Римдегі әйгілі Санта-Мария-делла-Виттория базиликасы – таңғажайып өнер туындысы, Бернинидің «Әйің Терезаның шаттығы» мүсінімен әйгітەلген. Италия, Рим.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рим католик базиликасы, Италияның Рим қаласындағы маңызды орын.
Roman Catholic basilica, a landmark of Rome, Italy
Санта Мария делла Виттория (S. Mariae de Victoria) – Италияның Рим қаласындағы Әзірет Мәрияға арналған католик титулды шіркеуі және базиликасы. Шіркеу Жан Лоренцо Бернинидің Корнаро капелласындағы "Августина Терезаның шаттығы" шедеврімен әйгілі. Шіркеу Rione Sallustiano ауданында, XX Settembre көшесінде 98-үй нөмірінде, осы көшенің Largo Santa Susannaмен қиылысқан жерінде орналасқан. Ол Фонтана делл'Акква Феличе фонтанының жанында тұр. Шіркеу Largo арқылы Санта-Сусанна шіркеуімен бетпе-бет. Бұл орын Пьяцца делла-Республика және Театро делл-Опера метро стансасынан солтүстік-батысқа қарай екі блок қашықтықта жатыр.
Santa Maria della Vittoria (, S. Mariae de Victoria) is a Catholic titular church and basilica dedicated to the Virgin Mary in Rome, Italy. The church is known for the masterpiece by Gian Lorenzo Bernini in the Cornaro Chapel, the Ecstasy of Saint Teresa. The church is in the Rione Sallustiano, on number 98 via XX Settembre, where this street intersects with Largo Santa Susanna. It stands to the side of the Fontana dell'Acqua Felice. The church mirrors the Church of Santa Susanna across the Largo. It is about two blocks northwest of the Piazza della Repubblica and Teatro dell'Opera metro station.
Тарих
Ғимарат үшін жер 20 сәуірде 1607 жылы сатып алынды, ал шіркеу 1608 жылдан 1620 жылға дейін діни қызметкерлерге арналған, Әулие Пауылға арналған шағын ғибадатхана ретінде салынды. 1620 жылы Белая гора шайқасында католиктердің жеңісінен кейін, Богемиядағы Реформация қайта кері қайтарылды, шіркеу тағы да Құдай анаға бағышталды. 1683 жылы Вена шайқасында түскен Османдық тулары кейін шіркеуде ілінді, бұл Құдай ананың католик әскерлерін жеңіске жетелеуге көмектескенін көрсетеді. Мүсіндер Әулие Тереза Авильскаяның өзінің өмірбаянында сипаттағандай, оның жүрегін алтын сүйектімен тесіп жатқан Серафимнің көрінісін бейнелейді, бұл оған зор қуаныш пен қатты ауырсыну әкелді. Ағылып тұрған киімдер мен қисық дене күйі классикалық тыныштықтан бас тартып, құштарлыққа толы, тіпті құмарлық трансін көрсетуге тырысады. Өнер тұрғысынан керемет туынды болғанымен, Бернинидің өмірінде және одан кейінгі ғасырларда "Әулие Терезаның экстазы" қасиеттінің тәжірибесін жыныстық сипатта бейнелегені үшін әдептіліктің шегінен шығып кеткені үшін айыпталып келді. Берниниден бұрын немесе кейін ешбір суретші мұндайға батыл бармады: оны мүмкін емес жаста, идеалданған нәзік сұлу ретінде бейнелеуде, аузы ашық, аяқтары жайылып, жамбасы ашық, аяқтары жалаңаяқ (Бас аяқты кармелиттер, ұстамдылық сақтау үшін әрқашан қалың шұлықпен сандал киетін) және Серафим оның жамылғысын қажетсіз бөліп, жүрегіне жебесімен ену арқылы "шешіндіріп" жатқандай көрсетілген.
The land for the church was purchased on April 20, 1607, and the church was built from 1608 to 1620 as a chapel dedicated to Saint Paul for the Discalced Carmelites. After the Catholic victory at the Battle of White Mountain in 1620, which reversed the Reformation in Bohemia, the church was rededicated to the Virgin Mary. Ottoman standards captured at the 1683 Battle of Vienna were later hung in the church, reinforcing to the theme of the Virgin helping lead Catholic armies to victory. The statues depict a moment as described by Saint Teresa of Avila in her autobiography, where she had the vivid vision of a Seraph piercing her heart with a golden shaft, causing her both immense joy and pain. The flowing robes and contorted posture abandon classical restraint and repose to depict a more passionate, almost voluptuous trance. Although artistically a tour de force, nonetheless, during Bernini's lifetime and in the centuries following, the Ecstasy of St. Teresa has been accused of crossing a line of decency by sexualizing the visual depiction of the saint's experience, to a degree that no artist, before or after Bernini, dared to do: in depicting her at an impossibly young chronological age, as an idealized delicate beauty, in a semi prostrate position with her mouth open and her legs splayed apart, her wimple coming undone, with prominently displayed bare feet (Discalced Carmelites, for modesty, always wore sandals with heavy stockings) and with the seraph "undressing" her by (unnecessarily) parting her mantle to penetrate her heart with his arrow.