Лиссабонның Ажуда сарайының тарихы

Кіріспе

Аюда сарайы (Palácio da Ajuda, ɐˈʒuðɐ) – Португалияның орталық бөлігіндегі Лиссабон қаласындағы Аюда азаматтық округінде орналасқан неоклассикалық ескерткіш. 1755 жылғы жер сілкінісі мен цунамиден кейін патша отбасын уақытша орналастыру үшін салынған ағаш құрылысының орнында салынған. Алғашқы жобаны архитектор Мануэль Каэтано де Соуза жасаған, ол кешкі барокко рококо стилінде сарайды жоспарлаған. Кейіннен жоба Жозе да Коста-э-Сильва мен Франсиско Ксавье Фабриге тапсырылды, олар заманауи неоклассикалық стильдегі ұлы сарайды жобалады. Уақыт өте келе жоба қаржылық қиындықтар мен саяси келіспеушіліктерге байланысты бірнеше рет тоқтап, баяулады. 1807 жылы француз әскерлері Португалияға басып кірген кезде патша отбасы Бразилияға қашуға мәжбүр болды, содан кейін құрылыс Фабри басшылығымен өте баяу жүрді, одан кейін Антонио Франсиско Роза жұмысты жалғастырды. Қаржылық ресурстардың жетіспеуі жобаның көлемін азайтуға әкеп соқты. 1796 жылы басталып, 19 ғасырдың соңына дейін жалғасқан Аюда сарайының құрылысы саяси, экономикалық және сәулеттік мәселелерге толы болды. 1807 жылы сарайды Наполеон әскерлері басып алды, ал либералды күштер құрылысты тоқтатты, олар патша отбасының билігін шектеген конституциялық монархияны орнатты. 1755 жылғы Лиссабон жер сілкінісі болған күні, 1 қарашада патша отбасы Белемде болды және жер сілкінісі мен цунамиден аман қалды. Осы оқиғалардан алаңдаған король Жозеф тас үйлерде тұрудан бас тартты, ал архитекторлар Петронио Маццони мен Вериссимо Хорхе Vale de Figueira қарағай орманынан жиналған ағаштан әсем құрылыс салуға кірісті. «Реал Баррака» (патша шатыры) немесе «Пасо де Мадейра» (ағаш сарай) 1761 жылдың 20 қыркүйегінде аяқталды (және алғашқы шомылдыру рәсімі оның шіркеуінде өтті), бірақ құлау қаупіне байланысты театр (архитектор Жоао Карлос Бибиена қауіпті деп есептеген) 1767 жылдан 1786 жылға дейін Джакомо Аццолинимен қайта жаңартылды. Патшаның 1777 жылы қайтыс болғанға дейін, сарай шамамен тридцать жыл бойы ағартылған деспотизмнің алтын ғасырының сәні мен атмосферасында болды. Король Жозефтің өлімінен кейін оның мұрагері, Португалия королевасы Мария I Петр III-пен бірге Кэлуз сарайында тұрғандықтан, Корольдік шатыр бос қалды. 1794 жылдың қараша айында, королева Мария I және тәж мұрагерінің билігі кезінде корольдік шатыр өртеніп кетті, бірақ өрт сөндірушілер кітапхана мен шіркеуді құтқара алды. Архитектор Жозе да Коста-э-Силва тұрақты тұрғын үйді жобалады. 1795 жылдың 17 шілдесінде, Антонио Висенте басшылығымен үйінділер мен жер телімі тазартыла бастады, жұмыс 27 шілдеде жалғасты. Бірінші іргетас 9 қарашада Мануэль Каэтано де Соуза басшылығымен салынды (неміс Ксавье де Магалхаестің бақылауымен қосалқы жобамен). Бұл барокко стиліндегі кешкі рококолық ғимарат ретінде жоспарланған, бірақ құрылыс көп ұзамай тоқтатылды. 19 мамыр 1796 жылы жобаға Монсантодан (Иданья-а-Нова) тас, Альфейттен құм, Алкантарада пісірілген кальций оксиді, Альхандрадан плитка, Pêro Pinheiro, Belas, Vila Chã және Монсантодан әкелінген әк тас жеткізілді, бұл жұмысты Франсиско Антонио және Хоаким Баптиста тас шеберлері жасады. Көптеген архитекторлардың қатысуы 9 желтоқсан 1801 жылғы патша жарлығына әкелді, онда жобаға өзгерістер тек Мануэль Каэтано де Соуза, Хоаким де Оливейра, Жозе да Коста-э-Силва және/немесе Франсиско Ксавье Фабринің келісімімен енгізілуі мүмкін екендігі айтылды (егер бұл жобаның шығындарын үнемдесе). Бірақ Мануэль Каэтано де Соуза тым күрделі және әсем барокколық ғимаратты жобалады (кейіннен 1801 жылы Коста-э-Силва мен Фабри сынға алды). Бірақ архитекторлар мен мердігерлер арасындағы шатасу мен қиындықтардың күшеюіне байланысты 21 қаңтар 1802 жылы Жозе да Коста-э-Силва мен Фабриге Антонио Франсиско Розамен және Мануэль Хоаким де Соузамен бірлесіп жаңа жобаны ұсынуға шақыру тасталды, Мануэль Каэтано де Соуза жобадан шеттетілді. 1802 жылы Мануэль Каэтано де Соуза қайтыс болды, ал 26 маусымда Коста-э-Силва мен Фабри ресми архитекторлар болып тағайындалды. Коста-э-Силва мен Фабри бұрыннан салынған құрылымды сақтап, патша сарайын лайықты, мәртебелі және салтанатты ғимаратқа айналдыру үшін қажетті өзгерістер енгізді. Нәтижесінде жоспар жеңілдетілді және екі ауланың айналасында құрылған негізгі бөлікке дейін қысқартылды, әшекейлеу деңгейі сақталды, бірақ қазір әлдеқайда жетілдірілді. 1802 жылдың 2 шілдесінде монарх Алорна графына болашақ суреттерді зерттеуді сұрады. Домингос Секейра мен Виейра Портуэнсемен бірге Хоаким Грегорио да Сильва Рато, Мануэль Прието, Таборда, Фускини және Калисто, ал итальяндық декораторлар Мануэль да Коста мен Джузеппе Виале сарайды безендіруге шақырылды. Сонымен қатар, мүсіншілер Машаду де Кастро (үш мүсінді жасаған), Карло Аматуччи (кейбіреулері), Жоао Жозе де Агуар және оның көмекшісі Грегорио Виегас (он мүсінді орындаған), Хоаким Жозе де Баррос Лаборао және Мануэль Хоаким Лаборао (алты мүсінді аяқтаған), ал Фаустино Жозе Родригес және оның ұлы Франсиско Ассис Родригес үш мүсінді аяқтауға шақырылды. 1803 жылы Карлос Аматуччи «Бостандық» мүсінін аяқтады.

The Palace of Ajuda (Palácio da Ajuda, ɐˈʒuðɐ) is a neoclassical monument in the civil parish of Ajuda in the city of Lisbon, central Portugal. Built on the site of a temporary wooden building constructed to house the royal family after the 1755 earthquake and tsunami, it was originally begun by architect Manuel Caetano de Sousa, who planned a late Baroque Rococo building. Later, it was entrusted to José da Costa e Silva and Francisco Xavier Fabri, who planned a magnificent building in the modern neoclassical style. Over time, the project underwent several periods when the construction was stopped or slowed due to financial constraints or political conflicts. When the royal family had to flee to Brazil (in 1807), following the invasion of Portugal by French troops, the work proceeded very slowly with Fabri taking charge of the project, later followed by António Francisco Rosa. Lack of financial resources would also result in the scaling down of the project. The construction of the Ajuda Palace, which began in 1796 and lasted until the late 19th century, was a project plagued by various political, economic and artistic/architectural problems. It was invaded by Napoleon's troops in 1807, and discontinued by Liberal forces who imposed a constitutional monarchy that reduced the power of the royal family. On 1 November 1755, the day of the 1755 Lisbon earthquake, the royal family was in Belém, and escaped the destruction of Lisbon by the earthquake and tsunami. Perturbed by the events, King Joseph refused to live under a residence of masonry, the architects Petrónio Mazzoni and Veríssimo Jorge began building an elaborate structure from wood collected from the Vale de Figueira pinery. The Real Barraca (Royal Tent), or Paço de Madeira (Wooden Palace) was completed on 20 September 1761 (and the first baptism was held in its chapel), but, owing to risk of collapse, the theatre (which was considered a risk by architect João Carlos Bibiena) was reconstructed from 1767 to 1786 by Giacomo Azzolini. The court remained at this site for nearly three decades, in a luxurious atmosphere of the golden age of enlightened despotism, until the King's death in 1777. Since his successor, Queen Maria I of Portugal lived with Peter III in the Palace of Queluz at the time of Joseph's death, the Royal Barraca was vacated. In November 1794, during the reign of Queen Mary I and the Prince Regent, the royal tent was destroyed by fire, although the fire fighters were able to save the library and church. A more permanent dwelling was conceived by the architect José da Costa e Silva. Starting on 17 July 1795 the rubble and terrain was cleared, which continued on 27 July under the direction of António Vicente. The first cornerstone was laid on 9 November under the direction of Manuel Caetano de Sousa (with a secondary project under the supervision of German Xavier de Magalhães). It was conceived as a Baroque late Rococo building, but the construction was interrupted shortly after. As of 19 May 1796 the project was supplied by the masons Francisco António and Joaquim Baptista, who brought in stone from Monsanto (Idanha a Nova), sand from Alfeite, calcium oxide cooked in Alcântara, tile from the Alhandra, with limestone provided from Pêro Pinheiro, Belas, Vila Chã and Monsanto. The intervention of many architects resulted in a royal decree (9 December 1801) that stated that alterations to the project could only be made in agreement with Manuel Caetano de Sousa, Joaquim de Oliveira, José da Costa e Silva and/or Francisco Xavier Fabri (as long as it economized on the project costs). But, Manuel Caetano de Sousa designed an overcomplicated and intricate Baroque building (which was later criticized by Costa e Silva and Fabri in 1801). But, with mounting confusion and difficulties between the architects and contractors, on 21 January 1802, José da Costa e Silva and Fabri were invited by the Crown to present a new project, in conjunction with António Francisco Rosa and Manuel Joaquim de Sousa, while excluding Manuel Caetano de Sousa. In 1802 Manuel Caetano de Sousa died, and by 26 June, Costa e Silva and Fabri were appointed official architects. Costa e Silva and Fabri respected what was already constructed, but introduced necessary alterations to change the royal palace into a more dignified, serious and majestic building. Consequently, the plan was simplified and reduced to a core structured around two courtyards, with the same level of ornamentation, but now much more refined. On 2 July 1802, the monarch solicited the Marquis of Alorna to study the future paintings that would occupy its walls. Domingos Sequeira and Vieira Portuense were contracted to paint the property, accompanied by Joaquim Gregório da Silva Rato, Manuel Prieto, Taborda, Fuschini and Calisto, while Italian decorators Manuel da Costa and Giuseppe Viale were hired to decorate the mansion. Similarly, sculptors Machado de Castro (who created three sculptures), Carlo Amatucci (some), João José de Aguiar, and his assistant Gregório Viegas (executed ten statues), Joaquim José de Barros Laborão and Manuel Joaquim Laborão (completed six statues), while Faustino José Rodrigues and his son, Francisco Assis Rodrigues, were contracted to complete three sculptures. In 1803, Carlos Amatucci completed the sculpture of Liberdade.

