Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары Үкіметінің тәуелсіз агенттігі
Independent agency of the United States Government
Ұлттық Еңбек Кеңесі (NLB) – 1933 жылдың 5 тамызында Ұлттық Өнеркәсіптік Қалпына К елтіру Заңы (NIRA) бойынша туындаған еңбек дауларын қарау үшін құрылған Америка Құрама Штаттары Үкіметінің тәуелсіз агенттігі.
The National Labor Board (NLB) was an independent agency of the United States Government established on August 5, 1933, to handle labor disputes arising under the National Industrial Recovery Act (NIRA).
Құрылтай, құрылым және рәсімдер
Америкалық еңбек қозғалысы, Ұлттық өнеркәсіптік қалпына келтіру заңының (NIRA) 7(a) бабында кепілдендірілген қорғауға ынталанып, шамамен екі онжылдықтан бері көрінбеген ұйымдастыру толқынына қадам басты. 1933 жылдың жазында елде бірқатар ереуілдер өтті. NIRA Ұлттық қалпына келтіру басқармасын (NRA) құрды, ал генерал Хью С. Джонсон агенттіктің әкімшісі болып тағайындалды. Генерал Джонсон бастапқыда NIRA өзін-өзі басқару жүйесі болады деген үмітін білдірді. NLB жеті мүшеден тұрды. Үш мүше еңбек ұйымдарын өкілдік етті: Американың еңбек федерациясының (AFL) президенті Уильям Грин, Американың Біріккен кеншілер одағының президенті Джон Л. Льюис және Американың біріккен киім тігушілерінің бұрынғы зерттеу директоры және NRA еңбек кеңесші кеңесінің төрағасы Лео Вулман. Өнеркәсіпті үш мүше өкілдік етті: «General Electric» компаниясының президенті Жерард Суоп, «Filene's» дүкенінің Бостон қаласындағы (әмбебап дүкен) вице-президенті Луис Кирштейн және «Standard Oil of New Jersey» компаниясының президенті Уолтер К. Тигл. NLB төрағасы – АҚШ сенаторы Роберт Ф. Вагнер болды. NLB-ның өкілеттігі бұрыс болғанымен, процедуралары белгіленбеген және күшін жоюға қабілеті болмағанына қарамастан, NIRA-ның негізгі авторларының бірі болған сенатор Вагнер, генерал Джонсон бұрын жариялаған өзін-өзі басқару қағидалары бойынша кеңестің жұмыс істеуіне бекінді. Бастапқыда NLB еңбек дауларында тек делдал рөлін атқаруға тырысты. NIRA жұмысшылардың өздері таңдаған кәсіподақтар құру құқығын қорғады және кәсіподақ танылуы мен келіссөздер жүргізу туралы талап қойған жағдайда жұмыс берушілердің адал келіссөздерге түсуін талап етті. Көбінесе мәселе жұмыс берушінің келіссөздерге түсуден бас тартуы болды. Кеңес өкілдік сайлауларын өткізуді, тіпті келіссөз жүргізу бөлімшелерін құруды немесе көпшілік дауыс беруді қарастырмады. Алайда жұмыс берушілер жылдамдатып, өздерінің кәсіподақтарын құрып, олардың жұмысшылардың жалғыз заңды өкілдері екенін жариялады. Кәсіподақтар жұмысшылардың таңдауы ретінде танылуын және дереу келіссөздер жүргізуді талап етіп, ереуілдер ұйымдастырды. Көптеген жұмысшылар ереуілге қатысқандары үшін жұмыстан босатылды. NLB көпшілік дауыс беруді анықтау және ұжымдық келіссөздердегі дауды шешу тәсілі ретінде сайлау ұсыну стратегиясын тез қабылдады.
