Американдық қасиетті әке Брюс Риттер және «Согласие үйі» қайырымдылық қорының тарихы
Bruce Ritter
Брюс Риттер – АҚШ-тық қасиетті әке, Covenant House қайырымдылық қорының негіз қалаушысы. Жас жеткіншектерге көмек, қаржылық және сексуалдық қанағатсыздықтар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық католик діни қызметкері
American Roman Catholic priest
Брюс Риттер (25 ақпан 1927 – 7 қазан 1999) – католик діни қызметкері және бір кезде францискан монахы болған. Ол 1972 жылы үйсіз жасөспірімдерге көмек көрсету үшін Covenant House қайырымдылық қорын құрды. 1980 жылдары ол 87 миллион долларлық агенттікке дейін өсіп, Нью-Йорк және АҚШ-тың тағы алты ірі қаласында көптеген ірі орталықтарды, сондай-ақ Торонто (Канада) және Латын Америкасындағы филиалдарды ашты. 1990 жылы Риттерға жыныстық және қаржылық тәртіпсіздіктер жасады деген айыптаулар бойынша Covenant House-тан кетуге мәжбүр болды. Бұл Католик шіркеуіндегі жыныстық зорлық-зомбылықтың ең көп таралған оқиғаларының біріне айналды. Дегенмен, оған ешқандай айып тағылмады. Қайырымдылық қоры тапсырған тәуелсіз тергеу жыныстық тәртіпсіздіктердің ешқайсысы толыққанды дәлелденбегенін, бірақ жинақталған дәлелдердің көп екенін көрсетті. Ол францискандықтардан да шығып кетті, бірақ діни қызметкер ретіндегі өкілеттігін сақтап қалды. Содан кейін ол Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі шағын қалаға зейнетке шықты.
Bruce Ritter (February 25, 1927 – October 7, 1999) was a Catholic priest and one time Franciscan friar who founded the charity Covenant House in 1972 for homeless teenagers. By the 1980s, it had grown to an $87 million agency, operating numerous large centers in New York and six other major United States cities, as well as locations in Toronto, Canada, and Latin America. In 1990, Ritter was forced to resign from Covenant House after allegations of sexual and financial misconduct. It was one of the most widely publicized cases of sexual abuse within the Catholic Church. However no charges were filed against him. Independent investigation commissioned by the charity found none of the allegations of sexual misconduct can be proved beyond any question, but that cumulative evidence was extensive. He also left the Franciscans, but retained his priestly faculties. He retired to a small town in upstate New York.
Ерте өмір және білім
Брюс Риттер Трентон, Нью-Джерсиде дүниеге келді және жақын орналасқан Гамильтон қаласында өсті. Оның әкесі 1931 жылы, ол төрт жаста болғанда қайтыс болды, ал анасы 1930 жылдардағы Ұлы депрессия кезінде қаржылық қиындықтарға тап болды, жесірлік зейнетақысымен және түрлі жұмыстар арқылы бес баласын өсірді. Риттер 1945 жылы Гамильтон орта мектебін бітірді, қысқа мерзімге жергілікті өнеркәсіпте жұмыс істеді, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталар алдында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қатарына қосылды.
Bruce Ritter was born in Trenton, New Jersey, and grew up in nearby Hamilton Township. His father died in 1931 when he was four, and his mother struggled financially during the Great Depression of the 1930s, raising five children on a widow's pension and a series of odd jobs. Ritter graduated from Hamilton High School West in 1945, worked briefly in a local industry, and joined the United States Navy near the end of World War II.
Төменгі шығыс жағындағы қызмет
1968 жылы Риттер колледждің түлектері алдында сөйлеген сөзінде американдық қоғамның Исаның үйретіктерінен тым алыстап кеткеніне наразылық білдірді. Студенттер Риттердің сөзін жоғары бағалағанмен, ол өз уағыздарын іспен дәлелдеуі керек екенін айтты. Риттер колледжден кетіп, Нью-Йорк қаласының төменгі шығыс бөлігінде жаңа миссиялық қызметін бастады. Ол тағы бір францискандық монах, Джеймс Фицгиббон әкесін осы қиын ауданға көшіріп, кедейлерге "жетімдік көрсету" деп атаған миссияны бастауға шақырды. Нью-Йорк архиепископиясы Риттер мен Фицгиббонды жергілікті шіркеуге, Әулие Бригид шіркеуіне бекітті. Шіркеу эксперименттік приход ретінде тағайындалған, себебі ол командалық жұмыс принципі бойынша құрылған. Францискандар Шығыс 7-ші көшедегі пәтерде тұрды, Риттер оны ваннада ыдыс жуатын және айына 90 доллар жалдау ақысы төлейтін жер деп сипаттады. Риттердің үйретуінде кедейлік маңызды орын алғанмен, ол көп ұзамай одан да маңызды мәселеге тап болды, себебі ол қылмыс деңгейі жоғары және есірткіге тәуелділіктің кең таралған ауданына көшіп келген. Монахтар осы жағдайдан зардап шекпеді, олардың пәтеріне жиі ұрлық жасалып, тонаулар орын алды. Бірде Брюс әкесінің діни киімі ұрланып кетті. Бірте-бірте оларға Манхэттеннің Ист-Виллиджіне және айналасындағы пәтерлерге көшіп келген жас еріктілердің тобы жиналды, олар бірлесіп өмір сүріп, әлеуметтік және саяси өзгерістерге қол жеткізуге тырысты. Фицгиббон ақырында миссиялық қызметтен кетіп, бірақ Адриан Гетли, Патрисия Кеннеди және Пол Фрейзер сияқты басқа да бірнеше адамдар алғашқы жылдары маңызды рөл атқарды.
