Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұл мақалада Оңтүстік Каролина штатының Уильямсбург округінің алғашқы тарихы қарастырылады.
This article discusses the early history of Williamsburg County, South Carolina
Негізін қалау
Уильямсбург, Вильям Оранждың есімімен аталған, 1730 жылы король Георг II-нің бұйрығымен Каролина провинциясының "ішкі аймағын" дамыту мақсатымен құрылған он бір қаланың бірі болды. Бұл қалалық округ, қазіргі Оңтүстік Каролинаны құрайтын төрт алғашқы округтің бірі – Крейвен округіне қарасты. Уильямсбург қалашығы сол кездегі Пи-Ди аймағының көп бөлігін қамтыды. Қалалық округтың ауданы 20 000 акр (80 км²) құрады және Қара өзеннің жағасында орналасқан. Кейіннен бұл округ бөлініп, қазіргі Уильямсбург округі, Оңтүстік Каролина сияқты бірнеше жеке округтерге айналды. Қара өзендегі ақ қарағай ағашын ертедегі жер өлшеуші патшаның жебесімен белгілеп, оны корольдің иелігіне алды. Ағаш "Король ағашы" деп аталды және жаңа қалашықтың орталығына айналды. Кингстри уақыт өте келе Уильямсбург қалашығының бас қаласы болды. Колониялық тарихшылар бұл аймаққа жақын жерде қоныстанған үш түпкілікті американдық тайпаны – Уи Ти, Уи Ни (Виньяу) және Минго тайпаларын тіркеген. 1732 жылы Роджер Гордон басқаратын қырық шотланд-ирландтықтан тұратын топ қайықпен өзенге келіп, Король ағашының маңына қоныстанды. Олар солтүстік Ирландиядан келген кедей протестанттар еді. Шотландиядағыдан жақсы өмір іздеп, Америкаға көшіп келгендері бұрынғы оқиға. Алғашқы еуропалық қоныс аударушылар қиын жағдайларға тап болды. Балалық шақты өткергендердің өмір сүру ұзақтығы шамамен 50 жылды құрады. Қоныс аударушылар бірнеше американдық үндістердің жерлерінде шаруашылықтар құруға тырысты, бірақ олармен көптеген қақтығыстар болған жоқ. Бастапқыда үндістермен айтарлықтай сауда-саттық жүргізілді, бірақ олардың саны жаңа жұқпалы аурулардың эпидемиясы салдарынан күрт азайды, себебі олардың иммунитеті болмады. Қоныс аударушылар үшін қауіпті жануарлар – улы жыландар мен қасқырлар, алғашқы жылдары өте көп кездесетін.
Williamsburg, named after William of Orange, was one of eleven townships ordered by King George II in 1730 meant to develop the "back country" of the Carolina Province. The township was a part of Craven County, one of the original four counties that encompassed present South Carolina. Williamsburg Township then included most of the present Pee Dee region. The township consisted 20,000 acres (80 km2) and was located in front of the Black River. It was later divided and became a number of separate counties, including present Williamsburg County, South Carolina. A white pine tree on the Black River was marked by early surveyor with the King's Arrow to claim it for the King. The tree was referred to as “The King's Tree,” and became the center of the new township. Kingstree eventually became the chief town of Williamsburg township. Colonial historians record three Native American tribes with territories nearby: the Wee Tee, the Wee Nee (Winyaw), and the Mingo tribes. In 1732 a colony of forty Scots Irish led by Roger Gordon came up the river by boat and settled in the vicinity of the King's Tree. They were poor Protestants who had come from northern Ireland. They had settled there seeking a better life than in Scotland, before migrating to America. Early European colonists faced harsh conditions. The life expectancy for those who survived infancy was around 50 years. The settlers tried to establish farmsteads in the territories of several American Indian peoples, but had few conflicts with them. At first there was considerable trade with the Indians, but their populations fell dramatically due to epidemics of new infectious diseases, to which they had no immunity. Hazards for the settlers included venomous snakes and wolves, which were very common in the early years.
Дін
Колониядағы бекітілген шіркеу англикандық болды, және Лорд-епископтың немесе оның өкілінің келісімінсіз ешқандай шіркеу мен мектеп ашылмайтын. Шотланд-ирландтықтар Англия шіркеуінен қуғынға ұшырады және қоныс аударушылар тез арада пресвитериан діни қоғамын құрды, бірақ олар бұл атауды кейінірек қолданды. 1736 жылы олар Шотландиядан Джон Уиллисон пасторды шақырып әкелді. Олар Уильямсбург пресвитериан шіркеуіне айналған жиналыс үйін салды. Көп ұзамай Индиантаун және Блэк Мингода жаңа тармақ шіркеулер құрылды. Алғашқы қоныс аударушылардың бірінің немересі, сол кезде барлығы қайтыс болған Джон Уизерспун 1780 жылы былай деп жазды: "Олар Құдайға қызмет етті, Қасиетті Кітапты жақсы білді, көп дұға жасады, сенбі күнін қатаң сақтады, бір сөзбен айтқанда, олар сыртқы құлшынысты да, ішкі тазалықты да ұстанып, ізгілікпен өмір сүрген ел еді".