The American labor movement, encouraged by the protections guaranteed under Section 7(a) of the National Industrial Recovery Act (NIRA), undertook a wave of organizing not seen in almost two decades. A series of strikes overtook the country in the summer of 1933. The NIRA established the National Recovery Administration (NRA), and General Hugh S. Johnson was named the agency's administrator. Gen. Johnson had initially expressed the hope that the NIRA would be self policing system. The NLB had seven members. Three members represented labor: American Federation of Labor (AFL) president William Green; United Mine Workers of America president John L. Lewis; and Leo Wolman, formerly director of research for the Amalgamated Clothing Workers of America and chairman of the Labor Advisory Board of the NRA. Three members represented industry: General Electric president Gerard Swope; Louis Kirstein, the vice president of Filene's of Boston (a department store); and Walter C. Teagle, president of Standard Oil of New Jersey. The chairman of the NLB was United States Senator Robert F. Wagner. Although the NLB's mandate was vague, its procedures undefined and its enforcement powers nonexistent, Sen. Wagner—who had been one of the primary authors of the NIRA—was determined to make the board work along the self policing lines previously announced by Gen. Johnson. Initially, the NLB attempted to merely be a mediator in labor disputes. The NIRA protected the right of workers to form unions of their own choosing. And it required employers to engage in good faith negotiations when a union had issued a demand for recognition and bargaining. More often than not, an employer's refusal to bargain was the issue. Holding representation elections, much less establishing bargaining units or determining majority status, was not even considered by the Board. Employers, however, quickly established company unions and announced that these were the only proper representatives of the workers. Unions responded by holding strikes, demanding to be recognized as the organization of the workers' choosing and immediate negotiations. Large numbers of workers were summarily fired for striking. The NLB quickly settled on a strategy of suggesting elections as a way of determining majority status and breaking a collective bargaining deadlock.
Оқу формуласы және өкілдік сайлау
NLB-ның мүмкіндігі 1933 жылдың жазында Пенсильвания штатының Рединг қаласы маңындағы жібек шұлық фабрикаларында толық пішінді шұлық тігушілер одағы ұйымдастыру жұмысын бастаған кезде туды. Жұмыс берушілер одақты мойындаудан бас тартты, нәтижесінде 10 000 жұмысшы ереуілге шықты. 1933 жылдың 10 тамызында NLB келісімге келтіруге араласты. "Рединг формуласы" деп аталған келісім төрт бөліктен тұрды: (1) Одақ ереуілді тоқтатуға тиіс; (2) Барлық қызметкерлер жазалаусыз, дереу жұмысқа қайта қабылдануға тиіс; (3) NLB сайлау өткізеді, онда жұмысшылар өз өкілдерін жасырын дауыс беру арқылы сайлайды, және екі тарап та жалақы, жұмыс уақыты және еңбек жағдайларын қамтитын ұжымдық шартқа келіседі; (4) Кез келген мәселе бойынша келіспеушілік туындаған жағдайда, тараптар дауды NLB-ға міндетті арбитражға жіберуге тиіс. Рединг формуласы көптеген еңбек дауларын шешуде пайдалы болды, соның ішінде Нью-Джерси штатының Патерсон қаласындағы жібек фабрикаларындағы, Пенсильвания штатының Аллентаун қаласындағы жібек фабрикаларындағы, Мичиган штатының Детройт қаласындағы құрал-жабдық және қалыптар фабрикаларындағы, сондай-ақ Иллинойс штатындағы көмір шахталарындағы ереуілдерді. Көп жағдайда одақ сайлауда жеңіске жетті. Бірақ бірнеше ай ішінде көптеген жұмыс берушілер NLB-мен ынтымақтастыққа бармауға шешім қабылдады. NLB өзінің шешімдерін орындау үшін NRA-ға (ол өндірушіден тек "Көк Жылан" индустриялық кодекс мақұлдауын алу құқығына ие болды) немесе АҚШ Әділет министрлігі арқылы сот ісін қозғауға сенеді. Бұл әлсіз мәжбүрлеу шаралары жұмыс берушілердің қарсылығын күшейтті. 1933 жылдың шілдесінде Вейртон Болат компаниясы NLB бақылауымен өткізілетін сайлауға бармай, жеке сайлау өткізді. Budd Manufacturing Company компаниялық одақ құрды, содан кейін зауыттағы AFL филиалымен келісімдер жасаудан бас тартты.
