Ризе Стивенс (1913-2013) – американдық опера әншісі, меццо-сопрано. "Кармен" операсындағы рөлімен танылды, Metropolitan Opera директоры болды. Опера, актриса, биография.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық опералық меццо-сопрано (1913–2013)
American operatic mezzo soprano (1913–2013)
Ризе Стивенс (11 маусым 1913 – 20 наурыз 2013) – американдық опералық меццо-сопрано әншісі және актриса. 1938 жылдан бастап ол Нью-Йорктегі Метрополитен операсында 1940-шы және 1950-ші жылдары екі он жылдан астам уақыт бойы өнер көрсетті. Ол Жорж Бизенің "Кармен" операсындағы басты рөлді сомдағаны үшін ең көп танылды. 1963 жылдан 1968 жылға дейін Метрополитен операсының ұлттық труппасының директоры болды.
Risë Stevens ('/r//iː//s//ə/; June 11, 1913 – March 20, 2013) was an American operatic mezzo soprano and actress. Beginning in 1938, she sang for the Metropolitan Opera in New York City for more than two decades during the 1940s and 1950s. She was most noted for her portrayals of the central character in Carmen by Georges Bizet. From 1963 to 1968 she was director of the Metropolitan Opera National Company.
Ерте өмір және білім
Стивенс Нью-Йорк қаласында Сара "Сэди" (туған тегі Механик) және Кристиан Карл Стинбергтің қызы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі норвегиялық текті, ал анасы еврей (поляк және орыс текті). Оның кіші інісі Льюис "Бад" Стинберг Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты. Ол Нью-Йорктегі Джульярд мектебінде үш жыл оқыды, сондай-ақ Анна Эужени Шоен Ренеден (1864–1942) сабақ алды. Ол Венаға барды, онда Мари Гутейл Шодер мен Герберт Графтан тәлім алды. 1936 жылы Прагада Миньон рөлінде тұңғыш рет сахнаға шықты және 1938 жылға дейін сонда тұрды, сонымен қатар Вена мемлекеттік операсында қонақ әнші ретінде өнер көрсетті.
Stevens was born Risë Gus Steenberg in New York City, the daughter of Sarah "Sadie" (née Mechanic) and Christian Carl Steenberg, an advertising salesman. Her father was of Norwegian descent and her mother was Jewish (of Polish and Russian descent). She had a younger brother, Lewis "Bud" Steenberg, who died in World War II. She studied at New York's Juilliard School for three years, and with Anna Eugenie Schoen René (1864–1942). She went to Vienna, where she was trained by Marie Gutheil Schoder and Herbert Graf. She made her début as Mignon in Prague in 1936 and stayed there until 1938, also singing in guest appearances at the Vienna State Opera.
Мансап
Стивенс 1938 жылы Вена мемлекеттік операсының ансамблінің мүшесі ретінде Театро Колон театрында өнер көрсетті («Der Rosenkavalier» операсынан Октавиан рөлінде) және 1939 жылы Глиндеборн фестиваліне шақырылды, онда ол Дорабелла мен Черубино рөлдерін орындады. 