Нью-Йорктегі "Радуга бөлмесі": тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Нью-Йорк қаласындағы іс-шаралар алаңы және мейрамхана The Rainbow Room – Нью-Йорк қаласындағы Манхэттеннің орталығындағы Рокфеллер орталығындағы 30 Рокфеллер Плазаның 65-қабатында орналасқан жеке іс-шаралар алаңы. Tishman Speyer басқарады, бұл Нью-Йорк қаласындағы ең биік орналасқан шаралар алаңдарының бірі. 1934 жылы ашылған, ол қала элитасының орталық нүктесі болды, сондай-ақ АҚШ-тың жер бетіндегі ең биік мейрамханаларының бірі еді. Rainbow Room 1942 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жабылды және 1950 жылы қайта ашылды. 1965 және 1985–1987 жылдары жаңартылды, екеуі де 1930 жылдардағы түпнұсқалық интерьерін қалпына келтіруге бағытталған. 2007–2008 жылдардағы қаржы дағдарысынан кейін бизнестің төмендеуіне байланысты Rainbow Room 2009 жылы жабылды. 2012 жылы Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы Rainbow Room-ды ескерткіш деп жариялады. 2014 жылы мейрамхана жаңартудан кейін қайта ашылды, классикалық және заманауи американдық тағамдар ұсынылады. 2017 жылы Америка сәулетшілер институты Rainbow Room-ға интерьерлік сәулеттегі ең үздік жетістіктері үшін марапат берді. COVID-19 пандемиясына байланысты 2020 жылы мейрамхана жабылды және 2021 жылы жеке іс-шаралар үшін қайта ашылды.

Даму

1920 жылдары Джон Д. Рокфеллер кіші қазіргі Рокфеллер орталығының орнын Метрополитен операсы орналасатын жер ретінде қарастырған, бірақ бұл жоспарлар тоқтатылып, кейіннен бұқаралық ақпарат құралдарының ірі кешеніне айналды, нәтижесінде Рокфеллер орталығы салынды. Кешеннің бас ғимараты – RCA ғимараты (қазіргі 30 Рокфеллер Плаза) 1933 жылғы мамыр айында ашылды.

Жоспарлау және құру

RCA ғимараты ашылғаннан кейін көп ұзамай 64-қабаттан жоғары орналасқан кеңістікті қоғамдық "ойын-сауық орталығы" ретінде пайдалану жоспарланды. Ғимараттың сол бөлігінде бірнеше террасалар бар еді, оларды би алаңы, обсерватория, мейрамхана және абаттандырылған терраса бақшаларын салу үшін пайдалануға болатын. Фрэнк У. Дарлинг ұсынылып отырған ойын-сауық алаңының бағдарламасын басқару үшін Райдің ойын алаңының басшысы лауазымынан кетті. RCA ғимаратының үстіндегі мейрамхана идеясы, мүмкін, Крайслер ғимаратындағы Cloud Club түскі ас клубынан шабыттанған болуы мүмкін. RCA ғимаратының 65-ші қабатында құрылысшылар жоғары төбелі асханаға арналған екі қабатты кеңістік салды. 65-қабатта екі мейрамхана ашу жоспарланған. Rainbow Grill, шағын, күнделікті стильдегі тамақтану орны, қабаттың батыс бөлігін алды, ал болашақ Rainbow Room құратын би және ойын-сауық үшін үлкен мейрамхана қабаттың шығыс бөлігіндегі үлкен кеңістікте орналасады. Төменгі қабатта жеке асханалар да болды. Рокфеллер орталығының түскі ас клубы, негізінен Рокфеллер орталығының арендаторларынан құралған, күн сайын сағат 11:00-ден 15:00-ге дейін Rainbow Room-да түскі тамақ жейтін. Көптеген тәжірибелі рестораторлар екі мейрамхананың қатар орналасуының ақылға сыймайтын бизнес шешімі екеніне сенді, бірақ Рокфеллер оларды елемеді. 1942 жылға қарай бұл лифттерді күтіп ұстауға жылына шамамен 17 000 доллар жұмсалды. Рокфеллер орталығы 1933 жылдың шілде айында болашақ Rainbow Room-ның үстінде, RCA ғимаратының 67, 69 және 70-қабаттарында бақылау алаңын ашты. Обсерваторияға кіретін жалғыз жол 65-қабатты кесіп өтеді, онда Rainbow Room орналасатын болды. Алғашқыда шамдар Вурлитцер органның дыбыстарын сүйемелдеді, бірақ органның "құрметсіз" сапасы үшін сынға ұшырады және 1935 жылдан бастап 1986 жылы алынып тасталғанға дейін көбінесе қолданылмады.

