Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кейінгі Юра дәуірінен келген анурогнатид птерозаврлар туысы
Genus of anurognathid pterosaur from the Late Jurassic
Анурогнатус (грек тілінен ανоυρα γναθος "құрбақа жақ") – Германияның Алтмюльталь формациясынан табылған шағын птерозаврлардың жойылған туысы. Анурогнатус алғаш рет 1923 жылы Людвиг Дёдерлейн тарапынан аталып, сипатталған. Типтік түрі – Anurognathus ammoni. Түрлік атауы бавариялық геолог Людвиг фон Аммонның құрметіне берілген, Дёдерлейн оның коллекциясынан 1922 жылы бұл қазбаны алған.
Anurognathus (from the Greek ανоυρα γναθος "frog jaw") is an extinct genus of small pterosaur from the Late Jurassic Altmühltal Formation of Germany. Anurognathus was first named and described by Ludwig Döderlein in 1923. The type species is Anurognathus ammoni. The specific name ammoni honours the Bavarian geologist Ludwig von Ammon, from whose collection Döderlein had acquired the fossil in 1922.
Ашылу
Тұқымның негізі BSP 1922 холотипіне негізделген. I.42 (Bayerische Staatssammlung für Palaeontologie und Geologie), Эйхштетт қаласының жанындағы Солнхофен әктасынан 1922 жылға дейін табылған. Ол - жатыққан, салыстырмалы түрде толық сақталған қаңқадан тұрады. Қарсы тақтасы жоқ, сондықтан көптеген сүйектері де жоқ: қаңқаның көп бөлігі тек із қалдырғандай көрінеді.
The genus is based on holotype BSP 1922. I.42 (Bayerische Staatssammlung für Palaeontologie und Geologie), found in the Solnhofen limestone near Eichstätt no later than 1922. It consists of a crushed, relatively complete skeleton on a slab. The counterslab is missing and with it most of the bones: much of the skeleton is only visible as an impression.
Сипаттама
Анурогнатустың жәндіктерді ұстауға арналған тістері бар қысқа басы болды, және ол дәстүрлі түрде "Rhamphorhynchoidea" ұзын құйрықты птерозаврлар тобына жатқызылса да, оның құйрығы салыстырмалы түрде қысқа болды, бұл оған аң аулау кезінде маневр жасауға мүмкіндік берді. Дёдерлейннің сөзіне сәйкес, Анурогнатустың қысқарған құйрығы қазіргі құстардың пигостиліне ұқсас болған. Голотипі 1975 жылы Питер Велнхофер қайта сипаттады. Кейіннен екінші, кішірек үлгі табылды, бұл, мүмкін, жасөспірім жекеге тиесілі болған. Оның тақтасы мен қарсы тақтасы бөлек, және екеуі де жеке коллекцияларға сатылды; екеуінің де ресми тіркелмесі жоқ. Оны 2007 жылы С. Кристофер Беннет сипаттады. Бұл екінші үлгі әлдеқайда толық және жақсы сақталған. Ол ұшу жарғағының үлкен бөлігінің іздерін көрсетеді, ал ультракөк сәуле астында жамбас және қол бұлшық еттерінің қалдықтары көрінеді. Бұл анатомияның көптеген аспектілері туралы жаңа мәліметтер берді. Бас сүйегінің өте қысқа және кең, ұзындығынан гөрі енінің артық екені анықталды. Велнхофердің 1975 жылы бас сүйегін дұрыс емес қалпына келтіргені анықталды, ол үлкен көз ұяларын fenestrae antorbitales деп жаңылыстырды – көптеген птерозаврларда орбиталардан үлкен болатын бас сүйегінің тесіктері, бірақ Анурогнатуста кішкентай және мұрын тесіктерімен бірге жалпақ мұрынның алдыңғы бөлігінде орналасқан. Көздер белгілі бір дәрежеде алға қарай бағытталған, бұл стереоскопиялық көруді қамтамасыз еткен. Бас сүйегінің көп бөлігі сүйектерден тұрды. Болжамды пигостиль болған жоқ; іздердің орнына нақты тоғыз құйрық омыртқаларын зерттеу олардың бірікпеген, бірақ өте қысқарған екенін көрсетті. Қанат саусағында төртінші фаланга болған жоқ. Беннеттің сөзіне сәйкес, тізеге жақын жерде көрінетін жарғақ қанаттың білезікке жанасқанын және осылайша қысқа және кең болғанын көрсетті. Беннет сондай-ақ голотипті қайта зерттеді, жақтардағы дөңгелектерді мұрынның үстіндегі шығыңқы қылшықтарды құрайтын шаштардың болуын көрсететін белгі ретінде түсіндірді.
