Кіріспе

SNCF T 2000 класы пойыз топтамалары, сондай-ақ олардың французша аббревиатурасы RTG (Rame à turbine à gaz, яғни газ турбиналық пойыз топтамасы) арқылы да белгілі, Францияда турбинамен жұмыс істейтін пойыздардың екінші буыны болды және 1972 жылдан 2004 жылға дейін жол жүргізу қызметін атқарды.

Тарих

Бұрынғы TGS және ETG турбопойыздарының табысты тәжірибесіне сүйене отырып, француз мемлекеттік темір жол компаниясы SNCF 1970-ші жылдардың басында пайдалануға беру үшін T 2000 тапсырды. Мақсаты – сол кездегі электрлік сүйреумен бірдей жылдамдықты әлі электрлендірілмеген француз магистральдық желілерінде ұсыну. Алғашқы пойыздар 1972 жылдың соңында Лион-Страсбург және Нант-Бордо бағыттарында пайдалануға берілді, бұл екі маңызды магистральдық желі сол кезде электрлендірілмеген еді. Пойыздар жиынтықтары үшін есептелгенімен, олар бұл жылдамдықты тек қысқа учаскелерде ғана қол жеткізе алды, себебі желілердің көне дизайны (әсіресе Нант-Бордо бағытында) жылдамдықты көптеген бөліктерде шектеді. Париж Сен-Лазардан Каенге және Шербургке дейінгі Батыс желісін қызметкерген кішкентай T1000 пойыздарының сыйымдылығы жеткіліксіз болып көрінгендіктен, келесі партия T 2000 осы желіге бағытталды, оның тік профилі оларға өте жақсы өнімділік және сенімділік көрсетуге мүмкіндік берді. SNCF бөлімшелерінен басқа, ANF Amtrak үшін өте ұқсас 6 турболинер жасады. 1973 жылғы мұнай дағдарысы және Францияның ядролық энергияға көп инвестиция салу туралы шешімі SNCF-ті электрлік сүйреуге көбірек назар аударуға және T 2000-ға жаңа тапсырыстарды тоқтатуға мәжбүр етті, нәтижесінде өндіріс он үш жиынтықпен аяқталды. 1970-ші жылдардың соңында Нант-Бордо желісінде T 2000 қызметі тоқтатылды және барлық T 2000 тұрақты түрде Лион-Нант бағытына ауыстырылды, бұл турбиналық сүйреудің әлеуетін тағы да көрсетуге болатын ауыр градиенттері бар электрленбеген магистральдық желі. Лион-Страсбург (1995) және Париж-Каен-Шербург (1996 жылғы маусым) бағыттарының электрлендірілуі және Лион-Нант бағытында дизельдік-электрлік локомотивтермен сүйрелетін стандартты сүйреуге ауысу (BB 67400 және CC 72000 моторлық вагондары) T 2000-ның болашағын 1990-шы жылдары күңгірт етті. Ол Лион-Бордо бағытында бәсекелес болмады, онда төрт рет кері бұру қажет болды және T 2000-ның екі жақты кабиналары локомотивті пойыздың бір басынан екінші басына ауыстыруға кететін маңызды уақытты қысқартты. Пойыздардың қызмет ету мерзімі аяқталар алдында, паркі он жиынтыққа дейін қысқартылды және пойыздан жерге радиомен жабдықталды. Өмір сүру мерзімін ұзарту үшін әртүрлі жиынтықтардың қозғалтқыштарынан гибридтік пойыздар құрастырылды, ал азайған парк (2003 жылы алты жиынтық, 2004 жылы төрт жиынтық) 2004 жылдың соңында толығымен тоқтатылды. Дизельдік локомотивтер желідегі тік еңістерде жылдамдықты ұстап тұра алмағандықтан және төрт рет кері бұру қажет болғандықтан, Лионнан Бордоға тікелей сапар 7 сағат 30 минуттан 9 сағатқа дейін ұзартылды.

Ерекшеліктері

T 2000 жылдары екі Turbomeca Turmo III турбинасымен жабдықталған, олар әр екі шетте Voith гидравликалық берілістерін және ауа баптау және жарықтандыру үшін екі қосымша Turbomeca Astazou турбиналарын қозғалтқан. Олар T 1000-ға эстетикалық жағынан ұқсас болды, әсіресе бірдей жүргізуші кабинасын бөлісті, бірақ ұзын шассиге орнатылып, T 1000-дың үш вагонының орнына бес жолаушы вагонынан тұрды. Сонымен қатар, бояу схемасы өзгеше болды және T 1000-ның бояуына кері болды. Әрбір турбоқозғалтқыш ұзын қашықтықтағы маршруттарда пайдалану үшін 3500 литрлік дизельдік бакпен жабдықталған, ал тартылу күші үшін және жолаушылардың жайлылығы үшін отын шығыны болды. Электр пневматикалық тежеу құйма темірден жасалған ізбе және дискілі тежегіштермен жүзеге асырылды, ал авариялық тоқтату үшін әрбір доңғалақ жинағының астында электромагниттік рельсті тежегіштер болды. 1979 жылғы екінші мұнай дағдарысы T 2000-ды жанар майды үнемдеуге көмектесетін Turmo XII турбиналарымен жаңартуға итермеледі, бұл сонымен қатар қуатты арттырды. T 1000-нан айырмашылығы, T 2000-ның басқару жабдығы да өзгертілді, сондықтан бірнеше вагондардан тұратын пойызды бір машинист басқара алатын болды.