Уильямстаун футбол клубының тарихы

Кіріспе

Уильямстаун футбол клубы, «Сиглс» деген лақап атымен танымал, Мельбурн қаласындағы австралиялық футбол клубы. Қазіргі таңда клуб ерлердің Виктория футбол лигасы мен VFL әйелдер лигасының жарыстарында бақ сынап жатыр.

Тарих

Уильямстаун футбол клубы 1864 жылы құрылған, бұл оны Австралиядағы ең көне футбол клубтарының біріне айналдырды. Клуб бастапқыда кіші клуб деп есептелді, ал 1884 жылы аға мәртебеге ие болды. 1884 жылдан бастап клуб Виктория футбол қауымдастығында (VFA) өнер көрсетті. Уильямстаунның бастапқы түстері қара және сары болды. VFA-ға қосылғанда, Уильямстаун футбол клубы матчтарын Уильямстаун крикет алаңында өткізуге тырысты, бірақ Уильямстаун крикет клубымен туындаған дауға байланысты рұқсат алмады. Оның орнына, клуб үй алаңы ретінде қоршалмаған Гарденс Резервін пайдаланды. 1886 жылы крикет алаңында ойнағысы келген ойыншылар бәсекелес аға клуб – Оңтүстік Уильямстаун футбол клубын құрды, ол екі маусым бойы VFA-да өнер көрсетті. 1888 жылы дау шешіліп, екі футбол клубы біріктірілді. Крикет клубымен ұйымдық байланыс арқылы Уильямстаун крикет алаңы футбол клубының тұрақты үй алаңы ретінде бекітілді. Уильямстаун мен Оңтүстік Уильямстаун клубтары алаңнан тыс бәсекелестер болды, бірақ ешқашан бір-біріне қарсы матч өткізбеді. Уильямстаун қаласы 1837 жылы король Уильям IV-тің құрметіне аталды және 19 ғасырдағы Мельбурнда оны жиі «ауыл» немесе «балықшылар ауылы» деп атады. Сондықтан клуб алғашқы жылдары «Ауылдықтар» деген лақап атымен танымал болды. 1930 жылдардың соңында Ларри Флойд пен Билл Дули заманауи лақап атты қабылдауға шешім қабылдады, соның нәтижесінде клуб ресми түрде «Шағалалар» деп аталды. Тарихы бойы клуб сонымен қатар «Town» деген қысқартылған атымен де белгілі болды. Уильямстаун алғашқы VFA чемпиондығын 1907 жылы, екіншісін 1921 жылы жеңіп алды. 1922 мен 1924 жылдар аралығында үш сәтсіз финалдық ойыннан кейін, клуб келесі он төрт маусымда әлсіз болды, 255 матчтың 77-сін ғана жеңіп, 1930 жылы Оуклиге қарсы өткен жалғыз финалда жеңіліске ұшырады. Ұлы депрессия кезіндегі аудандық жұмыссыздық мәселелеріне байланысты клубтың қаржысы үнемі жетіспеді, бірақ бірнеше ойыншылар Рекордер кубоктары мен VFA медальдарын жеңіп алды. Секретар Ларри Флойд, президент Билл Дули және қазынашы Джим Макконвилл сияқты лауазымды тұлғалардың тиімді басқаруының және бұрынғы Солтүстік Мельбурн бапкері Уолли Картерді жалдауының нәтижесінде, ол командаға VFL деңгейіндегі кәсібилікті әкелді, 1950 жылдардың ортасы мен соңы клуб тарихындағы ең күшті кезеңге айналды. Картердің басшылығымен клуб 1954, 1955 және 1956 жылдары үш рет қатарынан чемпион атанды, 1957 жылы үйде және сыртта жеңіліссіз болды, екі жартылай финалда жеңіліп, үшінші орын алды. 1958 жылы Картерді клубтың аңызы Джерри Каллахан алмастырды, ол 1959 жылға дейін капитан-бапкер ретінде қызмет етті, ал 1958 және 1959 жылдары тағы да чемпиондық атақтар жеңіліп, клубқа алты жылдың ішінде бес жеңіс сыйлады. Уильямстаунның көрсеткіштері 1960 және 1970 жылдары төмендеді, ал 1967 жылы 1-дивизионда соңғы орынды иеленді, нәтижесінде 2-дивизионға түсті. 1969 жылы команданың бас бапкері Макс Пэпли 1-дивизионға оралу үшін 2-дивизион чемпионы атанды. 