Кіріспе
Американдық дизайнер (1894–1977)
Отто Август Кулер (31 шілде 1894 – 5 тамыз 1977) – американдық дизайнер, американдық теміржолдарының ең белгілі өнеркәсіптік дизайнерлерінің бірі. Trains журналының мәліметінше, ол Крет, Дрейфус және Лоуи жасаған локомотивтер мен теміржол вагондарының жалпы санынан да көп локомотивтер мен теміржол вагондарын жаңаша безендірген. Оның американдық теміржолдарды жаңғыртуға қатысты кең ауқымды идеялары бүкіл әлемдегі теміржол жүйесіне бүгінге дейін әсер етеді. Одан бөлек, ол өнеркәсіптік эстетика және жалпы Америка батысының суретшісі ретінде де танымал болды. Кулер (айтылуы "Cooler" деп атайды) 1928 жылы АҚШ азаматы атанды. Оған сегіз жыл бұрын бельгиялық дәрігердің қызы Симон Гиллоға үйленген. Олардың бір қызы Винона (үйленгеннен кейінгі тегі: Забриски) және бір ұлы Ренельдо болды, ол табиғат тарихы мұражайының суретшісі ретінде белгілі.
Ерте өмір
Кулер Германияның Эссен қаласына жақын Ремшайд қаласында, еңбек құралдарын – ескірген ұсталықтардың отын жағуға арналған қорытқыштарын құюмен айналысатын отбасыда дүниеге келді. Ол электротехниканы оқымаққа бекініпті, бірақ Бельгиямен ерте мектеп алмасудан оралғанда, айқын сурет салу қабілетін көрсетті. 19 жасында оған бу локомобильдерінің каталогын суреттеп шығару жұмысы тапсырылды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде неміс армиясында қызмет етті, автокөлік апатына ұшырағандықтан қызметтен шеттетілді, бірақ Бельгияда орманды кесуге арналған теміржол әскеріне командир болып қайта шақырылды, сол жерде ол болашақ әйелімен танысты.
Алғашқы жұмыстар
Оның 1913 жылы "Кете & Зон" фирмасына "Мерседес" шассиі үшін жіберген автомобиль дизайны алтын медаль жеңіп алды. "N. A. G. Берлин" компаниясында стилист болып жұмыс істеген ол Уильям Вауэрдің "Туннель" үнсіз фильміне декорациялар жасады. Кейін "Der Motor" журналының бас редакторының орынбасары болды, сосын "Snutsel Père & Fils" (Брюссель) және Еуропалық автомобиль өндірушілер үшін автомобильдердің корпустарын жобалады. Пеннелл өнерінің ықпалымен ол Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін граверлік өнерді үйреніп, Дюссельдорф Өнер академиясына қабылданды. 1923 жылы АҚШ-қа эмиграциядан кейін Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында коммерциялық суретші болып жұмыс істеді. Оның туындылары өнеркәсіптік пейзаждар, болат зауыттары және локомотивтерді бейнелейді.
Брилл компаниясы
1928 жылы Кулер Манхэттенде студия ашып, БАҚ арқылы ескірген темір жолдардың ағымдық стилін насихаттады, мақсаты жолаушыларды көбірек қызықтыру болған. Бірақ 1929 жылғы Уолл-стрит құлауы осы жобаны тоқтатты. Үш жыл өткен соң, ол J. G. Brill and Company компаниясында Юнион Пасифик Темір жолы үшін M 10000 стримлайнеріне конкурсқа қатысты, алайда жеңіс Пуллманға бұйырды. Брилл үшін ол Чикаго қаласы үшін PCC троллейбусының прототипін, содан кейін Gulf, Mobile and Northern Railroad үшін "Rebel" электрлік локомотивтерін жасады. American Car & Foundry бас компаниясы 1930 жылдар бойы Кулердің көмегімен мотороллерлердің ассортиментін кеңейтті, нәтижесінде 1940 жылы Нью-Йорк, Сусквехана және Батыс темір жолы үшін, ал 1946 жылы Бостонның Метрополитен Транзит басқармасы үшін екі басты темір жол машиналарын жасады.
Американдық локомотив
1931 жылы American Locomotive Company (ALCO) Кухлерді өзінің жарнама бөліміне жұмысқа алды және келесі жылы оны дизайн консультанты ретінде тағайындады. Оның алғашқы тапсырмасы ALCO-ның HH600 дизельді локомотивінің сыртқы безендіруін қайта жасау болды, бұл стиль барлық келесі модельдерде сақталды. Ал келесі жұмыс Кухлерге әлемдік атақ әкелді. Милуоки темір жолы Чикаго мен Миннеаполис арасындағы бәсекелестік маршрут үшін жоғары жылдамдықты пойыз қалаған. Вагонды компанияның шеберханаларында жасады, ал A класындағы төрт локомотивті ALCO құрастырды. Кухлер олардың «қалпына келтірілген ванна» тәрізді пішінін мұқият таңдалған түстік схемамен әшекейледі. 1935 жылға қарай бұл «Хиавата» пойыздары әлемдегі ең жылдам жолаушылар тасымалына айналды. Ол вагонның ішкі интерьерін де жобалады, соның ішінде асханадағы жадырағыштар мен маталарды да. Оның келесі буынның қанатты «Beaver Tail» бақылау вагоны сенсация тудырды, сондай-ақ Кухлердің жобалаған екінші буын Milwaukee Road F7 4-6-4 жолаушылар локомотивтері де танымал болды. Ол сонымен қатар әлемге әйгілі ALCO PA дизельді локомотивтерінің алдағысы – ALCO DL 109-ды, сондай-ақ 1941 жылы «The Tennessean» үшін Southern Railway (АҚШ) PS-4 кластың 1380 нөмірінің ағымдағы сыртқы түрін жасады, осылайша оны Southern темір жолының жалғыз ағымдағы локомотивіне айналдырды.
