Джон Хабгуд: Йорк архиепископы және рухани қызметкері
John Habgood
Джон Хабгуд (1927-2019) – Йорк архиепископы, Дарем епископы, британдық Англикан шіркеуінің басшысы. Өмірі, мансабы және лордтар палатасындағы қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Йорк архиепископы; Дурхэм епископы; британдық англикандық епископ және өмірлік пэр (1927–2019)
Archbishop of York; Bishop of Durham; British Anglican bishop and life peer (1927–2019)
Джон Стейплтон Хабгуд, Хабгуд бароны (23 маусым 1927 – 6 наурыз 2019) – британдық англикандық епископ, ғалым және өмірлік пэр. Ол 1973 жылдан 1983 жылға дейін Дурхэм епископы, ал 1983 жылдың 18 қарашасынан 1995 жылға дейін Йорк архиепископы болды. 1995 жылы өмірлік пэр атанды және архиепископ қызметінен кейін Лордтар палатасында қызметін жалғастырды. Өмірінің соңғы жылдары демалысқа шығып, 2011 жылы Лордтар палатасынан ресми түрде зейнеткер болған алғашқы пэрлердің бірі болды.
John Stapylton Habgood, Baron Habgood, (23 June 1927 – 6 March 2019) was a British Anglican bishop, academic, and life peer. He was Bishop of Durham from 1973 to 1983, and Archbishop of York from 18 November 1983 to 1995. In 1995, he was made a life peer and so continued to serve in the House of Lords after stepping down as archbishop. He took a leave of absence in later life, and in 2011 was one of the first peers to explicitly retire from the Lords.
Ерте өмір және мансап
Хабгуд 1927 жылғы 23 маусымда доктор Артур Генри Хабгуд пен оның әйелі Вераның ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Итон, Кингс колледжі (Кембридж) және Рипон колледжінде білім алды. 1950 жылдан бастап фармакологиядан университеттік демонстратор болды, ал 1952 жылы Кембридж қаласындағы Король колледжінің мүшесі аталды. Сондай-ақ 1952 жылы «Гипералгезия: электрофизиологиялық тәсіл» тақырыбындағы диссертациясы үшін философия докторы (PhD) дәрежесін алды. 1961 жылы Хабгуд Розали Мэри Энн Бостонға үйленді (2016 жылы қайтыс болды); оның екі қызы мен екі ұлы болды, оның ішінде бұрынғы Темза аңғары полициясының бас комиссары Фрэнсис Хабгуд та бар. 1954 жылдан 1956 жылға дейін ол Лондонның Кенсингтон қаласындағы Сент-Мэри-Абботс шіркеуінде пастор болып қызмет етті. 1956 жылдан 1962 жылға дейін Кембридждегі Весткотт Хаус теологиялық колледжінің оқу ісі жөніндегі проректоры болды. 1962 жылдан 1967 жылға дейін Джедбургтегі Сент-Джон шіркеуінің пасторы болды. 1967 жылы ол епископтыққа тағайындалғанға дейін Эджбастондағы Королева колледжінің, теологиялық колледжінің директоры қызметін атқарды. 1981 жылы Маргарет Тэтчер оны Лондон епископы лауазымына тағайындаудан бас тартты.
Habgood was born on 23 June 1927, the son of Dr Arthur Henry Habgood and his wife Vera. He was educated at Eton, King's College, Cambridge and Ripon College Cuddesdon. A University Demonstrator in Pharmacology from 1950, he became a fellow of King's College, Cambridge in 1952. Also in 1952, he was awarded a Doctor of Philosophy (PhD) degree for his thesis titled "Hyperalgesia: an electro physiological approach". In 1961 Habgood married Rosalie Mary Anne Boston (died 2016); he had two daughters and two sons, including Francis Habgood, formerly Chief Constable of Thames Valley Police. From 1954 to 1956, he was a curate at St Mary Abbots Church, Kensington, London. From 1956 to 1962 he was Vice Principal of Westcott House theological college in Cambridge. From 1962 to 1967 he was Rector of St John's Church, Jedburgh. In 1967 he became Principal of Queen's College, Edgbaston, a theological college, until his appointment to the episcopate. He was passed over by Margaret Thatcher for appointment as Bishop of London in 1981.