The NLB's opportunity came when the Full Fashioned Hosiery Workers Union launched an organizing drive in the summer of 1933 in the silk stocking mills around Reading, Pennsylvania. The employers refused to recognize the union, and 10,000 workers went on strike. On August 10, 1933, the NLB mediated a settlement. Known as the "Reading Formula," the settlement consisted of four parts: (1) That the union call off the strike; (2) That all employees be rehired immediately, without retaliation; (3) That the NLB hold elections in which the workers would vote by secret ballot for their own representatives, and that both parties would negotiate a collective bargaining agreement covering wages, hours and working conditions; and (4) That in the event of any disagreement on any matter, the parties would submit the dispute to the NLB for binding arbitration. The Reading Formula proved useful in settling large numbers of labor disputes, including strikes in silk mills in Paterson, New Jersey; silk mills in Allentown, Pennsylvania; tool and die factories in Detroit, Michigan; and coal mines in Illinois. In most cases, the union won the election. But within months, a large number of employers refused to cooperate with the NLB. The NLB relied on enforcement of its orders through the NRA (which only had the power to remove so called Blue Eagle industrial code approval from a manufacturer) or prosecution by the U. S. Department of Justice. These weak enforcement powers encouraged employer resistance. In July 1933, the Weirton Steel Company held a private election rather than submit to one ran and monitored by the NLB. The Budd Manufacturing Company established a company union, then refused to bargain with the AFL affiliate in the plant.
E.O. 6580 және өкілдік ерекшелік
NLB-нің жұмыс берушілерге қатысты өкілеттіктерін нығайту үшін президент Рузвельт 1933 жылғы 16 желтоқсанда 6511-ші атқарушы бұйрыққа қол қойды. Бұйрық Басқарманың бұрынғы қызметін, оның ішінде қабылдаған шешімдерін және өкілдік сайлауларын бекітті. Бұйрық сондай-ақ Басқармаға "Ұлттық өнеркәсіптік жаңғырту заңының мақсатына кедеріс келтіретін жұмыс берушілер мен қызметкерлер арасындағы барлық дауларды жарастыру, келіссөздер жүргізу немесе төрелік арқылы шешуге" өкілеттік берді. Бірақ 6511-ші атқарушы бұйрықта сайлау туралы ештеңе айтылмады және Басқарманың күшін қолдану өкілеттіктері де қарастырылмады. Рузвельт 1934 жылғы 1 ақпанда 6580-ші жаңа бұйрыққа қол қойды. Бұйрық Басқармаға қызметкерлердің көп бөлігінің өтініші бойынша, көпшілік дауыс беру арқылы өкілдік сайлау өткізуге рұқсат беруге қатысты толық құқық берді. Бұйрық жеңімпаз ұйымға келіссөздер жүргізу бөліміндегі қызметкерлерді өкілдік етуге эксклюзивті құқық бергендей болды, бірақ бұл түсіндірмеге көптеген адамдар қарсы шықты. Жағдайды ушықтырғандай, Рузвельт үкімет компаниялық кәсіподақтардың өсуін тежеуге тырысып жатқаны туралы ресми түрде мәлімдеді. Бұл бизнес иелерінің арасында наразылық тудырып, Вагнерге қарсы науқанға себеп болды. Джонсон NRA және әкімшілік компаниялық кәсіподақтарды жоюға тырысқан жоқ екенін мәлімдеуге мәжбүр болды. Оның мәлімдемесінде сондай-ақ эксклюзивті өкілдік беру тұжырымы да жоққа шығарылды.
To strengthen the NLB's powers vis a vis employers, President Roosevelt issued Executive Order 6511 on December 16, 1933. The order ratified the Board's prior activities, including its decisions and representational elections. The order also authorized the Board to "settle by mediation, conciliation or arbitration all controversies between employers and employees which tend to impede the purpose of the National Industrial Recovery Act." But E. O. 6511 said nothing about elections, and did not address the Board's enforcement powers. Roosevelt issued a new order, E. O. 6580, on February 1, 1934. The order gave the Board explicit power to authorize, upon a showing by a substantial number of employees, representational elections to determine majority status. The order appeared to give the winning organization exclusive representation for employees in the bargaining unit, but this interpretation was widely contested. Worse, Roosevelt made the off hand public comment that the government was seeking to check the growth of company unions. This caused a firestorm of discontent among business owners, who began an anti Wagner campaign. Johnson was forced to issue a statement denying that the NRA or the administration was seeking to stamp out company unions. His statement also rejected the concept of exclusive representation.