In 1968, Ritter had given a commencement speech at the College attacking American society for becoming grievously disconnected from the teachings of Jesus. Ritter had been praised by the students for his speech, but challenged that he ought to practice his preaching. Ritter resigned from the college, and began a new ministry on the Lower East Side of New York City. He recruited a fellow Franciscan friar, Father James Fitzgibbon, to move to this troubled neighborhood and initiate what he described as a "ministry of availability" to the poor. The Archdiocese of New York assigned Ritter and Fitzgibbon to the local parish, St. Brigid's Church. It had been designated as an experimental parish, in that it was structured around a team ministry. The Franciscans lived in a tenement building on East 7th Street, which Ritter described as a place where he washed his dishes in the bathtub and paid $90 a month in rent. Although poverty was the main focus of Ritter's teaching, he soon found a more pressing issue, as he had moved into a high crime neighborhood plagued by heavy drug use. The friars were not immune to this situation, and their apartment was frequently broken into and robbed. One time, Father Bruce's religious habit was taken by the thieves. Gradually they accumulated a following of young volunteers who moved to the East Village, Manhattan, and surrounding apartments in an effort to live in community, and to effect social and political change. Although Fitzgibbon eventually left the ministry, several other individuals, including Adrian Gately, Patricia Kennedy, and Paul Frazier proved instrumental in defining the early years.
Келісімі бар үй
1970 жылдардың басында Риттер үйсіз жастарды баспанаға алуға көшті. "Қашып кеткендер" мәселесі ұлттық БАҚ-тың қызығушылығын тудырды; Гринвич Виллидж баспанасыз жастарды тартатын орталыққа айналды. Ол 1972 жылы өз миссиясын ресми түрде "Келісім үйі" деп тіркеді және жұмысын қолдау үшін Нью-Йорк қаласының нашақорлықтан емдеу агенттігінен алғашқы грантын алды. Риттер көп ұзамай басқа да жылжымайтын мүлікті сатып алып, негізінен Гринвич Виллидж және Ист Виллидж аудандарында ұлдар мен қыздарға арналған топтық үйлер желісін ашты. 1976 жылы ол Таймс-сквердегі Порт-ауторити автобус терминалының жанында жастарға көп қызмет көрсететін орталық ашу жоспарларын жариялады. Нью-Йоркке келген және балалар порнографиясы мен жезөкшелікке итермеленген жастарды құтқарып жатырмын деп мәлімдеу арқылы ол үлкен даңққа ие болды. 1980 жылдардың соңына қарай "Келісім үйі" шағын топтық үйлерден бас тартып, АҚШ-тың жеті қаласында, сондай-ақ Канадада (мысалы, Торонто) және Латын Америкасында оқу бағдарламаларымен жабдықталған ірі баспаналарды ашты. Оның бюджеті 90 миллион АҚШ долларына жуықтап, федералды үкімет қаражатынан үш есе көп жұмсалды. Риттер "Келісім үйі"ндегі жасөспірімдерді "балаларым", "жақсы балалар" және "әдемі балалар" деп атады. Риттер екі кітап жазды: "Келісім үйі: Көшеге тікелей байланыс" (Нью-Йорк: Doubleday, 1987) және "Кейде Құдайдың жүзі баланың жүзінен шығады", онда ол "Келісім үйін" құрудағы тәжірибесін егжей-тегжейлі баяндап, үйсіз жасөспірімдерге деген көзқарасын білдірді. 1984 жылы президент Рональд Рейган "Елдің жағдайы" туралы жылдық үндеуінде үйсіз және қашып кеткен жастарға көмектесудегі еңбегі үшін "Келісім үйін" мақтады. 1985 жылы Риттер АҚШ Бас прокуроры Эдвин Миздің порнография жөніндегі комиссиясында қызмет етті. 1988 жылы Риттер Джефферсон сыйлығымен марапатталды – кембағалдарға ең көп пайда келтірген мемлекеттік қызмет үшін жыл сайын берілетін сыйлық.
By the early 1970s, Ritter decided to concentrate on sheltering homeless youths. The issue of "runaways" was receiving considerable national media attention; Greenwich Village appeared to be a magnet that attracted many homeless youths. He formally incorporated his ministry as Covenant House in 1972 and received his first grant from the New York City Addiction Services Agency to support his work. Ritter soon began acquiring other properties and opened a series of boys' and girls' group homes, primarily in the Greenwich Village and East Village neighborhoods. In 1976, he announced plans to open a multi service center for youths near the Port Authority Bus Terminal in Times Square. He began to gain considerable publicity by claiming that he was rescuing youths who had arrived in New York City and had been lured into the child pornography and prostitution trades. By the late 1980s, Covenant House had moved away from the small group home approach and opened large shelters with training programs in seven United States cities, as well as in Canada (e. g. Toronto) and Latin America. Its budget approached US$90,000,000, and it spent three times what the federal government did on runaways. He called the teenagers in the Covenant House "my kids", "nice kids", and "gorgeous kids". Ritter wrote two books, Covenant House: Lifeline to the Street (New York: Doubleday, 1987) and Sometimes God Has a Kid's Face, which detailed his experience in starting up Covenant House and provided his perspective on homeless teenagers. In 1984, President Ronald Reagan praised Covenant House in his State of the Union address for their efforts in aiding homeless and runaway youth. In 1985, Ritter served on US Attorney General Edwin Meese's Commission on Pornography. In 1988, Ritter received the Award for Greatest Public Service Benefiting the Disadvantaged, an award given out annually by Jefferson Awards.