Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Люсьен Ребате (15 қараша 1903 – 24 тамыз 1972) – француздық фашист, жазушы, журналист және интеллектуал. Ол фашизмді жақтаушы ретінде және "Екі ту" атты еңбегінің авторы ретінде танымал.
Lucien Rebatet (15 November 1903 – 24 August 1972) was a French fascist, writer, journalist, and intellectual. He is known as an exponent of fascism and also as the author of Les Deux étendards.
Ерте өмір
Ребате Морас-ан-Валлоар қаласында дүниеге келді және сол жерде қайтыс болды. Жас кезінде Ребате Луарадағы Сен-Шамонд қаласында білім алған. 1923-1927 жылдары Сорбоннада оқыды, содан кейін сақтандыру агенті болды. Ол 1929 жылы ғана жазушылық жолын бастады, өте оңшыл интегралист Action Française газетінде музыка және кино сыншысы болды (соңғысы Франсуа Виннейль псевдонимімен). 1932 жылы Ребате оңшыл Je suis partout ("Мен барлық жердемін") газетіне үн қосты, ол 1944 жылы одақтастар азат еткенге дейін жазды. 1938 жылы ол Action Française ақпарат бөлімінің басшысы болды және қозғалыстың негізін қалаушы Шарль Маурраспен тығыз жұмыс істеді. Франция мен нацистік Германия арасындағы соғыс басталғанға дейін Ребате ұлттық социализмге деген симпатиясын білдірді, әсіресе Je suis partout газетінде жазған мақалаларында ол еврейлерді Адольф Гитлер режимін құлату үшін соғыс қоздыруда айыптады. 1940 жылы француз армиясына шақырылды және қызмет еткенімен, Франция үшін "қысқа және апатты соғыс" болатынын ашық түрде үміттене берді.
Rebatet was born and died in Moras en Valloire, Drôme. As a young man, Rebatet was educated in Saint Chamond, Loire. From 1923 to 1927 he studied at the Sorbonne, after which he became an insurance agent. It was only in 1929 that he began his career as a writer, becoming a music and film critic (the latter under the pseudonym François Vinneuil) for the far right integralist Action Française newspaper. In 1932 Rebatet became a contributor to the right wing newspaper Je suis partout ("I Am Everywhere"), for which he wrote until the Allied liberation in 1944. In 1938 he became head of information for Action Française and worked closely with the movement's founder, Charles Maurras. Long before the outbreak of war between France and Nazi Germany, Rebatet expressed sympathy for National Socialism, notably in his articles for Je suis partout, in which he accused Jews of fomenting a war to topple Adolf Hitler’s régime. In 1940 he was drafted into the French Army and, although he served, openly hoped for a "short and disastrous war for France".
Ынтымақтастық
Франция құлағаннан кейін ол Виши үкіметінің радио тілшісі болды. Бірақ көп ұзамай ол бұл қызметін, сондай-ақ Action Française ұйымын тастап, Жак Дориоттың Cri Du Peuple газетінде жұмыс істеді және Je suis partout басылымы үшін жазбаларын жалғастырды. 1942 жылы Ребате "Les Décombres" ("Кеңдір-мойнақтар") атты кең көлемді памфлет жариялады, онда Францияның құлауына себеп болған күштерді таныстырды. Ол үшінші республика саясаткерлерін және әскери жетекшілерін, сондай-ақ Францияның саяси және әскери проблемаларының басты себебі деп саққан француз еврейлерін қатты айыптады. "Кеңдір-мойнақтар" Ребате фашизмінің ең айқын көрінісі және оның ең антисемиттік еңбегі болып табылады. Сол жылы ол өзінің алғашқы романы "Екі ту" ("Les Deux étendards") жазуға кірісті. 1944 жылдың тамызында Ребате Франциядан Германияға қашып, Зигмаринген анклавына (Виши билігінің және танымал француз жазушысы Селіннің панасы болған жер) барды. Зигмарингенде Ребате "Екі ту" романын аяқтады, ол 1952 жылы Галлимард баспасынан жарық көрді. Ол 1945 жылы Австрияда тұтқындалды.
