Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Полковник Томас Ф. Бреслин (1885–1942) – азаматтық инженер және АҚШ Армиясының азаматтық подрядшысы. Филиппин шайқасы басталғанда ол полковник шеніне ие болды және Батан шайқасынан кейін өткен Батан өлім маршында қаза тапты, бұл марш тұтқындарға жасалған қатыгездікпен ерекшеленді.
Colonel Thomas F. Breslin (1885–1942) was a civil engineer and a civilian contractor for the United States Army. He was pinned as a Colonel at the outbreak of the Battle of the Philippines and died during the Bataan Death March, the brutal POW march in the aftermath of the Battle of Bataan.
Туу және ерте өмір
Томас Бреслин 1885 жылғы 6 шілдеде Пенсильвания штатының Саммит-Хилл қаласында Фрэнсис Бреслин мен Мэри Энн Маллойдың ұлы болып дүниеге келді. Ол 6 күннен кейін Сент-Жозеф шіркеуінде крещение рәсімінен өтті. Фрэнсис Саммит-Хиллде бейбіт судья қызметін атқарды. Фрэнсистің отбасы 1865 жылы Ирландияның Донегал графтығындағы Глентсиден көшіп келген. Мэри де Саммит-Хиллде туған. Олар Нью-Йорк штатының Бруклин қаласындағы Гринпойнттағы Сент-Энтони шіркеуінде үйленді. Томас алты баланың ең үлкені болды және 1 метр 80 сантиметрге жетті.
Thomas Breslin was born in Summit Hill, Pennsylvania on July 6, 1885, the son of Francis Breslin and Mary Anne Malloy. He was baptized 6 days later at the Church of St. Joseph. Francis was a Justice of the Peace in Summit Hill. Francis' family had immigrated from Glenties County Donegal, Ireland in 1865. Mary was also born in Summit Hill. They were married at St. Anthony's Church in Greenpoint, Brooklyn, New York. Thomas was the oldest of six children and grew to be 5' 11".
Білім
Ол 1907 жылы 22 жасында Пенсильвания штаты колледжінен, қазір Пенсильвания штаты университеті деп аталатын, азаматтық инженерия және тау-кен инженериясы салалары бойынша екі диплом алды.
He received dual degrees in Civil Engineering and Mining Engineering from Pennsylvania State College, now called Pennsylvania State University, graduating at the age of 22 in 1907.
Себудегі жұмыс және неке
Томас АҚШ үкіметімен Филиппиндегі Себу аралының кең аумақтарын картографиялау жөнінде келісімшарт жасасты, бұл арал Испания-Америка соғысынан кейін американдық басқаруда болды. Себуде жүргенде ол Мария Мата Лорелге үйленді, ол Себу аралындағы Данао қаласында туған, Кандидо Лорел мен Габина Матаның қызы еді. Олардың 11 баласы болды. Себу қаласында "Брезлин көшесі" деп аталатын көше оның құрметіне аталды (фонетикалық жазылыммен). Ол сол уақытта көп тілді болды. Ұлы Роберт Бреслиннің мұрағатында сақталған деректерге сәйкес, "Себу аралының әрбір тау шыңында оның әріптері бар" деген сөз, оның әріптері Себудағы әрбір тау шыңындағы геодезиялық белгілерде қалдырылған. Геодезистер белгілерге өз әріптерін қалдырады, егер сұрақтар туындаса немесе даулар болса, бастапқы геодезистпен кеңесуге болады.
Thomas received a contract with the U. S. Government to survey large portions of the island of Cebu in the Philippines which was then under American rule following the Spanish–American War. While in Cebu, he married Maria Mata Laurel who was born in Danao on Cebu Island, the daughter of Candido Laurel and Gabina Mata. They had 11 children together. A street named "Brezlin Street" was named (with a phonetic spelling) after him in Cebu City, Cebu. He became multilingual during his time there. According to a record held by his son, Robert Breslin, "The Island of Cebu bears his initials at each mountain peak" meaning that his initials are on the surveying benchmarks at each mountain peak on Cebu. Surveyor's initials are left on benchmarks so that if questions or disputes arise, the original surveyor can be consulted.
