Миландағы Әулие Марияның ғибадатханасы және Доминикан монастыры
Santa Maria delle Grazie, Milan
Миландық Санта-Мария-делле-Грацие шіркеуі мен Доминикан монастыры – ЮНЕСКО мұрасы. Леонардо да Винчидің «Соңғы тоқсан» суреті осы жерде сақталған. 🇮🇹⛪️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Миландағы шіркеу және Доминикан монастырі, Италия
Church and Dominican convent in Milan in Milan, Italy
Санта-Мария-делле-Грацие ("Кешірімді Мария") – Италияның солтүстігіндегі Милан қаласында орналасқан шіркеу және Доминикан монастырі, ЮНЕСКО Әлемдік мұрасы тізіміне енген. Монастырьтың рефекторийінде Леонардо да Винчидің "Соңғы тоқсан" суреті сақталған.
Santa Maria delle Grazie ("Holy Mary of Grace") is a church and Dominican convent in Milan, northern Italy, and a UNESCO World Heritage Site. The convent contains the mural of The Last Supper by Leonardo da Vinci, which is in the refectory.
Тарих
Милан герцогы Франческо I Сфорца бұрынғы шапелдің орнында, Әулие Марияның инабаттылығына арналған, доминикан монастыры мен шіркеу құрылысын тапсырды. Басты сәулетші Гвинифорте Солари монастырды (готикалық нефті) жобалады, ол 1469 жылы аяқталды. Шіркеуді салу ондаған жылдарға созылды. Герцог Людовико Сфорца шіркеуді Сфорца отбасының қабірлік орны ретінде пайдалануға шешім қабылдады және монастырь мен апсидін қайта салды, екеуі де 1490 жылдан кейін аяқталды. Людовиконың әйелі Беатриче 1497 жылы шіркеуде жерленді. Шіркеу апсидінің дизайны Донато Брамантеге жатқызылады, өйткені оның есімі 1494 жылы шіркеудегі мәрмәрдің бір бөлігіне жазылған. Дегенмен, кейбіреулер оның шіркеуде жұмыс істегеніне күмән келтіреді. Бір дереккөз бойынша, 1492–1497 жылдары Браманте кесісу және күмбез, сондай-ақ трансепт апсидалары мен апсиді бар хор жұмыстарында болды; бұл дерек ғимараттың жоспары мен кескінін де Брамантеге жатқызады. Кейбір құжаттарда Амадео есімі кездеседі, бұл, әдетте, Джованни Антонио Амадео болған. Бұл шіркеу мен Амадеоның Санта-Мария-алла-Фонтана үшін жасаған жобасы арасында ұқсастықтар бар. 1543 жылы Тицианның «Мәсіхтің тікенді тәжді қабылдауы» атты алтарьдық суреті нефтің оң жағындағы Киелі Корона капеліне орнатылды. 1797 жылы француз әскерлері тонаған картина қазір Луврде сақталуда. Бұл капелде Гауденцио Ферраридің «Тәубе туралы әңгімелер» фрескалары бар. Сакрарияға апаратын есіктің жанындағы трибунаға іргелес кішкентай монастырда Брамантиноның фрескасы орналасқан. Сондай-ақ, шіркеуде Бернардо Зеналенің Қайта тірілу және Тәубе суреттері де бар. Композитор және виолончельші Джованни Перрони 1718–1720 жылдары соборда маэстро ди капелла қызметін атқарды.
Duke of Milan Francesco I Sforza ordered the construction of a Dominican convent and church at the site of a prior chapel dedicated to the Marian devotion of St Mary of the Graces. The main architect, Guiniforte Solari, designed the convent (the Gothic nave), which was completed by 1469. Construction of the church took decades. Duke Ludovico Sforza decided to have the church serve as the Sforza family burial site, and rebuilt the cloister and the apse, both completed after 1490. Ludovico's wife Beatrice was buried in the church in 1497. The design of the apse of the church has been attributed to Donato Bramante, as his name is inscribed in a piece of marble in the church vaults delivered in 1494. However, some dispute that he worked on the church at all. According to one source, in 1492–1497 Bramante worked on the crossing and the dome as well the transept apses and the coir with apse; this source also attributes a plan and section of the building to Bramante. Some documents mention the name Amadeo, likely Giovanni Antonio Amadeo. There are similarities between this church and Amadeo's design for Santa Maria alla Fontana. In 1543, the Titian altarpiece depicting Christ receiving the crown of thorns was installed in the Chapel of the Holy Crown, located on the right of the nave. The painting, looted by French troops in 1797, is now in the Louvre. This chapel is frescoed with Stories of the Passion by Gaudenzio Ferrari. In the small cloister adjacent to the tribune near the door that leads to the sacristy is a fresco by Bramantino. The church also contained frescoes depicting the Resurrection and Passion by Bernardo Zenale. Composer and cellist Giovanni Perroni served as maestro di cappella at the cathedral from 1718–1720.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1943 жылдың 15 тамызындағы түні одақтастардың әуе шабуылы шіркеу мен монастырды шарпыды. Асхананың көп бөлігі қирады, бірақ "Соңғы кешкі ас" суреті сақталған қабырғалардың арасында болды, ол қорғау үшін құммен қапталған еді. Оны болашақ ұрпақтарға жеткізу үшін кейбір консервациялық жұмыстар жүргізілуде. Бұрын ғасырлар бойында жасалған қалпына келтіру әрекеттерінен бұрмаланған Леонардоның түпнұсқа суреті 1978 жылы басталып, 1999 жылы аяқталған жұмыстардың нәтижесінде ашық көрінді. Бұл суреттің өзімен қатар, оны шаңдан, түтіннен және ылғалдан – суреттің үнемі нашарлауына себеп болатын негізгі факторлардан қорғау үшін асхананың жағдайын да қамтитын күрделі мәселелерді шешуді қажет етті. Қазіргі және болашақ консервациялық жұмыстар осы суретті көптеген ғасырлар бойы сақтап қалады деп сеніледі.
During World War II, on the night of 15 August 1943, an allied aerial bombardment hit the church and the convent. Much of the refectory was destroyed, but some walls survived, including the one that holds The Last Supper, which had been sand bagged in order to protect it. Some preservation works are done to maintain it for the future. Previously distorted by attempts at restoration carried out over the centuries, Leonardo’s original painting has now emerged as a result of the work begun in 1978 and completed in 1999. This involved addressing complex problems as regards not only the painting itself but also the environment of the refectory in order to protect the work from the dust, fumes and humidity identified as the primary causes of its constant deterioration. It is believed that the current and future preservation works will keep the painting safe for many centuries to come.
Қазіргі заманғы
Қазіргі уақытта Донато Браманте жобалаған және салған Sacrestia vecchia, немесе Ескі Сақшылық, доминикандық мәдени орталығына (Centro Culturale alle Grazie) айналды, онда бауырластар руханият, философия, өнер, әдебиет және әлеуметтану салаларындағы түрлі тақырыптарға конференциялар ұйымдастырып, өткізеді, сонымен қатар музыкалық концерттер мен көрмелер ұйымдастырады.
Nowadays the Sacrestia vecchia, or the Old Sacristy, designed and constructed by Donato Bramante, is the seat of a Dominican Cultural Centre (Centro Culturale alle Grazie), in which the brethren organize and host conferences on various themes pertaining to spirituality, philosophy, art, literature and sociology, in addition to musical concerts and artistic exhibitions.