Рубен Риверс: Екінші дүниежүзілік соғысының батыры және «Құрмет медалі» иегері
Ruben Rivers
Рубен Риверс: Екінші дүниежүзілік соғысындағы батырлық ерлігі үшін АҚШ-тың ең жоғары наградасы – «Құрмет медалімен» марапатталған қара нәсілді сарбаз. Тарихы мен өмірі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттары Армиясының «Құрмет» медалінің иегері
United States Army Medal of Honor recipient
Рубен Риверс (31 қазан 1918 – 19 қараша 1944) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде танк ротасының взвод сержанты қызметін атқару кезінде қаза тапқан Америка Құрама Штаттары Армиясының штаб-сержанты. 1997 жылы ол 16–19 қараша 1944 жылдары Франциядағы Бургальтроф маңындағы ерлігі үшін елдің ең жоғары әскери наградасы – «Құрмет» медалімен марапатталды. Риверс (жартылай чероки) және Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен тағы алты афроамерикалық 1997 жылдың 12 қаңтарында «Құрмет» медалімен марапатталды. «Құрмет» медалі 1997 жылдың 13 қаңтарында президент Билл Клинтон Вашингтондағы Ақ үйde жеті иегерге арналған «Құрмет» медалін табыстау салтанатында Риверстің отбасы мүшелеріне салтанатты түрде табысталды. Бұл жеті иегер – Екінші дүниежүзілік соғыста «Құрмет» медалімен марапатталған алғашқы және жалғыз афроамерикалықтар.
Ruben Rivers (October 31, 1918 – November 19, 1944) was a United States Army staff sergeant who was killed in action while serving as a tank company platoon sergeant during World War II. In 1997, he was awarded the Medal of Honor, the nation's highest military decoration for valor, for his actions on November 16–19, 1944, near Bourgaltroff, France. Rivers (half Cherokee) and six other Black Americans who served in World War II, were awarded the Medal of Honor on January 12, 1997. The Medal of Honor was posthumously presented to family members of Rivers by President Bill Clinton on January 13, 1997, during a Medals of Honor ceremony for the seven recipients at the White House in Washington, D. C. The seven recipients are the first and only Black Americans to be awarded the Medal of Honor for World War II.
Өмірбаян
Риверс 1918 жылғы 31 қазанда Оклахома штатының Текумсе қаласында Уилли мен Лилиан Риверстің отбасында дүниеге келді. Ол жақын орналасқан Хотулка қаласында өсті, онда ол және оның он бір бауырлары отбасылық шаруа қожалығында жұмыс істеді. 1930 жылы отбасы Ерлсбороға көшті. Жоғары мектепті бітіргеннен кейін Риверс бір кезде теміржолда жұмыс істеді. Ол кезде оның бойы 6 фут 2 дюйм болатын.
Rivers was born to Willie and Lillian Rivers October 31 1918 in Tecumseh, Oklahoma. He grew up in nearby Hotulka, Oklahoma, where he and his eleven brothers and sisters worked on the family farm. In 1930, the family moved to Earlsboro. After graduating from high school, Rivers worked on the railroad for a time. At the time, he was 6 ft 2 inches tall.