1975 жылы клуб қайтадан төмендеді, 1976 жылы Мал Алленнің басшылығымен 2-дивизионның чемпиондығын жеңіп алды, бірақ 1977 жылдан кейін қайтадан төмендеді және бірнеше жыл бойы 2-дивизионда қалды. Төменгі дивизионда ойнағанына қарамастан, клуб VFA-да ең жақсы қолдау тапқан және өмір сүруге қабілетті клубтардың бірі болды. 1982 жылы дивизиондық құрылым өзгертіліп, бірінші дивизионды негізінен алаңнан тыс көрсеткіштері бойынша таңдаған кезде, Уильямстаун алдыңғы жылы он команданың жетіншісін аяқтағанына қарамастан, 1-дивизионға оралды. Терри Уилер 1984 жылы бас бапкер болып тағайындалды, ол және президент Тони Ханнебери 1980 жылдардың соңында Уильямстаунды ең күшті клубтардың біріне айналдыру үшін Бари Раунд пен Тони Пасторды қоса алғанда, күшті ойыншылар тобын жинауда маңызды рөл атқарды. Клуб 1985 және 1990 жылдар аралығында бес рет финалға шықты: 1985 жылғы шешімді Сандрингхэмге бір голмен жоғалтты, 1986 жылы Уилер басшылығымен Кобургке қарсы чемпиондық жеңіске жетті, 1988 және 1989 жылдары Кобургке қарсы өткен финалдарда қатарынан жеңіліске ұшырады, содан кейін 1990 жылы бас бапкер Барри Раундтың басшылығымен Спрингвэлді жеңіп, чемпион атанды. Осы финалдағы табысқа қарамастан, клубтың алты жылдың ішіндегі ең жақсы көрсеткіші 1989 жылы екінші орын болды. 1990 жылдардың ортасында Уильямстаун құлдырады, ал 1995 жылы клуб бірінші немесе екінші командалардың ешқайсысымен жеңіске жете алмады. 1995 жылғы маусымның соңында клубтың өмір сүруіне қауіп төнді, себебі Виктория штатының футбол лигасы VFA-ны (сол кезде VFL деп аталған) TAC Cup-пен біріктіруді көздеді және Батыс қалалық командасынан тек біреуі Батыс Джеттерімен бірігуі керек болды. Осылайша, ол Уильямстаунды Веррибимен біріктіруге бұйырды. Клубтар келісімге келе алмағаннан кейін, VSFL қалған лицензияны және Джеттермен байланысты Уильямстаунға беруге шешім қабылдады, нәтижесінде Верриби VFL-ден уақытша шеттетілді. (Верриби бір айдан кейін сот шараларын қабылдау туралы мәлімдеме жасағаннан кейін лицензиясын қайта алды). 2001 жылы Уильямстаун Австралия футбол лигасының Коллингвуд футбол клубымен серіктестікке кірісті, оған сәйкес Коллингвудтың резервтік ойыншыларына AFL матчтарына шақырылмаған кезде Уильямстаунның негізгі командасында ойнауға рұқсат берілді. Уильямстаун мен Коллингвуд 2001 жылдан 2007 жылға дейін серіктестікке ие болды, осы кезеңде клуб 2003 жылы бір чемпиондық жеңіске жетті. 2007 жылдан кейін Коллингвудпен серіктестік аяқталды және 2008 жылдан 2013 жылға дейін жаңа серіктестік құрылды. Уильямстаун мен Вестерн Булдогс 2013 жылғы маусымның соңында серіктестікті аяқтады, ал 2014 жылдан бері Уильямстаун VFL-де жеке команда ретінде өнер көрсетіп келеді, AFL-мен серіктестігі жоқ. 2010 жылдарда Вестерн Булдогспен серіктестік кезеңінде де, жеке команда ретінде де клуб үнемі бәсекеге қабілетті болды, ал 2006 мен 2019 жылдар аралығында бәсекеде бесінші орыннан төмен түспеді. Осы тұрақты үлкен жетістіктердің нәтижесінде 14 жылдың ішінде 13 жартылай финалға қатысып, үш финалға шықты, 2015 жылы чемпиондық жеңіске жетті, ал 2011 жылы жеңіліссіз Порт Мельбурнға және 2019 жылы Ричмонд резервіне қарсы екінші орын алды. Осы кезеңде Уильямстаун сонымен қатар Foxtel Cup жарысын екі рет жеңіп алды. 2018 жылғы маусымнан бері клуб VFL әйелдер лигасының аясында әйелдердің негізгі командасын ұстап тұр.