After the fall of France he became a radio reporter for the Vichy government. He soon left this post, as well as Action Française, to join Jacques Doriot's newspaper Cri Du Peuple, and to continue his writings for Je suis partout. In 1942 Rebatet published a lengthy pamphlet entitled Les Décombres ("The Ruins"), in which he traced the forces he believed to have led France to its fall. He firmly accused Third Republic politicians and its military leadership, as well as French Jews who he claimed were the prime cause of France's political and military woes. Les Décombres is the clearest expression of Rebatet's fascism, as well as his most antisemitic work. The same year, he began writing Les Deux étendards ("The Two Standards"), his first novel. In August 1944 Rebatet fled France for Germany, travelling to the Sigmaringen enclave (place of refuge for Vichy authorities as well as the more famous French writer, Céline). It was in Sigmaringen that Rebatet completed Les Deux étendards, which would be published in 1952 by Gallimard. He was arrested in Austria in 1945.
Соғыстан кейін
Ребате Францияға қайтарылды және 1946 жылы өлім жазасына кесілді, бірақ келесі жылы ол мәжбүрлі еңбекке ауыстырылды. 1952 жылы түрмеден босатылып, 1953 жылы журналистикаға оралып, "Dimanche Matin" газетінің әдеби бөлімінің директоры болды. 1954 жылы Галлимар Ребатедің екінші романын – "Les Épis Mûrs" ("Пісіп жеткен бидай") жариялады. Оның соңғы еңбегі – музыка тарихы, ол 1965 жылы жаза бастады және 1969 жылы Laffont баспасында жарық көрді. Ребате өмірінің соңына дейін фашизмге адал екенін айта берсе де, соғыстан кейін оның антисемитизмі азайды, тіпті Израиль мемлекетіне деген құрметін білдірді. 1967 жылы ол: "Ол жақтағы Израильдің мәселесі – барлық батыстықтардың мәселесі. Егер 1939 жылы маған бір күні сионист армиясының жеңісін тілерімді болжағанда, мен таң қалар едім. Бірақ бүгін мен осы шешімді дұрыс деп санаймын" деді. 1969 жылы ол былай деп атап өтті: "Израиль еврейлерін өздері қабылдаған елінде бір ғасыр бойы ең қатыгез күреске түскен патриоттық, моральдық және әскери құндылықтарды қорғауға итерген тарихи парадоксқа көңіл бөліңіз."
Rebatet was sent back to France and, in 1946, received a death sentence, which was commuted to forced labor the next year. Released from prison in 1952, he returned to journalism in 1953, becoming the director of the literary section of Dimanche Matin. In 1954, Gallimard published Rebatet's second novel, Les Épis Mûrs ("The Ripe Grains"). His final work was a history of music which he began writing in 1965, and which was published by Laffont in 1969. Although Rebatet continued to proclaim his adherence to fascism until his death, his antisemitism became less pronounced after the war, and he even came to show admiration for the state of Israel. In 1967, he admitted: "The cause of Israel over there is that of all Westerners. It would have surprised me if I had been prophesied in 1939 that I would one day wish for the victory of a Zionist army. But this is the solution that I find reasonable today." In 1969, he also observed: "savor the historical paradox that led the Jews of Israel to defend all the patriotic, moral, military values that they most violently fought during a century in their adopted country"
Оның даулы өмірбаянына қарамастан, Джордж Штайнер сияқтылар Люсьен Ребатетің ұлы жазушы болғанын, ал әсіресе "Deux étendards" романы француз әдебиеті тарихындағы маңызды туынды деп есептелуге лайық екенін айтады.
Despite his controversial biography, there are those, such as George Steiner, who claim that Lucien Rebatet was a great writer, and that Les Deux étendards in particular deserves to be considered an important novel in French literary history.
Мәдени сілтемелер
Ребате Джонатан Литтлдің "Les Bienveillantes" тарихи романында суреттеледі, онда ол басты кейіпкер Максимилиан Ауэдің досы болып келеді.
Rebatet is depicted in Jonathan Littell's historical novel Les Bienveillantes, where he is a friend of the main character Maximilian Aue.