Әскери қызмет
АҚШ-тың одақтастардың мүддесі үшін Екінші дүниежүзілік соғысқа кіргенімен, Риверс пен оның екі бауыры қарулы күштерге қосылды. Рубен жауынгерлік бөлімге тағайындалған жалғыз адам болды, ол Техастағы Камп-Худта 761-ші танк батальонында оқытылды. «Қара пантералар» деп аталған 761-ші танк батальоны ақырында генерал Джордж С. Паттонның АҚШ үшінші армиясына бекітілді, онда олар бірқатар маңызды шайқастарда өзгеше көзге түсті, бірақ Паттон олардың жетістіктерін ресми түрде мойындамады. 761-ші танк батальонының «Эйбл» ротасындағы танк взводының сержанты Риверс 761-ші батальонның алғашқы әрекеттерінде маңызды рөл атқарды, батальонның алғашқы батыры болды, сонымен қатар оның алғашқы қаза болғандарының бірі де болды. 1944 жылдың күзінде Еуропаға келгеннен кейін көп ұзамай, 761-ші батальонды генерал Паттон өзінің Саар кампаниясының бір бөлігі ретінде таңдады. 1944 жылдың 8 қарашасында 26-шы жаяу әскер дивизиясына қарасты 761-ші танк батальонының «Эйбл» ротасы Францияның солтүстік-шығысындағы Вик-сюр-Сейль маңындағы неміс бекіністеріне шабуыл жасау үшін 104-ші жаяу әскер дивизиясымен бірікті. Олар қалаға тар жолмен жақындағанда, немістер құлаған ағаш пен бірнеше миналарды пайдаланып, танктер мен жаяу әскердің жолын тоқтатты. Немістер көп ұзамай миномет пен мылтықпен жол жиегіндегі арықтарда қалған жаяу әскерге оқ жаудырды, және жағдай өте тез көптеген жарақаттарға әкелуі мүмкін болды. «А» ротасының жетекші танкінде орналасқан Риверс, регламентке сәйкес әрекет етудің жағдайды жақсарта алмайтынын түсінді. Оның орнына ол әрекет етті, нәтижесінде 761-ші батальонның алғашқы «Күміс жұлдызымен» марапатталды. Оның батырлығы туралы ресми медаль талқылауында былай делінген:
With the United States' entry into World War II on behalf of the Allied cause, Rivers and two of his brothers joined the armed forces. Ruben would be the only one assigned to a combat unit however, training with the 761st Tank Battalion at Camp Hood in Texas. The 761st Tank Battalion, nicknamed the "Black Panthers", was eventually assigned to General George S. Patton's U. S. Third Army, where they performed with distinction in a number of important battles, although Patton did not officially recognize their accomplishments. Rivers, a tank platoon sergeant in Able Company, 761st Tank Battalion, would play a critical role in some of the earliest action the 761st would see, becoming the battalion's initial hero, but also one of its first casualties. Shortly after arriving in Europe in the fall of 1944, the 761st was chosen by General Patton to be part of his Saar Campaign in the Allied drive to the Siegfried Line. On November 8, 1944, Able Company, 761st Tank Battalion, which was attached to the 26th Infantry Division, joined with the 104th Infantry, 26th infantry Division, in an attack on German positions near Vic sur Seille in northeastern France. As they approached the town via a narrow road, a roadblock improvised by the Germans using a fallen tree and several mines stopped the progress of the tanks and infantry. The Germans soon trained their mortar and rifle fire on infantrymen stranded in the roadside ditches, and the situation threatened to produce heavy casualties very quickly. Rivers, positioned in "A" Company's lead tank, realized that following protocol would fail to alleviate the situation. Instead he took action that resulted in him being the 761st's first Silver Star recipient. His heroic efforts are recounted below in the official medal citation:
Күндізгі шабуыл кезінде танк взводының сержанты, штаб-сержант Риверс, жолға кедергі келтіріп, алға жылжуды тоқтатқан жетекші танкте болды. Жеке қауіпсіздігіне мүлдем мән бермей, штаб-сержант Риверс жаудың жеңіл қаруларынан атыс келіп тұрғанда танкіден ерлікпен түсіп, жолға кедергі келтіретін затқа кабельді бекітіп, оны жолдан алып тастады, осылайша жауынгерлік топтың алға жылжуына мүмкіндік берді. Оның шапшаң әрекеті шабуылдағы іс-қимылдың қалыптасуына кешігуге жол бермеді және қаланың сәтті шабуылға алынуына және басып алуына септігін тигізді. Штаб-сержант Риверстің бастамашылдығы, батылдығы және міндетке берілгендігі АҚШ қарулы күштеріне үлкен құрмет әкелді. Айынып қалғаны, медаль қайтыс болғаннан кейін ғана табысталды. Бір аптадан кейін Риверс қайтадан взводты басқарып көзге түсті, бірақ бұл жолы өзі соншалықты сәтті болмады. 16 қарашада «Эйбл» ротасы, Риверс жетекші танкте, тағы бір шабуылға шықты. Бұл жолы нысана Гёблингтегі неміс бекіністері болды. Қалаға кіргенде Риверстің танкы минаға түсіп, оны істен шығарды және Риверске ауыр жарақаттар келтірді. Шрапнель оның аяғын тізеден жамбасқа дейін, сүйекке дейін кесіп тастады. Оның рота командирі капитан Дэвид Уильямс кейіннен «А» ротасының қалған бөлігімен бірге Риверске көмекке келген кезде болған оқиғаны еске алды:
During the daylight attack Staff Sergeant Rivers, a tank platoon sergeant, was in the lead tank when a road block was encountered which held up the advance. With utter disregard for his personal safety, Staff Sergeant Rivers courageously dismounted from his tank in the face of directed enemy small arms fire, attached a cable to the road block and moved it off the road, thus permitting the combat team to proceed. His prompt action thus prevented a serious delay in the offensive action and was instrumental in the successful assault and capture of the town. His brilliant display of initiative, courage and devotion to duty reflect the highest credit upon Staff Sergeant Rivers and the armed forces of the United States. Unfortunately, the medal would have to be awarded posthumously. A little more than a week later Rivers would again distinguish himself leading the platoon, but this time he himself would not be so fortunate. On November 16, Able Company, with Rivers in the lead tank, would lead another assault. This time the target was German positions in Guebling. On the way into the town, Rivers' tank hit a mine, disabling it and leaving Rivers with a significant injury. Shrapnel had cut his leg from knee to thigh and as deep as the bone. His company commander, Captain David J. Williams, later remembered what happened when he and the rest of "A" Company came to aid Rivers:
«Оң қолымдағы морфин инесі сержант Риверстің аяғынан жарты дюйм қашықтықта болғанда, мен сержантым оны ұстап тұруға бұйыра алатын едім. Мен: «Рубен, сен қайтып барасың. Сенде миллион долларлық жарақат бар. Сен Текумсеге қайта барасың. Сен бұдан құтылып кетесің. Сен «Күміс жұлдыз» және «Қызыл жүрек» медаліне ие болдың». Ол: «Капитан, мен сізге керек боламын» деді. Мен: «Мен сені тікелей бұйрыққа бағынуға шақырып отырмын! Сен қайтып барасың!» дедім. Мен: «Медицина қызметкерлері таспаны алып келіңдер!» дедім. Ол инені итеріп тастап, орнынан тұрды. Ол: «Бұл менің өсиетім, мен бұзбайтын жалғыз өсиет» деді. Медицина қызметкерлеріне жараны тазалап, таңулауға ғана рұқсат беріп, Риверс басқа танктың командасын алды және немістер аймақты ауыр артиллериялық атысқа белгілей бастағандықтан, «А» ротасының қалған бөлігімен бірге қорғанышқа көшті. 19 қарашаның таңертеңінде 761-ші батальон қайтадан алға жылжыды, бірақ қазір Риверстің жағдайы нашарлап кетті. Қауіпті инфекция пайда болып, өмір мен аяқты жоғалту қаупі төнді, және жарасы айқын ауырсынуға әкелді. Риверске түнгі уақытта эвакуация жасауға кеңес берілді, бірақ ол тағы да алаңнан кетуден бас тартты. Әдеттегідей, оның танкысі алға шықты, бірақ Бугальтроф қаласына жақын неміс бекіністеріне қарай жылжу кезінде «А» ротасы «өте қатты атысқа ұшырады». Уильямс қалған танктерді кері шегінуге бұйырды, бірақ Риверс неміс танкіге қарсы бөлімін анықтап, басқа бір танкпен бірге аймаққа атыс жүргізіп, шегінуді қамтамасыз етті. Осы процесте Риверс толыққанды түрде жаудың атысына ұшырады, және немістер оның танкысіне екі тікелей соққы берді. Риверс дереу қаза тапты. Капитан Уильямс Риверстің «Құрмет медалімен» марапатталуын ұсынды.
With the morphine needle in my right hand about a half inch from Sergeant Rivers' leg, I could have told my sergeant to hold him down. I said, "Ruben, you're going back. You've got a million dollar wound. You're going back to Tecumseh. You're getting out of this. You got a Silver Star and a Purple Heart." He says, "Captain, you're going to need me." I said, "I'm giving you a direct order! You're going back!" I said, "Medics, get the stretcher." He pushed the needle away and got up. He said, "This is one order, the only order I'll ever disobey." Allowing the medics to only clean and dress the wound, Rivers took command of another tank and, as the Germans had begun to mark the area for heavy artillery fire, moved to take cover with the rest of "A" Company. It would not be until the morning of November 19 that the 761st would again push forward, but by now Rivers' condition had seriously deteriorated. A dangerous infection had developed, threatening the loss of life and limb, and the wound was visibly causing a great deal of pain. Rivers had been urged to evacuate the night before, but he had again refused to leave the field. As usual his tank led the way, but while advancing toward German positions near the town of Bougaltroff, "A" Company "came under extraordinarily heavy fire. Williams ordered the remaining tanks to pull back, but Rivers had located the German anti tank unit and, with one other tank, moved to fire on the area and cover the withdrawal. In the process, Rivers was fully exposed, and the Germans quickly trained their fire on his tank, landing two direct hits with high explosive shells. Rivers was killed instantly. Captain Williams recommended Rivers for the Medal of Honor.