The Williamstown Football Club was formed in 1864, making it one of the oldest football clubs in Australia. The club was initially considered a junior club, before being granted senior status in 1884. Starting in 1884, the club competed in the Victorian Football Association. Williamstown's original colours were black and yellow. When it joined the VFA, the Williamstown Football Club sought to play its matches at the Williamstown Cricket Ground, but was not granted permission owing to a dispute with the Williamstown Cricket Club, and instead used the unfenced Gardens Reserve as its home ground. In 1886, players wishing to play on the cricket ground ultimately established a rival senior club, the South Williamstown Football Club, which also contested the VFA for two seasons. In 1888, the dispute was settled and two football clubs amalgamated; and, through an organisational affiliation with the cricket club the Williamstown Cricket Ground was established as the football club's permanent home ground. The Williamstown and South Williamstown clubs were off field rivals, but they never played a match against each other. The suburb of Williamstown was named after King William IV in 1837 and was often referred to as "the village" or "the fishing village" in nineteenth century Melbourne; the club was thus known by the nickname "the Villagers" in its early years. In the late 1930s, Larry Floyd and Bill Dooley decided to adopt a more modern nickname, and the club became formally known as "the Seagulls". Throughout its history, the club has also been colloquially known by the abbreviated name '‘Town. Williamstown won its first VFA premiership in 1907, and its second in 1921. Following three unsuccessful finals appearances between 1922 and 1924, the club was weak for the next fourteen seasons, winning just 77 of 255 matches and playing just one final – losing to Oakleigh in 1930. Owing to severe local employment problems during the Great Depression, the club was consistently short of money, despite a number of notable individual successes with several players winning Recorder Cups and VFA Medals. As a result of skilful management by such officials as secretary Larry Floyd, president Bill Dooley and treasurer Jim McConville, and, with the recruitment of former North Melbourne coach Wally Carter, who brought a VFL level of professionalism to the team, the mid to late 1950s became the strongest era in the club's history. Under Carter, the club won three consecutive premierships in 1954, 1955 and 1956, and was unbeaten in the 1957 home and away season before losing two semi finals and finishing third. Carter was replaced as coach in 1958 by club legend Gerry Callahan, who served as captain coach until 1959, and premierships followed in 1958 and 1959, to give the club five flags in six years. Williamstown's form slumped in the 1960s and 1970s, and it finished last in Division 1 in 1967, resulting in relegation to Division 2. It won the Division 2 premiership in 1969 under captain coach Max Papley to return to Division 1. The club was relegated again in 1975, won the Division 2 premiership in 1976 under the coaching of Mal Allen, but was relegated again after 1977 and remained in Division 2 for a few years thereafter. Despite playing in the lower division, the club remained one of the best supported and most viable clubs in the VFA; and in 1982, when the divisional structure was modified such that the top division was selected primarily on off field merits, Williamstown returned to Division 1 despite having finished only seventh out of ten teams the previous year. Terry Wheeler was appointed captain coach in 1984, and he and president Tony Hannebery were critical in gathering a strong group of players, including Barry Round and Tony Pastore, to make Williamstown one of the strongest clubs in the late 1980s. The club reached five grand finals between 1985 and 1990: it lost the 1985 decider by one goal to Sandringham, won the 1986 premiership against Coburg under Wheeler, lost consecutive Grand Finals against Coburg in 1988 and 1989, then defeated Springvale to win the 1990 premiership under captain coach Barry Round. Despite this finals success, the club's best home and away finish in those six years was second, achieved only in 1989. During the middle 1990s Williamstown slipped, and at its nadir in 1995, the club failed to win a game in either the firsts or seconds. At the end of the 1995 season, the club's survival was threatened when the Victorian State Football League sought to align the VFA (which at that time renamed the VFL) with the TAC Cup, and needed only one western suburban team to align with the Western Jets; as such, it ordered Williamstown to merge with Werribee. After the clubs could not agree to terms, the VSFL decided to grant the remaining licence and the affiliation with the Jets to Williamstown, resulting in Werribee's temporary expulsion from the VFL. (Werribee regained its licence a month later after threatening legal action). In 2001, Williamstown entered into an affiliation with the Australian Football League's Collingwood Football Club, under which Collingwood's reserves players were permitted to play in Williamstown's senior team when they were not selected in AFL matches. Williamstown and Collingwood were affiliated from 2001 until 2007, during which time the club won one premiership, in 2003. The partnership with Collingwood ended after 2007, and a new affiliation was established with the , which lasted from 2008 until 2013. Williamstown and the Western Bulldogs ended their affiliation after the 2013 season, and since 2014, Williamstown has competed as a stand alone senior club in the VFL, with no AFL affiliation. The club was perennially competitive under both its affiliation with the Western Bulldogs and as a stand alone team during the 2010s, and between 2006 and 2019 did not finished lower than fifth in the competition. These sustained strong performances yielded thirteen preliminary final appearances in fourteen years and three Grand Final appearances, for a premiership victory in 2015 and finishing second behind an unbeaten Port Melbourne in 2011 and behind the Richmond reserves in 2019. During this time, Williamstown also won the Foxtel Cup competition twice. Since the 2018 season, the club has fielded a senior women's team in the VFL Women's competition.

Клуб әндері

Клубтың әні "Stand and Deliver".

Құсқыр

Уильямстаун футбол клубының жейдесі патша көк түсті фонға және диагональды сары лентаға ие.