Лусон аралы
Олар Себудан Лусон аралына Томас Багиоде кен инженері және кен инспекторы болып жұмыс істеу үшін көшіп келді. Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде ол АҚШ армиясының азаматтық мердігері болып жұмыс істеді. Ол Маниланың оңтүстігіндегі Форт Уильям МакКинлиде жаңа казармалар салуға жауапты болды. Пенсильвания штатының Саммит Хилл қаласындағы газетте жарияланған некрологында былай делінген: "Мырза Бреслиннің әулеті мен беделі өсіп, оның есімі Филиппиндегі көптеген бизнес және мемлекеттік мекемелермен тығыз байланысты болды. Ол Себуда үй салып, оны көрген американдықтар оның жоғары мәртебесінің нәтижесінде жеткен табысына қатты әсерленді".
They moved from Cebu to the island of Luzon in order for Thomas to work as a mining engineer and mine inspector in Baguio. At the outbreak of World War II, he was working as a civilian contractor for the US Army. He was in charge of constructing new barracks at Fort William McKinley, just south of Manila. According to his obitutary in a Summit Hill, Pennsylvania newspaper, "Mr. Breslin's fortunes and prominence grew until his name was notably linked with many business and governmental institutions in the Philippines. He established his home on Cebu, and Americans who visited him were impressed with the obvious success he had made of his prominence."
Баатан өлім науқаны
Ол әскери қызметте болмаған, алайда Филиппин шайқасы басталғанда (1941–1942 жж.) полковник шенімен марапатталды. Ұлы Роберт Бреслиннің жазбасына сәйкес: «Бас қолбасшысы полковник шенінің белгісін лапасына ілгеннен кейін, ол үйде туыстарымен қоштасты және 1941 жылғы Рождествоға дейін Батаандағы қорғаныс позицияларын құруға көмектесті». Оның тіл білу қабілеті оның осы шенге ие болуында маңызды рөл атқарды деп есептеледі, себебі АҚШ-тың Филиппин дивизиясындағы көптеген сарбаздар Филиппиннен шыққан болатын. Батаан шайқасында американдық әскерлер жапондықтарға жеңілген кезде, соғыс тұтқындары Батаан өлім жолында бірнеше концлагерьлерге қарай 100 шақырымға жуық қашықтықты жүріп өтуге мәжбүр болды. Осы өлім жолы барысында, ұлы Роберттің жазбаларында айтылғандай, «дизентерия мен маляриямен ауырған ол, жапондық штыктардан жасыру үшін жолдастары оны жол жиегіндегі су өткізгіште (кульвертте) жасырды. Жас филиппиндық жігіт оны тауып, үйіне алып барып, ауласындағы жер астына жасырып, шамамен бір ай бойы күшін қайтаруға көмектесті. Аз ғана тамақпен және дәрі-дәрмексіз, ол аурулардың салдарынан көз жұмды». 1942 жылдың 10 мамырында қайтыс болды.
Although he was a leading civilian and was not in the military, he was pinned a Colonel when the Battle of the Philippines (1941–1942) started. According to a record held by his son Robert Breslin: "After his commanding general pinned Colonel's rank on his lapel, he made his goodbyes at home and by Christmas Day, 1941 was helping to position the defenses at Bataan." His language skills are thought to have been an important consideration in his pinning as most of the enlisted men in the United States Philippine Division were from the Philippines. When the American forces there were overcome by the Japanese in the Battle of Bataan, the prisoners of war were made to march about 100 km as part of their journey to several concentration camps in the Bataan Death March. It was during this death march that, according to his son Robert's record, "Sick with dysentery and malaria, his comrades hid him in a culvert on the road to avoid the Japanese bayonets. A young Filipino man found him, took him to his home and hid him underground in his backyard, trying to nurse back his strength for about a month. With meager food amounts and no medicine, he succumbed to the diseases that plagued him." He died on May 10, 1942.