Құрмет медалі
Риверстің әскери әріптестеріне деген терең адалдығын және соғысқа деген берілгендігін көрсеткен соңғы іс-әрекеттері оған әскерилердің ең жоғары наградасын – Құрмет медалін (Medal of Honor) сыйлады. Алайда, капитан Уильямс Риверсті 1944 жылдың 20 қарашасында осы марапатқа ұсынғанмен, ол елу жылдан астам уақыттан кейін ғана табыс етілді. Риверстің тағдыры Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен афроамерикандық сарбаздарға көрсетілген құрметсіздіктің бір көрінісі болып табылады. Екінші дүниежүзілік соғыстағы әскерилерге берілген 433 Құрмет медалінің ешқайсысы афроамерикандықтарға берілмегенімен, қарулы күштерде миллионнан астам адам қызмет етті. 1997 жылдың 13 қаңтарында осы кемшіліктердің бір бөлігі түзетілді:
Rivers' final acts, which demonstrated a profound loyalty to his fellow soldiers and dedication to the war effort, earned him the military's highest award, the Medal of Honor. However, although Captain Williams recommended Rivers for the decoration on November 20, 1944, it would not come until more than fifty years later. Rivers' story is indicative of the lack of recognition that was afforded to Black American soldiers who served during World War II. Of the 433 Medals of Honor awarded to World War II servicemen, none went to a black American, although over a million served in the armed forces. On January 13, 1997, some of these omissions were rectified:
1990 жылдардың басында афроамерикандық сарбаздардың Екінші дүниежүзілік соғыста Құрмет медаліне ие болу мүмкіндігінен нәсілдік себептермен айырылғаны анықталды. 1993 жылы АҚШ Армиясы Солтүстік Каролина штатының Роли қаласындағы Шоу университетіне Құрмет медалін беру процесінде нәсілдік теңсіздіктерді зерттеу және анықтау жөнінде тапсырыс берді. АҚШ Армиясының тапсырысымен жүргізілген зерттеуде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде марапаттау критерийлерінде жүйелі түрде нәсілдік дискриминация болғаны көрсетілді. Құжаттарды мұқият қарап шыққаннан кейін, 1996 жылы зерттеу Риверске және Екінші дүниежүзілік соғыстан тағы тоғыз афроамерикандыққа Құрмет медалін беруді ұсынды. Сол жылдың қазан айында Конгресс президент Билл Клинтонға осы Екінші дүниежүзілік соғыс жауынгерлеріне Құрмет медалін беруге рұқсат беретін заң қабылдады. Олардың оннан жетісі, Риверс сияқты, 1997 жылдың 12 қаңтарында мақұлданды және марапатталды (алтысының Ардақты қызмет ордендері күшін жойылып, Құрмет медаліне ауыстырылды). 1997 жылдың 13 қаңтарында президент Билл Клинтон жеті афроамерикандыққа Құрмет медалін табыс етті; штаб-сержант Риверс және тағы бес адамға медаль өмірден өткеннен кейін табыс етілді. Риверстің қарындасы Грейс Вудфорк салтанатты шарада Клинтоннан ағасының атынан Құрмет медалін алды. Ол кезде Вернон Бейкер медаль алған жалғыз тірі адам еді.
In the early 1990s, it was determined Black American soldiers had been denied consideration for the Medal of Honor in World War II because of their race. In 1993, the U. S. Army had contracted Shaw University in Raleigh, North Carolina, to research and determine if there was racial disparity in the review process for recipients of the Medal of Honor (MOH). The study commissioned by the U. S. Army, described systematic racial discrimination in the criteria for awarding decorations during World War II. After an exhaustive review of files, the study recommended in 1996 that Rivers, and nine Black Americans from World War II, be awarded the MOH. In October of that year, Congress passed legislation that would allow President Bill Clinton to award the Medal of Honor to these World War II soldiers. Seven of the ten including Rivers were approved, and awarded the MOH (six had their Distinguished Service Crosses revoked and upgraded to the MOH) on January 12, 1997. On January 13, 1997, President Bill Clinton presented the MOH to the seven Black Americans; Staff Sergeant Rivers and five others were posthumously presented the medal. Rivers' sister, Grace Woodfork, received her brother's MOH in his stead from Clinton during the ceremony. Vernon Baker was the only living recipient of the medal at the time.