Жарым арал соғысы

1807 жылы суретшілер, мүсіншілер және декораторлар келісімшартқа қол қойды, бірақ Жюно әскерлерінің келуі патша отбасының Бразилияға (Рио-де-Жанейро) қашуымен бірге құрылысты дереу тоқтатты. Дегенмен, Жюно құрылыс жұмыстарының жалғасуын талап етті. Бірақ 1809 жылы португалдық аумаққа француз басқыншылығы жобаның тоқтатылуына әкелді. 1812 жылы Франсиско Фабри Жозе да Коста-и-Силва да Бразилиядағы патша отбасына қосылғандықтан, жобаны басқару үшін оралды. Фабридің моделі Луиджи Ванвителлидің дизайны бойынша Неапольдегі Казерта сарайының үлгісінде жасалған. Ол Тагус өзеніне қарай бағытталған, төрт бұрышында мұнаралары бар кең сарайды жоспарлады: жұмыстар 1813 жылы қайта басталды. 1814 және 1815 жылдары Таборда, Фускини, Калисто, Сирилло Волкмар Мачадо (және оның көмекшісі Оливейра Гойс) және Максимо Паулино дос Рейс суретшілер ретінде бөлмелер мен баспалдақтарда жұмыс істеді, ал декоратор Мануэль Пьолти интерьерді безендіруді қолға алды. 1814 жылы Кирилло Сала до Доссельді суреттеді. 1815 жылдың сәуірінде Ламейрас карьеріне басты қабаттың бағаналары үшін тас алуға тапсырыс берілді. Мануэль Каэтано да Сильва Гайао 1815 жылы командаға көмектесу үшін жобаға қосылды. 1817 жылы Франсиско Фабри қайтыс болды, оның орнына оның көмекшісі Антонио Франсиско Роза келді, ол Корольдік қазынашылықтан жобаның көлемін шектеуге мәжбүр болды. 1818 жылы бірнеше жеке жоба аяқталды: Домингос Секейра сарайдың суреттерін салуға жетекшілік етуге оралды; Жозе Хоаким де Соузаның оңтүстік мұнарасының моделі аяқталды; 26 қыркүйекте вестибюльде күмбезді төбе орнатылды; 12 қарашада Сала дос Эмбаиксодордағы (Елшілер залы) сәндік жұмыстар мердігерлер Севериано Хенрике Перейра мен Франсиско де Пауламен тазартылды. Бразилияда болған король Жоао VI жобаға қызығушылық таныта бастады және жобаны жергілікті сәулетшілер Гранжан де Монтиньи мен Жоао да Сильва Монизге ұсынды. 1818 жылы Антонио Франсиско Роза жұмысты басқарған кезде, жоба патша отбасының оралуына үмітпен сәл жылдамдатылды. Бірақ Кортестер Ажуданы аяқтауға жұмсалатын шығындарға қатысты алаңдады. 1819 жылдың 11 қаңтарында Антонио Хоаким де Фария және мердігерлер Франсиско де Паула, Севериано Хенрике Перейра және Леандро Гомес Елшілер залында он жаңа ою-өрнек жасады. 15 ақпанда Сала дос Аркейрос (Мергендер залы) -нда суретшілер Висенте Паулу Роша және Жоао де Деус Морейра Мануэль Пьолтидің жобалары бойынша (Хосе Франсиско Феррейра жобадан шыққаннан кейін) едендерді бояды. Мамыр айында Сирилло үшбұрышты шыңы және аллегориялық мүсіндері бар жаңа шығыс фасадын ұсынды, бұл Пиреней соғысы кезінде француздарды қуып шығуды бейнеледі, бірақ жоба тоқтатылды. 1819-1920 жылдар аралығында Жоао Жозе де Агиар Әділет және Ақыл мүсіндерін жасады; Жозе да Кунья Таборда (1766–1836) Мергендер залы мен Каноэ консьержінің залының төбелерін аяқтады, оның есіктерін алғаш рет Мануэль Пьолти (1770–1823) бастады; есіктердегі металл қалқандар Армия арсеналымен қамтамасыз етілді; Испан гобелендер залының төбесі Сирилло Волкмар Мачадо, Мануэль Пьолтидің перспективаларымен, Жоаким Грегорио да Сильва Ратоның фигуралары және Андре Монтеро да Круздың безендірулерімен жасалды; бронза және алтын жалатылған Пьер Филипп Томьердің (1751–1843) жұмыстары; Сала до Деспачо (Бюрода) антекамерасының төбесі Андре Монтеро да Круз және Жозе да Кунья Табордамен аяқталды. 1820 жылы оңтүстік және шығыс фасады үшін жаңа жобаға рұқсат берілді, оған Антонио Франсиско Роза жасаған пандустар мен баспалдақтар жүйесі кірді. Металл ұсталар Жоао Перейра мен Мануэль Антонио, ағаш ұста Жозе Хоаким де Соуза жобаны аяқтады. 1820 жылдың 27 шілдесінде патша сарайының инспекторы Жоаким да Коста-э-Сильва, Сирилло Вольмар Мачадо, Герман Антонио Ксавье де Магалхаес, Антонио Франсиско Роза және Мануэль Каэтано да Сильва Гайао шығыс фасадының алғашқы дизайнын немесе Волкмар Мачадоның жаңа композициясын шешу үшін кездесу өткізді. Осы кездесулер барысында вестибюльдің жобасы мақұлданды; Сала да Точа (Шапалақ бөлмесі), оның кіру пандустары мен баспалдағы; және бөлмелердің сурет дизайндары Мануэль Пьолти жасады, оларды Анаклето Хосе Нарсисо, Евгений Хоаким Альварес, Еузебио де Оливейра, Жоао де Деус, Хосе Антонио Нарсисо, Хосе Томас және Висенте Пауло орындады. 1821 жылы Португалияның Жоао VI Бразилиядан оралғанда, сарай әлі аяқталмаған еді және тек мемлекеттік және салтанатты шараларға (мысалы, 1823 жылы Жоаоның Орденнің белгісімен марапатталуы) рұқсат берілді. Осы себепті Жоао VI Бемпоста сарайында тұруды жөн көрді. Жоспарларды тағы да қарапайыздандырғаннан кейін, сәулетші Антонио Франсиско Роза құрылыс жұмыстарын жалғастырды. Осы кезеңде суретшілер Жозе да Кунья Таборда, Себастиан Жозе Алвес, Жозе Хоаким де Соуза, Бернардино де Сена Лемос да Роша, Арканджело Фускини, Максимо Паулино дос Рейс, Жоаким Грегорио да Сильва Рато, Маноэль Пьолти, Жоао Перейра, Жозе Педро де Карвальо және шебер António Хоаким де Фария сарайда жұмыс істеді. 1823 жылы баспалдақтарды суретші Норберто Жозе Рибейро безендірді, ал 1825 жылы Хоаким Рафаэль бас суретші болды. Сарай 1826 жылы, кіші патшайым Мария II атынан регенттік қызмет атқаратын Инфанта Изабел Мария көшіп келген кезде Корольдік резиденция ретінде қолданыла бастады. Сәулетшілерге жобаның көлемін үштен бірге қысқарту ұсынылды, шығыс фасадын басты кіреберіс етіп, оңтүстік жағында мұнара тұрғызу ұсынылды. Жоспары жартысына дейін қысқартылған, ол бір блоктан тұрды, оның құрылысы 1833 жылы либералдық жеңіспен бірден тоқтатылды. 1827 жылы Пьолти қайтыс болды, интерьер дизайнына жауапты António Инасио Виейраны қалдырды. Жұмыс басталды, бірақ 1828 жылы ағылшын шебер Джон Джонстонмен тез аяқталды. Ол ағылшын баспалдағына жауапты болды, бірақ себепсіз жобадан алынып, Николау Пиреспен ауыстырылды. 1830 жылы сарайдағы көптеген тас жұмыстарына жауапты болған Антонио Хоаким де Фария да қайтыс болды. Сонымен қатар, үш жыл өткен соң, Себастиан Жозе Алвес қайтыс болды, оның орнына Хоаким Жозе Вентура Алвес келді. 19 ғасырдың екінші жартысында сарайдағы жаңа жұмыстар негізгі тұрақты патша отбасының резиденциясына сәйкес ғарышқа бейімдеуге арналды: Сала до Деспачо (Бюрода) антекамерасының терезелері Пол Сормани аяқтады; Швейцариядан жаңа кружевті маталар терезелерге ілінді; D. Luís бөлмесі бөлінді, төбесі төмендетілді және жуынатын бөлмесі бар кеңсе ретінде пайдаланылды; Король кабинеті (Сала де Trabalho do Rei) ағылшын фирмасы Thomas Bontor & Company өндірген жаңа кілемшемен безендірілді, ол Сала Чинеза (Қытай залы) үшін де жаңа кілемшелер жасады; сондай-ақ, ескі Бильярд залы екі бөлмеге бөлінді: Сала Чинеза (Қытай залы) және Сала Империо (Императорлық зал).