1938 жылы Филадельфиядағы гастрольдік өнер көрсету кезінде ол Метрополитен операсында Лотте Леманмен бірге Маршаллин рөлінде Октавиан рөлінде дебют жасады. Үш аптадан кейін Нью-Йорктегі Метрополитен операсында Рихард Крукс Вильгельм Мейстер және Эцио Пинза Лотарио рөлінде ойнаған актерлік құрамда ол жексенбі күнгі кешкі эфирде Миньонды әнледі. Стивенс Нельсон Эддимен бірге «Шоколадты солдат» (1941) сияқты бірнеше Голливуд фильмдерінде де ойнады. Ол Бинг Кросбимен бірге «Going My Way» (1944) фильмінде опера әншісі рөлінде ойнады, онда ол контральто ретінде танымал болды; ол Бизенің «Кармен» операсынан «Хабанераны», Роберт Митчелл Бойз Хорымен «Going My Way» және Бинг Кросби мен хормен Шуберттің «Аве Мариясын» орындады. Стивенс кинодағы актерлік өнерді және жалпы Голливуд атмосферасын ұнатпағандықтан, операға толығымен қайта оралды. Оның басқа опералық рөлдері: Вагнердің «Нибелунгтің сақинасы» операсындағы Фрика, Мусоргскийдің «Хованщина» операсындағы Марфа, «Хоффманның аңыздары» операсындағы Джульетта және «Жатық бұлбұл» операсындағы Принц Орловский. Стивенстің Фриц Райнер жетекшілік еткен және Ян Пирс, Роберт Меррилл мен Личия Альбанезе қатысқан «Кармен» операсының толық жазбасы RCA Victor үшін жасалған бестселлер болып табылады және 1951 жылғы алғашқы шығарылымынан бері қолжетімді. Ол сондай-ақ Париж, Лондон және Лондон Палладиомында өнер көрсетті. Стивенс 1961 жылы Метрополитен операсында «Кармен» рөлімен сахнадан қашты. Стивенс бірнеше онжылдық бойы жыл сайын АҚШ-та гастрольдік концерттер берді. 1962 жылы ол «Оз еліне саяхат» фильмі үшін Глинданың дауысын жазды, бірақ өндіріс ақшадан қырылып, төрт жылдан астам уақытқа тоқтап қалды. Filmation студиясы көптеген телесериалдарынан пайда тапқаннан кейін ғана жоба аяқталды (авторлық құқығы 1971 жылы тіркелді, 1972 жылы Ұлыбританияда және 1974 жылы АҚШ-та жарық көрді). Опера сахнасынан зейнетке шыққаннан кейін Стивенс 1966 жылға дейін Метрополитен операсының ұлттық компаниясының бас менеджері болып қызмет етті, кейіннен Метте жас әншілерге жаттықтырушы болды. Стивенс кейде теледидарда, соның ішінде NBC-нің «Марта Рей шоуында» қонақ ретінде пайда болды. 1963 жылы Стивенс пен Майкл Мануэль Метрополитен операсының ұлттық компаниясының (MONC) директорлары болып тағайындалды, бұл компания американдық және канадтық әртістердің мансаптық дамуының алғашқы кезеңдерінде өнер көрсетуге мүмкіндік берді. Сэр Рудольф Бингтің қатысуымен. Ол компания тараған 1968 жылға дейін директор болып қалды, сол кезде ол MONC-дегі бірнеше танымал әншілерге, соның ішінде сопранолар Кларис Карсон, Маралин Ниска, Мэри Бет Пейл, Франческа Роберто және Мэрилин Цшау; меццо-сопранолар Джой Дэвидсон, Сильвия Фридрих, Дороти Кребил және Гугетт Турранжо; тенорлар Энрико Ди Джузеппе, Крис Лакона, Николас ди Вирджилио және Гарри Теярд; баритондар Рон Ботчер, Джон Фиорито, Томас Джемерсон, Джулиан Патрик және Верн Шинолл; бас баритондар Андрей Добрианский, Рональд Хадл және Арнольд Вокета; бас Пол Плишкаға кеңес берді. 1964 жылы құрылған бұл сыйлық «әр жыл сайын музыка әлеміне елеулі үлес қосқан және біздің таланттарымыздың тиімді өркендеуіне жағдай жасаған адамды құрметтеуді» мақсат етті. 1990 жылы ол Кеннеди орталығының құрметті иегері атанды.
