Кіріспе

Ливерпуль шотландтары, «Шотландтар» деп аталатын, Ұлыбритания армиясының бөлімшесі, Армия резервінің (бұрынғы Аумақтық армия) құрамындағы бөлім, 1900 жылы Корольдік (Ливерпуль полкі) жаяу әскер батальоны ретінде құрылған. 1920 жылдары Ливерпуль шотландтары Корольдік Камерон таушылдарымен байланыс орнатты және 1937 жылы өз ерекшелігін сақтап, полкке ресми түрде қосылды. 1940 жылдардың соңынан бастап Аумақтық армияның санын азайту ескеріліп, 1967 жылы батальон ротаға, ал 1999 жылы «А» (Корольдік) ротасының, Корольдік және Чешир полкінің взводына дейін қысқартылды. 2006 жылы компания Ланкастер герцогы полкінің 4-ші батальонына (Корольдік, Ланкашир және Шектаралық) қосылды. Бірінші дүниежүзілік соғыста кең ауқымда қызмет етті және Ливерпуль шотландтары 1914 жылдың қарашасында Батыс майданға келген алғашқы аумақтық батальондардың бірі болды. Соғыста 10 мыңнан астам шотланд сарбазының шамамен 1000-ы қаза тапты. Шотландтардың соғыс кезіндегі алғашқы маңызды шайқасы 1915 жылдың 16 маусымында Белльвардедегі бірінші шайқас ретінде белгілі болды, ол басқа одақтас күштердің басқа жердегі әрекеттері кезінде неміс резервтерін ұстап тұруға бағытталған. Бұл шайқас Ливерпуль шотландтарында Хуге шайқасы деп аталады. Хуге – Бельгиядағы Ипрден бірнеше шақырым шығысқа қарай орналасқан ауыл. Соғыстағы ең танымал сарбаз – капитан Ноэль Чавассе, ол Корольдік армия медициналық корпусынан екі Виктория кресімен марапатталды. Чавассенің медициналық ордерлісі сержант Альберт Байбут, Чавассенің негізгі бөлімшесі Корольдік армия медициналық корпусы (RAMC) болғандықтан, Ливерпуль шотландтары тарихындағы ең жоғары наградаланған сарбаз болып саналады. Байбут Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Чавассемен бірге атқарған ерлігі үшін «Ерекше қызметі үшін» медалімен және әскери медальмен марапатталды. Чавассе екі рет Виктория кресімен марапатталған үш адамның бірі және Ливерпуль шотландтарынан жалғыз иегері. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде екі батальонға дейін кеңейтілгенімен, Ливерпуль шотландтары толық батальон ретінде шетелде қызмет етпеді. Оның орнына басқа батальондарға және Армия коммандостарына контингенттер жіберілді. Коммандостармен бірге Ливерпуль шотландтары Еуропадағы операцияларда, соның ішінде Норвегия кампаниясында және Сен-Назер шабуылында белсенді қызмет етті.