By 1807, the painters, sculptors and decorators had been contracted, but the arrival of Junot's forces immediately stopped the build as the royal family fled to Brazil (Rio de Janeiro). Yet, Junot insisted that the building should continue. But in 1809, the French invasion of the Portuguese territory finally caused the suspension of the project. By 1812, Francisco Fabri returned to chef the project, since José da Costa e Silva had also joined the royal family in Brazil. Fabri's model was based on the Palace of Caserta in Naples, designed by Luigi Vanvitelli. He envisioned an ample palace design, directed South, towards the Tagus River, with four main towers at its angles: the works restarted in 1813. In 1814 and 1815 work progressed in the rooms and staircases that were completed, with Taborda, Fuschini, Calisto, Cyrillo Volkmar Machado (and his assistant Oliveira Góis), and Máximo Paulino dos Reis as painters, while decorator Manuel Piolti took over the interior layout. In 1814, Cyrillo painted the Sala do Dossel. In April 1815, the quarry of Lameiras was appointed to extract rock for the columns of the main floor. Manuel Caetano da Silva Gaião joined the project in 1815 to assist the team. In 1817, Francisco Fabri died, and was replaced by his assistant, António Francisco Rosa, who was forced by the Royal Treasury to curb the scope of the project. Several individual projects were completed in 1818: Domingos Sequeira returned to direct the painting of the palace; the model for the south tower, authored by José Joaquim de Sousa was completed; on 26 September the vaulted ceiling was erected in the vestibule; and on 12 November, the decorative works in the Sala dos Embaixadores (Ambassador's Hall) were cleaned by contractors Severiano Henrique Pereira and Francisco de Paula. King John VI, still in Brazil, began to show interest in the project, and presented the designs to his local architects Grandjean de Montigny and João da Silva Moniz. When António Francisco Rosa took over the work in 1818, the project progressed at a slightly accelerated pace, on the assumption that the royal family would return. But, the Cortes were insecure about the expenses in completed Ajuda. On 11 January 1819, ten new flourishments in the Ambassador's Hall were executed by António Joaquim de Faria and the contractors Francisco de Paula, Severiano Henrique Pereira and Leandro Gomes. On 15 February, in the Sala dos Archeiros (Archer's Hall), the painters Vicente Paulo Rocha and João de Deus Moreira, painted the base boards, following the designs of Manuel Piolti (since José Francisco Ferreira quit the project). By May, Cyrillo proposed a new eastern façade, with a triangular apex and allegorical sculptures, alluding to the expulsion of the French during the Peninsular Wars, but the project was dropped. Between 1819 and 1920, sculptures of Justice and Prudence were completed by João José de Aguiar; the ceilings of the Archer's Hall and Cane Concierge's Hall by José da Cunha Taborda (1766–1836) were completed, its doors first started by Manuel Piolti (1770–1823); the metal shields on the doors were provided by the Army arsenal; the ceiling of the Hall of Spanish Tapestries by Cyrillo Volkmar Machado, with perspectives by Manuel Piolti, figures by Joaquim Gregório da Silva Rato and ornamentation by André Monteiro da Cruz; skirting by bronzer and gilder Pierre Philippe Thomire (1751–1843); the ceiling of the antechamber of the Sala do Despacho (Order Room) was completed by André Monteiro da Cruz and José da Cunha Taborda. In 1820, a new project for the south and eastern façades was authorized, which included a system of ramps and staircases created by António Francisco Rosa. Metalsmiths João Pereira and Manuel António, and carpenter José Joaquim de Sousa completed the project. On 27 July 1820, a meeting was held by the royal palace inspector, Joaquim da Costa e Silva, Cyrillo Volmar Machado, Germano António Xavier de Magalhães, António Francisco Rosa and Manuel Caetano da Silva Gayão to decide upon the first design for the eastern façade, or a new composition by Volkmar Machado. During these meetings the project for the vestibule was approved; the decoration of the Sala da Tocha (Torch Room), its access ramps and staircase; and the painting designs for the rooms by Manuel Piolti, which were executed by Anacleto José Narciso, Eugénio Joaquim Álvares, Eusébio de Oliveira, João de Deus, José António Narciso, José Tomás and Vicente Paulo. By 1821, when John VI of Portugal returned from Brazil, the Palace had not yet been completed, and only permitted some state and ceremonial protocols (such as John's investiture in the Order of the Garter in 1823). Consequently, John VI decided to live in the Bemposta Palace. With a new simplification of the plans, architect António Francisco Rosa continued the structural works. During this phase, painters José da Cunha Taborda, Sebastião José Alves, José Joaquim de Sousa, Bernardino de Sena Lemos da Rocha, Arcangelo Fuschini, Máximo Paulino dos Reis, Joaquim Gregório da Silva Rato, Manoel Piolti, João Pereira, José Pedro de Carvalho, and mason António Joaquim de Faria worked at the palace. In 1823, the staircase was decorated by painter Norberto José Ribeiro, and in 1825 Joaquim Rafael became head painter. The palace began to be used as a Royal Residence in 1826, when the Infanta Isabel Maria, Regent on behalf of the young Queen Maria II, moved in. It was proposed to the architects that the project's scale be reduced, encompassing only one third of the original design, making the eastern façade the main entrance and erecting a tower at the southern end. Its plan now reduced in half, it included one block, the construction of which was immediately interrupted by the Liberal victory in 1833. In 1827, Piolti dies, leaving behind the decorative painter António Inácio Vieira in charge of the interior design. Work on site began, and quickly ended in 1828, by the English mason John Johnston. He was responsible for theEnglish staircase, but was mysteriously removed from the project to be replaced by Nicolau Pires. In 1830, António Joaquim de Faria, responsible for many of the stonework within the palace, also died. Similarly, three years later, Sebastião José Alves died, being succeeded by Joaquim José Ventura Alves. During the second half of the 19th century, new works in the Palace were specifically done to adapt the existing space to a permanent royal family residence: the windows in the antechamber of the Sala do Despacho were completed by Paul Sormani; new lace draperies from Switzerland were hung in the windows; the Quarto de D. Luís (D. Luís Room) was partitioned, with a lowered ceiling, and used as an office space with washroom; the Sala de Trabalho do Rei (King's Study) was decorated with a new rug, produced by the English firm Thomas Bontor & Company, which also produced new rugs for the Sala Chinesa (Chinese Hall); also, the older Sala de Bilhar (Billiard Room) was divided into two rooms: the Sala Chinesa (Chinese Room) and the Sala Império (Imperial Hall).

Либералды соғыс

Бұл өзгерістер ең алдымен сарайдың жиі пайдалануының артуына байланысты болды. 1828 жылы Португалияның Мигелі Португалияның Генералдық Эстаттарында Кортес залында (қазіргі асхана) жарияланды. Мигель патшалық резиденциясы – Несесидадес сарайы қайта жаңғыртылып жатқандықтан, алты ай бойы сарайда тұрды. 1829 жылы Корольдік сарайдың Келузға көшірілуі және сәулетші Розаның қайтысы жобаның баяулауына әкелді, соның салдарынан солтүстік қанат құлдырап, қирауға ұшырады. Либералдық және абсолютистік топтардың арасындағы тартыс басталысымен ел әлсіз тұрақтылық кезеңіне енді, ал бұрыннан баяу жылдамдықпен жүріп жатқан жоба 1833 жылы Лиссабонға либералдық күштердің кіргенімен тоқтатылды. Либералдық режим қайта орнатылып, Петр IV қызы ересек болғанға дейін регенттікке ие болды және 1834 жылдың 30 тамызында тақ бөлмесінде Конституциялық хартаға адалдық серт берді. Петр Жоаким Поссидонио Нарсисо да Силваның жаңартылған жоспары бойынша сарайды аяқтауға тырысты, бірақ нәтижеге қол жеткізе алмады. Дегенмен, ғимарат ішіндегі кейбір жұмыстар жалғасты: 1836 жылы Андре Монтейро да Круздың Диана суреттерімен безендірілген Sala do Despacho алдындағы бөлмесі аяқталды; 1837 жылы Хоаким Рафаэль бірнеше картинаны жөндеді; 1844 жылы Хоаким Рафаэльтен патшалардың балауыз мүсіндеріне тапсырыс берілді; ал Бенедетто Делизидің Инносенсия мүсіні 1860 жылы жасалды.

