Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Синтрадағы сарай, Португалия
Castle in Sintra, Portugal
Пэна сарайы (Palácio da Pena) – Португалияның Ривьерасында, Синтра муниципалитеті, Сан-Педро-де-Пенаферримде орналасқан романтикалық сарай. Сарай Синтра қаласының үстіндегі Синтра тауларының төбесінде тұрғызылған, ашық күні Лиссабоннан және оның көп бөлігінен оңай көрінеді. Бұл – ұлттық ескерткіш және әлемдегі 19 ғасыр романтизмінің маңызды ескертулерінің бірі. Сарай ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұрасы тізіміне енген және Португалияның жеті кереметінің бірі болып саналады. Оны Португалия Республикасының Президенті мен басқа да үкімет шенеуніктері мемлекеттік шаралар үшін пайдаланады.
The Pena Palace (Palácio da Pena) is a Romanticist castle in São Pedro de Penaferrim, in the municipality of Sintra, on the Portuguese Riviera. The castle stands on the top of a hill in the Sintra Mountains above the town of Sintra, and on a clear day it can be easily seen from Lisbon and much of its metropolitan area. It is a national monument and constitutes one of the major expressions of 19th century Romanticism in the world. The palace is a UNESCO World Heritage Site and one of the Seven Wonders of Portugal. It is also used for state occasions by the President of the Portuguese Republic and other government officials.
Тарих
Қаланың тарихы орта ғасырларда Синтра төбесіндегі Біздің ханымға арналған шағын шіркеу салынған кезде басталды. Дәстүр бойынша, бұл құрылыс Мәриям Ананың көрінуінен кейін жүзеге асты. 1493 жылы король Жоау II әйелі Леонор патшайымымен бірге осы орынға қажылық сапар жасап, берген уәдесін орындады. Оның ізбасары король Мануэл I де осы киелі орынды өте ұнатты және осы жерде киелі Жером орденіне табынған монастырь салынды. Ғасырлар бойы Пена – ең көп дегенде он сегіз монах тұратын, тыныш медитация орны болды. 18 ғасырда монастырьды молния қатты зақымдады. Алайда, одан кейін болған 1755 жылғы Ұлы Лиссабон жер сілкінісі монастырьға ең көп зиян келтіріп, оны қиратып жіберді. Дегенмен, шіркеу (және оның Николау Шантеренге жатқызылатын мәрмәр және алабастрдан жасалған туындылары) айтарлықтай зақымданбады. Көптеген жылдар бойы қираған орын өзгеріссіз қалды, бірақ ол жас ханзада Фердинандты әсерге түсірді. 1838 жылы король Фердинанд II ескі монастырьды, оның төңірегіндегі барлық жерді, Маврлар қамалын және аймақтағы бірнеше басқа да иеліктерді сатып алуға шешім қабылдады. Содан кейін король Фердинанд монастырьдың қалдықтарын португал королдік отбасының жазғы резиденциясы ретінде қызмет ететін сарайға айналдыруға кірісті. Романдық стильдегі қайта құру жұмысы генерал-лейтенант және кен инженері Вильгельм Людвиг фон Эшвегеге тапсырылды. Неміс әуесқой сәулетші Эшвеге көп саяхаттаған және Рейн өзені бойындағы бірнеше қамалдарды білген болуы мүмкін. Құрылыс 1842 және 1854 жылдар аралығында жүргізілді, бірақ 1847 жылы ол дерлік аяқталды: король Фердинанд және королева Мария II безендіру және символизм мәселелеріне шешуші түрде араласты. Басқалармен қатар, король күмбезді аркалар, ортағасырлық және исламдық элементтерді қосуды ұсынды, сондай-ақ ол негізгі фасадына әсем терезені жобалады (Томардағы Христиандық ордені монастырының шаптер үйінің терезесінен шабыттанды). Фердинандтың қайтысынан кейін сарай оның екінші әйелі, Эдла графинясы Элиза Хенслердің иелігіне өтті. Кейін ол сарайды король Луишқа сатты, ол оны королдік отбасының иелігіне қайтаруды қалады, содан кейін сарай отбасы мүшелері жиі пайдаланды. 1889 жылы Португалия мемлекеті сарайды сатып алды, ал 1910 жылғы Республикалық революциядан кейін ол ұлттық ескерткіш ретінде жарияланып, мұражайға айналдырылды. Португалияның соңғы патшайымы королева Амелия елден эмиграцияға кеткені алдындағы соңғы түнін сарайда өткізді. Сарай тез арада көптеген келушілерді тартты және Португалияның ең танымал ескерткіштерінің біріне айналды. Уақыт өте келе қызыл және сары фасадтардың түсі солғын қалды және көп жылдар бойы сарай толығымен сұр түсті болып көрінді. 20 ғасырдың соңында сарай қайта боялып, бастапқы түстері қалпына келтірілді. 1995 жылы сарай және Синтраның қалған мәдени ландшафты ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұра тізіміне енгізілді.
