Римдегі Санта-Мария-ди-Лорето шіркеуі: 16-шы ғасырда салынған, тарихи маңызы бар. Брамaнте, Сансуини, да Сaнгaлло еңбектерімен құрылған, классикалық дөңгелек формасымен ерекшеленеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Санта-Мария-ди-Лорето – Римде, Италияның орталық бөлігінде орналасқан 16 ғасырда салынған шіркеу. Ол Траян колоннасының қарсы бетінде, алып Витторио Эмануэле II ескерткішінің жанында орналасқан.
Santa Maria di Loreto is a 16th century church in Rome, central Italy, located just across the street from the Trajan's Column, near the giant Monument of Vittorio Emanuele II.
Тарих
1500 жылғы мерейтойдан кейін нан пісірушілер қауымдастығы (Sodalizio dei Fornai) Папа Александр VI-ден осы орында шіркеу салуға рұқсат алды. Бұл шіркеудің құрылысы 1507 жылы Донато Браманте бастады, Андреа Сансуини жалғастырды және Антонио да Сангалло кіші аяқтады. Жобаға сәйкес, бірінші қабаты төртбұрышты, ал екінші қабаты сегізбұрышты, травертин және кірпіштен салынды. Бұл классикалық үлгіде салынған алғашқы шаршы күмбезді шіркеулердің бірі болды. Сангаллоның фасады – Бальдассини сарайының фасадының одан да әсем, толыққанды нұсқасы. 1575 жыл шамасында Жакопо дель Дука екінші күмбез бен фонарь салды. Шіркеу бұрынғы 15 ғасырлық шағын шіркеудің орнында салынды, онда Лоретоның Әзіреті анасының иконасы болған, сондықтан шіркеу иконаны сақтап, осы атауын алды. Ол, ең алдымен, сол жақтан орналасқан, бірақ ақ мәрмәрдан жасалған 18 ғасырлық Santissimo Nome di Maria al Foro Traiano шіркеуімен бірге егіз шіркеулер сияқты көрінеді.
After the Jubilee of 1500, the association of bakers (Sodalizio dei Fornai) received permission from Pope Alexander VI to build a church at this site. Construction of this church began in 1507 under Donato Bramante, carried out by Andrea Sansuini and completed by Antonio da Sangallo the younger. The design called for a square first story and an octagonal second story built in travertine and brick. It was one of the earliest domed square churches built on classical forms. Sangallo's facade is a maturer, more ornate version of the facade of the Palazzo Baldassini. A second dome and lantern were added by Jacopo del Duca around 1575. The church was built atop an earlier 15th century chapel, which contained an icon of the Virgin of Loreto, hence the church retained the icon and acquired the title. It is most notable for the adjacent erection of a similarly domed, but pale marble, 18th century church Santissimo Nome di Maria al Foro Traiano, giving the semblance of twin churches.
Интерьер
Ішкі әрлеуі ең әдемі мүсіндерімен танымал, оның ішінде Андреа Сансовиноның кіреберістегі мүсіні, ал алтарудың төңірегінде Стефано Мадерноның төрт періштесі, сондай-ақ төрт шейіт болған қыз және римдік әулиелердің бейнелері бар. Бұл бейнелер, Мәриямның хабарлауының көшірілген үйіне арналған шіркеуге лайықты серіктестер. Төрт шейіт аяқталу ретімен: Помпео Ферруччидің әулие Агнессасы, Доменико де Россидің әулие Флавия Домитилласы, Джулиано Финеллидің әулие Сецилиясы және Франсуа Дюкеснойдың танымал ерте барокко стиліндегі Санта-Сусанна мүсіні. Бір капелла Паоло Россеттидің мозаикаларымен жабылған, ал Федериго Зуккароның шеберханасы фрескалармен безендірген. Басты капелланы Онорио Лонги салған, ал фрескаларын Кавальере д'Арпино салған.
The interior decoration is best noted for the statuary, including a statue at the entrance by Andrea Sansovino and around the altar, four angels by Stefano Maderno, and representations of four martyred virgin and Roman saints, apt companions to a church dedicated to the transposed house of the Virgin Mary's Annunciation. The four martyrs in order of completion were Saint Agnes by Pompeo Ferrucci, Saint Flavia Domitilla by Domenico de Rossi, Saint Cecilia by Giuliano Finelli, and the famous early Baroque statue of Santa Susanna by Francois Duquesnoy. One chapel is covered by mosaics by Paolo Rossetti and was frescoed by the studio of Federigo Zuccaro. The main chapel was built by Onorio Longhi and frescoed by Cavaliere d'Arpino.