Денвер трамвай туралы шешім
NLB-нің 7-тармақты түсіндіруі, керісінше, ҰРА-ның түсіндіруінен көбірек алшақтады. 1934 жылдың 1 наурызында Басқарма Денвер трамвай корпорациясы ісі бойынша шешім шығарды. Басқарманың пікірінше, егер кәсіподақ мемлекеттік қолдаумен өткен сайлауда дауыстардың көпшілігін алса, кез келген ұжымдық шартта келіссөздер жүргізілетін бөлімдегі барлық қызметкерлерді қамтуға тиіс. Денвер трамвайына дейін кәсіподақтар тек өз мүшелері үшін келісімдер жасады. Мысалы, компаниядағы автобус жүргізушілерінің жартысын ғана білдіретін кәсіподақ тек өз мүшелері үшін ғана шарт жасасады. Басқа кәсіподақтар қалған автобус жүргізушілерін өкілдік ете алатын. Көп жағдайда бір компаниядағы бірнеше кәсіподақтар бірдей жұмысшыларды өкілдік етті, әр кәсіподақ өзінің мүшелерінің санына қарай әртүрлі шарттар жасасты. Денвер трамвайы американдық еңбек құқығындағы маңызды өзгеріс болды, себебі ол ерекше өкілдік ету қағидасын орнатты. Бұл қағидаға сәйкес, сайлауда көпшілік дауыс алған кәсіподақ барлық жұмысшыларды өкілдік ету құқығына ие болады. Тіпті бірнеше кәсіподақ бәсекелесіп, ешқайсысы көпшілік дауыс алмаған жағдайда да, ең көп дауыс алған кәсіподақ барлық жұмысшыларды өкілдік ету құқығын алды.
The NLB's interpretation of Section 7(a), however, increasing diverged from that espoused by the NRA. On March 1, 1934, the Board issued its decision in Denver Tramway Corporation. The Board held that, where a union had obtained a majority of the votes cast in a government sponsored representational election, any collective bargaining agreement would have to cover all employees in the bargaining unit. Until Denver Tramway, unions had bargained only for their own members. A union which represented only half the bus drivers in a company, for example, would bargain a contract only on behalf of its members. Another union could represent the other bus drivers. In many cases, several unions represented the same workers in one company, each union bargaining a different contract for however many members it represented. Denver Tramway was a major turning point in American labor law because it established the rule of exclusive representation. This rule said that a union which won the majority of votes in an election would win the right to represent all workers. Even when several unions competed against one another and no union won a majority of the votes, the union with the most votes still won the right to represent all workers.
Ерекше өкілдік етуді уақытша тоқтату
Президент Рузвельт Басқарманың эксклюзивті өкілдік ету ережесін тез арада жоққа шығарды. 1933 жылы Біріккен авто жұмысшылары ұйымы автомобиль өнеркәсібінде 50 мыңнан астам жұмысшыны ұйымдастырды. Бірақ автокөлік компаниялары кәсіподақтың танылу талабын қабылдамады, өздерінің кәсіподақтарын құрды және NLB-ге делдалдық жасауға рұқсат бермеді. Рузвельт бұл дауға жеке араласты. 1934 жылдың 25 наурызында Рузвельт пропорционалды, эксклюзивті емес, келісімді жариялады – осылайша компания кәсіподақтарына Авто жұмысшыларымен тең құқық берді. Келісім сондай-ақ NLB-ді автомобиль өнеркәсібі саласындағы құзыретінен айырды. Жағдайды нашарлататыны, келісім сайлау өткізуге құқық бермейді, демек жұмысшыларды қай ұйымдардың шынайы өкілдігін жасайтынын анықтауға мүмкіндік болмады.
President Roosevelt quickly disavowed the Board's exclusive representation rule. The United Auto Workers had organized more than 50,000 workers in the automobile industry in 1933. But the auto companies rejected the union's demand for recognition, set up company unions and refused to allow the NLB to mediate. Roosevelt intervened personally in the dispute. On March 25, 1934, Roosevelt announced a settlement that provided for proportional, rather than exclusive, representation—thus giving the company unions equal footing with the Auto Workers. The agreement also stripped the NLB of its jurisdiction over the auto industry. Worse, the agreement provided no authority for holding elections, and thus no means of determining which organizations truly represented workers.