The established church in the colony was Anglican, and no churches or schools could be established without the consent of the Lord Bishop or his agent. The Scots Irish had suffered persecution from the Church of England and settlers quickly established a religious society which was Presbyterian, although they did not use the name until later. In 1736 they called The Rev. John Willison from Scotland to be their minister. They built a meeting house that became Williamsburg Presbyterian Church. Soon new daughter churches were established at Indiantown and Black Mingo. In 1780 John Witherspoon, a grandson of one of the early settlers, who were all deceased by then, wrote: " they were servers of God, were well acquainted with the Scriptures, were much engaged in prayer, were strict observers of the Sabbath, in a word, they were a stock of people that studied outward piety as well as inward purity of life."
Өнімділік
Олар да гүлденді. Дала жануарларға, құстарға, балыққа және мүкташ жүзімге толы болды. Қоныс кеңейген сайын, олар плантациялар құрды. Еуропадан әкелінген бидай жақсы өспеді, бірақ жүгері мол өнім берді. Лен мата жасау үшін өсірілді, кейіннен оның орнына мақта біртіндеп енгізілді. Олар әкелген мал мен шошқалар көбейіп, мол шөп тапты; олар тек иесінің белгісімен танылатын батпақтар мен орманға бос жіберілді. Шамамен 1750 жылы қоныс аударушылар жаңадан енгізілген индиго егінін қабылдады, және плантация иелерінің көптегені одан байыды. Олар өзен бойындағы өңделген батпақ жерлерде күріш өсірді. Соңында, ірі кеме жасау өнеркәсібі дамыды, одан кейін ағаш өңдеу ісі пайда болды. Соңғысы бүгінге дейін жалғасуда.
They also prospered. The wilderness abounded in deer, wild turkeys, fish and muscadine grapes. As the colony grew, they established plantations. Wheat from Europe grew poorly, but corn produced abundantly. Flax was grown for cloth, later it was gradually replaced by cotton. The cattle and hogs which they brought with them reproduced and found abundant forage; they were let run wild in the swamps and forests, with only the owner's mark to identify them. About 1750 settlers adopted the newly introduced crop of indigo, and many of the plantation owners became wealthy from it. They also grew rice in modified wetlands along the river. Eventually a large naval store industry developed, which was followed by timbering. The latter has continued into modern times.
Соғыс
1759 жылы француз және үндістер соғысы кезінде француздар үлкен чероки тайпасын одақтас ретінде тартты. Шеррокилер Уильямсбургтің солтүстік-батысында тұрса да, олар бүкіл колонияға қауіп тудыра алатын. Ағылшын патшасы үшін (және өздерін қорғау үшін) күресу үшін екі ерікті жасақ құрылды. Жағалаудағы Каролинадан келген басқа роталармен бірге Кингстриде жиналып, жаттығудан өткен полк құрылды. Үндістердің шабуылына қарсы тұру үшін тұрғындарға арналған бекініс салынды. Америка революциясы басталғанда, кейбір жас жігіттер армияға қосылып, Чарльстонды қорғауға жіберілді. 1780 жылдың басында Чарльстон британдықтарға берілгеннен кейін сарбаздар сөз беріліп, үйлеріне оралды, содан кейін бейтарап болатындарын күтті. Британдықтар Оңтүстік Каролинаның барлық жерінде, соның ішінде жағалаудағы Джорджтаунда да гарнизондар құрды. Солтүстік аймақта британдықтарға қосылған торилер көп болды. Уильямсбург пресвитериандары британдықтар тактикалық қате жасағанға дейін соғыстан шет қалуға бейім болды. Колониялық губернатор сөз берген барлық ер адамдар патша үшін қару алуы керек деп бұйырды. Халық мұны сөздеріне берген уәделерді бір жақты бұзу деп қабылдады. Олар жергілікті милиция офицері капитан Джон Джеймсті Джорджтаундағы бекініске түсіндіру үшін жіберді. Ол командир капитан Ардесойф тарапынан жамандыққа ұшырады, ал ол оралғаннан кейін Джеймс тез арада төрт ротадан тұратын ополчение жинады. Олар француз гугеноттарының ұрпағы Франсис Марионның басшылығына өтті. Марион Революцияның ең тиімді әскери офицерлерінің бірі болды. Ол осы ополчениеге толық адалдыққа ие болды, олар жалақысыз қызмет етті және жалақы алуға уәде берілмеді, өз қаруларын және аттарын әкелді немесе британдықтарды жеңген кезде оларды алды. Оңтүстік Каролинаның британдықтар басып алмаған жалғыз аймағы Уильямсбург болды. Британдықтар Уиллтаунда гарнизон құруға тырысты, бірақ Марионның адамдары оларды жеңіп, Минго-Крик шайқасында қуып жіберді. Марион тек жоғары күштерге қарсы тактикалық жеңістерді ғана емес, сонымен қатар Оңтүстік Каролинадағы революцияның бағытын өзгерткен моральдық жеңіске де қол жеткізді. Ол мұны екі жолмен істеді: біріншіден, британдықтар еніп бола алмаған колонияның бөлігін ұстап тұрды, бұл Патриот күштерінің рухын көтерді. Екіншіден, ол британдықтардың қолына түспеу үшін қолға алынған немесе жойылған жылқылар, қайықтар, қару-жарақтар мен азық-түлік үшін тұрғындарға квитанция берді. Бұл британдық офицерлер Банастр Тарлтон мен Джеймс Вемисске қарсы болды, олар соғыстың басында Уильямсбургті өртеп, тонады. Британдықтардың