Йорк архиепискобы
Хабгуд 1983 жылғы 18 қарашада Йорк архиепископы болып тағайындалды. Премьер-министрдің қарауына ұсынылған тағы бір кандидат – бұрынғы Англия крикетшісі, сол кезде Ливерпуль епископы болған Дэвид Шепард. Шепардтың социалистік көзқарастары – ол кейін Лордтар палатасында Лейбористтік пэр ретінде отырды – Тэтчерге ұнамады. Архиепископ ретінде Хабгуд 1983 жылы Король кеңесінің мүшесі аталды. Йорк архиепискобы ретінде Хабгуд әйелдерді дін қызметкерлеріне бекіту мәселесіндегі даулар күшейген кезде, шіркеуде консервативті англикандықтарды сақтап тұруда жетекші рөл атқарды. Ол әйелдерді дін қызметкерлеріне бекітуді қолдады, Құдай еркек те емес, әйел де емес деп аргументтеді. Сондай-ақ, әйел дін қызметкерлерін қабылдамайтындарға, дін қызметкерлеріне және қауымдарға рухани қызмет көрсету үшін провинциялық епископтарды тағайындады. Жаңа архиепископты таңдауға дайындық жүргенде Хабгуд телеарнадағы сұхбатында: «Егер шіркеу мұны шын ниеттен қаласа және Құдай мұны шын ниеттен қаласа, мен «иә» деуге міндеттімін» деген ойын білдірді. Сонымен қатар, Хабгуд премьер-министр Маргарет Тэтчерге жақын адамдардың арасында ыңғайсыздық тудырғаны хабарланды, олар патшайымға ресми ұсыныс жасайтын. Хабгуд 1987 жылғы «Крокфордтың дін қызметкерлерінің анықтамалығы» алғы сөзіне байланысты туған дау кезіндегі әрекеттері үшін шіркеу ішінде де, сыртында да сынға ілікті. Мамыр айының басында «Sunday Correspondent» газетінде төрт үміткердің қарастырылып жатқаны жарияланды: Хабгуд, Дэвид Шепард (Ливерпуль епискобы), Колин Джеймс (Винчестер епискобы) және Джон Уэйн (Челмсфорд епискобы). Хабгуд премьер-министрге ұсынылатын екі кандидатты іріктеуге жауапты Тағайындау комиссиясына автоматты түрде кіруден бас тартты. 1990 жылғы 10 шілдеде «The Times» газетінде оның кандидатурасын қолдайтын мақала жарияланды. 25 шілдеде Кентербери архиепископы болып Бат және Уэллс епискобы Джордж Кэри тағайындалғаны хабарланды. Хабгуд оны «жақсы таңдау» деп сипаттап, «жоғары лауазымды жұмысты ұнататын адамдардың ішінде де адамгершілік сезім болады, бірақ менің сезімімде бұл үлес өте шағын. Шын жүрегіммен айтсам, мен бұл жұмысты істегім келмеді. Егер бұл бес жыл бұрын болғанда, мен басқаша ойлаған болар едім, бірақ уақыт өте келе адам шаршайды және бұл өте қиын жұмыс» деді.
Habgood was elevated to Archbishop of York on 18 November 1983. The other name put forward for the Prime Minister's consideration was that of former England cricketer, David Sheppard, by then Bishop of Liverpool. Sheppard's socialist views – he later sat in the Lords as a Labour Peer – did not commend him to Thatcher. As an archbishop, Habgood was made a Privy Counsellor in 1983. As Archbishop of York, Habgood was seen as a leader in keeping more conservative Anglicans within the church during growing divisions over the issue of women's ordination to the priesthood. He supported the ordination of women to the priesthood, arguing that God is neither male nor female. He also supported accommodating those who did not, and so introduced provincial episcopal visitors to provide pastoral care and oversight to laity, clergy, and parishes who could not accept women priests. As preparations for the selection of the new archbishop began, Habgood gave a television interview stating that he was interested in being considered as "if I believed that this is what the church really wanted and if I believed that this is what God really wanted I would be under a strong obligation to say yes." At the same time it was reported that Habgood was not popular among those close to the Prime Minister, Margaret Thatcher, who would make the actual recommendation to the Queen. Habgood had also attracted criticism inside and outside the Church for his behaviour during the 1987 Crockford's Clerical Directory preface controversy. At the beginning of May a report in the Sunday Correspondent stated that four candidates were under active consideration: Habgood, David Sheppard (Bishop of Liverpool), Colin James (Bishop of Winchester) and John Waine (Bishop of Chelmsford). Habgood declined to take up the automatic place he could have had on the Crown Appointments Commission, which would select the two names to be given to the Prime Minister. He was endorsed in a leader in The Times on 10 July 1990. On 25 July it was announced that the next Archbishop of Canterbury would be George Carey, the Bishop of Bath and Wells. Habgood described him as "a good choice", adding that "there is a little human bit in anybody that likes the top job, but that is a very small part in my feelings. In my heart of hearts I didn't really want the job. If it had come five years ago I might have thought differently but you slow up and it is an enormously tiring job."
