Кіріспе

Бұл мақалада Оңтүстік Каролина штатының Уильямсбург округінің алғашқы тарихы қарастырылады.

Негізін қалау

Уильямсбург, Вильям Оранждың есімімен аталған, 1730 жылы король Георг II-нің бұйрығымен Каролина провинциясының "ішкі аймағын" дамыту мақсатымен құрылған он бір қаланың бірі болды. Бұл қалалық округ, қазіргі Оңтүстік Каролинаны құрайтын төрт алғашқы округтің бірі – Крейвен округіне қарасты. Уильямсбург қалашығы сол кездегі Пи-Ди аймағының көп бөлігін қамтыды. Қалалық округтың ауданы 20 000 акр (80 км²) құрады және Қара өзеннің жағасында орналасқан. Кейіннен бұл округ бөлініп, қазіргі Уильямсбург округі, Оңтүстік Каролина сияқты бірнеше жеке округтерге айналды. Қара өзендегі ақ қарағай ағашын ертедегі жер өлшеуші патшаның жебесімен белгілеп, оны корольдің иелігіне алды. Ағаш "Король ағашы" деп аталды және жаңа қалашықтың орталығына айналды. Кингстри уақыт өте келе Уильямсбург қалашығының бас қаласы болды. Колониялық тарихшылар бұл аймаққа жақын жерде қоныстанған үш түпкілікті американдық тайпаны – Уи Ти, Уи Ни (Виньяу) және Минго тайпаларын тіркеген. 1732 жылы Роджер Гордон басқаратын қырық шотланд-ирландтықтан тұратын топ қайықпен өзенге келіп, Король ағашының маңына қоныстанды. Олар солтүстік Ирландиядан келген кедей протестанттар еді. Шотландиядағыдан жақсы өмір іздеп, Америкаға көшіп келгендері бұрынғы оқиға. Алғашқы еуропалық қоныс аударушылар қиын жағдайларға тап болды. Балалық шақты өткергендердің өмір сүру ұзақтығы шамамен 50 жылды құрады. Қоныс аударушылар бірнеше американдық үндістердің жерлерінде шаруашылықтар құруға тырысты, бірақ олармен көптеген қақтығыстар болған жоқ. Бастапқыда үндістермен айтарлықтай сауда-саттық жүргізілді, бірақ олардың саны жаңа жұқпалы аурулардың эпидемиясы салдарынан күрт азайды, себебі олардың иммунитеті болмады. Қоныс аударушылар үшін қауіпті жануарлар – улы жыландар мен қасқырлар, алғашқы жылдары өте көп кездесетін.

Дін

Колониядағы бекітілген шіркеу англикандық болды, және Лорд-епископтың немесе оның өкілінің келісімінсіз ешқандай шіркеу мен мектеп ашылмайтын. Шотланд-ирландтықтар Англия шіркеуінен қуғынға ұшырады және қоныс аударушылар тез арада пресвитериан діни қоғамын құрды, бірақ олар бұл атауды кейінірек қолданды. 1736 жылы олар Шотландиядан Джон Уиллисон пасторды шақырып әкелді. Олар Уильямсбург пресвитериан шіркеуіне айналған жиналыс үйін салды. Көп ұзамай Индиантаун және Блэк Мингода жаңа тармақ шіркеулер құрылды. Алғашқы қоныс аударушылардың бірінің немересі, сол кезде барлығы қайтыс болған Джон Уизерспун 1780 жылы былай деп жазды: "Олар Құдайға қызмет етті, Қасиетті Кітапты жақсы білді, көп дұға жасады, сенбі күнін қатаң сақтады, бір сөзбен айтқанда, олар сыртқы құлшынысты да, ішкі тазалықты да ұстанып, ізгілікпен өмір сүрген ел еді".

Өнімділік

Олар да гүлденді. Дала жануарларға, құстарға, балыққа және мүкташ жүзімге толы болды. Қоныс кеңейген сайын, олар плантациялар құрды. Еуропадан әкелінген бидай жақсы өспеді, бірақ жүгері мол өнім берді. Лен мата жасау үшін өсірілді, кейіннен оның орнына мақта біртіндеп енгізілді. Олар әкелген мал мен шошқалар көбейіп, мол шөп тапты; олар тек иесінің белгісімен танылатын батпақтар мен орманға бос жіберілді. Шамамен 1750 жылы қоныс аударушылар жаңадан енгізілген индиго егінін қабылдады, және плантация иелерінің көптегені одан байыды. Олар өзен бойындағы өңделген батпақ жерлерде күріш өсірді. Соңында, ірі кеме жасау өнеркәсібі дамыды, одан кейін ағаш өңдеу ісі пайда болды. Соңғысы бүгінге дейін жалғасуда.