Бастапқы операция

Рокфеллер орталығы адвокат Фрэнсис Кристиді «Радужный залдың» тек қана номиналды иесі ретінде жұмысқа алды. Бұл сол кездегі мемлекеттік заңға сәйкес, әр түнгі клуб иесінің саусақ іздерін тіркеу қажет болғандықтан, ал «Радужный залдың» нақты иесі өзінің саусақ іздерін тіркемеді. Кристи «Радужный залдың» иесі екенін мемлекетке растағандықтан, мейрамхананың жұмыс істеуі заңды болды. «Радужный зал» 1934 жылдың 3 қазанында Lenox Hill Neighborhood Association ұйымдастырған 300 қонақтың қатысуымен ашылды. Салтанатты ашылуға жоғары қоғамның көптеген өкілдері қатысты. «Түскі ас клубы» 600 мүшеден және тоғыз басқарушыдан тұратын «Радужный залдан» тіпті эксклюзивті болды. Клубқа мүше болуға үміткер кем дегенде екі басқарушымен таныс болуы керек еді. Клубқа әйелдерге кіруге тыйым салынды. Кез келген уақытта еврей мүшелерінің саны барлық мүшелердің 3,5 пайызынан аспады, себебі сол кезде американдық еврей халқының жалпы американдық халыққа қатынасы осылай еді. Алайда, Нью-Йорк қаласындағы еврейлердің саны қала халқының 30 пайызын құрағандықтан, бұл шара біраз уақыт бойы антисемиттік деп есептелді. Бастапқы жылдары «Радужный залдың» дұрыс клиенттерді тартуда қиындықтары болды. Fortune журналы «Радужный залдың» күтілетін аудиториясын «жоғары қоғамның аса жарқырамайтын тобы» деп сипаттады, олар Stork Club немесе El Morocco сияқты түнгі клубтардан қашып жүрді. Мейрамхана байлар мен танымал адамдарды тарту үшін беймәлім артистерді, соның ішінде монолог оқушыларды және импрессионистерді жұмысқа алды. «Радужный залға» үлкен үміттер артылды, ол елде кондиционер орнатылған алғашқы мейрамханалардың бірі және 21-ші түзету ратификацияланғаннан кейін ашылған алғашқы клубтардың бірі болды. 1936 жылы мейрамхана таза зиянға ұшырады, бірақ Рокфеллер орталығы инк. «Радужный залдан» жарияланымды Рокфеллер орталығының батыс жағын жарнамалау үшін пайдаланды. Онжылдықтың соңында «Радужный зал» және «Гриль» «елдегі ең табысты клубтардың екеуі» деп сипатталды. 1941 жылдың жазында «Радужный зал» ең көп пайда тапты. The New York Sun газеті әдеттегі сенбі күнін «Жаңа жылдық түніне ұқсайды» деп сипаттады: «Радужный зал» 350 орынға ие болғанымен, бір түні 575 қонаққа қызмет көрсетті, ал «Rainbow Grill» тағы 312 қонаққа қызмет көрсетті.

Rockefeller Center Inc. hired lawyer Francis Christy to be the Rainbow Room's owner in name only. This was because each nightclub owner had to be fingerprinted in order to comply with the state law at the time, and the true owner of Rainbow Room did not want his fingerprints on record. Because Christy had verified himself to the state as the owner of Rainbow Room, it was legal for the restaurant to operate. The Rainbow Room opened to the public on October 3, 1934, at a 300 guest party sponsored by the Lenox Hill Neighborhood Association. The opening celebrations were attended by a multitude of high society individuals

