Француздық T 2000 пойыздары (газ турбиналық пойыз) 1972-2004 жж. электрленбеген бағыттарда жылдам қызмет көрсетті. Тарихы, ерекшеліктері туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
SNCF T 2000 класы пойыз топтамалары, сондай-ақ олардың французша аббревиатурасы RTG (Rame à turbine à gaz, яғни газ турбиналық пойыз топтамасы) арқылы да белгілі, Францияда турбинамен жұмыс істейтін пойыздардың екінші буыны болды және 1972 жылдан 2004 жылға дейін жол жүргізу қызметін атқарды.
SNCF Class T 2000 trainsets, also known under their French acronym RTG (Rame à turbine à gaz, i. e., gas turbine trainset), were the second generation of turbine powered trains in France and saw commercial service from 1972 to 2004.
Тарих
Бұрынғы TGS және ETG турбопойыздарының табысты тәжірибесіне сүйене отырып, француз мемлекеттік темір жол компаниясы SNCF 1970-ші жылдардың басында пайдалануға беру үшін T 2000 тапсырды. Мақсаты – сол кездегі электрлік сүйреумен бірдей жылдамдықты әлі электрлендірілмеген француз магистральдық желілерінде ұсыну. Алғашқы пойыздар 1972 жылдың соңында Лион-Страсбург және Нант-Бордо бағыттарында пайдалануға берілді, бұл екі маңызды магистральдық желі сол кезде электрлендірілмеген еді. Пойыздар жиынтықтары үшін есептелгенімен, олар бұл жылдамдықты тек қысқа учаскелерде ғана қол жеткізе алды, себебі желілердің көне дизайны (әсіресе Нант-Бордо бағытында) жылдамдықты көптеген бөліктерде шектеді. Париж Сен-Лазардан Каенге және Шербургке дейінгі Батыс желісін қызметкерген кішкентай T1000 пойыздарының сыйымдылығы жеткіліксіз болып көрінгендіктен, келесі партия T 2000 осы желіге бағытталды, оның тік профилі оларға өте жақсы өнімділік және сенімділік көрсетуге мүмкіндік берді. SNCF бөлімшелерінен басқа, ANF Amtrak үшін өте ұқсас 6 турболинер жасады. 1973 жылғы мұнай дағдарысы және Францияның ядролық энергияға көп инвестиция салу туралы шешімі SNCF-ті электрлік сүйреуге көбірек назар аударуға және T 2000-ға жаңа тапсырыстарды тоқтатуға мәжбүр етті, нәтижесінде өндіріс он үш жиынтықпен аяқталды. 1970-ші жылдардың соңында Нант-Бордо желісінде T 2000 қызметі тоқтатылды және барлық T 2000 тұрақты түрде Лион-Нант бағытына ауыстырылды, бұл турбиналық сүйреудің әлеуетін тағы да көрсетуге болатын ауыр градиенттері бар электрленбеген магистральдық желі. Лион-Страсбург (1995) және Париж-Каен-Шербург (1996 жылғы маусым) бағыттарының электрлендірілуі және Лион-Нант бағытында дизельдік-электрлік локомотивтермен сүйрелетін стандартты сүйреуге ауысу (BB 67400 және CC 72000 моторлық вагондары) T 2000-ның болашағын 1990-шы жылдары күңгірт етті. Ол Лион-Бордо бағытында бәсекелес болмады, онда төрт рет кері бұру қажет болды және T 2000-ның екі жақты кабиналары локомотивті пойыздың бір басынан екінші басына ауыстыруға кететін маңызды уақытты қысқартты. Пойыздардың қызмет ету мерзімі аяқталар алдында, паркі он жиынтыққа дейін қысқартылды және пойыздан жерге радиомен жабдықталды. Өмір сүру мерзімін ұзарту үшін әртүрлі жиынтықтардың қозғалтқыштарынан гибридтік пойыздар құрастырылды, ал азайған парк (2003 жылы алты жиынтық, 2004 жылы төрт жиынтық) 2004 жылдың соңында толығымен тоқтатылды. Дизельдік локомотивтер желідегі тік еңістерде жылдамдықты ұстап тұра алмағандықтан және төрт рет кері бұру қажет болғандықтан, Лионнан Бордоға тікелей сапар 7 сағат 30 минуттан 9 сағатқа дейін ұзартылды.
