Ильфельд тарихы және географиясы

Кіріспе

Ilfeld – Германия Федеративтік Республикасының Тюрингия жерінде орналасқан Нордхаузен ауданындағы ауыл және бұрынғы муниципалитет. Ол Харц тауының оңтүстік етегінде, Бэретальдың кіреберісінде, Нордхаузен қаласынан солтүстікке қарай 8 миль (13 км) қашықтықта, Вернигеродеге баратын теміржол бойында орналасқан. 2012 жылдың 1 қаңтарынан бастап Харцтор муниципалитетінің құрамына кіреді.

Тарих

Гарцтағы Ильфельд пен Нойштадт алдымен Билштейн, содан кейін Ильфельд және 1160 жылдан бастап неке арқылы Хохштейн графтығының ядросы болды. 13 ғасырдың соңында графтар өздерінің жерлерін бірнеше тармаққа бөлді, себебі еркек мұрагерлер арасында келіспеушіліктер болды. 1154 жылы саксон герцогы Генрих Арыстанның құжатында бұл жер алғаш рет Илевельт деп еске алынды. 1172 жылы Кильфельдтің (Хонштейн) графы Эльгер II және оның әйелі Лютруда 1189 жылы Германия королі Генрих VI 1190 жылы бекіткендей, Ильфельдте Премонстраттар монастырын құрды. Ильфельд қаласы 14 ғасырдан басталады, ол монастырьдың төңірегінде өркендеді. 1545 жылы ол реформаланды, ал бір жылдан кейін жоғарыда аталған мектепке айналдырылды, ол Михаил Неандердің басшылығымен ғасырлар бойы білімділік үшін жақсы танылды. 1593 жылы Клеттенберг, Лохра, Шарцфельд және Лаутербергтің үш феодалын бірге басқарған соңғы граф Эрнест VII қайтыс болғанда, соңғы феодты Гвельфтік Филипп II, Брансвик және Луненбург герцогы Грубенхагенге қайтарып берді. Бұрынғы екі аймақ Шварцбург және Столберг комиталық отбасыларына мұрагерлік ретінде тиесілі болды, бірақ Гальберштадт князь-епископтығының феодалары болды, оның князь-епископы Генрих Юлий, Гвельфтік Брансвик және Луненбург Вольфенбюттель герцогтық отбасынан мұрагерлерден күшпен тартып алды. 1632 жылы Рейхскамергерхтте көптеген сот процестерінен кейін Лохра және Клеттенберг графтықтары мұрагерлерге ішінара қайтарылды. Столбергтерге тиесілі округтің бір бөлігі, оның ішінде Ильфельд, 1803 жылы Брансвик және Луненбург электоратының (әдетте астанасынан кейін Гановер электораты деп аталады) құрамына кірді. Содан кейін ол Франция, содан кейін Пруссия, содан кейін тағы да Франция басып алды, оның билеушісі Наполеон Бонапарт 1807 жылы өзінің бауыры Жером Бонапартқа оны Батыс Вестфалия Корольдігіне қосуға рұқсат берді. 1813 жылы Ильфельд Гановерге қайтарылды. Әкімшілік реформа нәтижесінде 1815 жылы Ильфельд сол кездегі Гановердің Хохштейн провинциясының астанасы болды, кейіннен Хохштейн департаменті деп аталды. 1866 жылы Пруссия Гановерді аннексиялағанда Ильфельд қазіргі Пруссияның Гановер провинциясында қалды, 1885 жылы Ильфельд округінің астанасы болды, территориялық жағынан байланысты емес бұрынғы Гановер департаменттері Ильфельд және Эльбингероде бірікті. 1932 жылы Пруссияның округтер реформасымен Ильфельд округі таратылды және оның екі территориялық жағынан байланысы жоқ бөлігі Гановерден ажыратылып, Пруссияның Саксония провинциясына берілді. Хохштейн бөлімі, оның ішінде Ильфельд, Хохштейн округінің ауданына кірді, ол 1632 жылы князь-епископтық Гальберштадтта қалған Хохштейн графтығының бөліктерін қамтыды. 20 ғасырдың басында Ильфельдте лютеран шіркеуі, әйгілі гимназия, бір кезде монастырлық мектеп және бай кітапхана болды. 1903 жылға дейін Гановердің евангелистік-лютерандық мемлекеттік шіркеуі бұрынғы Хохштейн графтығы үшін жауапты Ильфельдте консисторияны басқарды. Сонымен қатар, паркет еденін, қағазды және гипсті өндіретін кәсіпорындар болды, ал қалада сыра қайнату да дамыды. Бұл қала сонымен қатар денсаулық сақтау курорты ретінде де танымал болды. Ланге Вальд ауылға оңтүстік жақтан Бехре өзенінің тік жағалауында орналасқан. Ақпарат тақтасында түсіндірілген геологиялық жартас Гарц таулары мен Гарц алдындағы жазықтықтың қалыптасу тарихына жарық салады. Ильфельдтің жақын маңындағы танымал табиғи ескерткіштер мен жаяу серуендеу орындары - Генсешнабель, Наделёр және Мёнх.