The castle's history started in the Middle Ages when a chapel dedicated to Our Lady of Pena was built on the top of the hill above Sintra. According to tradition, construction occurred after an apparition of the Virgin Mary. In 1493, King John II, accompanied by his wife Queen Leonor, made a pilgrimage to the site to fulfill a vow. His successor, King Manuel I, was also very fond of this sanctuary, and ordered the construction of a monastery on this site which was donated to the Order of Saint Jerome. For centuries Pena was a small, quiet place for meditation, housing a maximum of eighteen monks. In the 18th century the monastery was severely damaged by lightning. However, it was the Great Lisbon Earthquake of 1755, occurring shortly afterwards, that took the heaviest toll on the monastery, reducing it to ruins. Nonetheless, the chapel (and its works of marble and alabaster attributed to Nicolau Chanterene) escaped without significant damage. For many decades the ruins remained untouched, but they still astonished young prince Ferdinand. In 1838, as King consort Ferdinand II, he decided to acquire the old monastery, all of the surrounding lands, the nearby Castle of the Moors and a few other estates in the area. King Ferdinand then set out to transform the remains of the monastery into a palace that would serve as a summer residence for the Portuguese royal family. The commission for the Romantic style rebuilding was given to Lieutenant General and mining engineer Wilhelm Ludwig von Eschwege. Eschwege, a German amateur architect, was much traveled and likely had knowledge of several castles along the Rhine river. The construction took place between 1842 and 1854, although it was almost completed in 1847: King Ferdinand and Queen Maria II intervened decisively on matters of decoration and symbolism. Among others, the King suggested vault arches, Medieval and Islamic elements be included, and he also designed an ornate window for the main façade (inspired by the chapter house window of the Convent of the Order of Christ in Tomar). After the death of Ferdinand the palace passed into the possession of his second wife Elisa Hensler, Countess of Edla. The latter then sold the palace to King Luís, who wanted to retrieve it for the royal family, and thereafter the palace was frequently used by the family. In 1889 it was purchased by the Portuguese State, and after the Republican Revolution of 1910 it was classified as a national monument and transformed into a museum. The last queen of Portugal, Queen Amélia, spent her last night at the palace before leaving the country in exile. The palace quickly drew visitors and became one of Portugal's most visited monuments. Over time the colors of the red and yellow façades faded, and for many years the palace was visually identified as being entirely gray. By the end of the 20th century the palace was repainted and the original colors restored. In 1995, the palace and the rest of the Cultural Landscape of Sintra were classified as a World Heritage Site by UNESCO.
Монастырдың бөлімі мен сағаттық мұнарасы
Иеронимдік монастырьдың қалдықтарынан мүмкіндігінше көп элемент сақталды, оның ішінде шатырлы галереясы, асхана, сакристика және Мануэлиндік Ренессанс стиліндегі шіркеуі. Бәрі де кең террасасы мен сағат мұнарасы бар жаңа бөлімге біріктірілді. Королева террасасы – сарай архитектурасын толық көруге ең қолайлы орын. Террасада күн сағаты бар зеңбірек орналасқан, ол бұрын күн ортасында күнделікті оқ атқан. Сағат мұнарасы 1843 жылы құрылысын аяқтады.
As many elements as possible were preserved of the remains of the Hieronymite convent including the cloister, the dining room, the sacristy, and the Manueline Renaissance chapel. All were embedded in a new section that featured a wide terrace and a clock tower. The Queen's Terrace is perhaps the best spot for obtaining an overall picture of the architecture of the palace. The terrace features a sundial cannon that used to fire every day at noon. The clock tower was completed in 1843.
Интерьер
Пена сарайының ішкі жағы патшалық отбасының жазғы тұрағы ретінде пайдалануға бейімделген. Онда таңғажайып мүсіндемелер, көз алдау суретімен (trompe l'œil) боялған қабырғалар және 19 ғасырдан бері сақталған патшалық коллекциялардың бір бөлігін құрайтын түрлі плитка жабыншалары бар.
The interiors of the Pena Palace were adapted to serve as the Summer residence of the royal family. It has amazing stuccos, painted walls in trompe l'œil and various revetments in tile from the 19th century, forming part of the numerous royal collections.
Парк
Пена паркі – Пена сарайын толық қоршап тұрған, 200 гектардан астам аумақты алып жатқан кең орманды аймақ. Парк сараймен бірге король Фердинанд II-ге жасалды, оған барон фон Эшвеге мен барон фон Кесслер көмектесті. Романтизмнің экзотикалық талғамы сарайдағыдай паркте де қолданылды. Король алыс елдерден әртүрлі ағаштар отырғызуға бұйрық берді. Олардың ішінде Солтүстік Америка секвойясы, Лоусон кипарисі, магнолия және батыс қызыл аршасы, қытай гинкгосы, жапон криптомериясы, сондай-ақ Австралия мен Жаңа Зеландиядан келген папоротниктер мен ағаш тәрізді папоротниктердің көптеген түрлері бар, олар Королеваның папоротник бағында (Feteira da Rainha) жинақталған. Паркте сарайды парктегі көптеген қызықты орындармен, сондай-ақ оның екі қақпалы шығуларымен байланыстыратын жолдар мен тар жолдардың күрделі жүйесі бар.
The Pena Park is a vast forested area completely surrounding the Pena Palace, spreading for over 200 hectares of uneven terrain. The park was created at the same time as the palace by King Ferdinand II, who was assisted in the task by the Baron von Eschwege and the Baron von Kessler. The exotic taste of the Romanticism was applied to the park as it was to the palace. The king ordered trees from diverse, distant lands to be planted there. Those included North American sequoia, Lawson's cypress, magnolia and Western redcedar, Chinese ginkgo, Japanese Cryptomeria, and a wide variety of ferns and tree ferns from Australia and New Zealand, concentrated in the Queen's Fern Garden (Feteira da Rainha). The park has a labyrinthic system of paths and narrow roads, connecting the palace to the many points of interest throughout the park, as well as to its two gated exits.