The Luncheon Club was even more exclusive than the Rainbow Room, with 600 members and a board of nine governors. A prospective member had to be known to at least two governors to even be considered for the Luncheon Club. Women were banned from the club. Jewish membership was limited to 3.5 percent of all members at any given time, ostensibly because that was the ratio of the American Jewish population to the entire American population at the time. However, Jews in New York City numbered 30 percent of the city's population, so this was considered an anti Semitic measure for some time. In its early years, the Rainbow Room had a difficult time attracting just the right types of customers. Fortune magazine described the Rainbow Room's intended audience as "the nonflashy strata of the upper crust" who avoided such nightclubs as Stork Club or El Morocco. The restaurant attempted to draw the rich and famous by hiring unorthodox entertainers, including monologists and impressionists. There were many high expectations for the Rainbow Room, which was among the first restaurants with air conditioning, as well as one of the first clubs to open after the 21st Amendment's ratification. The restaurant had a net loss in 1936, but Rockefeller Center Inc. used the publicity from Rainbow Room to advertise the western half of Rockefeller Center. By the end of the decade, the Rainbow Room and Grill were described as being "two of the most successful clubs in the country". In summer 1941, the Rainbow Room recorded its largest ever profits. The New York Sun described a typical Saturday as "almost like New Year's Eve": the Rainbow Room served 575 diners a night despite only having 350 seats, and the Rainbow Grill served another 312 diners per night.

1940-1980 жылдар

1941 жылы Рокфеллер орталығының директоры Хью С. Робертсон «Радужный бөлме» жұмысшыларының кәсіподағымен келіспеушілікке ұшырады. Робертсон олар жалақыны көтеруді талап етуді жалғастырса, мейрамхананы жабыстырып, соғысқа байланысты себептермен кінәлаумен қорқытты. Робертсонның сөзіне сүйенсек, 1942 жылдың желтоқсан айының соңында «Радужный бөлме» Екінші дүниежүзілік соғыс салдарынан американдық азаматтардың арасында «жұмыс күшінің жетіспеушілігі күшейгеніне» байланысты жабылды. Рокфеллер орталығының түскі ас клубы сол кезде ашық қалды. «Радужный бөлме» жеке шаралар үшін пайдаланылды, соның ішінде 1947 жылы Нельсон Рокфеллер жиһаз дизайны бойынша конкурс бастаған кешкі ас, сондай-ақ 1949 жылы «Құтқару армиясы» үшін өткізілген қайырымдалық шара. 1949 жылы «Радужный бөлмені» театрға айналдыру туралы ұсыныс жасалды, бірнеше театр операторлары орын үшін өтінім берді. Ресторан 1950 жылы қайта ашылды, бастапқыда тек коктейль лаунжы ретінде, ол кешкі сағат 9-да жабылатын.

«Радужный бөлме» 1965 жылы қайтадан жабылды, бұл жолы жөндеу жұмыстары үшін. Жөндеуден кейін мекеме 1930 жылдарғы интерьеріне келтірілді. Интерьердің тарихи дәлдігі 1970 жылдарға дейін сақталды. Арада жылдар өткен сайын «Радужный бөлме» эксклюзивтілігін жоғалтты, себебі кез келген адам мейрамханада үстел брондауға болады. Дегенмен, 1980 және 1990 жылдарға дейін де мейрамханада кейде саясаткерлер қонақтап тұратын. 1966 жылдың 16 маусымында мейрамханада 20-шы «Тони» сыйлықтары салтанатты түрде өтті, бұл «Тони» сыйлықтарының алғашқы орталықта өткен марапаты болды. Үш ай бұрын қайтыс болған актриса Хелен Менкенді еске алу мақсатында салтанат жұртшылыққа жабық өтті. 1973 жылы «Радужный бөлмеде» ондаған жылдардан кейін алғаш рет әртістер тағы да өнер көрсетуге кірісті, сол жылдың 18 қыркүйегінде классикалық фортепиано дуэті Уитмор мен Лоу үш 40 минуттық сет орындады, олардың әрқайсысының жартысы қонақтардың ән тілектеріне арналды. 1975 жылдың қаңтарында «Rainbow Grill» жалға алу мерзімі бітіп қалғандықтан уақытша жабылуға мәжбүр болды, бірақ келесі айда жаңа басқару басқаруды өз қолына алғаннан кейін қайта ашылды. «Rainbow Grill» 1979 жылы жөндеу жұмыстары үшін қысқа мерзімге жабылды, оның ішінде жаңа сахна орнатылды. 1985 жылы Рокфеллер отбасы Колумбия университетінен Рокфеллер орталығының барлық кешенін сатып алып, дереу кешеннің көптеген аспектілерін жаңғыртуға кірісті. Осы компоненттердің бірі ретінде «Радужный бөлме» 20 миллион долларға қалпына келтіру және кеңейту үшін жабылды, бұл мейрамхананың еден аумағын Джон Д. Рокфеллердің ұлы Дэвид Рокфеллерге тапсырды. Джо Баум, Артур Эмиль және Хью Харди бастаған қалпына келтіру жұмыстарын жүргізуді тапсырды. Сол кезде Баум мен Майкл Уайтман мейрамхана операторлары болды. «Радужный бөлменің» кеңейтілуі RCA ғимаратының бақылау палубасына апаратын жалғыз жол арқылы жүзеге асты, сондықтан палуба кейіннен жабылды. «Радужный бөлме» 1987 жылдың желтоқсан айында қайта ашылды, мейрамхананың 1930 жылдардағы атмосферасын еске түсіретін тағамдар, ас-су құралдары және декорациялар ұсынылды. Ресторанның 300 шамдары жаңа дыбыс жүйесімен үйлестірілді және оңтүстік-батыс бұрышында жаңа кіреберіс салынды. Суретші Дэн Дейли сахнаның артындағы батыс қабырғасы үшін «Орбита» атты шыны мозаикасын жасады, ол ақырында 2017 жылы Толедо өнер мұражайына көшірілді. 1987 жылы Дейл Дегрофф «Радужный бөлме» барының бағдарламасын басқару үшін шақырылды. Ол классикалық және ұмытылған коктейльдердің тізімін жасады. Бұл мәзір үшін Дегрофф Nick & Nora шынысын қайтадан өндіріске енгізіп, оны Ник және Нора Чарльз кейіпкерлерінің құрметіне атады.

