Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Доктор Фауст – 1967 жылы Ричард Бертон мен Невилл Когилл режиссерлік еткен Кристофер Марлоудың 1588 жылғы «Доктор Фаусттың трагикалық тарихы» пьесасының британдық қорқыныш фильміне түсірілген нұсқасы. Марлоу пьесасының алғашқы толық метражды фильмдік бейімделуі, және Бертонның Оксфорд университетіндегі тәлімгері Когиллдің де, Бертонның тағылымдық тәжірибесіндегі жалғыз фильм болды. Фильмде Бертон атау кейіпкері Фауст рөлінде ойнаса, Элизабет Тейлор Троялық Елена рөлінде эпизодтық қатысты. Бұл фильм 1966 жылы Оксфорд университетінің драмалық қоғамында Бертон мен Когилл бірлесіп сахнаға қойған қойылымның мәңгілік жазбасы болып табылады. Бертон он жылдан кейін Бродвейде «Экуус» спектаклінде Мартин Дайсарт рөлін орындамайынша сахнаға қайта оралмады.
Doctor Faustus is a 1967 British horror film adaptation of the 1588 Christopher Marlowe play The Tragical History of Doctor Faustus directed by Richard Burton and Nevill Coghill. The first theatrical film version of a Marlowe play, it was the only film directed by Burton or Coghill, Burton's Oxford University mentor. It starred Burton as the title character Faustus, with Elizabeth Taylor appearing in a silent role as Helen of Troy. The film is a permanent record of a stage production that Burton starred in and staged with Coghill at the Oxford University Dramatic Society in 1966. Burton would not appear on stage again until he took over the role of Martin Dysart in Equus on Broadway ten years later.
Сюжет
Виттенберг университетінің ғалымы Фауст докторлық дәрежесін алады, бірақ білім мен билікке деген тоқпасыз құштарлығы Фаустус тозақтан Мефистофельді шақыру үшін некромантиямен айналысуға итермелейді. Өзінің қанымен келісімге қол қойып, Фауст 24 жыл бойы Мефистофельдің құлы ретінде өмір сүру үшін жанын Луциферге саудалайды. Мефистофель Фаустусқа Шайтанның істерін ашады.
University of Wittenberg scholar Faustus earns his doctorate, but his insatiable craving for knowledge and power leads Faustus to try his hand at necromancy in an attempt to conjure Mephistopheles out of hell. Signing the pact in his own blood, Faustus bargains his soul to Lucifer in exchange for 24 living years with Mephistopheles as his slave. Mephistopheles proceeds to reveal to Faustus the works and doings of the Devil.
Қабылдау
Британ баспасөзінде сахналық қойылым туралы пікірлер "көңіл көтермейтін" болды, сыншылар "университет театрының ең жаман мысалы" деп бағалады, ал Бёртонның ойыны "шабытсыз, рөлін орындауға тікелей араласпаған" сияқты көрінді. Тейлор "көз тартарлық сұлу болғанмен, актерлік шеберлігіне ештеңе айта алмайсыз". "The New York Times" газетінде фильмге өте теріс пікір жазылды, Рената Адлер мәтінді бейімдеуін ("драмалық шығарма өте нашар қысқартылған"), Бёртонның орындауын ("латын тілінде айқайлау немесе Тейлордың құлағына сыбырлау оны ең бақытты ететіндей"), музыкасын ("қорқынышты электрондық Вагнерлік тақырыптар"), және Тейлордың рөлін ("осы соңғы рөлде [Александрдың сүйіктісі], ол қандай да бір себеппен күміспен жабылған, тәтті нан сияқты немесе "Голдфингерден" құнсызданған қашқынға ұқсайды") сынға алды, тек Тейбердің ойынына жоғары баға берді ("бір жақсы, өте ізгіленген орындау").
Reviews of the staged version in the British press were "less than enthusiastic", with critics commenting "a sad example of university drama at its worst", with an uninspired Burton "walking through the part". Taylor was "undeniably decorative, but there was nothing much to say about her acting ability". The movie received a terribly negative review in The New York Times, Renata Adler criticizing the adaptation of the text ("the play has been quite badly cut"), Burton's performance ("he seems happiest shouting in Latin, or in Ms. Taylor's ear"), the score ("some horrible electronic Wagnerian theme music"), and Taylor's role ("in this last role [Alexander's paramour], she is, for some reason, frosted all over with silver—like a pastry, or a devaluated refugee from Goldfinger"), reserving praise only for Teuber's performance ("one fine, very pious performance").