Балтимор және Огайо штаттары
B&O журналының арт-директоры ретінде Кулер көк және сұр түстер схемасын және B&O-ның жаңартылған гербін әзірлеуге зор үлес қосты. B&O Вашингтон-Нью-Йорк бағытын жаңғыртуға кіріскенде, Кулер өз "пуля тәрізді мұрын" дизайнын "Кулер түрі" деп аталған бу локомотивінде жүзеге асыра алды. "Кулер түрі" локомотиві танымал "Royal Blue" пойзын тартты (кейін Реймонд Лоуи Нью-Йорк әлемдік көрмесі үшін S 1 гигант локомотивінде де осындай мұрынды қолданды). B&O бағыты Джерси-Ситиде аяқталғандықтан, жолаушылар Кулер стилінде жасалған және мұзды кондиционермен жабдықталған White Motor Co. автобустарымен Манхэттенге жеткізілді. Кулердің үш адамнан тұратын кеңсесі (көмекшілер Джеймс Хендерсон Барр және Генри А. Нау) ALCO клиенттерінің бу локомотивтерін жаңғыртуды жалғастырды, бірақ 1937 жылы Болдуин локомотивтер зауытында салынған New Haven I 5 Class 4-6-4 локомотивтерінен басқа. Lehigh Valley Railroad үшін ол локомотивті және Джон Уилкс вагондары мен оған байланысты пойыздарды жаңғыртты – бұл, әрине, ең қызықты Кулер локомотиві. Темір жолдардың архитектуралық бөлімдеріне консультант ретінде Кулер тоғыз стансаны, соның ішінде Чикаго, Рок-Айленд және Тынық мұхиты темір жолының Де-Мойн (Айова) және Милуоки жолының Милуоки (Висконсин) стансаларын жаңғыртуға көмектесті.
Американдық автокөлік және құю фабрикасы
Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуы жолаушылардың жайлылығын жақсартуға қатысты жұмыстарды тоқтатты. Кулер ALCO компаниясының DL 109 дизель локомотивін жасады, ал Соғыс өндірісі жөніндегі кеңес Нью-Хейвен темір жолына тағы 60 локомотив тапсырыс беруге рұқсат берді. Теміржол дизайнындағы шектеулер және Кулердің немісше акценті оған кедергі келтірді – оның Оңтүстік темір жолы үшін жасаған бу локомотивінің соңғы стилизациялық жұмысы үшін ақы алмай қалғанының нақты белгісі болды, ол өзінің ең жақсы дизайны деп санайтын. Соңында Кулер жеке жұмыстан бас тартып, 1944 жылы American Car & Foundry (ACF) компаниясына жұмысқа орналасты, онда ол екі қабатты вагондар, тұрғындарға арналған терезелері бар метро вагондары және тағы да басқаларын жасады. Оның көптеген патенттері ACF-те жұмыс істеген кезінде тіркелді. 1947 жылы ACF компаниясындағы көптеген реорганизациялардың бірі аясында оған жұмыстан босату туралы хабарлама берілді.
Шаруашылық және сурет салу
Кулерлер Нью-Йорк штатының Блаувельт қаласына жақын жердегі төбедегі үйін студиясымен бірге сатып, Колорадо штатының Бейли қаласына жақын жердегі Дир-Крикке қарай 460 акрлық ранчо (KZ Ranch) сатып алды. Мал өсіру және Батысты суретке салу Кулердің басты мақсаты болды, оның нәтижелерін көптеген американдық мұражайларда көруге болады. Кулер кен орындары, фабрикалар және теміржолдар сияқты өнеркәсіптік көріністердің сұлулығын танып, оларды егжей-тегжейлі және дәлдікпен суретке түсірді. Кулерлердің шаруашылық үйі өртеніп, олардың күшімен қайта салынды. 75 жасында ол шаруашылықты сатып, 1969 жылы Симоннемен бірге Санта-Феге, Нью-Мексикоға сурет салуын жалғастыру үшін көшті. Сегіз жылдан кейін олар Денверге, Колорадоға қайта оралды, онда Кулер 83 жасында қайтыс болды. Қазіргі уақытта оның кейбір туындыларын Колорадо штатының Голден қаласындағы Теміржол мұражайында көруге болады. Оның басқа суреттері Нью-Мексиконың өнер мұражайында, Бруклин мұражайында, Сент-Луис штатындағы Миссури университетінде, Генри Форд мұражайында, Вестморленд американдық өнер мұражайында, Денвердегі Денвер қалалық кітапханасында, Сан-Францисконың Көркем өнер мұражайларында және Германияның Ремшайд қаласындағы Рентген мұражайында сақталады. Денвер қалалық кітапханасының коллекциясында оның әйелі сыйлаған, Колорадодағы кен және теміржол көріністерін бейнелейтін 12 майлы картина бар.