NLB-нің жойылуы
Сенатор Вагнер 1933 жылдың күзінде NLB-ні ауыстыру қажет деп сенді және АҚШ-та еңбек қатынастарының жаңа заңдық режимін орнататын заң жобасын әзірлеуді бастады. Вагнер негізгі көмекшісі Леон Кейзерлингпен кеңесіп, еңбек дауларын қарауға және орындалатын шешімдерді қабылдауға арналған «еңбек сотын» құруды ұсынды. Рузвельт мұндай заң жобасына қызығушылық танытпады, сондықтан Вагнер онысыз жұмысын жалғастырды. 1934 жылдың қаңтар айында еңбек лидерлерімен кеңес өткізіліп, ақпан айында заң жобасы жасалды. 1934 жылдың 1 наурызында Сенатқа «Еңбек даулары туралы заң» енгізілді. Бұл заң жобасы NLB-нің құрылуын заңмен бекітіп, NIRA-ның 7(а) бабына қатысты айрықша өкілеттік берді. NLB сайлау өткізуге өкілеттік алды, сонымен қатар жұмыс берушілердің қызметкерлерге қатысты қысым көрсетуіне тыйым салуға және жұмысшылардың сайланған өкілдерімен адал келіссөздер жүргізуді жұмыс берушілерге міндеттеді. Заң жобасында айрықша өкілдік принципі нақты бекітілді. Алайда, NLB-ге осы қағиданы қолдану туралы шешімді әрбір нақты жағдай бойынша қабылдау құқығы берілді. Вагнердің заң жобасы Конгресте қарсылық тудырды. Бизнес қауымдастығы бұл заң жобасына қарсы күресіп, оның Рузвельттің автомобиль ісіндегі саясатына қайшы келетінін мәлімдеді. Баспасөз де заңға қатысты өте теріс пікір білдірді. Әкімшілік өкілдері заң жобасы туралы айтқанда, оның қабылдануына күмәнді қарады. Дегенмен, Рузвельт және Конгресстегі демократтардың жетекшілері шара қабылдау қажеттігін түсінді. Сәуір және мамыр айларында елде ірі ереуілдер толқыны болды, олардың көпшілігі тану мәселесіне байланысты туды. Массачусетс штатынан демократ және Сенаттың Білім және Еңбек комитетінің төрағасы Дэвид И. Уолш, «Ұлттық өнеркәсіптік бейімделу туралы заң жобасын» жедел түрде жазды. Уолш заң жобасы Вагнер заң жобасының көптеген ережелерін өзгертіп, компаниялық кәсіподақтарға рұқсат берді, келіссөздерден бас тартуға тыйым салуды алып тастады және Кеңестің келіссөздер бөлімінің шектерін анықтау жөніндегі міндетін ерікті міндетке айналдырды. Уолш заң жобасы президенттен, кабинеттен, Сенаттан және тіпті Вагнерден де бірауыздан қолдау тапты. Вагнер көптеген түзетулерге наразы болды, бірақ ең болмағанда бір заңның қабылдануы әрекетсіздіктен жақсы деп есептеді. Ол сондай-ақ күзгі сайлаулардан кейін күштірек заң жобасын әзірлеуді көздеді. Дегенмен, Уолш заң жобасы Сенатта белгісіз болашаққа тап болды. Конгресске қысқы сайлауға үгіт жүргізу үшін үйге қайту қажет болды және заң жобасы ұзақ пікірталасқа ұшырау мүмкін еді. Рузвельт еңбек бейбітшілігін қамтамасыз ету үшін тағы бір рет тікелей араласты. Болат өндірушілердің кәсіподақтары бүкіл ел бойынша ереуіл жариялаумен қорқытты. 1934 жылдың 12 маусымында Ақ үйде өткен конференцияда Рузвельт Вагнер, Уолш, АҚШ Еңбек департаментінің хатшысы Фрэнсис Перкинс, Сенаттағы көпшілік көшбасшысы Джозеф Т. Робинсон және өкіл Джозеф В. Байрнс сияқты бірнеше көмекшілерді шақырды. Талқылаудан кейін Рузвельт өзі №44 мемлекеттік қаулыны диктанттады. Бұл қаулы президентке 7(а) бабын орындау үшін тергеу жүргізуге, куәлерді шақыруға, сайлау өткізуге және бұйрықтар беруге құқық беретін бір немесе бірнеше жаңа еңбек кеңестерін құруға рұқсат берді. №44 мемлекеттік қаулы келесі күні Сенатта ұсынылды. Ереуіл құқығын қорғауға түзетулер енгізіліп, Конгрестің екі палатасы да дауыспен бірауыздан қабылдады. Рузвельт 1934 жылдың 19 маусымында қаулыға қол қойды. Рузвельт 1934 жылдың 29 маусымында 6763-ші жарлыққа қол қойды. Бұл жарлық NLB-ні таратып жіберді. Оның орнына Ұлттық еңбек қатынастары кеңесі құрылды. Жаңа NLRB-де үш мүше болды: Висконсин университетінің құқық мектебінің деканы Ллойд К. Гаррисон кеңестің төрағасы болды, Чикаго университетінің экономика профессоры Гарри А. Миллис және Массачусетс штатының еңбек және өнеркәсіп комиссары Эдвин Смит кеңестің мүшелері болды. Жаңа заң өндірістің әртүрлі салаларын қамтитын еңбек кеңестерінің көбеюіне ынталандырды. Рузвельт осы кеңестерге қатысты бизнес талаптарын орындады. Әр кеңес заңды өз түсінігінде бейнеледі, нәтижесінде американдық еңбек құқығы фрагменттелді. Алайда Вагнер 1935 жылы Ұлттық еңбек қатынастары туралы заң жобасын (NLRA) әзірлеп, енгізді. NLRA қабылданды және бүгінгі күнге дейін АҚШ-тағы жеке сектордағы еңбек қатынастарының негізі болып табылады.
