Боровали Батыстындағы Таза Концепция Анасы шіркеуінің тарихы
Our Lady of Immaculate Conception Church, Borivali
Борвалидағы Immaculate Conception шіркеуі – 1547 жылдан бері тарихы бар католик приход. Махараста штатындағы маңызды рухани орталық, маңында ежелгі үңүрлер бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Боривалидегі (Батыс) Таза ұғымның Анамыз шіркеуі 1547 жылдан 1739 жылға дейін және 1912 жылдан бері Рим католик приходы болып табылады. Қазіргі дін қызметкерлері: Джерральд Фернандес (ПП), Джозеф Дэвид, Виктор Норонха және Шон Секейра. Ол Үндістанның Махараштра штатындағы Мумбай қаласының солтүстік-батыс жағында, Боривали қаласының шетінде орналасқан, Таза ұғым колониясында (I. C. Colony) жатыр, ол үлкен колония болып табылады.
Our Lady of the Immaculate Conception Church, Borivali (West) has been a Roman Catholic Parish from 1547 to 1739 and again from 1912 onwards. Its present clergy are Fr Gerald Fernandes (PP), Fr Joseph David, Fr Victor Noronha and Fr Sean Sequeira. It is situated in I. C. Colony (Immaculate Conception Colony) which is a large colony situated in the suburbs of Borivali, in the North Western face of Mumbai, Maharashtra, India.
Тарих
Шіркеу құрылымының тамыры XV ғасырға дейін жетеді, бұл – архетипілік тарихы мен ұлттық маңызы бар ескерткіш. Қазіргі шіркеу ғимаратына іргелес, шамамен 750-850 жылдарға дейін салынған Мандапешвар үңгірлері орналасқан. Дәстүр бойынша, 1547 жылы Францискан миссионері Антонио до Порто осы шіркеуді негіздеген. 1548 жылдың қазан айына қарай Антонио до Порто және оның серігі Жоао де Гоа бірнеше адамды қабылдап, Понсур тауында «иманды усақ монастырь» құрды. 1549 жылдың қазан айында шіркеу Nossa Senhora da Piedade, яғни Назгүл Анамыз (қазіргі шіркеудің бастапқы атауы) деп аталды. Антонио до Портоның кезінде, губернатор Жорж Кабрал Португалия королі III Жоао атынан Францисканға Монт Пуассур ауылын олардың қызметін атқаруы үшін берді. Францискандар көп ұзамай 1556-1559 жылдары Паре (Горгеон) және Арангалдың көршілес ауылдарын сатып алды. 1549 жылы шіркеуге іргелес, олар Корольдік колледж мен монастырь салды, оның қираған қалдықтары қазіргі шіркеу ғимаратына жақын жерде сақталған. Колледж дінге енгісі келетіндерді оқыту және жергілікті тілде Ілгі хабарды үйрету мақсатымен құрылды. Антонионың қабылдаған 400-ге жуық христианның саны біртіндеп өсті. 1630 жылға қарай Монт Пуассур, Дхаинса (Дахисар), Симпор, Канар (Канхери) және Кассор ауылдарында шамамен 1500 адам тұрды. Осы шамада шіркеудің атауы Біздің Таза ұғымымыз Анамыз деп өзгертілді. Мандапешвар үңгірлерін Францискандар шіркеудің криптасы ретінде пайдаланды, кейіннен ол шіркеу мүшелері үшін шағын ғибадатхана ретінде қызмет етті. 1739 жылы Маратха шапқыншылығы кезінде Монт Пуассур басып алынып, Францискандар тарап кетті. Шіркеу, монастырь және колледж тоналып, қираған күйде қалды. Келесі 150 жыл ішінде бұзылған құрылым одан әрі қирады. 1739 жылдан 1912 жылға дейін Монт Пуассурде тұрақты викарий болмаған сияқты. 1888 жылы Бандра халқының күш-жігерімен және Тане деканының басшылығымен Жоао Брац Фернандес ескі шіркеуді қайта салды және содан бері ол жұмыс істеп келеді. Шіркеу 1912 жылдан бастап ғана өз викариіне ие болды және 1912 және 1960 жылдары күрделі жөндеу және жаңарту жұмыстарынан өтті. Мандапешвар үңгірлерін 1969 жылы Үндістан Үкіметі иеленді және Үндістанның археологиялық зерттеулер агенттігі (ASI) басқаруымен қорғалатын археологиялық ескерткіштер ретінде жариялады. 1980 және 1990 жылдары шіркеу кеңейе бастады, бастапқыда біртіндеп, содан кейін арал қаласынан және оңтүстік қала маңынан адамдар Боривалиге көшіп келе бастады, оның тыныш ортасы, қолайлы қоғамдық көлігі және басқа да мүмкіндіктері оларды тартып алды. Соңғы 20 жыл ішінде, 2007 жылға дейін, бұл шіркеу Мумбаидегі ең ірі шіркеулердің біріне айналды, діни және қоғамдық іс-шараларға белсенді қатысады. 8 желтоқсанда Монт Пуассурда мереке күні Мумбаидың түкпір-түкпірінен адамдар көптеп келіп, ғасырлар бойы сақталған дәстүрге сәйкес бұл шіркеуді қажылық орталығы ретінде қарастырады.
