Аррас Конгресі: Жүз жылдық соғыстағы дипломатиялық бұрылыс
Congress of Arras
Аррас конгресі (1435): Жүз жылдық соғыста Англия, Франция, Бургундия өкілдерінің келіссөздері. Англия үшін сәтсіздік, Франция үшін үлкен жетістік болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1435 жылғы жүз жылдық соғыс кезіндегі дипломатиялық кездесу
1435 diplomatic meeting during the Hundred Years' War
Аррастың конгресі – жүз жылдық соғыс кезінде 1435 жылдың жазында Англия, Франция және Бургундия өкілдерінің қатысуымен Аррас қаласында құрылған дипломатиялық жиын. Бұл Трой келісімінен кейінгі алғашқы келіссөз болды және Генрих V әулетінің француз тәжін мұраға алуына бағытталған Бургундия мен Англия арасындағы он бес жылдық келісімді жойды. Тарихшы Ричард Воган оны "Еуропаның алғашқы нағыз бейбітшілік конгресі" деп атады. Жүз жылдық соғыстың аяқталу кезеңінде конгресс және одан кейінгі Аррас келісімі Англия үшін дипломатиялық жеңіліс, ал Франция үшін маңызды жетістіктермен аяқталды және Франциядан ағылшындардың қуылтуына әкеп соқты.
The Congress of Arras was a diplomatic congregation established at Arras in the summer of 1435 during the Hundred Years' War, between representatives of England, France and Burgundy. It was the first negotiation since the Treaty of Troyes and replaced the fifteen year agreement between Burgundy and England that would have seen the dynasty of Henry V inherit the French crown. Historian Richard Vaughan has called it "Europe's first real peace congress." Toward the close of the Hundred Years' War, both the Congress and the subsequent Treaty of Arras represented diplomatic failures for England and major successes for France and led to the expulsion of the English from France.
Қауым
Англиялық келіссөзшілер конгресске Англия мен Франция арасындағы бейбіт келіссөздері деп сеніп келді. Олар ұзақ мерзімді бітімге келісуді және Англияның жасөспірім королі Генрих VI мен Франция королі Карл VII-нің қызының үйленуін ұсынды. Ағылшындар Франция тажына деген талаптарынан бас тартуға ниет білдірмеді. Бұл позиция мағыналы келіссөздер жүргізуге кедергі келтірді. Ағылшын делегациясы француз капитандығы Ксентрайль мен Ла Ирдің шабуылын тойтарту үшін конгресс сессиясының ортасында жұмысты тоқтатты. Осы уақытта француз делегациясы мен жетекші дін қызметкерлері Бургундияның Филипп Жақсысын Карл VII-мен келісуге шақырып, көндіруге тырысты. Бургундия сол кезде аппанаж болып, дерлік тәуелсіз мемлекет еді және 1419 жылы Филипптің әкесі өлтірілгеннен бері Англиямен одақтас болды. Карл VII осы қылмыста кінәлі деп саналды. Филипп француз патшасын жек көреді, бірақ әлсіз француз патшасы басқаратын француз үкіметінде, ағылшын регенті Джон, Бедфорд герцогының орнына, өзіне артықшылық алатынына сенді. Филипптің қарындасы Анна Бургундиялық ағылшын герцогына үйленген еді. Оның 1432 жылы қайтыс болуынан кейін екі ер адам арасындағы қарым-қатынас нашарлады. Англия делегациясы конгресске оралғанда, олардың Бургундиялық одақтасы да жақын уақытта жаңа тарапқа өткенін көрді. Осы кезде ағылшын-бургунд одағын сақтап тұрған жалғыз адам Бедфорд герцогы 14 қыркүйек 1435 жылы, конгресс аяқталғанға бір апта бұрын қайтыс болды.
English negotiators entered the congress believing it was a peace negotiation between England and France only. They proposed an extended truce and a marriage between adolescent King Henry VI of England and a daughter of French king Charles VII of France. The English were unwilling to renounce their claim to the crown of France. This position prevented meaningful negotiation. The English delegation broke off from the congress in mid session to put down a raid by French captains Xaintrailles and La Hire. Meanwhile, the French delegation and leading clergy urged Philip the Good of Burgundy to reconcile with Charles VII. Burgundy was an appanage at the time, virtually an independent state, and had been allied with England since the murder of Philip's father in 1419. Charles VII had been complicit in that crime. Philip despised the French king but believed he would gain an advantage in a French government ruled by a weak French king instead of the English regent John, Duke of Bedford. Philip's sister Anne of Burgundy had been married to the English duke. Relations between the two men deteriorated following her death in 1432. When the English delegation returned to the congress they too found their Burgundian ally had switched sides. The Duke of Bedford, at this point the only man keeping the Anglo Burgundian alliance standing, died on 14 September 1435, one week before the congress concluded.
Аррас келісімі
Конгресс 1435 жылғы 20-21 қыркүйекте қол қойылған екінші Аррас шартын тудырды, ол жүз жылдық соғыстың соңғы жылдарында француздар үшін маңызды дипломатиялық жетістікке айналды. Жалпы алғанда, ол Франция королі Карл VII мен Бургундия герцогы Филипп III (Филипп Жақсы) арасындағы ұзақ жылдарға созылған араздықты аяқтады. Филипп Карл VII-ді Франция королі ретінде мойындады, ал оның орнына Филипп тәжге салық төлеуден босатылды, ал Карл Филипптің әкесі, Бургундия герцогы Иоанн I-ді (Жан Қорқытсызды) өлтіргендерді жазалауға келісті. Бургундия мен Англия арасындағы одақты үзіп, Карл VII Англияның Генрих VI-ның таққа талап етуіне қарсы Франция королі ретіндегі өзінің беделін нығайтты. Осы кезден бастап арманьяктар мен бургундтар арасындағы саяси жік бөліну маңызсыз болды. Францияның Шотландиямен одағы болды, ал Англия оқшау қалды. 1435 жылдан бастап Франциядағы ағылшын үкімдігі тұрақты түрде төмендеді. Конгрестің шектеулі табысына Папа Евгений IV және Базель кеңесінің өкілдері көмектесті. Бұл делегациялардың мүшелері Бургундия герцогы Филиппті Англияға бұрынғы міндеттемелерінен босататын заңдық қорытындылар жазды.
The congress gave rise to the second Treaty of Arras, which was signed on 20/21 September 1435 and became an important diplomatic achievement for the French in the closing years of the Hundred Years' War. Overall, it reconciled a longstanding feud between King Charles VII of France and Duke Philip III of Burgundy (Philip the Good). Philip recognized Charles VII as king of France and, in return, Philip was exempted from homage to the crown, and Charles agreed to punish the murderers of Philip's father Duke John I of Burgundy (John the Fearless). By breaking the alliance between Burgundy and England, Charles VII consolidated his position as King of France against a rival claim by Henry VI of England. The political distinction between Armagnacs and Burgundians ceased to be significant from this time onward. France already had Scotland as an ally and England was left isolated. From 1435 onward, English rule in France underwent steady decline. The congress's limited success was facilitated by representatives of Pope Eugene IV and the Council of Basel. Members of each of these delegations wrote legal opinions absolving Duke Philip of Burgundy from his former obligations to England.