Патшалық резиденциясы

1861 жылы корольдік отбасы мүшелерінің тифтен қайғылы қазасына байланысты король Луиске Несеситадес сарайынан кетуге кеңес берілді. Патшалыққа тағайындалғаннан кейін (1861 жылдың 22 желтоқсанында) Луис уақытша Пачо-де-Аркос сарайына көшті, ал Ажудада ғимаратты жаңа патшалық резиденция ретінде бейімдеу үшін қайта жаңарту жұмыстары жүргізілді. Сонымен қатар, Луис пен Мария Пия Савойя, Италия королі Виктор Эммануэль II-нің қызы, 1861 жылы үйленді; 1862 жылдың 16 сәуірінде жаңа король және оның әйелі сарайға көшіп, оны ресми патшалық резиденцияға айналдырды. Сарайды тұруға қолайлы ету үшін король Поссидонио да Силва мен Коста Секейраға ғимаратты қайта жаңартуды және қайта құруды тапсырды, бұл негізінен королеваның талғамына негізделген. Ескі Sala do Dossel аудитория залы Sala das Tapeçarias Espanholas деп аталды, себебі Луис пен Мария Пияның үйлену тойына орай залға үш испандық кристалл шам орнатылды. Ішкі вестибюль Қысқы баққа (Jardim de Inverno) айналдырылды. Поссидонио да Силва сондай-ақ төбедегі қабырғалық суреттерді жын-перілермен, сфинкстермен және химералармен суреттелген төбемен жапты, оларға кейіннен португал мәрмәрінен басқа, ахат пен халцедон тастары (Мысыр вице-падышасының сыйлығы) қосылды. Сала до Фумо (Тылым шегу бөлмесі) оюлы ағаштан салынды. Sala Azul (Көк бөлме) кеңістікте табылған (Франсиско де Гояның дизайнымен Мадридтегі Санта-Барбарадағы Real Fábrica) гобелендермен безендірілді. Бұл гобелендер 1785 жылы Испаниядан ханзада Жоау VI мен Карлота Хоакинаның патшалық үйлену тойына арналған сыйлық болды. Сол сияқты, қабылдау бөлмесі ретінде, жұмысшылар ескі алтын қағазды жыртып, боялған карнизді нағыз карнизбен ауыстырды. Қысқы бақпен іргелес кеңседе қабырғалар Саксониядан әкелінген коллекцияны орналастыру үшін қызғылт түсті барқытпен қапталды, ал төбедегі штукатуркаға құстардың бейнелері мен Италия мен Лиссабон көріністері салынды, осы жұмысты Джузеппе мен Чинатти Ахилл Рэмбуа орындады, ал жиһаздарды Кригер таңдады, Suc. Racault (Париж). Sala Verde (Жасыл бөлме) төбесіне жаңа штукатуркалар орнатылды. Леандро Брага сондай-ақ сарайдың шіркеуінде, королеваның жуу бөлмесінде және асханасында жөндеу жұмыстарын жүргізді, оған Корольдің сурет салу студиясы мен жеке кітапханасына жауапты шеберхана да көмектесті. Осы қайта құру кезінде Chegada de D. João VI картинасы, би залында суретші Фушкинидің суреті жоғалып кетті. Осы арада 1863 жылдың 28 қыркүйегінде Инфанте Карлос (кейін Португалия королі Карлос) Sala Verde (Жасыл бөлмеде) дүниеге келді. Кейінгі жылдары сарайға басқа да толықтырулар енгізілді: 1863 жылы Санто Варни Мария Пияның бюстін жасады; Фокентино Эудженио Ацгнани инкрустацияланған үстелді (Мария Пияға Фаенца қаласынан үйлену тойына арналған сыйлық) аяқтады; 1865 жылы Мусидора Одоардо Фантачиотти (1809–1877) мүсінін жасады; Мария Пия Поссидонио да Силвадан Sala de Música (Музыка бөлмесі) төбесіндегі суретті ауыстыруды өтінді, Хосе да Кунья Таборда мен Архангело Фушкини салған аллегориялық сурет Фелиберто Антонио Ботеллоға тапсырыс берілген суретпен ауыстырылды; Азур бөлмесі (Көк бөлме) жібекпен қапталды; 1866 жылы Джованни Дюпре (1817–1882) мармардан мүсін жасады; 1867 жылы Мусидора Одоардо Фантачиоттидің мүсінін орындау; Мария Пия Поссидонио да Силвадан Музыка бөлмесі төбесіндегі суретті ауыстыруды өтінді; 1873 жылы Жозеф Годфруадан (Joseph Godefroy) жасалған Азур бөлмесіндегі (Көк бөлмедегі) паркет еденге жұмыс істеді; 1874 жылы Жозеф Лайродан (Joseph Layraud) Роза бөлмесінде (Қызғылт бөлмеде) ханзада Карлос пен Афонсоның суреттерін аяқтады. XIX ғасырдың соңында Домингос Паренте да Силваның басшылығымен сыртқы жағына жөндеу жұмыстары басталды, ал ішкі жағынан жаңа толықтырулар жалғасты: 1875 жылы Сесаре Сигинольфимен Мария Пияның мүсіні аяқталды; 1876 жылы Микеле Гордиджанидан (Michele Gordigiani) Луис пен Мария Пияның миниатюралық суреті; 1879 жылы Мардел Магальяеспен (Mardel Magalhães) Sala do Archeiros (Мергендер залы) және Sala do Porteiro da Cana еденінде жаңа паркет еденге жұмыс басталды; сол жылы А. Жангиованнидің (A. Jangiovanni) суреті салынған канвас орнатылды; 1881 жылы Симоэс де Алмейданың (Simões de Almeida) «O Saltimbanco» мүсіні жасалды; 1886 жылы Жоаким Сантоспен (Joaquim Santos) Виктор Эммануэль II мүсіні; 1887 жылы Эрнесто Кондейшамен (Ernesto Condeixa) королеваның жатын бөлмесіндегі есіктердің үстіне суреттер салынды; 1890 жылы Жозе Малхоамен (José Malhoa) жасалған Инфанте Карлос портреті, Sala do Despacho алдындағы бөлме үшін аяқталды; 1891 жылы Антонио Морейра Рато & Фильосқа (António Moreira Rato & Filhos) тапсырыс берілген Sala dos Embaixadores (Елшілер залы) үшін жаңа мәрмәр еден орнатылды.

Following the tragic deaths of members of the royal family in 1861 from typhoid fever, there were many who counselled King Luís to abandon the Palace of Necessidades. After being acclaimed King (22 December 1861), Luís moved temporarily with to the Palace of Paço de Arcos, while remodelling occurred at Ajuda to adapt the building to become the new Royal Residence. At the same time, a match was made between Luís and Maria Pia of Savoy, daughter of King Victor Emmanuel II of Italy, who were married in 1861; on 16 April 1862, the new King and his wife, moved into the Palace transforming it into the formal Royal Residence. In order to become liveable, the King directed Possidónio da Silva and Costa Sequeira to renovate and remodel the building, primarily based on the tastes of the Queen. The old Sala do Dossel, the audience hall, was renamed the Sala das Tapeçarias Espanholas, because of the Spanish three crystal chandeliers were installed in the hall on the occasion of the marriage of Luís and Maria Pia of Savoy. An interior vestibule was transformed into a Winter Garden(Jardim de Inverno). Possidónio da Silva also covered the ceiling murals with a painted ceiling covered in genies, sphinx and chimeras, on which were later applied agate and chalcedony stones (gifts from the Viceroy of Egypt) in addition to Portuguese marble. The Sala do Fumo (Smoking Room) was constructed in carved wood. The Sala Azul (Blue Room) was decorated tapestries found in the space (which were produced by the Real Fábrica de Santa Bárbara de Madrid with designs by Francisco de Goya). These tapestries were a gift from Spain in 1785, in honour of the royal wedding of the Prince John VI and Carlota Joaquina. Similarly, the as a reception room, and the workers tore up gold wallpaper and replaced the painted cornice with a real one. In the office adjacent to the Winter Garden, the walls were lined in pink velvet to house a collection from Saxony and the ceiling stucco was painted with representations of birds and views of Italy and Lisbon, by Giuseppe and Cinatti Achille Rambois, while the furniture was selected by Krieger, Suc. Racault of Paris. The Sala Verde (Green Room) received new ceiling stucco with bas relief ornamentation and gold leaf. Renovations also proceeded in the palace chapel, Queen's washroom and dining room by Leandro Braga, who was also assisted by Atelier responsible for the King's painting studio and personal library. It was during this remodelling that the painting Chegada de D. João VI, in the ballroom by the artist Fuschini disappeared. In the meantime, on 28 September 1863, the Infante Carlos (later King Carlos of Portugal) was born in the Sala Verde (Green Room). Other additions to the palace followed in subsequent years: in 1863, a bust of Maria Pia was executed by Santo Varni; an inlaid table was completed by Focentino Eugenio Azgnani (a wedding gift to Maria Pia, from the city of Faenza); in 1865, the execution of the sculpture by Musidora Odoardo Fantachiotti (1809–1877); Maria Pia solicited Possidónio da Silva to substitute the painting in the ceiling of the Sala de Música (Music Room), the allegorical scene painted by José da Cunha Taborda and Arcangelo Fuschini, was substituted by one commissioned by Felisberto António Botelho; the Sala Azul (Blue Room) was lined in silk; in 1866, a marble statue, Tangedoura do Pandeirowas completed by Giovanni Dupré (1817–1882); in 1867, the parquet floor in the Sala do Despacho and Sala dos Contadores was completed by Godefroy, a joiner in the Belgian Royal House; the execution of the sculpture Mulher com bilha à cabeça by Anatole Calmels; the execution of a bust of King Luis, also by Anatole Calmels; in 1869, the execution of the sculpture Leda by Césare Sighinolfi; a painting of the King was also completed of the King by the painter António Rodrigues da Silva; in 1870, Maria Pia mascarada by Joseph Layraud; in 1873, work on the parquet floor in the Sala Azul (Blue Room) by Joseph Godefroy; in 1874, paintings of the Princes Carlos and Afonso in the Sala Rosa (Pink Room) were completed by Joseph Layraud. By the end of the 19th century, new exterior restorations had begun, under the direction of Domingos Parente da Silva, while new additions continued within the interior: in 1875, a sculpture of Maria Pia was completed by Césare Sighinolfi; in 1876, a painting in miniature of Luís and Maria Pia by Michele Gordigiani; in 1879, a new parquet floor in the Sala do Archeiros (Archer's Hall) and the Sala do Porteiro da Cana by Mardel Magalhães was begun; a painting of a canvas representing Humberto I by A. Jangiovanni was also installed in the same year; in 1881, the sculpture O Saltimbanco by Simões de Almeida was executed; in 1886, the a sculpture of Victor Emmanuel II, by Joaquim Santos; in 1887, paintings over the doors of the Queen's vanity by Ernesto Condeixa; in 1890, the portrait of Infante Carlos for the ante chamber of the Sala do Despacho was completed by José Malhoa; in 1891, a new marble floor for the Sala dos Embaixadores (Ambassador's Hall) commission by António Moreira Rato & Filhos was installed;

Патшайым Мария Пия күйеуінің қайтысынан кейін ұлы, Инфанте Афонсомен бірге сарайда тұруын жалғастырды. Португалия королі Карлос Несеситадес сарайында тұруын басталғанмен, сарай (патшайым ананың резиденциясы болғанымен) ресми шараларға, банкеттер мен қабылдауларға, Ұлыбритания мен Ирландияның біріккен корольдігінің Эдуард VII, Испанияның Альфонсо XIII, Германия императоры Вильгельм II және Франция президенті Эмиль Лубе сияқтылардың құрметіне өткізілді. Карлос сарайға көп өзгеріс енгізбеді, бірақ ол Берлиндегі Дюк д'Ангулемнің париждік фабрикасынан Sala do Trono (Тәж бөлмесі) үшін екі үлкен тостаған жасауға жауапты болды. Сол сияқты, король Эдуард VII-нің сапарына орай, ол Sala da Ceia (Асхана) үшін жаңа орындықтарға тапсырыс берді. Король мен тәж мұрагерінің Лиссабон Рецидивідегі қайтысынан кейін Мануэл II сарайда тұруын жалғастырды, төңкеріске дейінгі аласапыран жылдары.

