Кіріспе

Андре де Шовиньи (немесе Андрей Шовиньи) (1150–1202) – Англияның Ричард I тағдырына қызмет еткен Пуату рыцары. Ол Пьер Хели де Шовиньи мен Хаои де Шателлоның екінші ұлы болған. Хаои Ричард патшаның әжесінің қарындасы болғандықтан, Андре мен Ричард екінші туыс болып саналады.

Арыстан жүректі Ричард

Пьер Хели Пуатье епископтарына Chauvigny мұрагерлік провосты ретінде қызмет етті. 1180 жылға дейін Андрей Пуатудағы Монтхойрон сарайларының жерін иеленді және тіпті ондағы бекінілген сарайға ие болды. Эндрю сол кездегі турнир айналымында танымал болды. Ол өзінің туысы, Ричард патшаның үйіне, Ричард әлі де Пуату графы болған кезде, шамамен 1182 жылдан кейін қабылданды. 1189 жылы Ричард Франция патшасы Филипп II-ге одақтас болғанда, олар Англияның ескі королі Генрих II-ге оның туған қаласы Ле-Манда шабуыл жасады. Ричард Ле-Манға шабуыл жасап, қаланы өртеп жіберді. Генрих өзінің капитаны Уильям Маршаллмен бірге қашуға үлкерді. Уильям Маршал Генрих әскерінің соңғы шебін басқарды. Эндрю Ричардтың қуғын тобын жетекшілік етті. Эндрю мен Уильям шайқасты, сол күні Уильям Эндрюді аттан түсірді. "Вильям Маршалдың тарихында" Эндрюдің қолы ауыр түрде сынғаны айтылған. Кейіннен сол жылы Генрих қайтыс болғаннан кейін, Ричард Анжуин барондарын өзімен татуластырғаннан кейін, ол Эндрюге қызметі үшін сый ретінде Девон графшасы (1173–1221), үшінші графтың жесірі, Рауль VII де Деолстың мұрагері (1176 жылы қайтыс болған) Денизді сыйлады. Дениз де Деолс Эндрюге Шатору, Деолс, Ле Шателет, Ла Шатр және Сент-Шартьер қалаларын қамтитын Шаторудың шекаралық барониясын әкелді. Бұл Эндрюді дереу Пойтвен Берридің ең қуатты феодалдарының біріне айналдырды, бұл Анжуин империясының маңызды шекаралық аймағы, ол Тур, Пуатье және Анже қалаларына баратын жолдарды қорғады. Бір кезде Ричард Эндрюге Анжу графтығындағы Битурезидегі феодалдық иеліктерді де берді.

Үшінші крест жорығы және одан кейінгі кезеңдер

Андрей үшінші крест жорығының (1190–1192) Ричард патшаның маңызды әскери тұлғаларының бірі болды. Ол патшамен бірге Везеледегі жиынға қатысты және 1190 жылдың 4 шілдесінде әскермен Марсельге аттанды. Ол Сицилияда патшамен бірге болды және Акрыны қоршау мен Арсуф шайқасында өте қабілетті әскери қолбасшы екенін көрсетті. Хроникер Джеффри де Винсофтың айтуынша, крестшілер Саладиннің әскерімен болған көптеген шайқастардың бірінде Андрей мұсылман найзасынан қолға жарақат алды. Ричард Андрейге көптеген маңызды крестшілер лордтарын басқару құқығын берді, тіпті Лестердің Роберт IV және Сен-Польдің Хьюлары да бір кезде оған бағынышты болғандай көрінді. Сондай-ақ, ол Пьер де Прео, Вильям де Рош және Жерар де Фурниваль сияқты корольдік рыцарьларға билік еткендей болды. Соғыс тоқтағаннан кейін, Андрей Иерусалимге кірген паломниктердің бірінші жасағын басқарды, одан кейін екінші және үшінші жасақтардың қолбасшылары Ральф Тайсон мен Хьюберт Уолтер ілесіп келді. Андрей крест жорығынан оралғаннан кейін, Франция королі Филипп Пойтвин Берридегі көптеген жерлерді, соның ішінде маңызды Иссудун қамалын басып алғанын білді. Андрей Ричардқа адал болды және 1194 жылы Лош пен Шатильон-сюр-Индрді қайтаруға көмектесті. Кейіннен Андрей Ангулем графы Адгемарға жасалған шабуыл кезінде Ричардтың әскеріне басшылық етті. Ричард патша 1196 жылы Гайон шартымен соғысты аяқтауға тырысты. Шарт негізінде Филипптің Вексен мен Берриге қатысты талаптарының көп бөлігі қабылданды. Техникалық тұрғыдан алғанда, шарт бойынша Андрей Берридегі иеліктері үшін Франция королінің вассалы болуға тиіс болды. Алайда, шарт сәтсіз аяқталды және соғыс жалғасқандықтан, Андрей Анжулік лагерде берік тұрды. 1199 жылы Халус-Шаброл мұнарасын қоршау кезінде Ричард патшаның қазасынан кейін, Андрейдің тағы бір маңызды шешім қабылдауы керек болды. Ол Ричардтың інісі Джонға, француз патшасымен бұрыннан антагонизмде болған, немесе Ричардтың сіңілі баласы Артур Бретондыққа жақтаса ма? Андрей герцог Артурмен одақтасуды жөн көрді. Артурды король Филипп Анжулік мұраның заңды иегері деп таныған еді. 1199 жылдың қазанында Андрей Артурға Анжу мен Пуатудағы иеліктері үшін, ал король Филиппке Берридегі қамалдары мен жерлері үшін құрмет көрсетті. Андрей герцог Артурдың әскерімен Англия королі Джонға және Вильям де Рошка, қазір Анжудің сенашалы және де Сабльдің иесіне қарсы соғысты, 1202 жылы Миребо шайқасында. Ол Артурмен және Пойтвин мен Бретон ақсүйектерінің көп бөлігімен бірге тұтқындалды. Ол Руанға жіберілді. "Толық тізімдемеде" айтылғандай, ол да солардың бірі болуы мүмкін, аштықтан қайтыс болды. Қалай болғанда да, ол сол жылы қайтыс болды, ал Джон оның жесірінің ағылшын жерлерін Девон графына қайтарды. Оның орнын 12 жасар ұлы Уильям иеленді.