The Rainbow Room was closed again in 1965, this time for renovations. The refurbishment restored the establishment to its 1930s decor. The historical accuracy of the decor continued through the 1970s. Throughout the years, the Rainbow Room lost its sense of exclusivity, as almost anyone could book a reservation at the restaurant. However, even through the 1980s and 1990s, the restaurant still hosted the occasional politician. On June 16, 1966, the restaurant hosted the 20th Tony Awards, which was the first Tony Awards ceremony held in the afternoon. In commemoration to the actress Helen Menken, who had died three months prior, the ceremony was closed to the public. Entertainers began performing in the Rainbow Room again in 1973, for the first time in decades, starting on September 18 of that year when classical piano duo Whittemore and Lowe played three 40 minute long sets, with half of each set dedicated to song requests from guests. In January 1975, the Rainbow Grill had to close temporarily due to a rising lease but reopened the following month when new management took over the operation. The Rainbow Grill was also briefly closed for renovations in 1979 which included installation of a new stage. In 1985, the Rockefeller family bought the entire Rockefeller Center complex from Columbia University and immediately set out to modernize many aspects of the complex. As one of these components, the Rainbow Room was closed for a $20 million restoration and expansion that brought the restaurant's floor area to John D. Rockefeller Jr.'s son David Rockefeller commissioned the restoration, which was led by Joe Baum, Arthur Emil, and Hugh Hardy. At the time, Baum and Michael Whiteman were the restaurant's operators. The Rainbow Room's expansion went through the only passageway that led to the RCA Building's observation deck, so the deck was subsequently closed. The Rainbow Room reopened in December 1987 with cuisine, cutlery, and decorations designed to evoke the restaurant as it had been in the 1930s. The restaurant's 300 lights were synchronized with a new sound system and a new entrance was added at the southwest corner. The artist Dan Dailey created "Orbit", an glass mural, for the western wall behind the stage, that was eventually moved to the Toledo Museum of Art in 2017. In 1987, Dale DeGroff was hired to lead the bar program at the Rainbow Room. There he made a list of classic and forgotten pre Prohibition cocktails. For this menu, DeGroff reintroduced production of the Nick & Nora glass, and named it for the characters Nick and Nora Charles.

