Кристина Стэдтің «Балаларды жақсы көрген адам» романы – 1940 жылғы туынды. Әдебиеттегі маңызы 1965 жылы танылды, TIME 100 тізіміне енді. Жазушылардың пір тұтқаны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кристина Стидтің романы. «Балаларды жақсы көрген адам» – 1940 жылы австралиялық жазушы Кристина Стидтің романы. 1965 жылы қайта басылған нұсқасында, ақын Рэндалл Джарреллдің кіріспесімен, бұл роман кеңінен сыншылардың жоғары бағасын алып, танымал болды. Time журналы осы романды 1923 жылдан 2005 жылға дейінгі ең үздік 100 ағылшын тіліндегі роман тізіміне қосты. Романды жазушылар Роберт Стоун, Джонатан Франзен және Анжела Картер қолдады. Картер Стидтің «Коттерс Англия», «Біраз шай, аз сөз» және «Тек махаббат үшін» атты басқа романдары да «Балаларды жақсы көрген адамнан» кем емес, тіпті жақсы деп есептеді.
Novel by Christina Stead
The Man Who Loved Children is a 1940 novel by Australian writer Christina Stead. It was not until a reissue edition in 1965, with an introduction by poet Randall Jarrell, that it found widespread critical acclaim and popularity. Time magazine included the novel in its TIME 100 Best English language Novels from 1923 to 2005. The novel has been championed by novelists Robert Stone, Jonathan Franzen and Angela Carter. Carter believed Stead's other novels Cotters England; A Little Tea, A Little Chat; and For Love Alone to be as good, if not better than The Man Who Loved Children.
Сюжетке кіріспе
Роман өте дисфункционалды Политтер отбасының тарихын айтады. Атақты Сэм Поллиттің қарапайым өзімшілдігі оның отбасын, әсіресе әйелі Хенни мен үлкен қызы Луиді басып тастайды. Отбасы бай емес, бұл жағдай Сэмнің идеализмімен, Хеннидің жинаған қарыздарымен және олардың арасындағы үлкен жарыспен күшейеді. Стейд ата-аналардың некедегі тартыстарын және осы аралас отбасының махаббаттары мен одақтарының әртүрлі нұсқаларын егжей-тегжейлі көрсетеді. Сэм кейіпі негізінен Стейдтің өзінің әкесі, теңіз биологы Дэвид Стейдке негізделген. "Балаларды сүйетін адам" алғашқыда Сиднейде өрнектелген, бірақ американдық көрермендерге бейімделу үшін Вашингтонға, Колумбия округіне ауыстырылды, бірақ тілдік ерекшеліктеріне байланысты бұл өте сенімді болмады. Стейд аяусыз және терең оймен қарым-қатынастардағы және саяси ой-пікірдегі шексіз сезімталдықтың қауіптілігін, соның ішінде басқа да көп нәрсені ашады.
The novel tells the story of a highly dysfunctional family, the Pollits. The naive egoism of the eponymous Sam Pollit overwhelms his family, especially his wife Henny and eldest daughter Louie. The family is not wealthy, a situation exacerbated by Sam's idealism, Henny's accumulated debts, and the terrible rift between the couple. Stead details the parents' marital battles and the various accounts of the blended family's affections and alliances. The character Sam is largely based on Stead's own father, marine biologist David Stead. The Man Who Loved Children was originally set in Sydney but the setting was altered to suit an American audience, to Washington, D. C., somewhat unconvincingly due to linguistic nuances. Unsparing and penetrating, Stead reveals, among other things, the danger of unchecked sentimentality in relationships and in political thought.
