Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс физигі (1904–1995)
German physicist (1904–1995)
Ральф Крониг (10 наурыз 1904 – 16 қараша 1995) – неміс физигі. Ол бөлшектің спинін ашқанымен және рентген сәулелерін жұту спектроскопиясының теориясын жасағанымен танымал. Оның теорияларына Крониг-Пенни моделі, Костер-Крониг өтуі және Крамерс-Крониг байланыстары кіреді.
Ralph Kronig (10 March 1904 – 16 November 1995) was a German physicist. He is noted for the discovery of particle spin and for his theory of X ray absorption spectroscopy. His theories include the Kronig–Penney model, the Coster–Kronig transition and the Kramers–Kronig relations.
Ғылыми жетістіктер
Ральф Крониг (1931, 1932) қазіргі заманғы түсіндірудің негізгі ұғымдарын қамтитын рентген сәулелерін сіңірудің ұсақ құрылымының алғашқы теориясын жариялады. Крониг-Пенни моделі (1931) – кристалдың бір өлшемді моделі, ол кристал ішіндегі электрондардың атомдардың кеңейтілген сызықтық тізімінен шашырауы арқылы рұқсат етілген және тыйым салынған аймақтарға қалай таралатынын көрсетеді. Оның кеңейтілген рентген сәулелерін сіңірудің ұсақ құрылымы (EXAFS) туралы алғашқы теориясы (1931) осы модельдің үш өлшемді нұсқасы болды. Теория көрсеткендей, кристалдық тор арқылы өтетін фотоэлектрон толқын ұзындығына байланысты рұқсат етілген және тыйым салынған аймақтарды бастан кешіреді, тіпті бұл әсер тордың барлық бағыттары бойынша орташаланған кезде де қалдық құрылымды байқауға болады. Оның теориясы ұсақ құрылымның көптеген жалпы байқалатын ерекшеліктерін болжауға мүмкіндік берді, соның ішінде ұқсас торлардан ұқсас құрылымды, кері r² тәуелділігін, дұрыс r және T тәуелділігін, сондай-ақ шеттен энергиямен ұсақ құрылым ерекшеліктерінің энергиялық аралығының артуын қамтиды. 1932 жылы қайта шығарылған теңдеуді қолдану және түсіндіру оңай болды. Кез келген тәжірибешіл теориямен шамамен келісімді тапты. Торлық жазықтықтармен болжамдалған сіңіру ерекшеліктері әрқашан болды. Дегенмен, күтілетін күшті көріністер (мысалы, (100), (110), (111) және т.б.) әрқашан ең қарқынды сіңіру ерекшеліктерімен сәйкес келмеді. Бұл ретте, келісім жеткілікті жақын болды, сондықтан әркім өздерінің өлшеген «Крониг құрылымының» келісімін қарапайым Крониг теориясымен тексерді. Крониг теңдеуінде энергия позициялары Wn аймақ шекараларына сәйкес келеді, яғни сіңіру максимумы немесе минимумы емес, әр ұсақ құрылым максимумының алғашқы өрлеуі. abg – Миллер индекстері, a – тор тұрақтысы, ал q – электрон бағыты мен кері тор бағыты арасындағы бұрыш. Поляризацияланбаған рентген сәулесімен және поликристалдық сіңірушімен барлық бағыттар бойынша орташаланғанда, бірақ бір кристалдық сіңірушімен және поляризацияланған рентген сәулелерімен сіңіру ерекшеліктері нақты кристалдық жазықтықтар үшін үлкен болуы керек. Бұл теорияны растауға болатын тағы бір тәжірибелік фактор болды, сондықтан оны сынауға көптеген адамдар тырысты. Осылайша Крониг құрылымын қарапайым Крониг теориясы тұрғысынан түсіндіретін жарияланымдардың ұзақ тізімі басталды. 1970 жылға дейін Phys. Rev. журналында жарияланған мақалалардың шамамен 2% рентгендік сәулелерді сіңіру спектроскопиясына арналған және көбінесе Крониг теориясын қолданды. Ханавалттың (1931б) қысқа аралықтағы тәртіп туралы деректері Кронигті (1932) молекулалар үшін теорияны жасауға итермеледі. Бұл модель барлық келесі қысқа аралықтағы тәртіп теорияларының бастапқы нүктесі болды, бірақ оны өз деректерімен салыстыруға тырысқандар аз болды. Кронигтің шәкірті Х. Петерсен (1932, 1933) бұл жұмысты жалғастырды. Петерсен теңдеуі қазіргі теорияның көптеген ерекшеліктерін көрсетеді. Бұл теорияны Хартри, Крониг және Петерсен (1934) GeCl4 үшін қолданды. Есептеулерді орындау үшін қажет болған қажырлы еңбектің сипаттамасын Stumm von Bordwehr (1989) еңбегінен табуға болады. Дисперсия үшін Крамерс-Кронинг қатынасын Крониг (1926) Крамерстен (1927) тәуелсіз түрде шығарды. Дисперсияның кез келген қанағаттанарлық теориясы шашыраңқы толқын оны тудырған соққы толқынынан бұрын пайда бола алмайтындығын талап етеді. Ханс Крамерс және Крониг бұл негізгі себептік жағдай дисперсияның (яғни жиілікке байланысты сыну көрсеткішінің өзгеруі) және сіңірудің тәуелсіз еместігін көрсетті. Олар дисперсия белгілі болған кезде (барлық жиіліктер үшін) сіңіруді есептеуге және керісінше мүмкіндік беретін теңдеулерді шығарды. Бұл қатынастың болуы таңқаларлық емес, өйткені дисперсия және сіңіру екеуі де байланысқан электрондармен шашыратумен байланысты резонаторларға байланысты. Бұл қатынас таза және қолданбалы физиканың көптеген салаларында маңызды рөл атқарады.
