayor, the comptroller and the president of the City Council, each of whom had two votes, the borough presidents each had one vote on the New York City Board of Estimate, which decided matters ranging from budgets to land use. In a later writer's words, the offices of the borough presidents were created to preserve "local pride and affection for the old municipalities" after consolidation. Upon the formation of the unicameral Board of Aldermen in 1902, borough presidents were each entitled to a seat on the Board. Borough presidents gradually gained more authority, assisting in the formulation of more aspects of the city budget and controlling land use, contracts, and franchise powers. Officials of political parties sometimes rewarded faithful public servants with nomination to the borough president position in primary elections, or election of an interim borough president via the aldermen or councilmen whose votes they controlled, in return for political patronage. Although some borough presidents served for decades, the position was sometimes used as a stepping stone to other elective offices such as judgeships or, in the case of Robert F. Wagner, Jr., mayor. On March 22, 1989, the Supreme Court of the United States, in Board of Estimate of City of New York v. Morris (489 U. S. 688) unanimously declared the New York City Board of Estimate, which had no parallel anywhere else in the United States, unconstitutional on the grounds that Brooklyn, the city's most populous borough, with a population of 2.2 million at the time, had the same representation on the board as Staten Island, the city's least populous borough, with 350,000 residents, and therefore was a violation of the Fourteenth Amendment's Equal Protection Clause pursuant to the high court's 1964 "one man, one vote" decision. The city charter was quickly revised and passed in a referendum that fall, and the Board of Estimate was abolished. The offices of the borough presidents were retained, but with greatly reduced power. The borough budgets became the responsibility of the mayor and City Council. Borough presidents currently have a relatively small discretionary budget for projects within their boroughs. The last significant power of the borough presidents, to appoint members of the New York City Board of Education, was abolished when the Board of Education became the Department of Education on June 30, 2002.

Рөлдер мен міндеттер

Қалалық округ президенттерінің қалған екі маңызды тағайындамасы – Нью-Йорк қаласының жоспарлау комиссиясына бір мүше және Нью-Йорк қаласының білім беру саясаты жөніндегі кеңесіне екі мүше. Қалалық округ президенттері әдетте қызмет еткен кезеңде ілгерілету үшін нақты жобаларды қолдайды, бірақ 1990 жылдан бері көбінесе рәсімдік басшылар болып табылады. Ресми түрде олар әкімге өз округтарына қатысты мәселелер бойынша кеңес береді, округтарындағы жерді пайдалану мәселелеріне пікір білдіреді, жылдық қалалық бюджет процесінде округтарының қажеттіліктерін қорғайды, қоғамдық кеңестерді тағайындайды, округ кеңестеріне төрағалық етеді және түрлі кеңестер мен комиссиялардың экс-официо мүшелері болып табылады. Олар сондай-ақ әкімдіктерде, қалалық кеңесте, Нью-Йорк штатының үкіметінде, мемлекеттік корпорацияларда және жеке кәсіпорындарда өз округтарының мүдделерін қорғайтын адвокаттар ретінде әрекет етеді. Округ президенттері төрт жылдық мерзімге халықтың тікелей дауысымен сайланады және екі тікелей мерзімге дейін (сегіз жыл) қызмет ете алады. Округ президенттері бірыңғай жерді пайдалануды қарау процедурасына (ULURP) қоғамдық кеңестерді тағайындау және өтінімдерге дауыс беру арқылы әсер етеді. Округтық экономикалық даму корпорацияларының қызметкерлері көбінесе округ президентімен тығыз байланыста болады және қаланың демеушілігімен жүзеге асырылатын экономикалық дамудың негізгі үйлестіруші агенттігі – Нью-Йорк қаласының экономикалық даму корпорациясымен тығыз жұмыс істейді. Олар округ президентінен, округтан сайланған кеңес мүшелерінен және округтағы әрбір қоғамдық кеңестің төрағасынан құралады.

Қоғамдық кеңестер

Елу тоғыз қоғамдық округтің әрқайсысында аудан әкімі тағайындайтын, 50 ерікті мүшеден тұратын қоғамдық кеңес болады, олардың жартысы сол қоғамдық округті білдіретін қалалық кеңес депутаттарының ұсыныстары бойынша тағайындалады (яғни, кеңес округтерінің бір бөлігі сол қоғамдық округті қамтиды). Қоғамдық кеңестер жерді пайдалану және аймақтық жоспарлау мәселелері бойынша кеңес береді, қалалық бюджет процесіне қатысады және өз округтеріндегі қызмет көрсету мәселелерін қарастырады. Қоғамдық кеңестер консультативтік функцияларды ғана атқарады және заң шығаруға немесе оларды күшіне енгізуге құқығы жоқ.