Anurognathus had a short head with pin like teeth for catching insects and although it traditionally is ascribed to the long tailed pterosaur group "Rhamphorhynchoidea", its tail was comparatively short, allowing it more maneuverability for hunting. According to Döderlein the reduced tail of Anurognathus was similar to the pygostyle of modern birds. The holotype was redescribed by Peter Wellnhofer in 1975. Later a second, smaller specimen was found, probably of a subadult individual. Its slab and counterslab are separated and both were sold to private collections; neither has an official registration. It was described by S. Christopher Bennet in 2007. This second exemplar is much more complete and better articulated. It shows impressions of a large part of the flight membrane and under UV light remains of the muscles of the thigh and arm become visible. It provided new information on many points of the anatomy. The skull was shown to have been very short and broad, wider than long. It transpired that Wellnhofer had incorrectly reconstructed the skull in 1975, mistaking the large eye sockets for the fenestrae antorbitales, skull openings that in most pterosaurs are larger than the orbits but in Anurognathus are small and together with the nostrils placed at the front of the flat snout. The eyes pointed forwards to a degree, providing some binocular vision. Most of the skull consisted of bone struts. The presumed pygostyle was absent; investigating the real nine tail vertebrae instead of impressions showed that they were unfused, though very reduced. The wing finger lacked the fourth phalanx. According to Bennett a membrane, visible near the shin, showed that the wing contacted the ankle and was thus rather short and broad. Bennett also restudied the holotype, interpreting bumps on the jaws as an indication that hairs forming a protruding bristle were present on the snout.
Жіктеу
Анурогнатусты Оскар Кун 1937 жылы Anurognathidae тұқымдастығына жатқызған. Қазіргі заманғы Anurognathidae кладында Анурогнатустың Batrachognathinae кладымен бауырлас таксоны екендігі анықталды, бұл кладқа Batrachognathus, Dendrorhynchoides және Jeholopterus түрлері кіреді. 2021 жылы Ксюэфан Вэй және оның әріптестері жүргізген филогенетикалық талдау нәтижесінде Анурогнатустың Anurognathidae тұқымдастығының ішіндегі Anurognathinae кіші тұқымдастығына жататыны анықталды. Аталмыш зерттеуде Анурогнатустың Vesperopterylus-тің бауырлас таксоны болғандығы көрсетілді. Төменде олардың филогенетикалық талдауын көрсететін кладограмма келтірілген:
Anurognathus was assigned by Oskar Kuhn to the family Anurognathidae in 1937. In the modern clade Anurognathidae, Anurognathus is the sister taxon of the clade Batrachognathinae, which contains the species Batrachognathus, Dendrorhynchoides and Jeholopterus. In 2021, a phylogenetic analysis conducted by Xuefang Wei and colleagues recovered Anurognathus within the subfamily Anurognathinae, a subfamily within the family Anurognathidae. Anurognathus was found to have been the sister taxon to Vesperopterylus in the study. Below is a cladogram representing their phylogenetic analysis:
Палеобиология
