Кіріспе
Гвимарэштегі бұрынғы сарай, Браганса герцогтік сарайы немесе Браганса герцогтарының сарайы (Paço dos Duques de Bragança) – Португалияның солтүстік-батыс бөлігіндегі Гвимарэш (Оливейра до Кастело) тарихи орталығында орналасқан, алғашқы Браганса герцогтарының ортағасырлық мүлігі және бұрынғы резиденциясы. Оның құрылысы 1420 және 1422 жылдар аралығында Португалияның Иоанн I-нің заңсыз ұлы, Барселос графы Афонсо бастады, ол болашақта Браганса герцогы атанды және екінші әйеліне үйленгеннен кейін осы сарайды салдырды. Оның ұрпақтары Браганса герцогтары Вила-Вичосаға көшіп келгенге дейін осы сарайда тұрды, содан кейін сарай тасталып қалды. 16 ғасырда сарайдың құлау кезеңі басталды, ал 19 ғасырда жергілікті тұрғындар сарайды тас қазу үшін пайдаланғандықтан жағдай одан да нашарлады. Estado Novo режимі кезінде сарайды қайта жаңғырту жұмыстары жүргізілді, бірақ бұл сарайдың бұрынғыдан гөрі зәулімдеу көрінуіне әкелді. Герцогтар сарайы 1910 жылы Ұлттық ескерткіш (Monumento Nacional) деп жарияланды және қазір Президенттің ресми резиденциясы болып табылады.
The Ducal Palace of the Braganza or Palace of the Dukes of Braganza (Paço dos Duques de Bragança) is a medieval estate and former residence of the first Dukes of Braganza, located in the historical centre of Guimarães (Oliveira do Castelo), in the north western part of Portugal. It was initiated between 1420 and 1422 by Afonso, Count of Barcelos, the illegitimate son of John I of Portugal (and future Duke of Bragança), after his marriage to his second wife. His descendants would occupy the space until the Dukes of Braganza moved to Vila Viçosa, abandoning the palace. The 16th Century marked the beginning of period of ruin, which was aggravated during the 19th century, when the local population used the palace as a personal quarry. During the Estado Novo regime, a controversial restoration restored the Palace, while implying a grandeur that may not have existed. The Palace of the Dukes was classified as a National Monument (Monumento Nacional) in 1910, and has been an official residence for the Presidency.
Тарих
Тұрғын үйді XV ғасырдың бірінші ширегінде (1420-1422 жылдар аралығында) Барселос графы Афонсо, Иоаннның заңды емес ұлы және болашақ Браганса герцогы, Франция, Венеция, Арагон және Кастилия сарайларына жасаған дипломатиялық миссиялар сериясінен кейін Португалияға оралғаннан кейін салуға бұйрық берді. Бұл ғимараттың құрылысы оның екінші некесінің рәсімделуін білдірді, ол қалада тұрып жатқан кезде. Жоба, кейбір авторлардың пікірінше, француз сәулетшісі Антомға тапсырылды. Дегенмен, 1442 жылы регент Петр Гвимарайнге келгенде, ол әлі де құрылыс кезеңінде болды және сарайда тұрып, сол кезде өзінің жартылай бауырына 1-ші Браганса герцогы атағын берді. Мүлік пен атақтар оның інісі Фернандоға өтті, бірақ жесір Констанса де Норонья резиденцияда тұруын жалғастырды және Гвимарайндегі иеліктерінен жер жалғасын алды. Бөлмелердің функционалдық ұйымдастырылуы осы жаңартулар кезінде қалыптасты және мыналарды қамтыды: бірінші қабат, оның қызметшілерінің бөлмелері мен қосалқы бөлмелері, ал екінші қабат, ол дворяндардың тұруына арналған, шіркеудің төңірегінде құрылып, герцог пен герцогиня үшін жеке кеңістіктерге бөлінген. Жоба төртбұрышты ғимараттың