Республика

1910 жылғы 5 қазандағы революциямен сарайдағы барлық жұмыстар тоқтатылып, жабылды, содан кейін сарайға ешқандай күтім болмады, нәтижесінде 1925 жылы кітапхананы жаңбыр суы басты. 1934 жылы Дуарте Пачеко Рауль Линоға ғимаратты аяқтау жоспарын жасауды тапсырды, бірақ жобаның құны жоғары болғандықтан ол кейінге шегерілді. Алайда, Республика үкіметі көптеген жиһаз бен өнер туындыларын тізімдеп, оларды басқа сарайлардан әкелінген көптеген артефакттармен бірге Ажуда сарайына сақтады. 1938 жылы сарай мұражай ретінде ашылды, ал 1954 жылы Каса Форте (Қамал) Португалия тажының әшекейлері мен патшалық үйдің күміс заттарын көрсету үшін ашылды. 1944 жылы Рауль Лино жасаған жаңа жобамен сарайды қайта жаңартуға тағы бір әрекет жасалды, бірақ ол іске аспады. 1956 жылы Арантес е Оливейра Рауль Линоға тағы бір жаңа жоба жасауды тапсырды. 1956 жылы Ұлттық ескерткіштер қызметінің бөлімшесі ғимараттың жағдайын тексерді және сарайды толыққанды қалпына келтіруге үлкен инвестиция қажет екенін болжады. 1940-1968 жылдар аралығында, сарайға тек Қаржы бас басқармасынан (Direcção Geral da Fazenda Pública) рұқсаты бар адамдар ғана кіре алатын болды, ал 1968 жылғы 20 тамызда сарай көпшілікке ашылды. 1961 жылы ғимараттың алдыңғы (шығыс) жағын әдемілеу үшін жаңа жасыл аймақ құрылды, бірақ 1974 жылы өрт салдарынан солтүстік қанаттың маңызды бөлігі қирады. 23-24 қыркүйекте болған өрт король Луистің картиналар галереясын және солтүстік қанаттың бір бөлігін, соның ішінде 500 картинаны, оның ішінде Рембрандттың автопортретін жойды. 1968 жылы сарай ішінара мұражайға айналдырылды және Мәдениет министрлігінің (Ministério da Cultura), IPPAR және IPM бас кеңсесі ретінде пайдаланылды. 1989 жылы IPPC президенті азаматтық инженер Гарсия Ламас пен сәулетші Гонсало Бёрнді сарайды аяқтау жобасын жасауға шақырды. Дизайнерлер екі макет және әртүрлі жоспарлар жасады, олар аяқталмаған қанаттарды аяқтауды және бақтарды Ладилер бағына (Jardim das Damas) кеңейтуді көздеді. Жоспарға сондай-ақ жұмыстың 75% құрайтын екі тұрғын аймақты салу да кірді. 1992 жылғы 26 мамырда сарай 120/92 заңына сәйкес Португалия сәулет мұрасы институтына (IGESPAR) берілді. Сарай кітапханасы – Cancioneiro da Ajuda атауының бастауы.

With the 5 October 1910 Revolution all work on the Palace ceased and was closed, beginning a new phase of neglect that would later result in the flooding of the library by rainwater in 1925. In 1934, Duarte Pacheco commissioned Raul Lino to develop a plan to complete the building, which was deferred owing to the costs associated with the project. But the Republican government did inventory many of the furniture and artwork, and along with many of artefacts from other Palaces, stored them in the Ajuda Palace. In 1938 the Palace was opened as a museum, and in 1954 the Casa Forte (Vault) was opened in order to exhibit the Portuguese Crown Jewels and silverware of the Royal Household. Another attempt to renovate the Palace was proposed in 1944, in a new project by Raul Lino, but never materialized, and in 1956, Arantes e Oliveira commissioned Raul Lino, once again to elaborate a new project. The Serviços dos Monumentos Nacionais (National Monument Services) branch examined the building to determine its condition (in 1956), which also predicted a large investment to completely restore the palace. After a period of restricted access (between 1940 and 1968), when only people who had an authorization card from the Direcção Geral da Fazenda Pública (General Directorate of the Treasury), the palace was opened to the public on 20 August 1968. A new green space was created to enhance the front (eastern) façade of the building in 1961, but in 1974 a fire destroyed a significant part of the north wing. Between 23 and 24 September the fire consumed King Luís' painting gallery and part of the north wing, which included 500 paintings, including a self portrait by Rembrandt. It was partially transformed into a museum in 1968, and served as the headquarters of the Ministry of Culture (Ministério da Cultura), IPPAR and IPM. In 1989, the president of the IPPC, invited civil engineer Garcia Lamas and architect Gonçalo Byrne to elaborate a project to finish the Palace. The designers created two maquettes and various plans, which envisioned the completion of the uncompleted wings and the extension of the gardens to the Jardim das Damas (Lady's Garden). The plan would also include the construction of two residential zones nearby that would cover 75% of the work. On 26 May 1992 the palace was assigned to the Portuguese Institute of Architectural Heritage ([[IGESPAR), under Decree Law 120/92. The palace's bibliothèque is the namesake for the Cancioneiro da Ajuda.

Сәулет

Ажуда ұлттық сарайы Лиссабонның тарихи орталығы мен Тежу өзеніне көрініс ашатын, Монсанто орман паркіне оңтүстікке қарай орналасқан Ажуда приходының орталық бөлігіндегі төбеде орналасқан. Оның басты кіреберісі мүліктің шығыс жағындағы Largo da Ajuda алаңында, бірақ ол Calçada do Mirante à Ajuda (солтүстік) және Rua dos Marcos (батыс) арқылы да қол жетімді. Сарай Ажуда төбелеріндегі бір шаршыны алып тұрса да, оның аумағы бірнеше бақтар мен негізгі ғимаратты қоршаған жерлерге дейін созылады. Олардың ішінде: сарайдың солтүстік жағына қараған Jardim das Damas (Әйелдер бағы); сарайдың солтүстік-шығыс бұрышында орналасқан Sala da Física (Физика залы); сағат мұнарасы, сондай-ақ Torre do Galo (Аталық құс мұнарасы) деп аталатын, сарайдың алдында жеке тұрған; және үлкен Jardim Botânico (Ботналық бақ), оңтүстік-батыста және сарайдың көшесінен қарсы жағында орналасқан.

Сыртқы

Лиссабондағы ең алғашқы неоклассикалық ғимараттардың бірі – сарай, геометриялық өрнектермен төселген португалдық кальсадасымен жабылған үлкен төртбұрышты алаңның төңірегінде орналасқан, дұрыс емес тіктөртбұрышты құрылыс (батыс қанаты толыққан жоқ). Әр қанатта ерекше мекемелер орналасқан: шығыс және оңтүстік қанаттар Ажуда сарайының мұражайлық көрмелерін ұсынады; солтүстік қанаты Музейлер және консервация институты, Сәулет және археологиялық мұраны басқару институты, Мәдениет министрлігінің Бас хатшылығы, Ажуда кітапханасы және уақытша көрмелер галереясына тиесілі. Ғимарат екі-үш қабатты құрылымға айналды, еңісті жерде орналасқан, ал қасбеті ақ тастан жасалған. Басты симметриялық қасбеті шығысқа қарап тұр, орталық бөлігі мен тимпаны екі бүйірлік мұнараға дейін созылады. Бұл қасбеттің биіктігі екі қабат, ал төменгі бөлігі үш аркамен белгіленген, одан жоғарырақ, екінші қабатты/веранданы тосқан тосқандық-иондық бағаналар орналасқан. Басты корпустың екінші қабатындағы кеңістік үш римдік аркалы терезелерді қорғайтын балюстрадамен қоршалған, одан жоғары гүл шоғыры бейнеленген фриз және алты тосқандық-иондық бағаналармен бөлінген. Орталық бөлік пен мұнаралар арасында екі қабаттан және аралық қабаттан тұратын сегіз панель орналасқан, әр панель екі қатар бағаналармен бөлінген: бірінші қабатта тосқандық, ал екінші қабатта тосқандық-иондық бағаналар. Бірінші қабаттағы терезелер өрнектелген жиектерімен және карниздермен безендірілген, ал жоғарғы қабаттағы терезелердің саны да осындай, бірақ веранда тәрізді қоршаулары бар, үстіне кішкентай шаршы терезелер орналасқан. Үш қабатты мұнаралар да тосқандық және тосқандық-иондық бағаналармен бөлінген: бірінші қабатта үш терезе және сыртқы жағынан бұрышты карниздер, ал ішкі жағынан дөңгелек карниздер бар; аралық қабатта да осындай терезелер саны, ал үшінші қабаттағы терезелер кішкентай терезелермен жабылған (панельдердегідей). Оңтүстік жақтағы қасбет үш қабатты, 19 терезеден тұрады, ол басты кіреберіске ұқсас, бірақ негізінде бірнеше нишалар бар. Аяқталмаған батыс қасбеті әртүрлі қосымша ғимараттардың іздерін көрсетіп тұр, тосқандық бағаналары бар ашық терезелер мен аркалар қабырғасында және үш дөңгелек арка арқылы орталық алаңға кіруге мүмкіндік береді. Тосқандық бағаналарымен демеліп тұрған күмбезді жиегі бар кең фойеде жиырма екі мәрмәр мүсін орналасқан, олардың кейбіреулері қол қойылған және даталанған. Вестибюль – сарайға, кітапханаға және көрмелер галереясына басты кіреберіс, ол монументалды баспалдақ пен дөңгелек аркалар арқылы вестибюль арқылы жасалады. Кең алаң португалдық кальсадасымен төселген және солтүстік және оңтүстік жақтарындағы төрт қабатты екі биік қанатпен (солтүстік және оңтүстік) қоршалған: орталық аркасы мен есігі бар негізгі қабат кішкентай шаршы терезелермен қоршалған тіктөртбұрышты терезелермен шектеледі; ал жоғарғы қабаттар қарапайым рамалар мен карниздері бар веранда терезелерінен және балюстрадалардан/қоршаулардан тұрады.

One of the earliest neoclassical buildings in Lisbon, the palace is an irregular rectangular building, divided into four wings (with the western wing being incomplete) around a large quadrangle, paved with Portuguese calçada in geometric designs. Each wing is occupied by distinct entities: the eastern and southern wings are occupied by museum exhibitions of the Palace of Ajuda; the northern wing belongs to the installations of the Instituto de Museus e Conservação (Institute of Museums and Conservation), the Instituto de Gestão do Património Arquitectónico e Arqueológico (Institute for Architectural Management and Archaeological Heritage), part of the Secretaria Geral do Ministério da Cultura (General Secretariat of the Ministry of Culture), the Ajuda Library and a gallery for temporary exhibits. The building evolved to a two three storey structure, on an inclined plot of land, with a façade of ashlar limestone. The main symmetrical façade is oriented towards the east, with a central body and tympanum, extending to two lateral towers. This façade is two floors high, the inferior level marked by three arches, surmounted by (and separated by) Tuscan Ionian columns supporting the secondary floor/veranda. On the second floor of the main body, the space is protected by balusters protecting the three Roman arch windows, surmounted by a frieze of garlands, and divided by six Tuscan Ionic columns. Between the central body and towers are eight panels consisting of two floors and a mezzanine, each panel divided by two orders of columns: on the first floor Tuscan and on the second floor Tuscan Ionic columns. The first floor windows are moulded and trimmed sills with cornices, while a similar number of windows on the upper floor have veranda like railings, surmounted by smaller square windows. The three storey towers are also divided by Tuscan and Tuscan Ionic columns: the first floor, have three windows and sills with angular cornices on the outside and rounded cornices on the interior; the intermediary floor has a comparable number of windows, while the third floor windows are surmounted by smaller windows (much like on the panels). The southern lateral façade has three storeys, with 19 windows in succession, comparable to the main entrance, although there are a series of niches at the base. The uncompleted western façade show signs of vestiges of various dependencies with a wall of open window sills/arches with Tuscan pillars and access to the central courtyard by three rounded arches. Embedded in the vast foyer with a vaulted edge supported by Tuscan columns, has twenty two marble statues, some signed and dated. The vestibule is the main access to the Palace, the Library and Exhibition Gallery, which by is made through the vestibule, through a monumental staircase and rounded arches. The ample courtyard is paved in Portuguese calçada, and is surrounded by two four storey tall wings (north and south): the main floor, with central arch and doorway is flanked by rectangular windows surmounted by smaller square windows; and the superior floors, are composed of veranda windows with simple frames and cornices and balusters/guardrails.