Ilfeld and Neustadt in the Harz were at the core of a County, first named Bilstein, then Ilfeld and, from 1160 on, the County of Hohnstein by marriage. By the end of the 13th century, the counts had split their territories among several lines due to divisions among the respective male heirs. In 1154 the place was first mentioned as Ilevelt in a document by the Saxon Duke Henry the Lion. Under impressions of his pilgrimage to the Holy Land and Jerusalem in 1172, Count Elger II of Ilfeld ( Hohnstein) and his wife Lutrude founded in 1189 the Premonstratensian monastery in Ilfeld, as confirmed by the German King Henry VI in 1190. Ilfeld, as a town, dates from the 14th century, when it sprang up round the monastery. This was reformed in 1545, and a year later converted into the school mentioned above, which under the rectorship of Michael Neander enjoyed a reputation for scholarship which it maintained for centuries. When in 1593 the last Count Ernest VII of Hohnstein – ruling together the three fiefs of Klettenberg, Lohra as well as Scharzfeld and Lauterberg – died, the latter fief was reverted to the Guelphic Philip II, Duke of Brunswick and Lunenburg Grubenhagen, who decided not to enfeoff a new dynasty with the County but to hold it in his own house. The former two territories had as heirs the comital families of Schwarzburg and Stolberg by legation, but were fiefs of the Prince Bishopric of Halberstadt, whose Prince Bishop Henry Julius, from the Guelphic ducal family of Brunswick and Lunenburg Wolfenbüttel withheld them with violence from the intestated heirs. In 1632, after many litigations at the Reichskammergericht finally the Counties of Lohra and Klettenberg were partially handed over to the heirs. Part of the county owned by the Stolbergs, including Ilfeld, became part of the Electorate of Brunswick and Lunenburg (colloquially called Electorate of Hanover after its capital) in 1803. Then it underwent several conquests first by France, then Prussia, then France again, whose ruler Napoléon Bonaparte allowed his brother Jérôme Bonaparte to annex it for his Kingdom of Westphalia in 1807. Ilfeld was restituted to Hanover in 1813. By an administrative reform Ilfeld became the capital of the meanwhile Royal Hanoveran Province of Hohnstein in 1815, later renamed into Department of Hohnstein (link=no). When in 1866 Prussia annexed Hanover Ilfeld stayed with the now Prussian Province of Hanover, becoming in 1885 the capital of the District of Ilfeld (link=no), combining the territorially unconnected former Hanoveran departments of Ilfeld and Elbingerode. By the Prussian reform of districts in 1932 the District of Ilfeld was dissolved and its two territorially unconnected parts were disentangled from Hanover and transferred to the Prussian Province of Saxony, with the Hohnstein section including Ilfeld becoming a part of the District of the County of Hohenstein, which comprised those parts of the ancient Hohnstein County, which had remained with the Prince Bishopric of Halberstadt in 1632. By the early 20th century, Ilfeld contained a Lutheran church, a celebrated gymnasium, once a monasterial school, with a fine library. Until 1903 the Evangelical Lutheran State Church of Hanover ran a consistory in Ilfeld competent for the former County of Hohnstein. Furthermore there were manufactures of parquet flooring, paper and plaster of Paris, while another industry in the town was brewing. It was also of some repute as a health resort.]] The Lange Wand is at the southern approach to the village on the steep bank of the Behre. The geological outcrop which is explained on an information board sheds light on the history of the formation of the Harz Mountains and the Harz Foreland. Well known natural monuments and walking destinations in the immediate vicinity of Ilfeld are the Gänseschnabel, the Nadelöhr and the Mönch.