Кіріспе
Бакланд – Англияның Глостершир графтығындағы Теуксбери ауданындағы ауыл және азаматтық округ. Лавертон ауылын да қамтитын округте 2010 жылы 225 адам тұрды. Қоршау қабырғаларынан өте аз нәрсе қалды, тек шығыс жағында, тіктеудің беткейіне қарсы созылған бөлігі ғана кіреберіс жолын көрсетеді. Бұл орын 1960 жылы ғана төбелік бекініс ретінде анықталды. Бірнеше аумақ қоршалған болуы мүмкін, бірақ көптеген жерлерде табиғи тіктеу қазірде қалған жалғыз қорғаныс құрылысы болып табылады. Барлық аймақ кеңінен жыртылған, ал төбелік бекіністің ішінде ерте және орта темір дәуіріне тән керамика сынықтары табылған. Бекіністің сыртындағы, кіреберістің шығыс жағындағы аумақта темір дәуірінің ең алғашқы кезеңіне жататын, түрлі құмыралар мен тостағандардың көптеген сынықтары табылды. Толық ақпарат алу үшін www.burhillfort.co.uk сайтына кіріңіз. Бұл жердегі харта 709 жылы жасалған, ол кезде Мерсияның королі Коенред жерді Глостердегі Сент-Питер аббаттығына сыйға берген. Аббаттық 30 жыл бұрын құрылған, ал 709 жылы Коенред бұл сыйлықты шіркеуге берді, Мерсияның королі тағынан бас тартып, Римге қажылыққа барып, онда қайтыс болды. Бакленд (алғашқы хартада Библаден деп аталған, мүмкін, осы иелік туралы сөз болып отыр) Глостер аббаттығының иелігіне өтіп, шамамен 1546 жылы Реформацияға дейін солай болды. Нормандар билікті алғаннан кейін, аббат Серло Глостер аббаттығына жетекшілік етті, және оның басшылығымен Бакленд, аббаттықтың көптеген жерлерімен бірге гүлденді. 1190 жылға қарай онда шіркеу болған, бірақ бұл Баклендте емес, округтегі Лавертон ауылында орналасқан болуы мүмкін. Қазіргі шіркеу, Әзіз Михаил шіркеуі, 13 ғасырға дейін сақталған құрылыс элементтерін қамтиды, ал оның пасторлық үйінің бір бөлігі 14 ғасырға дейін соққан. 1086 жылы «Соңғы сот кітабында» 22 шаруа, 6 шекарашы және 8 құл (құлдар) тіркелген. 1266 жылға қарай бұл көрсеткіш 29 шаруаға және 14 шекарашыға дейін өсті, ал құлдар туралы ешқандай мәлімет жоқ. Ауыл тұрғындары негізінен жер иесіне еңбек етпей, жылдық жалдау ақысын төлеген, ал жалдау ақысының көлемі 1086 жылғы көрсеткіштен 7 есе, ал 1066 жылғы көрсеткіштен 20 есе артық болды. Қазір Бакленд Мэнор қонақ үйі болып табылатын манор үйі осы кезеңге дейін сақталған, оның ең көне бөліктері 17 ғасырға жатады, бұл Джеймс Тинннің манор иесі болған кезімен сәйкес келеді (төменде қараңыз). Шіркеу мен пасторлық үйден басқа, ауылдағы кем дегенде екі үй осы кезеңге дейін сақталған: Honeysuckle Cottage және Woodbine Cottage, екеуі де II санаттағы ескертулер тізіміне енген. Округтегі шеткі елді мекендерде де көне ғимараттар бар. Лавертон 8 ескертулер тізіміне енген ғимаратқа ие, ал Лавертонның жанындағы Лизоу Хауста 17 ғасырға жататын ферма үйі және Литтл Баклендте 1720 жылға дейін сақталған үйлер бар. Ол Бакленд манорын алғаннан үш жыл өткен соң қайтыс болды, ал мүліктері оның ұлы сэр Томас Грешемге өтті. Ол 30 жыл бойы манор иесі болғанмен, оның Баклендте тұрғанына немесе тіпті сонда келгеніне ешқандай дәлел жоқ. Оның көптеген жетістіктерінің бірі – Корольдік биржаны құру. Оның жалғыз ұлы 1566 жылы үйленбеген күйінде қайтыс болды, сондықтан Томас 1579 жылы қайтыс болғанда, оның өсиеттерінде оның негізін салған Грешем колледжіне, Лондонның алғашқы жоғары оқу орнына, жан-жақты көмек көрсету қарастырылған. Алайда Бакленд маноры оның әпкесі Кристианның үлкен ұлына өтті.