Senator Wagner, convinced by the fall of 1933 that the NLB needed replacement, began work on legislation which would establish a new statutory regime for labor relations in the United States. Consulting with a key aide, Leon Keyserling, Wagner conceived of a "labor court" to hear cases involving labor disputes and fashion enforceable resolutions. Roosevelt evinced no interest in such a bill, so Wagner proceeded without him. Labor leaders were consulted in January 1934, and a bill was drafted in February. The "Labor Disputes Act" was introduced in the Senate on March 1, 1934. The bill provided statutory authority for the existence of the NLB, and gave it exclusive enforcement authority over Section 7(a) of the NIRA. The NLB was given the authority to hold elections, but it was also authorized to prohibit acts of coercion by the employer against employees and required employers to bargain in good faith with the duly elected representatives of workers. The bill explicitly incorporated the concept of exclusive representation. However, it did not require it, and left it up to the NLB to determine whether to apply the rule, given the facts of each case. Wagner's bill received a hostile reception in Congress. The business community fought the bill ferociously, arguing that it contravened Roosevelt's own policies in the automobile case. The press, too, was adamantly opposed to the legislation. Administration spokespersons were ambivalent about the bill, when they mentioned it at all. Nevertheless, Roosevelt and the Democratic leadership in Congress understood the need for action. A wave of large strikes swept the country in April and May, and a significant number of them were over the recognition issue. Senator David I. Walsh, Democrat from Massachusetts and chair of the Senate Committee on Education and Labor, quickly wrote a substitute bill, the "National Industrial Adjustment Bill". The Walsh bill significantly altered many of the provisions of Wagner's bill. It permitted company unions, removed prohibitions on a refusal to bargain, and turned the Board's affirmative duty to determine the outlines of the bargaining unit into a voluntary one. The Walsh bill won almost unanimous support from the president, the cabinet, the Senate and even from Wagner himself. Wagner was unhappy with the number of provisions which had been watered down, but believed that passage of some legislation was preferable to inaction. He also resolved to draft much stronger legislation after the fall elections. Nevertheless, the Walsh bill faced an uncertain future in the Senate. Congress needed to adjourn and return home to campaign for the fall elections, and the bill promised a lengthy fight. Roosevelt once more directly intervened in order to win labor peace. Steelworker unions were threatening a nationwide strike. At a White House conference on June 12, 1934, Roosevelt called together Wagner, Walsh, U. S. Department of Labor secretary Frances Perkins, Senate majority leader Joseph T. Robinson, Representative Joseph W. Byrns and several aides. After discussion, Roosevelt himself dictated Public Resolution No. 44. The resolution authorized the president to create one or more new labor boards to enforce Section 7(a) by conducting