Джон Романо: Америкалық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Джон Энтони Романо (John Anthony Romano, 23 тамыз 1934 - 24 ақпан 2019) – американдық бейсболшы (1934–2019). Ол үлкен бейсбол лигасынде Чикаго Уайт Сокс (1958–1959, 1965–1966), Кливленд Индианс (1960–1964) және Сент-Луис Кардиналс (1967) командаларында қақпашы ретінде ойнады. Оң қолмен лақтырып, соққы берді.

Ерте өмір

Романо Нью-Джерси штатының Хобокен қаласында туып өскен. Ол Демарест орта мектебін (қазіргі Хобокен орта мектебі) бітірген, соңғы курста .681 көрсеткішпен ойнап, ағасының қолында болған рекордты жаңартқан.

Кәсіби бейсбол мансабы

Романоны Чикагоның «Ақ сокс» клубы 1954 жылы аматорлық еркін агент ретінде шартқа алды. 1955 жылы «Ватерлоо Уайт Хоукс» командасы сапында ойнаған Романо қатарынан тоғыз ойында 9 хоум-ран соқты. Ол .321 орташа ұпаймен 38 хоум-ран соқты және Иллинойс-Индиана-Айова лигасында 108 ұпаймен және 124 ұпаймен көзге түсті. 1955 жылы ол соққан 38 хоум-ран лига рекордын орнатты. 1956 жылы Романо Америка Ассоциациясының «Индианаполис Индианс» командасында ойнады. «Индианс» командасының бас жаттықтырушысы бұрынғы жоғары лиганың All-Star қақпашысы Уолкер Купер болды, ол Романоға жеке сабақтар берді және оның қақпашылық дағдыларын жақсартуға көмектесті. 1959 жылғы Әлем сериясында ол бір рет резервтік ойыншы ретінде алаңға шықты, бірақ «Ақ сокс» командасы алты ойындық серияда «Лос-Анджелес Доджерс» командасына есе жіберді. 1959 жылдың 6 желтоқсанында Романо «Кливленд Индианс» командасына ауыстырылды және «Индианс» командасының негізгі қақпашысы ретінде Расс Никсонның орнын басты. 1960 жылы ол 16 хоум-ран соқты, 52 ұпай жинады және .272 орташа ұпай көрсетті. Маусымды .299 орташа ұпаймен аяқтады, бұл көрсеткіш лигада сегізінші орында тұрды, сонымен қатар 21 хоум-ран соқты және 80 ұпай жинады. Романо 1962 жылы да жақсы ойын көрсетті, маусымның ортасына дейін 13 хоум-ран соқты және 1962 жылғы All-Star ойынына Америка лигасының резервтік қақпашысы ретінде шақырылды. Маусымды 25 хоум-ран және 81 ұпаймен аяқтады. Ол тым ерте алаңға оралуға тырысты, бірақ жарақаты толыққанды жазылмай, оның соққылау қабілетіне кері әсер етті. Романо сол жылы 40 ойынға қатыса алмады, ал оның соққылау орташа көрсеткіші .216-ға дейін төмендеді. 1964 жылы ол қақпашы Джо Аскуэмен бірге ойынды бөлісіп, .241 орташа ұпаймен және 19 хоум-ран соқты. Романо 1965 жылы «Уайт Сокс» командасымен өнімді маусым өткізді, ол 18 хоум-ран соқты және Comiskey Park стадионындағы кең алаңда .355 базаға шығу көрсеткішін көрсетті. 1966 жылы ол бұл көрсеткішін 15 хоум-ран және .344 базаға шығу көрсеткішімен жалғастырды, сонымен қатар «Уайт Сокс» питчинг құрамын лигадағы ең аз ұпай жіберген команда ретінде жеңіске жеткізді. 1966 жылдың 14 желтоқсанында «Ақ сокс» Романоны және Лиланд Уайтты Дон Деннис пен Уолт Уильямсқа «Сент-Луис Кардиналс» командасына саудалады. 1967 жылы ол Тим Маккарвердің резервтік қақпашысы ретінде соңғы маусымын өткізді.

Romano was signed by the Chicago White Sox as an amateur free agent in 1954. In , while playing for the Waterloo White Hawks, Romano hit 9 home runs in nine consecutive games. He accumulated 38 home runs with a .321 batting average and led the Illinois–Indiana–Iowa League with 108 runs scored and 124 runs batted in. His 38 home runs in 1955 set a league record. In , Romano played for the Indianapolis Indians of the American Association. The Indians' manager was former major league All Star catcher Walker Cooper, who tutored Romano and helped to greatly improve his catching skills. He made one plate appearance as a pinch hitter in the 1959 World Series as the White Sox were defeated by the Los Angeles Dodgers in a six game series. Romano was traded to the Cleveland Indians on December 6, 1959, and replaced Russ Nixon as the Indians' starting catcher. In 1960, he produced 16 home runs and 52 runs batted in along with a .272 batting average. He ended the season with a career high .299 batting average, eighth highest in the league, along with 21 home runs and 80 runs batted in. Romano had another good year in 1962, hitting 13 home runs by mid season, and was selected as a reserve catcher for the American League in the 1962 All Star Games. He ended the season with career highs of 25 home runs and 81 runs batted in. He tried to return to play too soon, and the injury never healed correctly and affected his batting. Romano missed 40 games that year and his batting average would drop to .216. In 1964, he platooned alongside catcher Joe Azcue, hitting .241 with 19 home runs. Romano had a productive season in 1965 with the White Sox, hitting 18 home runs with a respectable .355 on base percentage in cavernous Comiskey Park. Romano followed this performance with 15 home runs and a .344 on base percentage in 1966 as he guided the White Sox pitching staff to lead the league in earned run average and in shutouts. On December 14, 1966, the White Sox traded Romano along with Leland White to the St. Louis Cardinals for Don Dennis and Walt Williams. He played one final season as a backup catcher for Tim McCarver in 1967.

Мансап статистикасы

Он жылдық үлкен лигадағы мансабында Романо 905 ойынға қатысып, 2767 соққыда 706 соққы жинады, карьералық орташа ұру көрсеткіші .255 болды, сонымен қатар 129 хоум-ран, 417 ұру және .354 базаға шығу көрсеткішіне ие болды.