Кіріспе
Джо Ронни Хупер (8 тамыз 1938 – 6 мамыр 1979) – АҚШ Әскери-теңіз күштері мен АҚШ Армиясында қызмет еткен американдық. Армияда капитан шенімен карьерасын аяқтады. 1968 жылғы 21 ақпанда Вьетнам соғысы кезінде армия штабының сержанты болып қызмет еткенде ол Құрмет медаліне ие болды. Ол соғыстағы ең көп марапатталған АҚШ сарбаздарының бірі болды және сегіз рет жарақаттанды.
Joe Ronnie Hooper (August 8, 1938 – May 6, 1979) was an American who served in both the United States Navy and United States Army where he finished his career there as a captain. He earned the Medal of Honor while serving as an army staff sergeant on February 21, 1968, during the Vietnam War. He was one of the most decorated U. S. soldiers of the war and was wounded in action eight times.
Ерте өмір және білім
Хупер 1938 жылдың 8 тамызында Оңтүстік Каролина штатының Пьемонт қаласында дүниеге келді. Ол бала кезінде отбасымен бірге Вашингтон штатының Мозес-Лейк қаласына көшіп, сол жердегі Мозес-Лейк орта мектебінде оқыды.
АҚШ Әскери-теңіз флоты
Хупер 1956 жылдың желтоқсан айында АҚШ Әскери-теңіз күштеріне қатарына қосылды. Сан-Диегодағы (Калифорния) жаттығу лагерін бітіргеннен кейін, ол "Wasp" және "Hancock" кемелерінде авиациялық маман ретінде қызмет етті. 1959 жылдың шілдесінде үшінші дәрежелі матросқа көтерілгеннен кейін, ол құрметпен запасқа шығарылды.
АҚШ әскері
Хупер 1960 жылғы мамыр айында АҚШ Армиясына жеке сарбаз ретінде қабылданып, Калифорния штатындағы Форт-Ордта негізгі дайындықтан өтті. Оқуды бітірген соң, ол Джорджия штатындағы Форт-Беннингтегі Әуеде десанттық мектепке ерікті түрде түсті. Ол Форт-Брэггте, Солтүстік Каролинада 82-ші әуеде десанттық дивизияның 325-ші жаяу әскерінің 1-ші әуеде десанттық ұрыс тобының C ротасына тағайындалды және осы қызмет кезінде капрал атағын алды. 1961 жылғы қазан айында Оңтүстік Кореяда 20-шы жаяу әскер бөлімінде қызмет етті. Сол жерде сержант және взвод командирі болып тағайындалды. Хупер 1963 жылғы қарашада Кореядан қайтты. Ол Форт-Худтағы 2-ші бронетанктік дивизияда бір жыл бойы взвод командирі болып қызмет етті, содан кейін Форт-Кэмпбеллдегі 101-ші әуеде десанттық дивизияның 502-ші жаяу әскерінің 2-ші батальонының (әуеде десантталған) D ротасының взвод командирі болды. 1966 жылғы қыркүйекте штаб-сержант атағын алды және Оңтүстік Вьетнамда қызмет етуге ерікті болды. Бірақ, ол Панамадағы 3-ші батальонның (әуеде десантталған) 508-ші жаяу әскерінің взвод сержанты болып тағайындалды, алдымен штаб-ротасымен, кейін B ротасымен. Хупер тәртіпсіздік тудырып, бірнеше рет тәртіптік жазаға тартылып, 1967 жылғы шілдеде капрал атағына төмендетілді. 1967 жылғы қазан айында сержант атағын қайта алды және Форт-Кэмпбеллдегі 101-ші әуеде десанттық дивизияның 501-ші әуеде десанттық жаяу әскерінің 2-ші батальонының D ротасына тағайындалды. Ол дивизиямен бірге желтоқсан айында Оңтүстік Вьетнамға взвод командирі ретінде аттанды. Delta ротасымен (Delta Raiders), 2-ші батальон (әуеде десантталған), 501-ші әуеде десанттық жаяу әскерімен қызмет еткен кезінде 1968 жылғы 21 ақпанда Хуэ шайқасындағы батылдығы үшін Құрмет медаліне ұсырылды. Хупер Оңтүстік Вьетнамнан оралғаннан кейін 1968 жылғы маусымда запасқа шығарылды. 1968 жылғы қыркүйекте Армияға қайта қабылданып, халықпен байланыс маманы болып қызмет етті. 1969 жылғы 7 наурызда Президент Ричард Никсон Ақ үйінде өткен салтанатты шарада оған Құрмет медалін табыс етті. 1969 жылғы шілдеден 1970 жылғы тамызға дейін Панамадағы 5-ші жаяу әскердің 3-ші батальонында взвод сержанты болып қызмет етті. Хупер Оңтүстік Вьетнамға екінші рет баруға қол жеткізді. 1970 жылғы сәуірден маусымға дейін 101-ші авиациялық тобының 101-ші әуеде десанттық дивизиясының (ұшақпен жүретін) жолбасшысы болып қызмет етті. 1970 жылғы маусымнан желтоқсанға дейін 101-ші әуеде десанттық дивизиясының (ұшақпен жүретін) 327-ші жаяу әскерінің 2-ші батальонының A ротасының взвод сержанты болып қызмет етті. 1970 жылғы желтоқсан айында тікелей лейтенант атағын алды. 1971 жылғы сәуірге дейін 101-ші әуеде десанттық дивизиясының 501-ші жаяу әскерінің 2-ші батальонының A ротасында взвод командирі болып қызмет етті. АҚШ-қа оралғаннан кейін Хупер Форт-Беннингте жаяу әскер офицерлерінің негізгі курсын бітіріп, Луизиана штатының Форт-Полк қаласында нұсқаушы болып тағайындалды. Армияда жиырма жыл қызмет етуді қалағанмен, Хупер 1974 жылғы ақпанда бірінші лейтенант атағымен зейнеткерлікке шығарылды, себебі ол GED-ден басқа колледж курстарын азда ғана бітірген. Қызметтен босатылғаннан кейін Вашингтондағы Армия резервінің 12-ші арнайы күштер тобының (әуеде десантталған) бөлімшесіне компанияның атқарушы офицері болып қосылды. 