Cipriani операциясы және жабылуы

1998 жылы Рокфеллерлер отбасы Rainbow Room және Grill операцияларын итальяндық Cipriani S. A. отбасына тапсырды, олар Венециядағы атақты Гарри барының, сондай-ақ Нью-Йорктегі бірнеше мейрамхананың негізін қалады. Cipriani отбасы Rainbow Room-ның солтүстік-шығыс және оңтүстік-шығыс жақтағы отыру орындарын кеңейтіп алып тастады, маталық әрлеулерді ауыстырды және қабырға айналарын қосты. Олар сонымен қатар мейрамхананы көпшілікке көбінесе жапты, айына төрт-бес күн ғана келуге рұқсат берілді. Сол кездегі барлық 250 қызметкер жұмыстан босатылды. Сол жылы Нью-Йорк қаласының ескерткіштерді сақтау комиссиясы Rainbow Room-ға ескерткіш мәртебесін беруді қарастырды. Комиссия ақырында ескерткіш мәртебесін беруден бас тартты, себебі мейрамхана 11 жыл бұрын жаңартылған еді, ал комиссияның ережесінде ұсынылған ескерткіш "кем дегенде 30 жыл көне болуы керек" делінген. 2003 жылы Майкл ДиЛеонардо мафиози Питер Готтиге қатысты салықтан қашу ісінде куәлік берді, онда Cipriani отбасы Rainbow Room-дағы кәсіби одақтармен байланысты мәселелерді шешу үшін Гамбино қылмыстық тобына 120 000 доллар бергенін айтты. Алайда, бұл айыптамалар расталмады. Бір жыл өткен соң, Cipriani отбасы 30 Рокфеллер Плазаның иесі Тишман Спайерге Rainbow Room лифтеріне орнатылатын металл іздегіштерді орнату жоспарына қатысты сотқа берді. Тишман Спайер 2001 жылдың 11 қыркүйегіндегі шабуылдан кейін күшейтілген қауіпсіздік шараларын металл іздегіштерді орнату себебі ретінде көрсетті, бірақ Cipriani отбасы металл іздегіштердің "Rainbow Room-ның беделіне және бизнесіне зиян келтіретінін", себебі олардың әлеуетті қонақтарын мейрамханаға кіру үшін бір сағатқа дейін күтуге мәжбүрлейтінін мәлімдеді. 2008 жылы Cipriani компаниясы Rainbow Room-ға Нью-Йорк қаласының ескерткіші мәртебесін беру туралы тағы бір өтініш жасады. Мұндай мәртебе Rainbow Room-ның кеңсе кеңістігіне айналуына жол бермес еді. Содан кейін Cipriani отбасы грильді 2009 жылдың 12 қаңтарында жабуды жоспарлап отырғанын хабарлады, бірақ оның бір бөлігі бар және банкет залы ретінде ашық болады. Cipriani компаниясының бас операциялық директоры "Нью-Йорк және әлемдегі ағымдағы экономикалық дағдарысты, сондай-ақ үй иесімен жалғасып жатқан дауды" кінәлады. Екі тарап дауды шешті, Cipriani отбасы 2009 жылдың 1 тамызында мейрамхана мен банкет залын иеліктен шығаруға келісті. Бұрынғы танымал орын болған бұл жерде билеудің соңғы кеші 2009 жылдың 5 маусымында өтті, ал грильдің ас үйі 2009 жылдың 21 маусымында жабылды.

In 1998, the Rockefeller family passed operations of the Rainbow Room and Grill over to the Italian Cipriani S. A. family, founders of the renowned Harry's Bar in Venice, as well as several other restaurants in New York City. The Ciprianis extensively removed the Rainbow Room's northeast and southeast seating terraces, replaced fabric decorations, and added wall mirrors. They also closed the restaurant to the general public for most of the time, with the public only being allowed for four to five days each month. All 250 employees at the time were fired. The same year, the New York City Landmarks Preservation Commission considered granting landmark status to the Rainbow Room. The Landmarks Commission ultimately decided against landmark status because the restaurant had been renovated 11 years prior, and the commission's guideline was that the proposed landmark "must be at least 30 years old". In 2003, Michael DiLeonardo testified in a tax evasion case involving mobster Peter Gotti, in which he said that Ciprianis gave $120,000 to the Gambino crime family to make union problems at the Rainbow Room disappear. The charges were never confirmed. A year later, the Ciprianis sued 30 Rockefeller Plaza's landlord, Tishman Speyer, for the latter's plan to place metal detectors at the lobby entrance to the Rainbow Room's elevator bank. Tishman Speyer cited security measures implemented after the September 11, 2001, attacks as the reason for installing metal detectors, but the Ciprianis said that the detectors would "damage the reputation and business of the Rainbow Room" by causing potential guests to wait for up to an hour before entering the restaurant. In 2008, the Cipriani company filed a brief, again requesting that the Rainbow Room be designated a New York City landmark. The designation would prevent the Rainbow Room from being converted into office space. The Ciprianis then announced that they planned to close the grill on January 12, 2009, although part would remain open as a bar and banquet hall. The Ciprianis' chief operating officer blamed "the current economic crisis in New York and around the world, on top of an ongoing dispute with our landlord". The two sides settled the dispute, with the Ciprianis agreeing to give up possession of the restaurant and banquet hall on August 1, 2009. The last night of dancing at the former hot spot took place on June 5, 2009, and the Grill closed its kitchen on June 21, 2009.