Дёдерлейннің айтуынша, Анурогнатус ұзын қанаттарымен жылдам ұшып, тобын таң қалдыратын еді, бұл қазіргі түнгі балықшыға ұқсас. Алайда, Беннетт қанаттарының нақты қысқа өлшемі, қысқа құйрықпен бірігіп, оның баяу ұшатын жыртқыш екенін, маневрлеу арқылы аң аулауға маманданғанын, ал үлкен көздері кешкі тіршілік салтына бейімделгенін болжайды. Бұған қанат саусақтарының жоғары иілгіштігі де дәлел. 1995 жылы зерттеуші Крис Беннетт птерозаврлардың өсу қарқынын зерттеген мақала жариялады. Rhamphorhynchus-тың қазбаларын зерттеу арқылы, ол бірнеше күндік жастағы түрлердегі барлық сүйектердің ересектердегідей, толыққанды сүйектелгенін анықтады. Бұл даму кезеңі қазіргі құстармен салыстырғанда тез өрбуге ие болды. Бұл жас птерозаврлардың ата-аналарына тәуелділігін азайтуға немесе одан қысқа мерзімге әкелуге, сондай-ақ қазіргі құстарға қарағанда ертерек ұшуға мүмкіндік беретін еді. Хабиб пен Уиттон да птерозаврларда жәндікқоректіліктің қалай дамығанын, Anurognathus ammoni және Dendrorhynchoides curvidentatus-та байқалатындай, және оның функционалдық морфологиямен қалай байланысты екенін сипаттады. Олар қанаттарының жоғары икемділігінің арқасында Anurognathus ammoni, Dendrorhynchoides curvidentatus және басқа да кішкентай түрлердің жәндіктерді ұстап, төменгі жазықтықтарда және ағаштардың маңында немесе астында маневр жасай алатынын түсіндірді. Осы кішкентай птерозаврлардың ауыз ашу өлшемдерін болжағанда, олар премаксилляр ұшынан жақ ұштарына дейінгі өлшемдерді, содан кейін бөлімдер арасындағы енді анықтама ретінде пайдаланды. Олар Anurognathus, Dendrorhynchoides және Jeholopterus-тың голотиптерінен алынған шамамен алынған саңылаулар үшін 1734 мм² болжады. Зерттеу тобы тамақтанған олжаның ұзындығы шамамен 11 мм болуы керек деген қорытындыға келді.
According to Döderlein Anurognathus was, with its long wings, a swift flyer, surprising its prey, similar to the modern nightjar. Bennett, however, infers from the discovery of the true shorter size of the wings, combined with the short tail, that it was a slower flying predator, specialised in hunting by manoeuvrability, its large eyes adapted to a crepuscular way of life. This would also be supported by a very large flexibility of the wing finger joints. Researcher Chris Bennett published a paper in 1995 that looked into the growth rates of pterosaurs. With the fossils found of Rhamphorhynchus, he was able to see that all bones that were preserved on few day old species were very hard from ossifications just as would be seen with adults. This developmental stage was rapidly progressing compared to that of modern day birds. This would lead to the young pterosaurs being less dependent on their parents or for shorter durations and be able to fly away sooner at an earlier stage compared to how we see in modern day birds. Habib and Witton also went in to describe how insectivory evolved with pterosaurs, just like what is seen with Anurognathus ammoni and Dendrorhynchoides curvidentatus, and how that relates to their functional morphology. They explained that with the great locomotion and flexibility that their wings showed, Anurognathus ammoni, Dendrorhynchoides curvidentatus, and some other small species, were able to catch insects and maneuver between low areas and potentially around/under trees. When predicting the gape measurements for these small pterosaurs, they used measurements of the premaxillary tip all the way to the jaw tips and then the width between the sections as references. They predicted 1734mm^2 for the estimated gaps provided from the holotype of Anurognathus, Dendrorhynchoides, and Jeholopterus. The research team ended up concluding that consumed prey would have to be very small in length, around 11 mm total.