1900 1914 жыл

Бұрын Ливерпульде шотландтар жасағын құруға әрекет жасалған болатын. 1850-ші жылдардың соңында Франциямен қарым-қатынастың шиеленісуі еріктілер қозғалысының пайда болуына түрткі болды. Үш "шотландтық" рота (бір "Жоғарғы таулы" және екі "Төменгі таулы") 19-шы (Ливерпуль шотландтық) Ланкашир еріктілер атқыштар корпусы ретінде құрылды, олардың көп бөлігі орта таптан шыққандар еді. Мүшелер арасында килт кию және тартанның түсіне қатысты даулар туындады, бұл 19-шы корпустың ыдырауына әкелді. 1861 жылға қарай 19-шы және 79-шы корпустардың құрамында Ливерпуль шотландтықтарының төрт ротасы болды. Екі корпустың да сақталуы мүмкін болмады: 19-шы Ливерпуль еріктілер атқыштар бригадасына қосылды, ал 79-шы 1863 жылы таратылды. 1900 жылдың 30 сәуірінде Король (Ливерпуль полкі) құрамында 8-ші (шотландтық) ерікті батальон құрылды, штаб-пәтері кейіннен Эдж Хиллдегі 22 Хайгейт көшесінде орналасты. Ливерпуль шотландтықтары ирланд және шотланд қауымдастықтарымен байланыс орнатуға ниет білдірген ағылшын жаяу әскер полктеріндегі төрт батальонның біріне айналды. Басқа батальондар – Лондон шотландтықтары, Ливерпуль ирландтықтары және Лондон ирландтық мылтықшылары. Батальонның формалық киіміне дәстүрлі таулық киімдер енгізілді, оларға Клан Форбс үлгісіндегі тартан және гленгарри бас киімі кірді. 2-ші ерікті батальонның бұрынғы майоры Кристофер Форбс Белл командир болып тағайындалды және 24 қазанда ресми түрде міндетін қабылдады. 1902 жылы Беллдің орнын Эндрю Лори Макфи басты. Басқа ерікті батальондар сияқты, Ливерпуль шотландтықтары да Екінші буер соғысы кезінде Оңтүстік Африкаға қызмет ету үшін жасақ ұйымдастырды. Лейтенант Джон Уотсон басқаратын 22 еріктінің тобы 1902 жылы жіберілді және 1-ші Гордон Хайлендерс полкінің 4-ші жедел әскер ротасына қосылды. Батальонның алғашқы қазасы лейтенант Дж. А. Бингемнің 1902 жылдың ақпанында Императорлық йомендер құрамында қызмет етіп жүргенде Клип өзенінде алған жарақатынан көз жұмуымен байланысты болды. Олардың міндеттері шектеулі болды, негізінен блокпосттарды басып алумен айналысты, өйткені соғыс аяқталуға жақын еді. Дегенмен, британдық армия батальонның үлесін «Оңтүстік Африка 1902» ұрыс наградасымен мойындады. Ливерпуль шотландтықтары 1904 жылы Ливерпуль қаласының орталығындағы Фрейзер көшесінде штаб-пәтері үшін арнайы салынған ғимаратты сатып алды. Ғимарат құрылысының бір бөлігі халықтан жиналған қаржымен (шамамен 4000 фунт стерлинг) субсидияланды, бірақ қалған шығындарды өтеу үшін Ст. Джордж залында өткізілген үш күндік «базардан» түскен қосымша қаражат қажет болды. 1914 жылға қарай 10-шы (Ливерпуль шотландтық) батальон Оңтүстік Ланкашир бригадасына, Батыс Ланкашир дивизиясына бағынышты болады.

