Джордж Кэру, I граф Тотнеса: өмірбаяны мен қызметі

Кіріспе

Джордж Кереу, 1-ші Тотнес графы (29 мамыр 1555 – 27 наурыз 1629), 1586 мен 1605 жылдар аралығында сэр Джордж Кереу, ал 1605 пен 1626 жылдар аралығында лорд Кереу ретінде танымал болды. Ол Тюдорлардың Ирландияны жаулау кезеңінде I Елизаветаға қызмет етті және Мюнстер президенті болып тағайындалды. Ол геральдика саласындағы сарапшы және 1588 жылғы «Кереудің қару-жарақтар тізімі» авторы, ол Девонширдегі шіркеулерден жиналған, сондай-ақ 1579 жылғы Джозеф Холландтың қару-жарақтар жинағынан алынған қосымшалармен толықтырылған.

Шығу тегі

Кереу, Виндзор соборының деканы, доктор Джордж Кереудің ұлы, Эдмунд Кереудің үшінші ұлы, Барон Кереу, Девон графтығындағы Луппитт приходындағы Моханс-Оттеридегі Кереулердің тамырынан шыққан. Оның әйелі Катарина Хаддесфилд, Девон графтығындағы Шиллингфорд Сент-Джорджтен шыққан, Англия мен Уэльс корольдері Эдвард IV (1461–1483) және Генри VII (1485–1509) үшін бас прокурор болған сэр Уильям Хаддесфилдтің қызы және мұрагері болды. Джорджтың анасы Энн Харви (1605 жылы қайтыс болды). 1574 жылы Кереу өзінің туысы, даулы сэр Питер Кереудің басшылығымен Ирландиядағы Корольдік қызметке қабылданды, ал келесі жылы лорд-депутат сэр Генри Сидни әскеріне ерікті болып қосылды. 1576 жылы ол ағасы Питердің болмауы кезінде Лейглиндегі гарнизон капитаны лауазымын бірнеше айға толықтырып, Карлоу графтығының лейтенант-губернаторы және Лейглин қамалының вице-констеблі болып тағайындалды. 1577 жылы ол қамалға қауіп төндірген көтерілісші Рори Оги О'Морға жасаған батыл және сәтті шабуылы үшін шағын зейнетақы алды.

Жылжыту

1578 жылы Кару корольдік теңіз флотының капитаны болып тағайындалды және сэр Хамфри Гилбертпен бірге саяхат жасады. 1579–1580 жылдары ол екінші Десмонд көтерілісі кезінде ирландтық жаяу әскер полкіне, содан кейін ат әскер полкіне басшылық етті. Гленмалюр шайқасында ағасы қаза тапқанда, оны ағасы Жак Уингфилд қорғағандықтан, Кару Лейглин қамалының констеблі болып тағайындалды. Ұзақ өтпей ол өз қолымен ағасының өліміне күдік келтірілген бірнеше ирландты өлтірді және үкімет тарапынан сөккіге ұшырады. Кару патшайымға, оның бас хатшысы сэр Уильям Сесилге және оның ұлы, болашақ хатшы Роберт Сесилге өте ұнады. 1582 жылы ол патшайымның зейнеткер қызметкері болып тағайындалды, ал 1583 жылы Карлоудың жоғары шерифі болды. 24 ақпанда 1586 жылы Дублиндегі Крайст-Чёрч шіркеуінде досы сэр Джон Перроттан рыцарьдық атақ алды. Квинборо округінен парламент мүшесі болып сайланғаннан кейін, Кару патша қазынасынан алтын шебері Джордж Хериотқа, саудагер Уильям Стоунға, зығыр мата сатушы Элиас Тильерге және жібек сатушы Томас Хеншоуға патшайымның қарызын төлеу үшін үлкен сома алды. Корольдің хатшысы, Король Кеңесінің әріптесі Уильям Фаулер оның есімінен латынша анаграммалар жасады. 1604 жылы Кару Англия парламентінің Төменгі палатасына Гастингс округінен депутат болып сайланды. 4 маусымда 1605 жылы ол Клоптон бароны Кару ретінде жұртқа танылды. 1608 жылы ол артиллерия басшысы болды. және тағы төрт кітап Бодлеян кітапханасында сақталған. Алғашқылары 1867 және 1873 жылдар аралығында алты томдық жинақ ретінде жарық көрді, оны Ж.С. Брюэр және В. Буллен редакциялады. Карудың Мюнстерден сэр Роберт Сесилге жазған хаттары 1864 жылы сэр Джон Маклин Камден қоғамы үшін редакциялады, ал оның сэр Томас Роуға (1615–1617) 1860 жылы жазған хаттары жарияланды. Кару қолжазбаларының күнтізбесіне кіріспеде оның туған жылы 1558 деп, ал 1572 жылы 15 жасында Броудгейтс колледжіне қабылданғаны айтылған. Карудың сэр Томас Роуға жазған хаттарының алғы сөзінде оның туған жылы 1557 деп көрсетілген. Басқа хаттар мен құжаттар Ұлттық мұрағатта, Британ кітапханасындағы қолжазбалардың арасында сақталады және тарихи қолжазбалар комиссиясының Солсбери маркизінің қолжазбалары туралы есептерінде тізімделген. Стаффорд Кару қайтыс болғаннан кейін «Pacata Hibernia», яки Ирландиядағы соңғы соғыстар тарихын (1633) жариялады, ал кіріспесінде авторлығын Каруға жатқызды, бірақ бұл еңбек Стаффордтың өзіне тиесілі деп есептеледі. Бұл кітап 1810 жылы қайта басылып, 1896 жылы қайта өңделді. Карудың француз тілінен аударған ирланд тіліндегі түпнұсқаның фрагменті «Ирландия тарихы» және француз тілінен аударған «Ирландиядағы король Ричард II» Уолтер Харристің «Hibernica» (1757) еңбегінде жарияланды. Энтони Вудтың айтуынша, Кару Джон Спидтің «Хроникасында» Генрих V патшалығының тарихына үлес қосты. Оның 1596 жылы испандықтардың шапқыншылығы туралы пікірі де жарияланды.