The Church structure traces its origin back to the fifteenth century, a monument with an archetypal history and national significance. Adjoining the present Church building are the Mandapeshwar caves which date back to circa 750 850AD. According to tradition, Fr Antonio do Porto, a Franciscan missionary, was the founder of this Church in 1547. By October 1548, Fr Antonio do Porto and his companion Joao de Goa had baptised a number of people and founded a ‘devout hermitage’ at Mount Poinsur. In October 1549, the Church had the description Nossa Senhora da Piedade, i. e. Our Lady of Piety (the original name of our present Church). During the time of Fr Antonio do Porto, the village of Mount Poinsur was granted to the Franciscan by Governor George Cabral in the name of John III, King of Portugal, for the maintenance of their work. Soon the Franciscan bought the neighbouring villages of Pare (Goregaon) and Arrangal around 1556–1559. Adjoining the Church, they also built a Royal College and Monastery in 1549, the ruins of which are still standing close to the present Church building. The College was established for the purpose of instructing those wanting to embrace the faith and training for teaching the Gospel in the local language. The 400 Christians baptised by Fr Antonio gradually grew in number. Around 1630 there were about 1500 parishioners in the villages of Mount Poinsur, Dhainsa (Dahisar), Simpor, Canary (Kanheri) and Cassor. It was around this time that the name of the Church was changed to Our Lady of Immaculate Conception. The Mandapeshwar caves had been used by the Franciscans as a crypt of the Church and later served as a chapel for the parishioners. During the Maratha invasion of 1739, Mount Poinsur was captured and the Franciscans dispersed. The Church, Friary and College were pillaged and left in ruins. The following 150 years saw the already damaged structure disintegrate into further ruin. From 1739 to 1912 it appears that there was no resident Vicar of Mt Poinsur. In 1888, through the efforts of the people of Bandra and under the guidance of the Dean of Thane, Fr Joao Braz Fernandes rebuilt the old parish Church and since then it has been functioning. The Church had its own Vicar only from 1912 onwards and it underwent major repairs and renovations in 1912 and 1960. The Mandapeshwar caves were taken over by the Government of India in 1969 and designated as Protected Archaeological Monuments under the Archaeological Survey of India (ASI). In the 1980s and 1990s, the parish started expanding, initially gradually and then with increasing speed as people from the island city and southern suburbs started moving to Borivali, attracted by its peaceful surroundings and convenient public transport and other facilities. Over the last two decades till the current year, 2007, the parish has grown into one of Mumbai’s largest with a vibrant involvement in liturgical and community activities. On the feast day at Mount Poinsur, 8 December, people from all over Mumbai come in large numbers, following a tradition passed down over the centuries that has seen this Church as a centre for pilgrimage.