1976 жылғы ақпанда Хупер 104-ші дивизияға (оқу) ауысты, ол да Вашингтон қаласында орналасқан. 1977 жылғы наурызда капитандыққа көтерілді. Ол үнемі жаттығуларға қатысып, 1978 жылғы қыркүйекте қызметтен шығарылды. Вьетнамдағы қызметі үшін АҚШ Армиясы Хуперге екі күміс жұлдыз, алты қола жұлдыз, сегіз қызғылт жүрек, Президенттік бірлік мақтау қағазы, алты науқан жұлдызы бар Вьетнам қызметі медалі және жауынгерлік жаяу әскер белгісі берді. Ол жердегі ұрыста 115 жауды жойды, оның 22-сі 1968 жылғы 21 ақпанда болды. Ол Вьетнам соғысындағы ең көп марапатталған сарбаздардың бірі болды. Ол 1979 жылғы 6 мамырда Луисвилл қаласында 40 жасында ми қан кетуінен қайтыс болды. Хупер Арлингтон ұлттық зиратында 46-шы бөлімде, Мемориалдық амфитеатрдың жанында жерленген.
Hooper could not stay out of trouble, and suffered several Article 15 hearings, and was reduced to the rank of corporal in July 1967. He was promoted once again to sergeant in October 1967, and was assigned to Company D, 2nd Battalion (Airborne), 501st Airborne Infantry, 101st Airborne Division at Fort Campbell. He deployed with the division to South Vietnam in December as a squad leader. During his tour of duty with Delta Company (Delta Raiders), 2nd Battalion (Airborne), 501st Airborne Infantry, he was recommended for the Medal of Honor for his heroic actions on February 21, 1968, during the Battle of Huế. Hooper returned from South Vietnam, and was discharged in June 1968. He re enlisted in the Army in September 1968, and served as a public relations specialist. On March 7, 1969, he was presented the Medal of Honor by President Richard Nixon during a ceremony in the White House. From July 1969 to August 1970, he served as a platoon sergeant with the 3rd Battalion, 5th Infantry in Panama. Hooper managed to finagle a second tour in South Vietnam. From April to June 1970, he served as a pathfinder with the 101st Aviation Group, 101st Airborne Division (Airmobile). From June to December 1970, he served as a platoon sergeant with Company A, 2nd Battalion, 327th Infantry, 101st Airborne Division (Airmobile). In December 1970, he received a direct commission to second lieutenant. He served as a platoon leader with Company A, 2nd Battalion, 501st Infantry, 101st Airborne Division (Airmobile) until April 1971. Upon his return to the United States, Hooper attended the Infantry Officer Basic Course at Fort Benning, and was assigned as an instructor at Fort Polk, Louisiana. Despite wanting to serve twenty years in the Army, Hooper was made to retire in February 1974 as a first lieutenant, mainly because he only completed a handful of college courses beyond his GED. As soon as he was released from active duty, he joined a unit of the Army Reserve's 12th Special Forces Group (Airborne) in Washington as a Company Executive Officer. In February 1976, Hooper transferred to the 104th Division (Training), also based in Washington. He was promoted to captain in March 1977. He attended drills intermittently, and was separated from the service in September 1978. For his service in Vietnam, the U. S. Army also awarded Hooper two Silver Stars, six Bronze Stars, eight Purple Hearts, the Presidential Unit Citation, the Vietnam Service Medal with six campaign stars, and the Combat Infantryman Badge. He is credited with 115 enemy killed in ground combat, 22 of which occurred on February 21, 1968. He became one of the most decorated soldiers in the Vietnam War, He died of a cerebral hemorrhage in Louisville, Kentucky on May 6, 1979, at the age of 40. Hooper is buried at Arlington National Cemetery in Section 46, adjacent to the Memorial Amphitheater.