Қайта ашу

2011 жылдың шілдесінде мейрамхананы қайта ашуға дайындық жұмыстары басталғаны жарияланды. Тишман Спейермен даулы мәселелерді шеше алмаған Циприани отбасы ескерткіштер комиссиясынан мейрамхананы ескерткіш ретінде тануды сұрады. Әдетте, ғимарат иелері өз мүліктерінің ішкі бөлігін ескерткіш деп жариялауға қарсы болады, себебі бұл LPC-нің рұқсатынсыз кеңістікте өзгерістер жасауға тыйым салады, бірақ Тишман Спейер оның орнына бұл тануды қолдады. 2012 жылдың 16 қазанында комиссия Rainbow Room-ды ішкі ескерткіш деп таныды. LPC-нің шешімін өзгертуіне себеп, мейрамхананың кейбір элементтері тарихи маңызы бар ескі екендігі анықталды. Габеллини Шеппард Ассошиэйтс компаниясы толық қайта жаңартудан кейін, Rainbow Room 2014 жылдың 5 қазанында Тишман Спейер жаңа иесі және операторы ретінде қайта ашылды. Жаңартуға тарихи би алаңы және Bar SixtyFive деп аталған жаңа коктейль залы кірді. Rainbow Grill қайта ашылған мейрамхананың жоспарына енбеді, оның орнына SixtyFive орналасты. Rainbow Room жұртшылыққа тек жексенбі күндері таңертең және түстен кейін, сондай-ақ сейсенбі кештерінде ғана ашық болды, қалған уақытта жеке шаралар үшін пайдаланылды. 2017 жылы Rainbow Room Америка сәулетшілер институтынан ішкі архитектура саласындағы сыйлықты жеңіп алды.

Пандемияға байланысты жабылу, іс-шара өткізу орнына ауыстыру

The Rainbow Room 2020 жылдың наурыз айында Нью-Йорк қаласындағы COVID-19 пандемиясының салдарынан уақытша жабылды. 2021 жылдың мамыр айында Аналар күніне арналған ерекше таңғы аспен қайта ашылды. Rainbow Room жеке шараларды өткізуді жалғастыруда, бірақ 2022 жылдан бастап ол жалпыға арналған мейрамхана ретінде жұмыс істемейді.

Дизайн

Rainbow Room бастапқыда Рокфеллер орталығының Associated Architects архитекторы Уоллес К. Харрисон және интерьер дизайнері Елена Бахман Шмидт жобалаған. Харрисон Associated Architects бас архитекторларының бірі болды, бірақ ол кешеннің негізгі архитекторы емес еді; бұл атақ Реймонд Худқа тиесілі болды. Дегенмен, 1933 жылға қарай Худтың денсаулығы нашарлап, айлар өте келе Харрисон Рокфеллер орталығының жобасына үнемі көбірек араласты. Бас кеңесші архитектор Джон Р. Тодд Рейнбоу бөлмесінің террасалық жоспарын Харрисонның бір жобасына жатқызды. Шмидт, бір кезде Элси де Вольфтің шәкірті болған, жиһаз, перделер және лифт есіктері сияқты интерьер декорын жобалауға үлес қосты. Кейін режиссер болатын Винченте Миннелли Шмидтке қабырғалардың түсін таңдауға көмектесуге шақырылды. Қабырғалар, соңында, Рейнбоу бөлмесіндегі жалюзилер мен төсеніштер сияқты, құлпынай қызыл түсті өрнекпен әшекейленді. Бұл "Архитектуралық форумның" пікірінше, "көбінесе тыйым тоқтатылғаннан кейінгі жобалар сияқты заманауи" болды. 1987 жылғы қайта жаңарту Rainbow Room-ды "Америкалық модернизм" стиліне келтірді. 1987 жылғы қайта жаңартуда айналмалы еден "компас гүлінен – жұлдыз тәрізді, екі алмаз өрнегімен қоршалған, әрқайсысы шеңбер жолақтың ішінде" кілеммен жабылған, бұл еденнің бастапқы кілем дизайнына ұқсас болды. Би алаңының үстінде төбеге қарай кіретін бірнеше концентрлі "сақиналар" ілінген, ең үлкен сақинаның диаметрі 14 метр, ал ең кішкентай, ең ішке кіретін шеңбер басқа сақиналардың ортасында орналасқан. Ортаңғы шеңбердің ортасында мыс тіреуден ілінген люстра тұр. Бұл Rainbow Room-дағы үш люстраның ең үлкені, бірақ бұрын шығыс нишасының үстінде төртінші люстра да ілінген. Бөлмені қабырғадағы жанама жарықтандыру және кристалл шамдар жарықтандырады. Белгілі жарық дизайнері Эдвард Ф. Колдуэлл және компаниясы бөлменің алғашқы төрт люстрасын жасады. Нишада, шығыс және батыс қабырғаларында, сондай-ақ сахнаның айналасында айналар орналасқан, олар бөлменің белсенділігін бейнелі де, нақты да мағынада көрсетуге арналған.