Интерьер

Ішкі кеңістік бір-бірімен байланысқан залдардан, баспалдақтар мен лифтерден тұратын орталық дәлізбен жабдықталған. Бас қабаттағы кіреберіс залында музейдің екі жаққа қарай кеңейтілген бөлімдері орналасқан. Justiça және Prudência мүсіндері орналасқан екі нишаның қасында Жоаким Машадо де Кастро мен оның шәкірттері аяқтаған Архерлер залына (Sala dos Archeiros) апаратын баспалдақ бар. Осы қабатта келушілер сызықтық бағытта келесі бөлмелер мен залдарды аралап өтеді:

Бірінші қабат

Сала дос Археирос (Архерлер залы), құрмет сақшыларының (сағат 8:00-ден 23:00-ге дейін) орналасқандығы себебімен аталған. Екі терезесі мен үш тікбұрышты есігі бар зал, барлығы алтын металл қалқандарымен және әскери жеңістерді бейнелейтін әсем суреттермен жабылған. Залдың күмбезді төбесін Жозе да Кунья Таборда Португалия корольдік гербімен суреттеген, еден паркетпен жабылған, жартылай кілеммен жабылған. Қазіргі уақытта ол сарайға бару үшін негізгі кіреберіс және консьерж ретінде пайдаланылады. Sala do Porteiro da Cana (Кана Консьерж залы) келушілерді жариялау үшін пайдаланылды және жай бағаналар мен үшбұрышты фронтондарды қолдаумен жасалған Коринфтік бас қалаларынан тұратын алаңдарға жалған куполдан тұрады. Ортасында Justiça аллегориясы бар, екі жағынан Иоан IV және Карлота Хоакинаның бейнеленген екі медальонмен шектеледі, еден паркетпен жабылған. Sala das Tapeçarias Espanholas (Испан гобелендері залы), аталымынан көрінетіндей, әр түрлі өлшемдегі сегіз испан гобелендері орналасқан: Dança (Бейне), Passeio na Andaluzia (Андалузияда серуендеу), Jogo de Cartas (Карта ойыны), Fonte (Фонтан), Merenda (Түскі ас), Partida para a caça (Аң аулауға аттану), Regresso da Caça (Аң аулаудан оралу) және Caçadores (Аңшылар). Бұл зал сондай-ақ Sala do Dossel (Кенепе залы) немесе Sala de Audiência (Аудиенция залы) деп те аталды, өйткені король Луис және королева Мария Пиа ресми қонақтарды күту үшін пайдаланған. Жартылай күмбезді төбесінде король Иоан IV-тің Бразилияға аттануын бейнелейтін аллегориялық сурет бар. Әр түрлі суреттер мен сәулеттік элементтерге қоса, ағаш карниздер мен паркет еден бар, ал төрт есіктің үстінде сегіз үлкен гобелендермен араластырылған аллегориялық суреттер орналасқан. Залда үлкен үстел, алтын жапырақталған, қызыл барқытпен қапталған, жылтыратылған қыртыстармен және кесілген қола элементтері бар көптеген ағаш орындықтар орналасқан. Antecâmara da Sala do Despacho (Жұмыс залының алды), сондай-ақ Sala do Retrato de D. Carlos (Д. Карлос суреті залы) немесе Sala de D. Sebastião (Д. Себастьян залы) деп те аталады, Диананың бейнесі мен аңшылық көріністерімен суреттелген төбесі бар кішкентай бөлме, ал есіктерде Меркурий, Вулкан, Ғылым және Бейбітшілік бейнеленген. Sala do Despacho (Жұмыс залы), жалпақ күмбезді төбесі бар тағы бір бөлме, мемлекеттік іс-шаралар үшін пайдаланылды және король ресми міндеттерін орындады, әдетте бейсенбі күндері. Төбесінде Aurora trazendo a Felicidade Pública, Abundância, Mentira және Justiça (Сирилио және Таборда) суреттері бейнеленген, ал қалыптарда әскери мотивтер бар. Бөлменің бір жағында итальяндық қара мәрмәрден жасалған от-тозау, екі иондық бағанадан тұрады, гүлдермен және карнизбен әшекейленген фризді қолдайды, металлдан жасалған оттық қорғағышы бар. Паркет еден геометриялық үлгіге айналып, кеңістік бірнеше алтын барқыт орындықтармен, үлкен вазалармен, төменгі жиһаздармен және қызыл барқытпен қапталған үстелмен безендірілген. Sala dos Contadores (Есепшілер залы), сондай-ақ Sala das Cómodas (Жақсырақ жиһаз залы) деп те аталады, инкрустацияланған паркетпен кішкентай өткел. Sala de Música (Музыка залы), төбесінде сепия, ақ және алтын түстеріндегі тікбұрышты қабырғалық сурет бар, Португалияның, Браганса герцогтарының қаруларын бейнелейтін сегіз медальон және әскери ордендердің белгілері бар, қабырғалары қызғылт жібекпен жабылған, едені паркетпен жабылған. Бір шетінде үлкен еменнен жасалған отшаң бар, екі жағында әшекейленген фриздер мен карниздер бар бірнеше шыны шкафтар орналасқан. Шатыр мен пеш алтын фитоморфты элементтермен және Португалияның гербімен әшекейленген, бірнеше қабырғаларында суреттермен қоршалған. Ортасында музыкалық аспаптар (король Луис баритон болса да, ол виолончельмен бірге ойнайтын, ал королева пианист болды), олардың айналасында барқытпен қапталған төсек-орындықтар мен бірнеше суреттер орналасқан. Quarto do Rei D. Luís (Король Луис бөлмесі), ағаштан жасалған панельді тақташамен жабылған, ақ және алтын түске боялған, сарайдағы бірнеше бөлмелердің бірі ретінде сарайдың бастапқы түсінде сақталған. Төбесінде Кирилло Волкмар Мачадоның Пастың аллегориялық бейнесі, әр бұрышында фигуралар, мифтік фигуралар және гүлдер бейнеленген, ал негізгі төбе ашық аспандағы күмбез ретінде жасалған. Қабырғалар қарапайым ақ түске боялып, алтынмен әшекейленген, төртбұрышты панельдерге бөлінген, ал еден паркетпен жабылған. Бөлмені әшекейлі төсек, үстел және ақ барқыт орындықтар безендіреді, бір қабырғаның бойында жазушының үстелі бар, ал төсектің қарама-қарсы қабырғасындағы терезелерде мүсіндер тұр. Бір қабырғаға португал монархтарының суреттері салынған, ал үстелдің үстінде португал королі Карлостың толық өлшемдегі суреті ілінеді. Antecâmara do Quarto Real (Сарайлық жатын бөлмесінің алды), басты жатын бөлмені әшекейлейтін және қабырғаларда жиі кездесетін ою-өрнектермен әшекейленген, төменде жиі кездесетін фитоморфты элементтермен толықтырылған. Sala Azul (Көк бөлме), шын мәнінде көк емес, ақ және алтын жібек қабырғалармен және маталармен, сәйкес келетін орындықтармен және паркет едендегі жұмсақ диванмен жабылған. 1863 және 1865 жылдар арасында королева Мария Пианың талғамына сәйкес сарайлық отыру бөлмесін жасау үшін Поссидонио да Силва бұл бөлмені қайта жаңартып шықты. Өз заманы үшін авангардтық болғандықтан, ол кеңістікті пропорциялайтын визуалды эффекттерді қамтыды, соның ішінде қарама-қарсы қабырғалардағы екі үлкен айна (біреусі отшаңның үстінде, екіншісі екі терезенің арасында) және көршілес Gabinete de Carvalho қосымшасына ашылатын римдік арка. Gabinete de Carvalho (Емен кабинет), ерлер мен әйелдер жеке-жеке әлеуметтенген кезде темекі шегу бөлмесі ретінде қызмет еткен қосымша. Еменмен әшекейленген, қызыл барқыт маталармен және орындықтармен безендірілген кеңістікте король Луиске ұнайтын кемелердің суреттері, сондай-ақ еменнен жасалған жақсырақ жиһаз орналасқан. Jardim de Inverno (Қысқы бақ) немесе Sala de Mármore (Мәрмәр залы), Португалияның Египетке вице-королі сыйлаған мәрмәр мен агатпен жабылған, резервуар және шыңдық құрылымы бар Каррара мәрмәрлі фонтаны бар. Фонтанның айналасында үш қола тұтқындар, бюсттер, екі үлкен әшекейлі құс клеткалары, вазалар және сыртқы ортаға тән жұмсақ орындықтар орналасқан. Бөлмені айналдыра төселген және ілулі өсімдіктер де бар, бұл жабық сыртқы ортаның әсерін береді. Sala Cor de Rosa (Қызғылт бөлме), қызғылт жібекпен жасалған кішкентай бөлме, королеваның фарфор коллекциясын көрсету үшін арнайы жасалған, қабырғалардағы терезелерде көптеген суреттер орналасқан, жиһаздар қызғылт түске боялған немесе қызғылт барқытпен жабылған. Sala Verde (Жасыл бөлме), жасыл жібекпен қапталған, алтын элементтері бар ақ боялған төбесі, әсем суреттері (1876 жылғы корольдық отбасының үлкен суреті, авторы Жозеф Фортун Серафин Лайрауд), жасыл маталар және геометриялық элементтері бар паркет едені бар. Бір қабырғада дөңгелек Рококо стиліндегі әшекейленген ақ мәрмәрден жасалған үлкен отшаң бар, алтын металдан жасалған оттық қорғағышымен қоршалған. Бұл королеваның ресми міндеттерін орындауға немесе келушілерді қабылдауға пайдаланған жеке бөлмесі болды, сонымен қатар ханзада Карлосқа мұрагер берген бөлме де осы. Сол жақтағы кішкентай алды (Sala Encarnada - Қызыл бөлме деп белгіленген) тарихы бойында әртүрлі мақсаттарға пайдаланылды (жуынатын бөлме, дұғахана, жұмыс бөлмесі немесе жазу бөлмесі), қазір әртүрлі портреттерді, бюсттерді, жақсырақ жиһаздарды және жазу үстелін көрсетеді. Sala de Saxe (Саксе залы), жібекпен қапталған, пластер төбесі гүлдермен, құстармен және көбелектермен әшекейленген; бүгінде оның қарапайым кеңістігі ханзадалар Карлос пен Афонсомен байланысты кейбір ойыншықтар мен заттарды көрсету үшін пайдаланылады. Жасыл бөлменің оң жағында португалдық медальондар мен итальяндық пейзаждардың суреттері болған. Quarto da Rainha (Королеваның жатын бөлмесі), 1861 жылғы Наполеон стилінде безендірілген, ол танымал болды...

