Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сайлау
Election
1994 жылғы 15 қарашада Непалда Непал Өкілдер палатасын (Пратинидхи Сабха) сайлау үшін жалпы сайлау өтті. Бұл сайлау Непалдың бұрынғы Конгресс үкіметі құлағаннан соң және король Бирендра жаңа сайлау шақырғаннан кейін болды. Сайлау қорытындысы бойынша Непалдың Коммунистік партиясы (Біріккен марксистік-лениншіл) Өкілдер палатасында ең көп мандатты жеңіп алды, ал Ман Мохан Адхикари азшылық үкіметінің басшысы болып премьер-министр атанды.
General elections were held in Nepal on 15 November 1994 to elect the Nepal House of Representatives (Pratinidhi Sabha). The election took place after the previous Nepali Congress government collapsed and King Birenda called new elections. The results saw the Communist Party of Nepal (Unified Marxist Leninist) win the most seats in the House of Representatives and Man Mohan Adhikari became Prime Minister at the head of a minority government.
Өмірбаян
1990 жылы 1990 жылғы Халық қозғалысының күшейген наразылықтарынан кейін король Биренда демократияны енгізуге және конституциялық монархқа айналуға келісті. 1991 жылғы көппартиялық сайлауда Непал Конгресі 205 орынның 112-сін жеңіп, көпшілік дауысқа ие болды. Непал Конгресі Гириджа Прасад Койраланы парламенттегі жетекшісі етіп таңдады және оны Премьер-министр қызметіне тағайындады. 1994 жылға қарай Непалдағы экономикалық жағдай нашарлап, оппозиция үкіметті жемқорлыққа қатысты айыптады. Премьер-министр Койрала Непал Конгресінің президенті Кришна Прасад Бхаттарайдың 1994 жылғы ақпанда өткен қосымша сайлауда жеңіліске ұшырауына көмектескені айыпталғаннан кейін Непал Конгресі ішінде де даулар туды.
King Birenda agreed to introduce democracy in 1990 and to become a constitutional monarch after increasing protests by the 1990 People's Movement. The 1991 multi party elections saw the Nepali Congress party win a majority with 112 of the 205 seats. Girija Prasad Koirala was chosen by the Nepali Congress as their leader in parliament and was appointed Prime Minister. By 1994 the economic situation in Nepal had worsened and the opposition accused the government of being corrupt. Divisions had also arisen within the Nepali Congress after Prime Minister Koirala was accused of helping to ensure that the president of the Nepali Congress, Krishna Prasad Bhattarai, was defeated in a by election in February 1994.
Науқан
Сайлау барысында 24 партияның 1500 үміткері 205 орын үшін бәсекелесті. Сайлаудағы ең ірі екі партия – үкіметтік Непал Конгресі және басты оппозициялық партия – Непал Коммунистік партиясы (Біріккен марксистік-лениндік) болды. Коммунистік партия ірі жер иеліктерін таратып, жерсіз непалдық шаруаларға жер беру үшін жер реформасын қажет етті. Партия берген басқа уәделерге барлық сайлаушыларға таза су мен электр энергиясын жеткізу және әрбір ауылда кем дегенде бір теледидар болуы кірді. Партия шетелдік инвестицияларды белгілі бір шектеулермен және жекешелендіруді азайтуды ұсынды, бірақ олар аралас экономиканы қолдайтындарын және ұлттықтандыруға қарсы екендерін де айтты. 124 халықаралық сайлау бақылаушысы сайлауды қадағалады және зорлық-зомбылық орын алған 31 сайлау округінде қайта сайлау тағайындалды. Дегенмен, ешбір партия көпшілік құру үшін қажетті 103 орынды жеке өзі жеңіп алмады. Монархияны қолдайтын Растрия Пражатантра партиясы, бұрынғы сайлауда 4 орын алғаннан кейін, 20 орын жеңіп, маңызды жетістіктерге қол жеткізді. Сайлауға қатысқандардың саны 58% құрады, бұл 1991 жылғы сайлаудағы 60% көрсеткіштен төмен. Непал зерттеулері.
The election saw 1,500 candidates spread over 24 parties competing for the 205 seats in the House of Representatives. The leading two parties in the election were the governing Nepali Congress and the main opposition party, the Communist Party of Nepal (Unified Marxist Leninist). The Communist party called for land reform to break up large landholdings and give land to landless Nepalese peasants. Other pledges made by the party included running water and electricity for all voters and for each village to have at least one television. While the party called for foreign investment to be somewhat restricted and for privatisations to be limited, they also stressed that they believed in a mixed economy and did not support nationalisation. 124 international election monitors observed the election and new polls were ordered in 31 constituencies where violence had occurred. However no party won the 103 seats required for a majority on their own. The pro monarchy party, the Rastriya Prajatantra Party, made significant gains winning 20 seats up from the 4 they had won in the previous election. Voter turnout was 58% a decline from the 60% who had voted in the previous election in 1991. Nepal Research
Салдары
Сайлаудан кейін Коммунистік партия Ман Мохан Адхикариді парламенттегі партия басшысы етіп сайлады және ол азшылық үкімет құруға тырысты. Патша Бирендра коммунистерден де, Непал Конгресс партиясынан да үкімет құруға неге рұқсат етілуі керек екенін түсіндіруді сұрады, содан кейін ол кімді Премьер-министр етіп тағайындауға қатысты шешім қабылдайтын. Осылайша олар әлемдегі конституциялық монархиядағы алғашқы сайланған коммунистік үкімет атанды.
Following the election the Communist party elected Man Mohan Adhikari as leader of the party in parliament and he attempted to form a minority government. King Birendra asked both the Communists and the Nepali Congress party to explain to him why they should be allowed to form the government and then he would make a decision on who should be appointed Prime Minister. They therefore became the first elected communist government in a constitutional monarchy anywhere in the world