төңірегінде, төртбұрышты мұнараларымен және оңтүстік-шығыс қанатындағы шіркеумен үстемдік ететін ішкі ауланың төңірегінде жасалды. Бөлмелер әртүрлі черепицамен жабылған тік және сатылы қабаттармен жабдықталған, сондай-ақ алты биік мұржасы бар. Әрбір қасбет граниттен, тас қабырғадан тұрғызылған және әртүрлі стильдегі тікбұрышты терезелермен безендірілген: крест тәрізді, витражды, стандартты және көлбеу. Бірінші қабаттың бірнеше терезелері металл тормен жабылған. Солтүстік-батыс қасбеті екі мұнара арасында орналасқан және корбельдермен тірелген аркалы есікті қамтиды. Жоғары қабат – ішкі ауланың бойымен созылатын балкон, күзет мұнараларын біріктіретін корбельдермен тірелген. Бүйірлік (солтүстік-шығыс және оңтүстік-батыс) қасбеттер төменірек және еден деңгейіндегі ашылулармен араласқан, жабық балконды тіреп тұратын жиектермен және корбельдермен жабылған. Оңтүстік-батыс қанаты қасбеттен алшақтан (екі үлкен фламандтық витражды терезелермен анықталатын) шіркеудің денесімен бұзылған және ауладағы консольді шатырмен ерекшеленеді. Мұнаралардың барлығы жабық төртбұрышты денелер, кішкентай терезелермен араласқан күзет мұнаралары бар. Ішкі аулаға басты есіктен кіруге болады, ол аулаға қарап тұрған балконға шығады: негізгі қабатта готикалық аркалармен, ал екінші қабатта бағаналармен тірелген. Шатыр сызығында барлық ішкі қасбеттерде гранитті корбельдермен тірелген балкондар бар, ал шіркеудің бүйір қасбеті ұқсас корбельдермен тірелген екі оқшауланған балконмен (плиткамен жабылған шатырлармен) ерекшеленеді. Бұл қасбетті дөңгелек ағаш арка және бағаналармен безендірілген екі тірек тіреген консольді шатыр ерекшелендіреді. Бұл шатырдың ішкі жағында портал (төрт кірпіш аркадан тұрады), оның алдында шіркеуге кіруге мүмкіндік беретін баспалдақ орналасқан. Галерея негізгі қабатта таспен, екінші қабатта плиткамен, ал ішкі жағы ағашпен қапталған.
Интерьер
Ішкі кеңістіктер қарапайым гранит қабырғалармен, төбелері мен едендері ағаштан жасалған. Бірінші қабаттағы кеңістіктер бірнеше бөлмеге бөлінеді, оларды қасбеттерге перпендикуляр жүретін тар дәліздер бөледі. Бұл бөлмелерде келушілерді қабылдау орны, қойма, ағаш шеберханасы, бас зал және нысан директорының кеңсесі орналасқан. Басты қанатта төрт қабаттан тұратын граниттен жасалған сарайдағы бірегей баспалдақ орналасқан. Ортаңғы қабат мұражай кеңістігіне сәйкес келеді, онда мұнаралар мен залдар бар, олардың ішінде Salão de Banquetes (Банкет залы) және Salão dos Passos Perdidos ("Жоғалған қадамдар залы") орналасқан, олардың шатырлары қайықтың ішкі ағаш қабырғасын еске түсіреді. Соңғы қабат Республика Президентінің пайдалануына арналған, және ол мұнаралар ішінде орналасқан екі люкстің арасындағы жеке ваннасы бар жатын бөлмелерімен сипатталады (Президент пен Премьер-министр үшін). Бұл қабатқа бірінші қабаттағы кішкентай лифтпен және екінші қабаттағы галереядан баспалдақпен кіруге болады. Арғы қанаттың соңғы қабатында бөлмелер мен шіркеу орналасқан. Шіркеудің жалғыз кемесі ағаш төбемен жабылған, онда көрінетін жолақтар бар. Тік, тар ағаш хор шіркеудің алғы жағына және сыртқы қасбетіне, сондай-ақ қалған бөлімдердің дәліздеріне дейін созылатын балкондарға жол ашады. Кемедегі бай өрнектелген ағаш орындықтар ағаш қоршаумен шектелген көтеріңкі пресвитериядан бұрын орналасқан.