The Rainbow Room was originally designed by architect Wallace K. Harrison, of Rockefeller Center's Associated Architects, as well as interior designer Elena Bachman Schmidt. Harrison was one of the Associated Architects' principals, but he was not the complex's main architect; that distinction belonged to Raymond Hood. However, Hood's health was deteriorating by 1933, and as the months passed, Harrison had an incrementally increased involvement in Rockefeller Center's design. John R. Todd, the main consulting architect, attributed the terrace layout of the Rainbow Room to one of Harrison's designs. Schmidt, a one time apprentice of Elsie de Wolfe, contributed to the design of the interior decor, such as the furniture, curtains, and elevator doors. Vincente Minnelli who would later become a film director, was assigned to help Schmidt select the colors of the walls. The walls were ultimately decorated in a plum purple pattern, as were the blinds and linens in the Rainbow Room. and as "modern, like most post Repeal ventures" by Architectural Forum. The 1987 renovation brought the Rainbow Room into an "American Modern" In the 1987 renovation, the rotating floor was covered with a carpet design consisting of a "compass rose, sort of a star, surrounded by two sets of diamond patterns, each within a circular band", which was similar to the floor's original carpet design. Above the dance floor hang several concentric "rings" that recess into the ceiling from outside to inside, with the largest ring measuring 47 feet (14 m) across and the smallest, most recessed circle located in the center of the other rings. There is a chandelier hanging from a brass pole in the middle of the central circle. This is the largest of the three chandeliers in the Rainbow Room, although a fourth chandelier formerly hung above the east alcove. Both indirect lighting and crystal light fixtures on the walls illuminate the space. The famed lighting designer Edward F. Caldwell & Co. designed the room's original four chandeliers. There are mirrors in the alcove, the eastern and western walls, and around the stage, which were intended to reflect the activity of the room in both the figurative and literal senses.