Сыни жауап
1965 жылы "Оқылмаған кітап" атты романға жазған кіріспесінде ақын, романист және сыншы Рэндалл Джаррелл былай деп жазады: "басқа ешбір роман отбасын осылай мұқият, құштарлықпен және сенімді түрде зерттемейді, сондай-ақ оны отбасы деңгейіне дейін жалпылайтын күшке ие". 2010 жылы New York Times Book Review басылымында осы туынды туралы жазған эссесінде жазушы Джонатан Франзен оны "егер сізге арналған болса, шынымен сізге арналған кітап" деп атайды. Оның пікірінше, "егер осы кітапты оқып білу мүмкіндігі болса, елде ондаған мың адам кітап жарық көрген күнді құттықтаған болар еді". Франзен романның ішкі стилі туралы: "Оның прозасы жақсыдан кереметке дейін, шынайы лирикалық – әрбір байқау мен сипаттама сезімге, мағынаға, субъективтілікке толы. Сюжеті шеберлікпен құрылғанмен, кітаптың әсері психологиялық зорлық-зомбылық деңгейінде, тіпті "Революциялық жол" романы да "Әркім Раймондты жақсы көреді" сериалына қарағанда ауыррақ. Сонымен қатар, ол осы зорлық-зомбылыққа тоқтамай күліп қоя береді! Кітап жақсы реттелген әлемімізге, ата-бабаларымыздың жаман түсі сияқты еніп келеді. Оның бақытты соңының идеясы ешбір романға ұқсамайды, және сіздікінен де мүлдем өзгеше болуы мүмкін". 2021 жылы Vulture журналына берген сұхбатында Франзен: "Мен осы кітап туралы жаздым, бірақ оның барлық елде канондық туынды ретінде танылмауына таңғалам. Бұл ХХ ғасырдың ортасындағы Кристина Стидтің ұлы романы. Онда үш әлемдік деңгейдегі кейіпкер бар. Көптеген романистер мұндай кейіпкерлерді жасай алмайды. Олардың үшеуі осы бір кітапта кездеседі. Менің ойымша, бұл күдіретті феминистік мәтін, сондықтан оның әйелдер зерттеу бағдарламаларында канондық еместігін түсінбеймін". 2013 жылғы сұхбатында романист Роберт Стоун: "Мен әрқашан Кристина Стидтің "Балаларды жақсы көрген адам" романының американдық кітаптардың ең жақсыларының бірі деп ойладым. Қызығы, сіз оның белгілі бір американдық мінезді, белгілі бір американдық отбасыны дұрыс бейнелегенін ойлайсыз. Бірақ шынында, бұл роман бастапқыда толығымен Австралияда өрілген, барлық кейіпкерлер австралиялықтар болған. Ал баспагер оларды АҚШ басылымы үшін американдықтарға айналдыруға көндірген. Олар ешқашан американдықтар болуы тиіс емес еді. Бұл мен жиі қайта оқитын кітап".
In his 1965 introduction to the novel—titled "An Unread Book"—the poet, novelist and critic Randall Jarrell writes: "no other novel makes so scrupulous, so passionate, and so convincing a study of a family — and with such generalizing force that one immediately expands that to the family." In a 2010 New York Times Book Review essay about the work, writer Jonathan Franzen calls it, "the kind of book that, if it is for you, is really for you. I’m convinced that there are tens of thousands of people in this country who would bless the day the book was published, if only they could be exposed to it." Franzen says of the novel's internal style, "Its prose ranges from good to fabulously good — is lyrical in the true sense, every observation and description bursting with feeling, meaning, subjectivity — and although its plotting is unobtrusively masterly, the book operates at a pitch of psychological violence that makes Revolutionary Road look like Everybody Loves Raymond. And, worse yet, can never stop laughing at that violence!. . The book intrudes on our better regulated world like a bad dream from the grandparental past. Its idea of a happy ending is like no other novel’s, and probably not at all like yours." In a 2021 interview with Vulture, Franzen said: "I have written about it, and I have remained confounded that it is not universally regarded as canonical. It’s Christina Stead’s great novel from the mid 20th century. It has three world class characters. Most novelists don’t produce any world class characters. There are three in that one book. It seems to me an undeniably feminist text; I don’t understand why it’s not canonical in women’s studies programs." In a 2013 interview, novelist Robert Stone said: “I always thought one of the great American books was The Man Who Loved Children by Christina Stead. The funny thing about that book is, you think that she has gotten a certain kind of American character down, a certain kind of American family nailed. And as it turns out, it was originally set entirely in Australia and all the characters were Australians, and her publisher talked her into making them all Americans for the U. S. edition. They were never intended to be Americans. It’s a book I go back to a lot.”