Ұлының азап шегуі
Оның ұлы Ричард "Дик" Бреслин де өлім жорығында болды, бірақ ол әлдеқайда жас және күшті болғандықтан аман қалды. 1942 жылдың 3 сәуірінде Дик Батан шайқасының алдыңғы қатарына аттанғанға дейін әкесіне "Жабдықтау корпусында" барып көрісті. Бұл олардың соңғы кездесуі болды. Жапондықтарға тәслим болғаннан кейін Дик Маривелес, Батаннан "69-шақырымға" дейін қадам басқан соң, мал вагонымен Тарлақтағы О'Доннелл лагеріне жіберілді. Денсаулығы салыстырмалы түрде жақсы болғандықтан, ол Кабанатуандағы "No1 лагерьге" ауыстырылды, және одан 1943-1944 жылдары Лас Пиняс әуежайын салуға жіберілді. Ол Коррегидор маңында болғанда америкалықтар мен одақтастар әуе шабуылын жасады. Екі күннен кейін Дик "тозақ кемесінің" көмір бөліміне тығылып, Формозаға жеткенше 38 күн бойы сонда болды. Формозадан олар Қытай теңізі арқылы Жапонияның Муджи қаласына дейін жүзіп өтті. Муджиден ол пойызбен Токиоға, содан кейін 1944-1945 жылдардың қысында Одатиге жіберілді, онда соғыс аяқталғанға дейін ашық қорғасын кенішінде жұмыс істеді. Соңында ол шамамен 87 фунт салмақта болды.
His son, Richard "Dick" Breslin, was also on the death march but was much younger and stronger and so survived. Around April 3, 1942, Dick visited his father at the "Quartermaster Corps" before going to the front lines of the Battle of Bataan. This was the last time they would meet. After the surrender to the Japanese, Dick marched from Mariveles, Bataan to "Kilometer 69", and then was sent by cattle train to Camp O'Donnell in Tarlac. Because he was relatively healthy he was moved to "Camp #1" in Cabanatuan, and from there was on assignment, constructing the airport in Las Piñas from 1943 to 1944. He was near Corregidor when the Americans/Allies conducted the airstrike. Two days later, Dick was put in the coal bin of a hell ship and spent 38 days there before landing in Formosa. From Formosa they sailed the China Sea to Muji, Japan. From Muji he was sent by train to Tokyo and then to Odati for the winter 1944–1945 where he worked in an open pit lead mine until the war ended. He weighed about 87 lbs. at the end.
Отбасы
Оның отбасы Коррегидор шайқасынан кейін тұтқындардың ұқсас келесі шеруі кезінде оны іздеді. Соғыстың аяғына дейін оның және оның ұлының тағдыры туралы ешқандай хабар болған жоқ.
His family searched for him during the later, similar march of the prisoners from the Battle of Corregidor. They had no word of the fate of him or of his son until late in the war.
Жерлеу
1945 жылы америкалық және филиппин армиясы Лусонды қайта басып алғаннан кейін, Батан түбегіндегі бір ауыл тұрғыны сарбаздарға оның денесі қайда жерленгенін көрсетті. Осы сәтте ғана оның отбасы оның қайтыс болғанын білді. Томас денесі содан кейін эксгумацияланып, Маниланың оңтүстігіндегі Форт Уильям МакКинлиде қайта жерленді. Оның қабірін Америкалық шайқас ескерткіштері комиссиясы күтіп баптайды.
After the American and Filipino army reoccupation of Luzon in 1945, a villager on the Bataan peninsula pointed out where his body had been buried to the soldiers. Only at this point did his family learn that he had died. Thomas' body was then exhumed and re buried at Fort William McKinley, just south of Manila. His grave is maintained by the American Battle Monuments Commission.