Уильямсбург пен Индиантаундағы пресвитериан шіркеулерін өртеп жіберуі, оларды британдықтар "наразылықтың ошағы" деп атады, бұл қоныс аударушыларды ашуландырды. Соғыстан кейін қоныс аударушылар Марионнан алған квитанцияларын жаңа штаттық үкіметке ұсынғанда, штат өтемақы талаптарын төледі. Марион британдықтардың қозғалысы туралы ақпаратты тез алу үшін жергілікті халыққа сенеді, қарсыластар оны бейтараптандыруға тырысты, бірақ көп жетістікке жетпеді. Екі тарап та халық арасынан тыңшылар қолданды, бірақ Уильямсбург Марионға адал болды. Тарлтон оны ұстай алмағаны үшін Марионды қарғып, оған "Батпақ түлкісі" деген лақап ат қойды. Уильямсбург ополчениесі қажет болғанда қызмет етті, шақырылғанда тез келді, бірақ егін егу және жинау үшін үйде қалды және мүмкіндігінше басқа да міндеттерді орындады. Соғыстың соңына қарай Марион тез арада екі мың адамды шақыра алатын. Марионның адамдары генерал Натанаэль Грин соғыстың соңына дейін өз аумағын жалғыз ұстады. Олар Гриннің күштеріне британдықтарды солтүстік аймақтағы гарнизондарынан шығарып, Чарльстонға қайтаруға көмектесті, содан кейін олар бас иіп, кемемен кетіп қалды.
In 1759 during the French and Indian War, the French enlisted the large Cherokee tribe as allies. Though the Cherokee lived to the northwest of Williamsburg, they could threaten the entire colony. Two companies of volunteer militia were organized to fight for the English king (and for self defense). Together with other companies from coastal Carolina, a regiment was formed, which mustered and drilled at Kingstree. They also built a stockade for the residents in case of Indian attack. When the American Revolution broke out, some of the young men joined the army and were sent for the defense of Charleston. After Charleston surrendered to the British in early 1780, the soldiers were paroled and returned home, expecting to remain neutral from then on. The British quickly established garrisons throughout South Carolina, including a fort at nearby Georgetown on the coast. In the upstate were a larger number of Tories, who joined the British forces. The Williamsburg Presbyterians were inclined to sit out the war, until the British made a tactical error. The colonial governor ordered that all men who had taken parole must take up arms for the King. The people took this to be a unilateral violation of the terms of their parole. They sent Captain John James, a local militia officer, to the fort at Georgetown for clarification. He was mistreated by the commander, Captain Ardesoif, and on his return, James quickly raised a militia of four companies. They were put under the command of Francis Marion, of French Huguenot descent. Marion was one of the most effective military officers of the Revolution. He had the complete loyalty of this militia, who served with no pay and no promise of pay, who provided their own weapons and horses, or secured them whenever they defeated the British. The only area of South Carolina which was not occupied by the British was that of Williamsburg. The British tried to establish a garrison at Willtown, but Marion's men defeated and drove them off in the Battle of Mingo Creek. Marion not only won tactical victories against superior forces with small cost, but also won a moral victory which turned the tide in the Revolution in South Carolina. He did this in two ways, first by holding a section of the colony that the British could not penetrate, which raised morale of Patriot forces elsewhere. Secondly he gave residents receipts for horses, boats, weapons and food supplies that were commandeered, or were destroyed to keep from falling into the hands of the British. This was in stark contract to the British officers Banastre Tarleton and James Wemyss, who burned and looted Williamsburg early in the war. The British burning of the Williamsburg and Indiantown Presbyterian churches, which the British called "hotbeds of sedition," angered the settlers. When settlers presented their receipts from Marion to the new state government after the war, the state paid the claims for reimbursement. Marion depended on the local people to quickly gain information about British movements; the opposing officers tried to neutralize him, but had little success. Both relied on spies among the populace, but Williamsburg was loyal to Marion. Tarleton, cursing Marion when he could not catch him, gave him the epithet, "The Swamp Fox." The Williamsburg Militia served as needed, coming quickly when called, but remaining at home to plant and harvest crops, and attend to other duties whenever possible. Toward the end of the war, Marion could quickly call up a couple thousand men. Marion's Men held their territory alone until General Nathanael Greene arrived later in the war. They helped Greene's forces evict the British from their upstate garrisons and drive them back to Charleston, from whence they eventually surrendered and left by ship.