1914-1915 жылдар

1914 жылдың тамызында соғыс жарияланғанда Ливерпуль шотландтары Ферт-оф-Форттың қорғанысының бір бөлігі ретінде, Оңтүстік Ланкашир бригадасының қалған бөлігімен бірге, подполковник Уильям Николлдың басшылығымен Шотландияға жөнелді. Ливерпульде шетелге ерікті түрде қызмет етуге мүмкіндігі жоқ адамдардан қосымша батальондар құрылды. Түпнұсқа батальоннан ажырату үшін 2/10-шы деп аталған екінші батальон қазан айында, ал үшінші батальон 1915 жылдың мамырында ұйымдастырылды. Олар жаңадан келгендерді даярлауға және шетелге қызметке жіберу үшін құрамдама беруге жауапты болды. Капитан (кейін подполковник) Адам Фэрри құрған және ұйымдастырған 2/10-шы батальон 1917 жылы Батыс майданға жіберілді. Батальон 1914 жылдың 1 қарашасында Саутгемптондағы SS Maidan кемесіне мінді, ал үшінші күні таңертең Ле-Хаврде Queen's Westminster Rifles полкімен бірге жаяу түсті. 9-шы бригаданың 3-ші дивизиясына бекітілген Ливерпуль шотландтары Ипрден оңтүстікке қарай бес шақырым жердегі Кеммель аймағындағы окоптарды басып алды. 1/10-шы батальон 29 қарашада алғашқы қаза тапқан адамын шығарды: британдық желілерге қайтуға тырысқанда қаза тапқан капитан Артур Твентиман. Ауыр қыс пен окоптық соғыс Ливерпуль шотландтарының қатарын тез азайтты. Қараша айында 26 офицер мен 829 сарбаздан тұратын батальон 1915 жылдың қаңтарына қарай 370 жауынгерге дейін кеміді. Ескірген жабдықтар мен тұрақты армиямен ұйымдастырудағы айырмашылықтар батальон мен басқа да аймақтық бөлімдер Францияда күрескен алғашқы қиындықтарының бірі болды. Шотландтықтар Lee–Enfield (MLE) мылтығының ұзын нұсқасын қолданды, ол тұрақты армияда SMLE (Short Magazine Lee–Enfield) мылтығымен ауыстырылған. Жаңа оқ-дәрілерге және Батыс майданның жағдайларына сәйкес келмейтін 10-шы батальонның MLE мылтықтары 1915 жылдың басында SMLE мылтықтарымен кезең-кезеңмен алмастырыла бастады – бұл процесс 1916 жылға дейін толыққанды аяқталмады. Құрылымы тұрақты әріптестерінен өзгеше болғандықтан, аймақтық батальондар соғыстың басында тұрақты армияға сәйкес қайта ұйымдастырылды. 1913 жылы тұрақты армия төрт роталық жүйені қабылдаған болатын, ал аймақтық батальондар әлі де сегіз ротаға бөлінген. Жүйе Ливерпуль шотландтарына таратылғанда, батальон біріктірілген роталарын "V", "X", "Y" және "Z" деп атады. Бұл батальонның ықтимал шатасу тудыратын деп санайтын "A" -дан "D" -ға немесе "1" -ден "4" -ке дейінгі дәстүрлі атаулармен салыстырылды. 7-ші бригаданың қолдауымен 9-шы бригада Беллеварде көлінің оңтүстік-батыс жағасындағы окоптарға жету мақсатымен үш кезеңді шабуыл жүргізуге таңдалды. Неміс желісінің артында британдық позицияларын бақылайтын тактикалық маңызды Белльварде қыраты орналасқан. Сағат 04.15-те әскерлердің бірінші тобы мақсатына қарай жылжыды және британдық артиллериясының оқ атуын жалғастырған бірінші желідегі окоптарды тез басып алды. Ливерпуль шотландтары мен 1-ші Линкольншир полкі екінші топты құрап, окоптардан шығып, шабуылшылардың бірінші тобынан өтіп, неміс екінші желісіне жетті. Алдыңғы қадамға айтарлықтай қарсылық көрсетілмегенімен, "V" ротасы машиналық оқтардан қарсылыққа тап болды. Қысқа уақытқа шабуылды тоқтатқаннан кейін, "Z" ротасымен күшейтілген рота қарсыластардың позицияларын шабуылдап, 40-қа жуық тұтқынға алды. Үшінші желіні бекіту қатал бомбалау мен окоп жүйесінің тұтқынға алынбаған оң жағынан келген қарсылықтың салдарынан қиын болды. Ливерпуль шотландтары алған аумақ үшін ауыр шығынға ұшырады: 542 офицер мен қатардағы сарбаздан 79-ы қаза тапты, 212-сі жараланды және 109-ы жоғалып кетті. Осы шайқасқа арналған ескерткіш 2000 жылы орнатылды. Тәжірибелі роталық квартермейстер-сержант Р. А. Скотт Макфи лагердегі жағдайды әкесіне жазған хатында былай сипаттады:

1916-1917 жылдар

Батыс Ланкашир дивизиясы 1916 жылдың қаңтарында генерал-майор Хью Жедвиннің басшылығымен 55-ші (Батыс Ланкашир) дивизиясы ретінде қайта құрылды. Дивизияның бастапқы құрамына кірген батальондардың көпшілігі қайтып келді және Ливерпуль шотландтары 166-шы бригадаға қосылды. 1916 жылдың шілдесінде Сомма шабуылына жіберілгенге дейін 55-ші дивизия Амиен аймағында шоғырланды. Алты күн бойы Бернафей және Тронес Вудс маңында көмекші міндеттерді орындаған кезде, артиллерияның үздіксіз атысының астында болғаннан кейін Ливерпуль шотландтары Гиллемонға шабуылға дайындық үшін Мансел Копске көшті. Ауыл Сомма шайқасының бастапқы күндерінен бері екі шабуылға ұшыраған еді. 8 тамызда сағат 04:20-де 2-ші және 55-ші дивизиялардың бригадалары Гиллемонды басып алу үшін бірлескен күш-жігерді бастады. Операция сәтсіз аяқталып, зор шығынға әкелді. Оған қарамастан, Ливерпуль ирландтары мен 1-ші Король батальонының бір бөлігі Гиллемонға еніп, бірақ оқшауланды. Екі батальоннан 700-ден астам адам қаза тапты, жараланды немесе жоғалып кетті, олардың көпшілігі соғыс тұтқынына айналды. Ливерпуль ирландтары Гиллемонды ұстап тұрғаны туралы хабарлар тарағаннан кейін, 55-ші дивизияға келесі күні шабуылды жаңаруға бұйрық берілді. 8-і күні резервте болған Ливерпуль шотландтары 1/5-ші Лоялдық батальонының сол жақ фланкімен бірге фронт бойымен жылжуы, неміс қорғанысын бұзып, Гиллемонның шығыс шебінде бекінуі керек еді. Шабуылға дайындық кезінде Ливерпуль шотландтары саптың артында күтіп, неміс артиллериясының кездейсоқ оқтарынан қашу үшін үнемі қозғалып отырды. Батальон үшін қосымша қиындықтар туындады, ол бейтаныс аймақтан өтіп, бастапқы позицияларына баруға тырысқанда, бір кезде бағыт көрсетушілердің жоқтығынан қиындықтар туды. Соңғы бұйрықтар кешігіп келді, полковник Дэвидсонға рота командирлерін брифинг беруге аз уақыт қалды. Бірнеше күннен кейін 1/9-шы Король батальоны тағы бір әрекет жасады. Ауылды қыркүйекке дейін басып алу мүмкін болмады. Жарақат алғандардың арасында Корольдік Армия Медициналық корпусынан Ливерпуль шотландтарына қосылған капитан Ноэль Годфри Чавассе болды, ол Виктория кресімен марапатталды. Ол батальонның бірінші және жалғыз иегері болды және бұрын Худж шайқасындағы өнері үшін Әскери крестпен марапатталған еді. Гинчи және Морваль шайқастарында 1/10-шы батальон тек қолдау ролінде болды: Делвилл орманының жанындағы окоп желілері салынды және жақсартылды, қаза тапқандар жиналып, жерленді. Морваль шайқасы кезінде үшінші Батыс Ланкашир далалық жедел жәрдемге екі офицер мен 100 сарбаз қосылды. Пон Ремиде қоныстанғаннан кейін батальон дивизиясымен бірге қазан айында салыстырмалы түрде тыныш Ипр тұқымдасына көшті. Фронт сызығында, қолдау көрсетуде және резервте болу батальонды 1917 жылдың шілдесіндегі Үшінші Ипр шайқасына дейін алаңдатады. Қыркүйекте шотландтар Камбрейден оңтүстікке қарай он үш шақырым жердегі Эпехиге көшті, онда олардың дивизиясы қарашада Камбрей шайқасына қатысты.

1918 жыл

1918 жылғы 21 наурызда Орталық державалар күтілген неміс көктемгі шабуылын (Михаэль операциясы) бастады, бұл Германияның батыс майданға маңызды американдық күштер келгенге дейін шешуші жеңіске жету үшін жасаған соңғы әрекетінің басталуын білдірді. 25-і күні Амиен бағытында аумақтық маңызды табыстарға қол жеткізілді. Мүмкін болатын шабуылға дайын болғанмен, Ливерпуль шотландтары мен 55-дивизия келесі кезеңдегі шабуыл, яғни Георжетта операциясына дейін осы қатал одақтас қорғанысына қатыспады. 9 сәуірде басталған Георжетта операциясы Фландриядағы қираған Ипр қаласына назар аударды. Ливерпуль шотландтары Эстаир шайқасы кезінде Живанши секторын қорғауға қатысып, 1917 жылдың ақпан айында Францияға келген 2/10-шы батальонды өз құрамына қосты. Көктемгі шабуыл тоқтатылғаннан кейін Батыс майдан өзінің соңғы кезеңіне енді – тамыздан қарашаға дейінгі одақтастардың жүз күндік шабуылы. Ливерпуль шотландтары қазан айында Ла-Бассе каналында соғыстың соңғы шайқастарының бірін өткізді. Соғыстың соңғы айы батальонға көп тынығу сыйламады. 1918 жылғы 11 қарашадағы келісімге дейін Ливерпуль шотландтары қарсылықсыз көптеген ауылдарды бақылауға көмектесті және 9 қарашада Шельда өзенін кесіп өтті. Келісім күні Ливерпуль шотландтары Виллерс-Нотр-Дамда орналасқан еді. 165-ші және 166-шы бригадалармен бірге батальон Аф қаласына өтуге кедергі келтіретін неміс бекіністеріне шабуыл жасауға дайын тұрды. Алайда, 2/5 Ланкашир фюзельерлері шабуыл жасап, олар қиратылмастан бұрын бір көпірді басып алғандықтан, бұл перспектива орындалмады. Король полкі Англияның солтүстік-батысындағы тығыз қалалық аймақпен салыстырғанда, Камерон таулы аймағындағы Камерон сарбаздарының жұмықтары сирек қоныстанған болды. Батальонның сандық белгісі алынып тасталғанымен, оның ерекшелігі сақталды және Ливерпульдегі Фрейзер көшесіндегі штаб-пәтері өз орнында қалды. 1938 жылы Ливерпульге жасаған сапарында VI Георг Эвертон футбол клубының Гудисон Парк стадионында батальонға жаңа туларды табыс етті.