Sala dos Archeiros (Archer's Hall), named because it was occupied by the guard of honour (from 8:00 a. m. until 11:00 p. m.), is a hall illuminated by two windows and three rectangular doors, all with golden metal shields and covered in decorative paintings representing military victories. The vaulted hall ceiling is painted by José da Cunha Taborda with the Portuguese Royal coat of arms, the windows and doors surmounted by paintings, and the floor, while paved in parquet, is covered partially in carpet. It is currently used as the principal entrance for visits to the Palace and concierge. Sala do Porteiro da Cana (Cane Concierge Hall) was used to announce visitors, and consists of a false cupola to squares, formed by plain columns and Corinthian capitals that support triangular pediments. At the centre is an allegory of Justiça, with two medallions flanking it, representing the John IV and Carlota Joaquina, over parquet floors. Sala das Tapeçarias Espanholas (Spanish Tapestry Hall), as its name implies is the location of eight Spanish tapestries of various sizes, representing Dança (Dance), Passeio na Andaluzia (Walking in Andaluzia), Jogo de Cartas (Card Game), Fonte (Fountain), Merenda (Lunch), Partida para a caça (Departure for the Hunt), Regresso da Caça (Return from the Hunt) and Caçadores (Huntsmen). It was also referred to as the Sala do Dossel (Canopy Room) or Sala de Audiência(Audience Hall), since it was used by King Luís and Queen Maria Pia to as a waiting room for formal guests. On the semi vaulted ceiling there is an allegorical mural representing King John IV's departure for Brazil. In addition to various paintings and architectural elements, there are wooden cornices and a parquet floor, while over four doors there allegorical paintings interspersed by the eight large tapestries. The hall is occupied by a large desk with many gold leaf wooden chairs covered in red velvet, with polished crests and chiselled bronze elements. Antecâmara da Sala do Despacho (Antechamber of the Hall of Order), also referred to as the Sala do Retrato de D. Carlos (Hall of Dom Carlos' Painting) or Sala de D. Sebastião (Dom Sebastian's Hall), which is a small room, with a ceiling painted with the figure of Diana and scenes from the hunt, while over the doors representations of Mercury, Vulcan, Science and Peace. Sala do Despacho (Hall of Order), another room with flattened vaulted ceiling, this space was used for state functions, and the King resolved official duties, typically on Thursdays. Its ceiling is painted with Aurora trazendo a Felicidade Pública, Abundância, Mentira and Justiça (by Cyrilio and Taborda), while the mouldings feature military motifs. On side of the room is an Italian black marble fireplace/stove, comprising two ionic columns, supporting a frieze ornamented by flowers and cornice, with fire guard in metal. The parquet floor is formed into a geometric pattern and the space decorated with several gold velvet chairs, large vases, lowboy furniture and red velvet topped table. Sala dos Contadores (Accountants Hall), also known as the Sala das Cómodas (Lowboy/Chest of Drawers Room), a small passage with inlaid parquet. Sala de Música (Music Room), which has a rectangular ceiling painting in tones of sepia, white and gold, with eight medallions representing the arms of Portugal, the Dukes of Braganza and crosses of the military orders, with the walls covered in pink silk and the floor in parquet. On one end is an enormous oak wood fireplace/stove, with several glass display cabinets with ornate friezes and cornices aligned on either side. The chimney and stove are adorned by golden phytomorphic elements and arms of Portugal and surrounded on several walls by paintings and In the centre are musical instruments (although the King Luís was a baritone, he also accompanied with his cello, while the Queen was a pianist), which are surrounded by velvet lined bunk seating and several paintings. Quarto do Rei D. Luís (King Luís's Room), covered in wood paneled wainscoting, painted white and gold remains as one of the few rooms in the Palace painted in its original un restored wall colors. The painted ceiling, depicting an allegorical representation of Paz by Cyrillo Volkmar Machado that includes figures, mythical figures and flowers in each corner, while the main ceiling is designed as a fanciful open air Cupola. The walls are painted simply in white with gold trim, divided in square panels, while the floor is paved in parquet. An ornate bed, table and white velvet chairs decorate the room, with a writer's desk along one wall, while statues stand in the window niches on the opposite wall from the bed. Paintings of many of the Portuguese monarchs are located on one of the walls, while over the desk the full size painting of King Carlos of Portugal is hung. Antecâmara do Quarto Real (Antechamber of the Royal Bedroom), continues the wainscoting and painted friezes that adorn the main bedroom, and topped by coiled phytomorphic elements, that are repeated higher on the walls. Sala Azul (Blue Room), which is not actually blue, is covered in white and gold silk walls and drapery, with matching chairs and cushioned sofa over a parquet floor. Between 1863 and 1865, it was remodelled by Possidónio da Silva in order to provide a Royal sitting room in the tastes of Queen Maria Pia. Avant garde for its time it included visual effects that proportioned the space, including two grand mirrors on opposite walls (one over the fireplace and the other between two windows) and a Romanesque arch opening that extends the gaze of the Blue Room into the neighbouring Gabinete de Carvalho annex. Gabinete de Carvalho (Oak Cabinet), an annex that served as a smoking room, during a period when the men and women socialized independently. The space trimmed in oak, red velvet drapery and chairs is decorated with paintings of King Luís's favourite ships, as well as oak chest of drawers. Jardim de Inverno (Winter Garden) or Sala de Mármore (Marble Hall), is covered in marble and agate gifted to the royal family by the Portuguese Viceroy to Egypt, with a Carrara marble fountain, with tank and pinnacle structure. The fountain is surrounded by three bronze cranes, busts, two huge ornate bird cages, vases and cushioned chairs, typical of the outdoors. Potted and hanging plants also circle the room, which gives the impression of an enclosed outdoor environment. Sala Cor de Rosa (Pink Room), a small room in pink silk, the room was specifically created to display the Queen's porcelain collection, with many figurines on display on sills on the walls, with the furniture painted in pink or cover in pink velvet. Sala Verde (Green Room), clad in green silk, with a white painted ceiling with golden elements, decorative paintings (including a large 1876 portrait of the royal family by Joseph Fortuné Séraphin Layraud), green drapery and a parquet floors with geometric elements. A large fireplace/stove in white marble occupies one wall in rounded Rococo style decoration, protected by the fire guard in gold metal. This was a private room, used by the Queen to conduct official duties or receive visitors, but as well was the room where she gave birth to the royal heir Prince Carlos. A small antechamber to the left (known as the Red Room, Sala Encarnada) was used throughout its history for various purposes (washroom, oratory, workroom or writing room), and today displays various portraits, busts, chest of drawers and writing table. Sala de Saxe (Saxe Room), was lined with silk, the plaster ceiling is decorated with flowers, birds and butterflies; today its austere space is used to exhibit some toys and objects associated with the Infantes Carlos and Afonso. Located to the right of the Green Room, at one time there were Portuguese medallions and paintings of Italian landscapes. Quarto da Rainha (Queen's Bedroom), was decorated in the Napoleonic style of 1861, which was popular in Europe at the time, and includes walls in blue silk with a silver pattern, surmounted by a ceiling painted with allegorical depictions of Fé, Esperança and Caridade, as well as a figure of John the Baptist. The room is decorated in religious iconography, ornate wood furniture and highlighted by a large canopy bed (also in blue, gold and silver colors), while the floor is covered in carpet, with a polar bear hide. Alongside is thetoucador (changing room and toilette), and also continues the original carpeted space from the Queen's bedroom, with large three pane standing mirror, fireplace, chest of drawers and commode. It is decorated in rich brown and gold trim, phytomorphic elements and paintings of the figures of Diana, Juno, Venus and Minerva over the doorways. The actual bathroom, more practical then decorative, nonetheless, includes decorated with painted mouldings and rich wood trim, and includes bathtub, double lavatory, double sink and bide, hygienic innovations that came from England around 1880. A Casa de Jantar da Rainha (Queen's Dining Room), a private dining room was never planned in the 1802 design of the Palace, but by 1880 there was a need for a communal space. The final room was decorated in red silk and rich wood grain trim from floor to ceiling, with a wood fireplace/stove on one wall (surmounted by a large mirror), while the opposite wall provides an entrance to adjacent Billiard Room. The floor is cover in inlaid parquet floor with a bronze lustre. Sala de Bilhar (Billiard Room), which replaced an older room on the second floor, and occupied King Luís after dinner, as the Queen and guests would retire to the Blue Room, although the Queen was known to play with the King on occasion or with her piano teacher, Mrs. Cart. The room is an elaborate extension of the adjacent Dining Room, with a parquet floor, a wood fireplace, lateral wooden pilasters and dark wood grain coloured walls, with a series of long bunk sofas against the walls. The large wood fireplace is composed of carved wood with cherubs and built in mirror, while the central pool table occupies the majority of the space.