In 1578, Carew was made captain in the royal navy and undertook a voyage with Sir Humphrey Gilbert. In 1579–1580, he led a regiment of Irish infantry, then a regiment of cavalry, during the Second Desmond Rebellion. On the death of his brother in the Battle of Glenmalure, from which fight he had been kept by his uncle Jacques Wingfield, he was appointed constable of Leighlin castle. Soon afterwards he killed with his own hands several Irishmen suspected of his brother's killing and was censured by the government. Carew was much liked by the queen, and by her principal secretary, Sir William Cecil, and his son, the future secretary, Robert Cecil. In 1582 he was appointed gentleman pensioner to the queen, and in 1583 High Sheriff of Carlow. He received his knighthood in Christ Church, Dublin on 24 February 1586, at the hands of his friend, Sir John Perrot, the recently appointed lord deputy. Soon after he was elected Member of Parliament for Queenborough, Carew also received large sums from the treasury to pay the queen's debts to the goldsmith George Heriot, the mercer William Stone, Elias Tillier a linen draper, and the silkman Thomas Henshawe. The Queen's secretary, William Fowler, a colleague on the Queen's Council, made Latin anagrams of his name. In 1604, Carew was elected Member of Parliament for Hastings in the House of Commons of England. He was raised to the peerage as Baron Carew, of Clopton on 4 June 1605. In 1608 he was Master of the Ordnance. and a further four at the Bodleian Library. A calendar of the former was published in six volumes between 1867 and 1873, edited by J. S. Brewer and W. Bullen, under the title Calendar of the Carew Manuscripts preserved in the Archiepiscopal Library at Lambeth. Carew's correspondence from Munster with Sir Robert Cecil was edited in 1864 by Sir John Maclean for the Camden Society, and his letters to Sir Thomas Roe (1615–1617) in 1860. In the introduction to the Calendar of Carew Manuscripts the date of his birth is given as 1558, and his admission into Broadgates Hall in 1572, aged 15. In the preface to Carew's Letters to Sir Thomas Roe, it is given as 1557. Other letters or papers are in The National Archives; among the manuscripts at the British Library; and calendared in the Historical Manuscripts Commission reports on the Marquess of Salisbury's manuscripts. Stafford published after Carew's death Pacata Hibernia, or the History of the Late Wars in Ireland (1633), the authorship of which he ascribes in his preface to Carew, but which has been attributed to Stafford himself. This was reprinted in 1810 and re edited in 1896. A Fragment of the History of Ireland, a translation from a French version of an Irish original, and King Richard II in Ireland from the French, both by Carew, are printed in Walter Harris's Hibernica (1757). According to Anthony Wood, Carew contributed to the history of the reign of Henry V in John Speed's Chronicle. His opinion on the alarm of the Spanish invasion in 1596 has also been printed.

Неке

1580 жылдың мамыр айында Керю Джойс Клоптонға (1637 жылы қайтыс болған), Уорвикширдегі Авондағы Стратфордқа жақын орналасқан Клоптон үйінің иесі Уильям Клоптонның (1538–1592) қызы және мұрагеріне үйленді. Бұл некеден бала тумады. Дегенмен, ол заңды емес ұлы, сарайдағы кеңесші және парламент депутаты сэр Томас Стаффордты қалдырды, ол Мунстерде Керюдің басшылығымен қызмет етті.

Өлім және жерлеу

Кейру 1629 жылғы 27 наурызда Лондондағы Савой сарайында қайтыс болды. Ол ер бала тудырмағандықтан, оның лауазымдары тоқтатылды. Оның жесірі Мидлсекстегі Твикенхэм Медоуз жерін мұраға алды және қалған өмірін сонда өткізді.