investigations, subpoenaing evidence and witnesses, holding elections and issuing orders. Public Resolution No. 44 was introduced in the Senate the next day. Amended to expressly protect the right to strike, it passed both houses of Congress on unanimous voice votes. Roosevelt signed the resolution on June 19, 1934. Roosevelt issued Executive Order 6763 on June 29, 1934. The new order abolished the NLB. In its place, it established the National Labor Relations Board. The new NLRB had only three members: Lloyd K. Garrison, dean of the University of Wisconsin Law School, was its chairman; Harry A. Millis, professor of economics at the University of Chicago, and Edwin S. Smith, Commissioner of Labor and Industry for the state of Massachusetts, were its members. The new law encouraged the proliferation of labor boards to cover various segments of industry. Roosevelt duly complied with business demands for these boards. Each board interpreted the law as it wished, and American labor law fragmented. Wagner, however, proceeded to draft and in 1935 introduced a new bill, the National Labor Relations Act (NLRA). The NLRA was enacted and is the basis for private sector labor relations in the United States to this day.
NLB-нің әсері
Ұлттық еңбек кеңесі құрған көптеген заңдық доктриналар американдық еңбек қатынастарына терең ықпал етті. Кеңестің өкілдік құқығы туралы доктринасы "американдық еңбек тарихындағы маңызды кезең" деп танылды. Бұл доктрина кейін NLRA-ның бір бөлігі ретінде заңға енгізілді және NLRB оны бүгінге дейін қолданып келеді. Кеңестің Денвердегі трамвай ісі бойынша шешімі NLRB-нің пісіп-жетілген ұжымдық келісімдер қатынастары туралы түсінігіне негіз салды. Осы доктрина бойынша NLRB уақыт өте келе NLRA-ның әртүрлі аспектілерін маңыздырақ немесе нашаррақ көрсетіп, жұмыс беруші мен кәсіподақ арасындағы ұжымдық келісімдер қатынасының ұзақтығына қарай заңның әртүрлі бөліктеріне әртүрлі салмақ берді. Басқа да кеңес шешімдері, мысалы, Bee Bus Line Company (1934 жылдың 10 мамырында қабылданған) және Eagle Rubber Company (1934 жылдың 17 мамырында қабылданған) дұрыс жүргізілген, үкімет бақылауындағы өкілдік сайлауының адал келісімдерді талап ететінін және ұжымдық келісімдердің ереуіл туралы шешім қабылдаудан бұрын жүзеге асырылуы керектігін айқындады. Екі шешім де ұжымдық келісімдер қатынастарына тұрақтандырушы әсер етті. NLB-нің құрған доктриналары 2006 жылы да әлі де маңызды, себебі NLRB карта арқылы тексеру және ерікті танудың салдарымен күресіп жатыр.
Many of the legal doctrines established by the National Labor Board deeply influenced American labor relations. The Board's exclusive representation doctrine was "a major landmark in American labor history". The doctrine was later enacted into law as part of the NLRA, and the NLRB continues to apply it today. The Board's decision in Denver Tramway laid the basis as well for the NLRB's concept of mature collective bargaining relations. Under this doctrine, the NLRB has emphasized and de emphasized various aspects of the NLRA over time, weighing different parts of the law more heavily depending on the longevity of the collective bargaining relationship between the employer and union. Other Board decisions, such as Bee Bus Line Company (decided May 10, 1934) and Eagle Rubber Company (decided May 17, 1934), laid down the stipulation that a properly conducted, government monitored representational election required good faith bargaining, and that collective bargaining must precede the decision to strike. Both decisions have had stabilizing influences on collective bargaining relationships. The doctrines laid down by the NLB continue to reverberate in 2006, as the NLRB wrestles with the implications of card check and voluntary recognition.