Екінші қабат

Мемлекеттік шаралар немесе тойларда шақырылған қонақтар вестибюль арқылы кіріп, Escadaria Nobre арқылы сарайдың екінші қабатына баспалдақпен көтерілетін. Жабық баспалдақ төменгі қабаттан басталып, жоғары қабатқа дейін зигзаг тәрізді өрнекпен көтеріледі, ал төбесінде дөңгелектелген боялған шынымен әшекейленген. Сарайдың екінші қабатында король Карлостың көптеген туындылары бар галереясымен "Ателье де Пинтура до Рей" (Патшаның сурет салу шеберханасы) орналасқан. Бөлме ақ түсті ою-өрнектермен қапталған, панельдік төбесі бар, тең арақашықтықтағы карниздер мен консольдермен бекітілген, жалған парапеттерден жасалған аркалар мен шатырлармен қоршалған терезелер, сондай-ақ төрт фольгамен қорғалған ағаш баспалдақ, еденге геометриялық паркет орнатылған. Biblioteca (Кітапхана) – дубаға ағашымен жабылған, кітапхана ретінде қызмет ететін, панельдер, есіктер, жиһаздар және от жағатын орын (екі атлант жауынгерімен шектеледі). Sala de Trabalho do Rei (Патшаның кабинеті), қабырғалары беже түске боялған, геометриялық элементтермен және жапырақтармен әшекейленген, Сатурн бейнеленген панельге бағытталған. Төбесінде қоладан жасалған кристалл шамшырақ ілінген. Sala das Incias L. M. (L және M әріптері бөлмесі) – салыстырмалы түрде кішкентай төртбұрышты кеңістік, жазық төбесі бар, монархтар король Луис пен королева Мария Пианың L және M әріптерін бейнелейтін аллегориялық суретпен әшекейленген, кең тәж қалыптарымен, жұлдыздар мен әскери мотивтермен безендірілген және бұрмалы әшекейлі фризбен әшекейленген. Қабырғалары ұқсас матадан жасалған перделермен жабылған, ал еден паркетпен жабылған. Sala Chinesa (Қытай бөлмесі) толығымен табиғи жібекпен безендірілген, шатыр пішіндес төбе, шамдар мен кішкентай металл шамдар, қытай фарфоры және алтынмен әшекейленген қызыл есіктер, шығыс мотивтері, 1865 жылы Хосе Прокопио Рибейра аяқтаған. Осы жерден монархтардың резиденциясына келген қонақтар, гала-концерттер немесе салтанатты шаралар үшін, әлеуметтік статусына қарай, тақ бөлмесіне дейін әртүрлі бөлмелерге бөлінетін. Sala Império (Империялық зал) – қызғылт түске боялған, қабырғалары жібекпен жабылған, төбесінде әшекейлі мотивтер мен бұралып өтетін фриз бар, ал едені инкрустацияланған паркетпен жабылған. Sala do Retrato da Rainha (Королеваның портреті бөлмесі) – шамалы кең бөлме, төбесінде фитоморфты элементтермен шеңберленген Кек алу және Құдайдың Әділеттілігі бейнеленген, қабырғалары қызыл жібекпен қапталған және паркет едені бар. Бөлмеде 33 жастағы Мария Пианың көк және ақ көйлек киген толық бой суреті, Порто герцогы Инфанте Афонсоның портреті орналасқан. Sala dos Gobelins (Гобелендер бөлмесі) – бұл кеңістіктегі төбе көк түске боялған, фитоморфты элементтер мен мерекелік элементтер ақ түсті. Sala do Corpo Diplomático (Дипломатиялық корпус бөлмесі) – келген елшілер мен дипломатиялық корпус мүшелері тақ бөлмесіне қабылданғанға дейін күткен бөлме. Бұл бөлме классикалық мотивтерге толы, грек фризіне негізделген жануарлар, фигуралар мен күймелердің төбесі бар, боялған қабырғалары және инкрустацияланған паркет едені бар. Қабырғаларының үш бөлігінде патшалық елтаңбалар бейнеленген, ал соңғысында айнамен шатылған шатыр, жиналған қонақтар үшін жиналған креслолар, барлығы қызыл бархат пен алтынмен әшекейленген, және екі үлкен әшекейлі вазалар бар. Оның жанында келушілер таққа кірмес бұрын, олардың есімдері монархтарға ұсынылатын кезде күте алатын кішкентай бөлме бар. Бұл бөлменің қабырғаларында Португалияның Иоанн VI және Карлота Хоакинаның портреттері қарама-қарсы қабырғаларда орналасқан. Sala do Trono (Трон бөлмесі) – сарайдың оңтүстік мұнарасын алып жатқан үлкен кеңістік, төбесінде Португалияның Мигель корольдігін дәріптеген Геральды қасиет бейнеленген, қоладан жасалған кристалл шамшырақ, қабырғалары қызыл жібекпен жабылған және едені паркет пен Аубуссон кілемімен жабылған. Кішкентай екі сатылы тұғырда қызыл түстес шатыр астында Луис пен Мария Пианың екі тағы орналасқан. Құрылғылар, жабық пардалар, жарық кеңістікке түсуге мүмкіндік беретін қосымша терезелермен жабылады. Қызыл бархаттан жасалған орындықтар мен төсек-орындар ашық кеңістікте орналасқан. Sala de Baile (Бал залы) немесе Sala de D. João VI (Патша Иоанн VI залы) – ресми баль залы ретінде пайдаланылды және кіреберіспен қарама-қарсы жоғарғы галерея (музыканттар үшін), ал кіреберіспен екі толық сурет Луис пен Мария Пиа. Қабырғалар қызыл жібекпен қапталған, төбе жеті панельге бөлінген, орталықта аллегориялық Құдайлар кеңесі бейнеленген, олардан үш кристалл шамшырақ ілінген. Бір қабырғаның бойында Бразилиядан Иоанн VI қайтып келгенін бейнелейтін үлкен пейзаж, екінші жағында терезелер мен екі айна бар. Sala da Ceia (Кештеме залы) – мемлекеттік кештер мен салтанатты шаралар үшін (мысалы, Мигельдің король ретінде жариялануы және Карлос пен Орлеандық Амелияның үйленуі) арналған үлкен ас зал, бөлмеде қонақтар үшін екі ұзын үстел және корольдік отбасы үшін орталық үстел (басқа екі үстелмен қиылысатын) бар. Төбесінде Иоанн VI-ға құрмет көрсетілген аллегориялық сурет, күнмен көлік құралы және Аполлон, сағаттармен, айлармен, маусымдармен және басқа аллегориялық фигуралармен айналдырылған, үш үлкен қоладан жасалған кристалл шамшырақтармен жарықтандырылған, сондай-ақ келген қонақтар мен дипломаттар үшін ойнайтын музыканттарға арналған жоғарғы галерея бар. Қарсы жаққа бөлмедегі нақты іс-шараларға бейімделу арқылы өзгертілді, және жоғарғы кеңістіктер мен бөлмелерді байланыстыру үшін вестибюльде баспалдақ бар.

During State functions or celebrations, invited guests would enter via the vestibule and ascend the main staircase to the second floor of the Palace by way of the Escadaria Nobre. The enclosed staircase, is decorated with flourish carvings on the ceiling from the lower floor, which zigzags to the upper landing decorated with rounded stained glass with the royal coat of arms and painted ceiling. On the second floor of the palace lies:
the Atelier de Pintura do Rei (King's Painting Workshop), which is preceded by a gallery with many of King Carlos' works of art. The room is lined with carvings in white, with a paneled ceiling, supported by equally spaced cornice and corbels, with windows framed by arches and canopies of false parapets, as well as a wooden staircase guarded by four foils leaked, the floor is parquet motif geometric. Biblioteca (Library), is a space covered in oak wood serving as library, including panels, doors, trim and the fireplace (flanked by two Atlantean warriors). Sala de Trabalho do Rei (King's Office), its walls painted are painted beige, with wainscoting and trim adorned with geometric elements and foliage, respectively, and focused on a panel representing Saturn. A parquet wood floor with various shades of embossed wood cover the floor, while a bronze crystal chandelier hangs from the ceiling. Sala das Incias L. M. (Initials L & M Room), a relatively small rectangular space, with a plane ceiling, it is adorned with an allegorical scene, depicting the initials L and M for the monarchs King Luís and Queen Maria Pia, with a wide crown moulding, decorated with stars and military motifs on a very prominent cornice and meandering ornate frieze. The walls are covered with draperies of comparable fabric, while the floor is covered in parquet. Sala Chinesa (Chinese Room) totally decorated in natural silk, forming a tent shaped ceiling, with chandeliers and small metal lamps, Chinese porcelain, and red doorways with gold trim, in Oriental motifs, completed by José Procópio Ribeira in 1865. From this place visitors to the monarchs residence, for galas or ceremonial events, were stratified into various rooms, depending on class structure, until the reaching the throne room. Sala Império (Imperial Salon), with a wainscoting painted in pink, and walls covered in silk, the ceiling has ornate motifs, and meandering frieze, while the floor is covered in inlaid parquet. Sala do Retrato da Rainha (Queen's Portrait Room), a fairly wide room, with a ceiling painting feature the depiction of Vingança and Justiça Divina framed by phytomorphic elements, with walls lined with red silk and a parquet flooring. The room is dominated by the full length portrait of the 33 year old Maria Pia in blue and white ball gown, opposite a portrait of Infante Afonso, Duke of Porto. Sala dos Gobelins (Gobelins Room), the ceiling in this space is painted blue, with phytomorphic elements and festive elements in white. Sala do Corpo Diplomático (Diplomatic Corp's Room), was used for visiting ambassadors and members of the diplomatic corp, who waited in this room before being presented in the throne room. This room is full of classical motifs, presenting a ceiling with animals, figures and chariots, based on a Greek frieze, with painted walls and inlaid parquet floor. Three of the walls have tapestries with royal coats of arms and the last with a fireplace surmounted by mirror, with chairs assembled for the gathered visitors, all accented in red velvet and gold, and two large ornamental vases. Alongside is a small antechamber used so that visitors could wait as their name was presented to the monarchs, before appearing in the throne room. On the walls of this room are portraits of John VI of Portugal and Carlota Joaquina on opposite walls. Sala do Trono (Throne Room), is a large space that occupies the southern tower of the Palace, with a ceiling of the Virtude Heróica, exalting the royalty of Miguel of Portugal, with a bronze crystal chandelier, walls draped in red silk and floor covered in parquet and Aubusson carpet. On a small two step platform are the two thrones of Luís and Maria Pia under a red draped canopy. The passageways, covered in drapery are surmounted by ancillary windows that permit light to cascade into the space. Red velvet chairs and bunks are strategically located around the open space. Sala de Baile (Ballroom) or Sala de D. João VI (King John VI's Hall), was used as the formal ballroom, and features an upper gallery (for the musicians) opposite the entrance, while two full length portraits of Luís and Maria Pia flank the entrance. The walls are covered in red silk, with the ceiling divided into seven panels, the central showing the allegorical Concílio dos Deuses, from which hang three crystal chandeliers. Along one wall is a large landscape depicting the return of John VI from Brazil, opposite windows and two mirrors. Sala da Ceia (Supper Room), the grand dining hall for state dinners and ceremonial events (such as the acclamation of Miguel as King and the wedding of Carlos and Amelia of Orleans), the room is a long hall that includes two long tables for visitors and the main table (which intersects the other two) for the royal family. The ceiling is painted with an allegorical depiction as a tribute to John VI, depicting a sun chariot with Apollo, encircled by the Horae, months, seasons, and other allegorical figures, illuminated by three large bronze crystal chandeliers, and an upper gallery for musicians, who would play for visiting guests and diplomats. The opposite wing was altered by the adaption by actual activities in the space, and includes a staircase in the vestibule to connect the upper spaces and rooms.