Екінші дүниежүзілік соғыс

1939 жылдың наурыз айында үкімет мәлімдемесінен кейін Аумақтық армия кеңейе бастаған соң, Ливерпуль шотландтары екінші батальонды құрды. ТА 1939 жылдың тамызында Екінші дүниежүзілік соғыс басталмас бұрын жұмылдырылды. Соғыс басталғанда екі батальон да 55-ші (Батыс Ланкашир) дивизиясының 165-ші бригадасының құрамында болды және соғыс бойына Отандық күштерде қалды. Дегенмен, екі батальон да басқа бөлімдерге, көбінесе Камерон Хайлендтерге, сарбаздар жіберді және әскердің "командосы" атанған дамып келе жатқан "Тәуелсіз роталар" үшін топтар құрды.

1-ші батальон

1943 жылдың 21 желтоқсанынан бастап 55-дивизия Солтүстік Ирландиядағы британ әскерлерінің құрамында болды. 1944 жылдың 14 шілдесінде 1-ші батальон 199-шы бригадаға қосылды (кейін көп ұзамай 166-шы бригада деп қайта аталды), ол 55-ші дивизия Англияға оралғанға дейін, соғыстың соңына дейін Солтүстік Ирландияда қалды. 1-ші шотланд полкі 1945 жылы Гибралтар гарнизонына орналастырылды.

Командалар

Ливерпуль шотландтары құрама No. 4 тәуелсіз ротаға әскер қосып берді, оның құрамында Король полкі мен Оңтүстік Ланкаширдің әскерлері де болды. Ротаның барлығы шотландтық офицер, майор Дж.Р. Паттерсонның қолбасшылығында болды. 1940 жылдың 21 сәуірінде Сизвеллде құрылған рота, көп ұзамай «Ульстер Принс» кемесіне мініп, Германияға қарсы одақтастардың науқанына қосылу үшін Норвегияға жол тартты. Мамыр айының басында қонғаннан кейін No. 4 ротасы француз күштерін алмастырып, Мосjøен маңындағы позицияларды басып алды. Рота, басқа бөлімшелермен бірге, бригадир Колин Габбинс басқаратын Scisserforce күштерінің құрамында жұмыс істеді. 11 мамырда неміс десанты Мосjøенді солтүстіктен кесіп тастағанда, No. 4 ротасы норвегиялық бу кемесімен эвакуацияланып, Sandnessjøen-ге, содан кейін No. 5 ротасымен бірге Бодоға жеткізілді. 24-і күні одақтас әскерлері Германияның солтүстікке қарай жылжуына қарсы Бодоны қорғауды жеңілдету үшін Потус қаласының жанында қорғаныс шебін құрды. Оның күштері шайқаста болғанда, бригадир Габбинске британ үкіметінің Солтүстік Норвегияны эвакуациялау туралы шешім қабылдағаны хабарланды. Одақтас күштердің шығуы 29 мамырда басталды, No. 1 және No. 4 роталары әкімшілік қызметкерлер мен жараланғандарды тасымалдаған екі эсминецке мінгізілді. Ұлыбританияға оралғаннан кейін Ливерпуль шотландтары үкіметтен кильтті шайқас киімінің негізгі бөлігі ретінде қайта қабылдауға рұқсат алды. Командалық бөлімшелер мен тәуелсіз роталар сол жылдың соңында «Арнайы қызмет» батальондарына біріктірілді, олар бір бригадамен басқарылды. Әртүрлі себептерге байланысты бұл жүйе танымал болмады, ал 1941 жылы батальондар бөлініп, жеке командалық бөлімшелерге айналды. No. 4 ротасын сіңірген 1-ші Арнайы қызмет батальоны No. 1 және No. 2 командосына айналды, соңғысында Ливерпуль шотландтарының бір бөлігі 5-топ деп белгіленді. «Арба» операциясына 611 адам, ескірген «Кэмпбелтаун» эсминці және көптеген шағын кемелер қатысты. «Кэмпбелтаун» неміс эсминціне ұқсату үшін қайта жабдықталды, бірақ жарылғыш заттарды жеткізуге арналған платформаға айналдырылды.