Building on the successful experience of the earlier TGS and the ETG turbotrains, French state railway company SNCF commissioned the T 2000 for entry into service in the early 1970s. The objective was to offer the same service speed as electric traction ( at the time) on French trunk lines that had yet to be electrified. The first trains were put into service in late 1972 on the Lyon Strasbourg and Nantes Bordeaux routes, two key trunk lines that were not electrified at the time. Though the trainsets were rated for , they only could achieve this speed on short sections due to the ancient design of the lines (particularly on the Nantes Bordeaux route) that restricted speed to on many segments. As the capacity of the smaller T1000s serving the Western line from Paris Saint Lazare to Caen and Cherbourg was proving less and less adequate, the next batch of T 2000s was affected to this line whose straighter profile allowed them at last to demonstrate superb performance and reliability. In addition to the SNCF units, ANF built 6 very similar Turboliners for Amtrak. The 1973 oil crisis and France's decision to invest heavily in nuclear power caused SNCF to sharply redirect its focus towards electric traction and put a stop to new orders of T 2000s, ending production at thirteen sets. By the late 1970s T 2000 service on the Nantes Bordeaux line stopped and all T 2000s were permanently reassigned to the Lyon Nantes route, an unelectrified trunk line with severe gradients where turbine traction could once again demonstrate its potential. With the electrification of the Lyon Strasbourg (1995) and Paris Caen Cherbourg routes (June 1996) and the switch to regular Diesel Electric locomotive hauled traction on the Lyon Nantes route (BB 67400 and CC 72000 power cars), the future of the T 2000 became bleak in the 1990s. It remained unrivaled on the Lyon Bordeaux route, where four reversals are required and the T 2000's double ended cabs avoided the considerable time involved to switch the locomotive from one end of the train to the other. As trainsets neared the end of their life span, the fleet was reduced down to ten sets and was equipped with train to ground radio. Hybrid trains were eventually formed with engines from different sets to lengthen their lifespan, and the dwindling fleet (six sets in 2003, four in 2004) was finally retired at the end of 2004. With Diesel locomotives less able to maintain speed on the line's steep gradients and requiring four reversals, the direct journey from Lyon to Bordeaux has since then been lengthened from 7 hours 30 minutes to 9 hours.
Ерекшеліктері
T 2000 жылдары екі Turbomeca Turmo III турбинасымен жабдықталған, олар әр екі шетте Voith гидравликалық берілістерін және ауа баптау және жарықтандыру үшін екі қосымша Turbomeca Astazou турбиналарын қозғалтқан. Олар T 1000-ға эстетикалық жағынан ұқсас болды, әсіресе бірдей жүргізуші кабинасын бөлісті, бірақ ұзын шассиге орнатылып, T 1000-дың үш вагонының орнына бес жолаушы вагонынан тұрды. Сонымен қатар, бояу схемасы өзгеше болды және T 1000-ның бояуына кері болды. Әрбір турбоқозғалтқыш ұзын қашықтықтағы маршруттарда пайдалану үшін 3500 литрлік дизельдік бакпен жабдықталған, ал тартылу күші үшін және жолаушылардың жайлылығы үшін отын шығыны болды. Электр пневматикалық тежеу құйма темірден жасалған ізбе және дискілі тежегіштермен жүзеге асырылды, ал авариялық тоқтату үшін әрбір доңғалақ жинағының астында электромагниттік рельсті тежегіштер болды. 1979 жылғы екінші мұнай дағдарысы T 2000-ды жанар майды үнемдеуге көмектесетін Turmo XII турбиналарымен жаңартуға итермеледі, бұл сонымен қатар қуатты арттырды. T 1000-нан айырмашылығы, T 2000-ның басқару жабдығы да өзгертілді, сондықтан бірнеше вагондардан тұратын пойызды бір машинист басқара алатын болды.
T 2000s were equipped with two Turbomeca Turmo III turbines which drove Voith Hydraulic Transmissions at each end and two auxiliary Turbomeca Astazou turbines to power air conditioning and lighting. They were aesthetically similar to the T 1000s, sharing in particular the same driving cabin, yet were built on a longer chassis and featured five passenger cars instead of the T 1000's three. Also, the paint scheme was different and closely resembled a reversal of the T 1000's. Each turboengine was equipped with a 3500 litre diesel tank for use on long routes, with a consumption of for traction and for passenger comfort. Electropneumatic braking was performed by cast iron shoe and disc brakes, with electromagnetic track brakes under each bogie for emergency braking. The second oil crisis, in 1979, prompted the refitting of T 2000s with more fuel efficient Turmo XII turbines which also offered a power increase from Unlike T 1000s, the T 2000s' control equipment was also modified so that a coupled set could be operated by a single engineer.