Ас мәзірі

Rainbow Room мәзірінде заманауи американдық тағамдар басым. 2017 жылы Zagat оны «өте қымбат» деп бағалаған. Бұл оның тарихымен байланысты, ол Нью-Йорктің ең беделді және ықпалды тұлғалары коктейльдер ішіп, тамаша тағамдар жеп, айналмалы еденде билейтін түскі клуб ретінде танымал болған. 1965 жылғы New York Times газетінде жарияланған мақалада кешкі асқа «коквиль Жуанвиль, стейк маршанд де вин және ликерлі парфе» кіргені айтылған. 2014 жылы қайта ашылғаннан бері кешкі ас мәзірі әртүрлі алғыштардан, негізгі тағамдардан және десерттерден тұрады. Бранч официанттар қызметі мен швед үстелінің аралас нұсқасы болып табылады. «Классикалық таңғы ас», жеміс-жидек шырындары, парфе және крептерге арналған жеке швед үстелдері бар. Бранч кезінде коктейльдер мен десерттер де ұсынылады. SixtyFive мәзірінде екі түрлі сусын бар. «Классикалық тізімде» 1915 жылғы джин-тоник сияқты сусындар, ал «заманауи тізімде» имбирь сыры сияқты таңдаулар ұсынылады. Ферсттің сөзіне сүйенсек, бағаларды шамамен есептегенде, мәзірдегі ең арзан сусынның құны 14 доллар болған. 1965 жылғы New York Times газетінде жазылғандай, Rainbow Room клиенттерінің арасында «актерлер, дебютанттар, туристер, бизнесмендер және хатшылар» болған, олар 9,50 долларлық белгілі бір бағадағы кешкі асқа келген. 1988 жылғы Restaurant Business басылымында «Rainbow Room ашылғаннан кейін бірден сағынышпен еске алатын Нью-Йорктіктердің тамақтанатын және билейтін орталығына айналды» делінген. 1989 жылы New York журналында Zagat Survey Rainbow Room-ды Нью-Йорктегі ең әдемі интерьерге ие мекеме деп бағалағаны айтылған. Кейін New York журналы Rainbow Room-ды «нағыз Нью-Йорктіктер ешқашан бармайтын жер» деп сипаттаған, бірақ «қажет болған жағдайда ғана баратын жер: әсем тойға, қаладан келген қонақтармен кешкі асқа немесе оның романтикалық аңыздарға сай келіп-келмейтінін білу үшін». 2005 жылғы ресторан туралы сын «корпоративтік жалғандықпен» безендірілген «артық бағаланған бар» деп сипаттаған. 2014 жылдың желтоқсанында, мейрамхана қайта ашылғаннан кейін, The Village Voice газетінен Закари Фельдман 2009 жылға дейінгі кеңістікті «бұрынғысынан әлсіз қалдық» деп сипаттаған, ал жаңа американдық кешкі ас пен тікелей музыка Rainbow Room-ның «бұрынғыдан да жақсы жаңаруға қол жеткізгенін» көрсеткенін айтқан. 2016 жылы InStyle журналындағы Клэр Стерн бранч мәзірін «көңілді түрде ұсынылғандықтан, әдемі әрі дәмді» деп бағалаған. The Post-тың Cuozzo бранч мәзірін «арақ-шарапсыз бір адамға 95 доллар тұрады» деп атаған. Zagat Guide жаңа Rainbow Room-ға «Тағам», «Интерьер» және «Қызмет» санаттары бойынша 5 жұлдыздың 4,5-ін берген.

The menu of the Rainbow Room focuses on Modern American cuisine and in 2017 was rated by Zagat as "very expensive". This stems from its legacy as a lunch club, where New York's more elite and influential figures could gather to socialize over cocktails, dine on fine cuisine, and dance on the revolving floor. A 1965 New York Times article stated that the dinner choices included "coquille joinville, steak marchand de vin, and parfait au liquers". Since the 2014 reopening, the dinner menu has consisted of a variety of appetizers, entrees, and desserts. Brunch is hosted a hybrid of waiter service and buffet style servings. There are different buffet bars for "breakfast classics", fruit and vegetable juices, parfaits, and crepes. There are also some cocktails and desserts served during brunch. SixtyFive's menu consists of two types of beverages. There is a "classic list" featuring such drinks as a 1915 gin and tonic, and a "contemporary list" with items such as ginger beer. Ferst writes that according to an informal tallying of prices, the cheapest beverage on the menu cost $14. A New York Times article in 1965 noted that the Rainbow Room's clientele included "actors, debutantes, tourists, businessmen and secretaries" who flocked to the Rainbow Room for the $9.50 prix fixe dinner. A 1988 edition of Restaurant Business stated that "the Rainbow Room immediately became the dining/dancing mecca of sophisticated New Yorkers" immediately after it opened. In 1989, New York magazine mentioned that the Zagat Survey had rated the Rainbow Room as having the best decor in New York City. New York itself later described the Rainbow Room as "one place true New Yorkers expect never to visit. Except, of course, when you have to: For a show off wedding, an out of towner dinner, or just to satisfy your curiosity about whether it lives up to the romantic lore." A 2005 review of the restaurant called it an "overrated bar" with "corporate phony" Art Deco decorations. In December 2014, after the restaurant's reopening, Zachary Feldman of The Village Voice described the space before 2009 as a "drab husk of its former self" and praised the New American supper cuisine with live acts as evidence that "the Rainbow Room has bounced back better than ever". Writing in 2016, Claire Stern of InStyle lauded the brunch menu as being "as delicious as it is playfully presented". The Posts Cuozzo called the brunch menu "worth $95 a head, not including liquor". Zagat Guides gave the new Rainbow Room an average of 4.5 of 5 stars in its "Food", "Decor", and "Service" categories.