89-шы (Ливерпуль шотландтық) танкіге қарсы полк

1942 жылдың 13 қыркүйегінде 2-ші батальон Нортумберленд округінің 218-ші бригадасына (Бде) көшірілді. 1942 жылдың 1 қарашасында ол Корольдік артиллерияға ауыстырылып, 89-шы (Ливерпуль шотландтық) танкіге қарсы полк болып қайта құрылды. Оған Q, R және S танкіге қарсы батареялары кірді, олар 1943 жылдың 1 қаңтарында 137, 138 және 139 A/T батареялары (Btys) ретінде тіркелді. 1943 жылдың 25 маусымында полк қосымша 324 A/T батареясын құрды. 1943 жылдың 9 қарашасында ол 47-ші (Лондон) жаяу әскер дивизиясының дивизиялық танкіге қарсы полкіне айналды. Бұл Хэмпшир және Дорсет округтеріндегі резервтік және оқу дивизиясы болды. Ол Солтүстік командасына ауыстырылып, 1944 жылдың 31 тамызында таратылды. 89-шы танкіге қарсы полк сол кезде 55-ші (Батыс Ланкашир) дивизиясына бекітілді (1944 жылдың 21 қазанынан бастап соғыс аяқталғанға дейін Батыс командасының құрамында). Соғыс аяқталғаннан кейін 89-шы (Ливерпуль шотландтық) танкіге қарсы полк 1945 жылдың 18 қыркүйегінен 1946 жылдың 10 наурызына дейін күту бөліміне айналды, содан кейін ол уақытша тоқтатыла бастады; бұл процесс шамамен бір айдан кейін аяқталды. 1960 жылдары экономикалық шектеулер және ядролық қарулар мен басқа да әскери технологияларға бағытталғандықтан, Аумақтық армия қайта ұйымдастырылып, рационализацияланды. Көптеген батальондар штаттық құрамын қысқартып немесе таратылды. Ливерпуль шотландтық батальоны жойылудан құтылғанымен, ол екі жеке бөлімге бөлінді – бірі жаяу әскер, екіншісі артиллерия: V (Ливерпуль шотландтық) ротасы, 51-ші Хайленд еріктілері және G (Ливерпуль шотландтық) взводы, R (King's) батареясы, Батыс Ланкашир полкінің Корольдік артиллериясы, RA. Екеуі де штаб-пәтерлерін Ливерпульдің Чайлдволл қаласындағы Форбс Хауста, Скор Лейн көшесінде орналастырды. R батареясы 1969 жылы штаттық құрамын қысқартып (1974 жылы 103 (Ланкашир артиллериясы еріктілері) полкінің 208 (3-ші Батыс Ланкашир артиллериясы) батареясына қосылды), ал компания 1992 жылға дейін 51-ші Хайлендтің ажырамас бөлігі болып қала берді. 1974 жылы Кипрдегі жаттығулар кезінде этникалық қақтығысқа араласа алмаған Ливерпуль шотландтықтары Акамас аймағынан гректер бақылайтын аумақ арқылы Акротиридегі британдық базасына эвакуацияланды. 2006 жылы Король полкі екі басқа полкпен бірігіп, Ланкастер герцогының полкіне айналды. Полктің 4-ші батальоны Ланкастер және Кумбрия еріктілерімен, сондай-ақ Король және Чешир полкінің корольдік роталарымен біріктіріліп құрылды. Ливерпуль шотландтық взводы қайта аталған "А" (Ледисмит) ротасының құрамында қалды. Ливерпуль шотландтық әулетінің тарихы 2014 жылдың 30 сәуірінде аяқталды, сол күні соңғы тірі қалған взвод таратылып, барлық қызметкерлер Ланкастер герцогының полкіне қайта бекітілді.