Соғыс

1759 жылы француз және үндістер соғысы кезінде француздар үлкен чероки тайпасын одақтас ретінде тартты. Шеррокилер Уильямсбургтің солтүстік-батысында тұрса да, олар бүкіл колонияға қауіп тудыра алатын. Ағылшын патшасы үшін (және өздерін қорғау үшін) күресу үшін екі ерікті жасақ құрылды. Жағалаудағы Каролинадан келген басқа роталармен бірге Кингстриде жиналып, жаттығудан өткен полк құрылды. Үндістердің шабуылына қарсы тұру үшін тұрғындарға арналған бекініс салынды. Америка революциясы басталғанда, кейбір жас жігіттер армияға қосылып, Чарльстонды қорғауға жіберілді. 1780 жылдың басында Чарльстон британдықтарға берілгеннен кейін сарбаздар сөз беріліп, үйлеріне оралды, содан кейін бейтарап болатындарын күтті. Британдықтар Оңтүстік Каролинаның барлық жерінде, соның ішінде жағалаудағы Джорджтаунда да гарнизондар құрды. Солтүстік аймақта британдықтарға қосылған торилер көп болды. Уильямсбург пресвитериандары британдықтар тактикалық қате жасағанға дейін соғыстан шет қалуға бейім болды. Колониялық губернатор сөз берген барлық ер адамдар патша үшін қару алуы керек деп бұйырды. Халық мұны сөздеріне берген уәделерді бір жақты бұзу деп қабылдады. Олар жергілікті милиция офицері капитан Джон Джеймсті Джорджтаундағы бекініске түсіндіру үшін жіберді. Ол командир капитан Ардесойф тарапынан жамандыққа ұшырады, ал ол оралғаннан кейін Джеймс тез арада төрт ротадан тұратын ополчение жинады. Олар француз гугеноттарының ұрпағы Франсис Марионның басшылығына өтті. Марион Революцияның ең тиімді әскери офицерлерінің бірі болды. Ол осы ополчениеге толық адалдыққа ие болды, олар жалақысыз қызмет етті және жалақы алуға уәде берілмеді, өз қаруларын және аттарын әкелді немесе британдықтарды жеңген кезде оларды алды. Оңтүстік Каролинаның британдықтар басып алмаған жалғыз аймағы Уильямсбург болды. Британдықтар Уиллтаунда гарнизон құруға тырысты, бірақ Марионның адамдары оларды жеңіп, Минго-Крик шайқасында қуып жіберді. Марион тек жоғары күштерге қарсы тактикалық жеңістерді ғана емес, сонымен қатар Оңтүстік Каролинадағы революцияның бағытын өзгерткен моральдық жеңіске де қол жеткізді. Ол мұны екі жолмен істеді: біріншіден, британдықтар еніп бола алмаған колонияның бөлігін ұстап тұрды, бұл Патриот күштерінің рухын көтерді. Екіншіден, ол британдықтардың қолына түспеу үшін қолға алынған немесе жойылған жылқылар, қайықтар, қару-жарақтар мен азық-түлік үшін тұрғындарға квитанция берді. Бұл британдық офицерлер Банастр Тарлтон мен Джеймс Вемисске қарсы болды, олар соғыстың басында Уильямсбургті өртеп, тонады. Британдықтардың Уильямсбург пен Индиантаундағы пресвитериан шіркеулерін өртеп жіберуі, оларды британдықтар "наразылықтың ошағы" деп атады, бұл қоныс аударушыларды ашуландырды. Соғыстан кейін қоныс аударушылар Марионнан алған квитанцияларын жаңа штаттық үкіметке ұсынғанда, штат өтемақы талаптарын төледі. Марион британдықтардың қозғалысы туралы ақпаратты тез алу үшін жергілікті халыққа сенеді, қарсыластар оны бейтараптандыруға тырысты, бірақ көп жетістікке жетпеді. Екі тарап та халық арасынан тыңшылар қолданды, бірақ Уильямсбург Марионға адал болды. Тарлтон оны ұстай алмағаны үшін Марионды қарғып, оған "Батпақ түлкісі" деген лақап ат қойды. Уильямсбург ополчениесі қажет болғанда қызмет етті, шақырылғанда тез келді, бірақ егін егу және жинау үшін үйде қалды және мүмкіндігінше басқа да міндеттерді орындады. Соғыстың соңына қарай Марион тез арада екі мың адамды шақыра алатын. Марионның адамдары генерал Натанаэль Грин соғыстың соңына дейін өз аумағын жалғыз ұстады. Олар Гриннің күштеріне британдықтарды солтүстік аймақтағы гарнизондарынан шығарып, Чарльстонға қайтаруға көмектесті, содан кейін олар бас иіп, кемемен кетіп қалды.