Ralph Kronig (1931, 1932), published the first theory of x ray absorption fine structure, which contained some of the basic concepts of the modern interpretation. The Kronig Penney model (1931) is a one dimensional model of a crystal that shows how the electrons in a crystal are dispersed into allowed and forbidden bands by scattering from the extended linear array of atoms. His first theory (1931) of extended X ray absorption fine structure (EXAFS) was the three dimensional equivalent of this model. The theory showed that a photo electron traversing a crystal lattice would experience permitted and forbidden zones depending on its wavelength and, that even when the effect was averaged over all directions in the lattice, a residual structure should be observed. His theory was successful in predicting many generally observed features of the fine structure, including similar structure from similar lattices, inverse r2 dependence, correct r versus T dependence and increasing energy separation of the fine structure features with energy from the edge. The equation, which was re derived in a more quantitative way in 1932 was simple to apply and interpret. Every experimenter found approximate agreement with the theory. There were always some absorption features close to that predicted by the possible lattice planes. However, the expected strong reflections (e. g. (100), (110), (111), etc. ) did not always correlate with the most intense absorption features as intuitively expected. Still, agreement was close enough to be tantalizing and everyone tested the agreement of their measured "Kronig structure" with the simple Kronig theory. In the Kronig equation, energy positions Wn correspond to the zone boundaries, i. e. not the absorption maxima or minima, but the first rise in each fine structure maximum. abg are the Miller indices, a is the lattice constant and q is the angle between the electron direction and the reciprocal lattice direction. When averaged over all directions with a non polarized x ray beam and a polycrystalline absorber, However, with a single crystal absorber and polarized X rays the absorption features should be larger for specific crystal planes. This was another experimental variable that might verify the theory and many attempted to test it. Thus began the long record of publications in which Kronig structure was interpreted in terms of the simple Kronig theory. Until the 1970s fully 2% of the papers published in Phys. Rev. were devoted to x ray absorption spectroscopy and most invoked Kronig's theory. The short range order data of Hanawalt (1931b) stimulated Kronig (1932) to develop a theory for molecules. This model served as the starting point for all the subsequent short range order theories but few attempted to compare it to their data. Kronig's student, H. Petersen (1932, 1933) continued this work. Peterson's equation shows many of the features of the modern theory. This theory was applied to GeCl4 by Hartree, Kronig and Petersen (1934). A description of the Herculean efforts required to perform the calculations can be found in Stumm von Bordwehr (1989). The Kramers–Kronig relation for dispersion was derived by Kronig (1926) independently of Kramers (1927). Any satisfactory theory of dispersion must comply with the condition that the scattered wave can never appear in advance of the incident wave that produces it. Hans Kramers and Kronig showed that this basic causality condition implies that the dispersion (i. e., the variation of refractive index with frequency) and the absorption are not independent. They derived equations enabling the absorption to be calculated when the dispersion is known (for all frequencies) and vice versa. It is not surprising that a relationship should exist, because dispersion and absorption are each related to the resonators described above in connection with scattering by bound electrons. The relationship has been found of great importance in many branches of pure and applied physics.