Лордтар палатасы
1973 жылы Дарем епискобы болып тағайындалғаннан бастап 1995 жылы Йорк архиепискобы болып зейнеткерлікке шыққанға дейін Хабгуд Лордтар палатасында Рухани Лорд ретінде отырды. Бұл Англия шіркеуіндегі екі епископтықтың жоғары дәрежеде болуына байланысты болды, олардың әрқайсысы Лордтар палатасында автоматты түрде орын алды. Ол 1988 жылғы Жергілікті Өзін-Өзі Басқару Заңының 28-бабына қарсы дауыс берді, ол жергілікті билік органдарына "гомосексуализмді насихаттауға" және мемлекеттік мектептерге "гомосексуализмді қалыпты отбасылық қарым-қатынас ретінде үйретуге" тыйым салды: бұл заң кейіннен 2000 жылы Шотландияда және 2003 жылы Ұлыбританияның қалған бөлігінде күшін жойды. 1995 жылдың 8 қыркүйегінде Хабгуд Бакингемшир графтығындағы Калвертоннан Барон Хабгуд өмірлік құрметті титулымен марапатталды, бұл оған Лордтар палатасында Уақытша Лорд ретінде отыруды жалғастыруға мүмкіндік берді. Ол саяси партияға қосылудың орнына, тәуелсіз мүше ретінде отырды. Бұл, Лордтар палатасы реформасы туралы 2014 жылғы заң бойынша толыққанды заңдық күшіне енгенге дейін құрылған.
From his appointment as Bishop of Durham in 1973 to his retirement as Archbishop of York in 1995, Habgood sat in the House of Lords as a Lord Spiritual. This was due to the senior rankings of the two bishoprics in the Church of England, which each granted an automatic seat in the Lords. He voted against Section 28 of the Local Government Act 1988 which banned local authorities from "promoting homosexuality" and state schools from teaching the "acceptability of homosexuality as a pretended family relationship": it was later repealed in 2000 in Scotland and in 2003 in the rest of the UK. Habgood was created a life peer as Baron Habgood, of Calverton in the County of Buckinghamshire on 8 September 1995, allowing him to continue to sit in the House of Lords as a Lord Temporal. He sat as a crossbencher, rather than join a political party. that was created before permanent retirement achieved full legal recognition under the House of Lords Reform Act 2014.
Дін және ғылым
Хабгуд Ғылым мен дін форумының мүшесі және бұрынғы президенті болды. Ол осы салада жазған, мысалы, "Тендіктегі ақиқаттар: дін мен ғылымға жаңа көзқарас" (1965) кітабы оның еңбектерінің бірі. Оның осы саладағы жұмысының тағы бір мысалы – "Иман, ғылым және болашақ: Конференциялық уағыз", ол МТИ кампусында өткен Дүниежүзілік шіркеулер кеңесінің "Иман, ғылым және болашақ" конференциясында оқылған (12–24 шілде, 1979 ж.). 2000 жылы ол Абердин университетінде "Табиғат тұжырымы" тақырыбында Гиффорд лекцияларын оқыды. ХХІ ғасырдың басындағы бір мысал – Рональд Л. Немберстің "Жаратылыстанушылар" кітабына жазған шолуы, мұны Хабгуд "Жаратылыстанудың тууы: Бүгінгі протестанттық экстремизмнің түрі теологтарды да, ғалымдарды да уайымдатуы керек" деп атады.
Habgood was a member and past president of The Science and Religion Forum. He wrote in this area, e. g., his book Truths in Tension: New Perspectives on Religion and Science (1965). Another example of his work in this area is "Faith, Science and the Future: the Conference Sermon", which was given at the World Council of Churches' conference on Faith, Science and the Future held on the MIT campus (12–24 July 1979). In 2000, he delivered the Gifford Lectures on The Concept of Nature at the University of Aberdeen. An early 21st century example is his review of Ronald L. Numbers's book The Creationists, which Habgood titled "The creation of Creationism: Today's brand of Protestant extremism should worry theologians as well as scientists".