Тинндер
Кристиан Грешем 1549 жылы, әкесі қайтыс болғанға дейін, сэр Джон Тиннеге тұрмысқа шықты. Джон Тинн Сомерсет герцогының үй басқарушысы болды, тіпті осы тиімді некеден бұрын да жол ашып, едәуір байлық жинады. Кристиан 1566 жылға дейін қайтыс болып, тоғыз бала қалдырды, ал сэр Джон қайтадан үйленді. Ол осы уақытқа дейін Лонглитте үлкен мүлік сатып алып, сарай салу жұмысын бастады. Оның үлкен ұлы Джон 1579 жылы Кристианның әкесі қайтыс болғаннан кейін анасынан мұрагерлік мүлікті, соның ішінде Баклендті де алды. Баклендтегі Тинннің нақты белгілері жүз жылдан астам уақыт өткен соң көріне бастады. Томас-тың үшінші ұлы Генри Фредерик-тің үш ұлы болды, олардың екіншісі Баклендтен Джеймс Тинн есімді адам елорданың иесі болды және ауылда тұратын болды. Ол шіркеудегі қаптама, орындықтар мен мінберді жаңартқан. Ал Сент-Майкл шіркеуіндегі ескерткіште оның "көптеген жеке мүлкін ізгі мақсаттарға арнағаны" және жерлерін немере інісі Томас Тиннеге қалдырғаны жазылған. 1708 жылы Генрих ұлы болмай қайтыс болғаннан кейін, Бакленд ескерткішін орнатқан Томас Лонглит мүлігінің иесі болды. Ол Джеймстен бір жыл өткен соң, 1710 жылы, ұлы туылмай тұрып қайтыс болды. Бала Томас Лонглиттің мұрагері болды және 2-ші Веймут виконты атанды, оның үлкен ағасы, 1-ші виконт қайтыс болған кезде, 4 жасында Лонглит иелігін мұра етті. Филиппс 1818 жылы қайтыс болды, ал мүлігі оның ұлына, сонымен қатар Томас Филиппске, үлкен көлемде құжаттар мен қолжазбаларды жинаумен айналысқан. Ол шамамен 60 000 қолжазба жинады, олардың көпшілігін ол зерттеп, тізімдеді, көшірді және көптеген жағдайларда баспаға шығарды, кітаптары мен жарнамаларын Бродвей мұнарасындағы баспаханасынан басып шығарды. Құжаттарға ұқсас құлшынысы бар америкалық Харрисон Хорблит Филиппс құжаттарының көп бөлігін сатып алды және олар, соның ішінде көптеген Бакленд мүлігі туралы жазбалар, қазір Нью-Йорктің Гролиер клубының кітапханасында сақталады. Томас 1872 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның әкесінің өсиеті мұрагерлік мүлікті оның үлкен қызы Генриеттаға беруін қамтамасыз етті. Ол Шекспирді зерттеуші Джеймс Орчард Холливеллге қашып үйленді, ол оны әкесінің қолжазбаларын оқып жүргенде кездестірген. Томас келісім бермей, қашып кеткеннен кейін барлық байланысты үзіп тастады. Бірақ Генриетта мен Холливелл (кейіннен өзінің атын Холливелл Филиппс деп өзгертті) Бакленд Манорының келесі иелері болды.
Tangible evidence of the Thynnes at Buckland occurs over a hundred year's later. Thomas's third son, Henry Frederick, had three sons, the second of whom, James Thynne of Buckland, had become the lord of the manor, and appears to have been resident in the village. He is credited with renewing the wainscotting, pews and pulpit in the Church. and a memorial in St Michael's Church records how he left his 'large personal estate to pious uses', and his lands to his nephew, Thomas Thynne. and when Henry, the heir, died without sons in 1708, Thomas, who erected the Buckland monument, had become heir to the entire Longleat estate. He died a year after James, in 1710, a month before his son was born, The baby Thomas became heir to Longleat, and became 2nd Viscount Weymouth, inheriting the Longleat estates aged just 4, when his great uncle, the 1st Viscount, died. Phillipps died in 1818, and the property all passed to his son, also Thomas Phillipps, who had embarked on a lifetime of collecting documents and manuscripts on a huge scale. He accumulating some 60,000 manuscripts, a great many of which he worked on, indexed, transcribed, and in many cases published, printing his books and leaflets from his printing press in Broadway Tower, Middle Hill. Harrison Horblit, an American with a similar enthusiasm for documents, acquired many of the Phillipps documents and these, including many Buckland estate records, are now in the library of the Grolier Club of New York. When Thomas jnr died in 1872, the terms of his father's will ensured the inherited properties were passed on to his eldest daughter, Henrietta. She had eloped to marry James Orchard Halliwell, a Shakespeare scholar who met her whilst studying her father's manuscripts. Thomas refused his consent, and cut off all communication following the elopement. But it was still Henrietta and Halliwell (who later change his name to Halliwell Phillipps) who became the next masters of Buckland Manor.