Stevens was engaged as a member of the Vienna State Opera ensemble at the Teatro Colón in 1938 (as Octavian in Der Rosenkavalier) and was invited to the Glyndebourne Festival in 1939 where she was heard as Dorabella and Cherubino. In 1938 she made her début with the Metropolitan Opera on tour in Philadelphia as Octavian opposite Lotte Lehmann as the Marschallin. Three weeks later at the Metropolitan Opera in New York City, she sang Mignon in a Saturday matinee broadcast in a cast that included Richard Crooks as Wilhelm Meister and Ezio Pinza as Lothario. Stevens appeared in a few Hollywood films, including The Chocolate Soldier (1941) with Nelson Eddy. She played an opera singer in Going My Way (1944) with Bing Crosby, wherein she is credited as a contralto; she is featured performing the "Habanera " from Bizet's opera Carmen, "Going My Way" with the Robert Mitchell Boys Choir, and the Schubert "Ave Maria" with Bing Crosby and the choir. Disliking acting in films and the Hollywood scene in general, Stevens returned exclusively to opera. Her other operatic roles included Fricka in Wagner's The Ring of the Nibelung, Marfa in Mussorgsky's Khovanshchina, Giulietta in The Tales of Hoffmann, and Prince Orlovsky in Die Fledermaus. Stevens' acclaimed RCA Victor recording of the complete opera Carmen, conducted by Fritz Reiner and co starring Jan Peerce, Robert Merrill and Licia Albanese remains a best seller and has been continuously available since its original 1951 release. She also appeared in Paris, London, and the London Palladium. Stevens' farewell performance at the Metropolitan Opera was as Carmen in 1961. Stevens toured the U. S. annually for several decades singing recitals. In 1962, she recorded the voice of Glinda for Journey Back to Oz, but the production ran out of money and was halted for more than four years. It was only after the Filmation studio had made profits on their numerous television series that the project was completed (which was copyrighted 1971, released in 1972 in the United Kingdom and in 1974 in the United States). After her retirement from the operatic stage, Stevens served as General Manager of the Metropolitan Opera National Company until 1966 and later coached the new generation of singers at the Met. Stevens made occasional television appearances, including a guest starring role on NBC's The Martha Raye Show. In 1963, Stevens and Michael Manuel were appointed co directors of the Metropolitan Opera National Company (MONC), a second touring company of the Metropolitan Opera that featured American and Canadian artists in their early stages of career development, by Sir Rudolf Bing. She remained director until the company dissolved in 1968, during which time she mentored several prominent singers with the MONC, including sopranos Clarice Carson, Maralin Niska, Mary Beth Peil, Francesca Roberto, and Marilyn Zschau; mezzo sopranos Joy Davidson, Sylvia Friederich, Dorothy Krebill, and Huguette Tourangeau; tenors Enrico Di Giuseppe, Chris Lachona, Nicholas di Virgilio, and Harry Theyard; baritones Ron Bottcher, John Fiorito, Thomas Jamerson, Julian Patrick, and Vern Shinall; bass baritones Andrij Dobriansky, Ronald Hedlund, and Arnold Voketaitis; and bass Paul Plishka. Established in 1964, this award sought "to bring a declaration of appreciation to an individual each year that has made a significant contribution to the world of music and helped to create a climate in which our talents may find valid expression". She was a Kennedy Center Honoree in 1990.
Мұра
Ол Адельфи колледжінде Рисе Стивенс стипендиясын құрды. Глюк: Орфео мен Эвридика (негізгі бөлімдер); Лиза Дела Каса және Роберта Питерс қатысқан, Рим опера театрының оркестрі мен хоры, Пьер Монте, дирижер. RCA Victor (1957) Сен-Санс: Самсон мен Далила (негізгі бөлімдер); Марио Дель Монако және Эцио Флагелло қатысқан, Метрополитен операсының оркестрі, Фаусто Клева, дирижер. RCA Victor (1959)
She established the Risë Stevens scholarship at Adelphi College. Gluck: Orfeo and Euridice (highlights); with Lisa Della Casa and Roberta Peters, Rome Opera House Orchestra and Chorus, Pierre Monteux, conductor. RCA Victor (1957)
Saint Saens: Samson and Delilah (highlights); with Mario Del Monaco and Ezio Flagello, Metropolitan Opera Orchestra, Fausto Cleva, conductor. RCA Victor (1959)