Жалған мойндау – жасалмаған қылмысқа кінәлі екенін мойндау. Жастар, интеллектуалды деңгейі жоғары адамдар көбірек мойндауға бейім. Әділетсіз сотталғандар болады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жеке тұлғаның жасаған жоқ қылмысы үшін кінәсін мойындауы.
An admission of guilt for a crime which the individual did not commit
Жалған мойындау – жеке тұлғаның жасаған жоқ қылмысы үшін кінәсін мойындауы. Мұндай мойындаулар интуицияға қайшы болғанымен, олар ерікті түрде, мысалы, үшінші тарапты қорғау мақсатымен немесе мәжбүрлеу тергеу әдістері арқылы жасалуы мүмкін. Зерттеулер көрсеткендей, қандай да бір деңгейде мәжбүрлеу болған жағдайда, өте жоғары интеллектке ие адамдар немесе өздерін «дос» деп есептейтіндердің ықпалына түскендер мұндай мойындаулар жасауға бейім. Жастар, әсіресе стресс, шаршау немесе психикалық жарақат алған кезде мойындауға осал келеді және ересектерге қарағанда жалған мойындау көрсеткіші айтарлықтай жоғары. Жүздеген кінәсіз адамдар жасаған жоқ қылмыстарын мойындағаннан кейін сотталып, түрмеге қамалып, кейде өлім жазасына кесілді, бірақ жылдар өткен соң ақталды. 1980-ші жылдардың соңында бірнеше қорқынышты жалған мойындау оқиғалары жарияланғанда және ДНК-дәлелдемелері енгізілгенде ғана, қате айыптаулардың масштабы және жалған мойындаулардың осы процесте қаншалықты рөл атқарғаны анық көріне бастады. Жалған мойындаулар, мойындауға қол жеткізу үшін азаптау немесе басқа да мәжбүрлеу түрлері қолданылатын мәжбүрлеу арқылы алынған мойындаулардан ерекшеленеді.
A false confession is an admission of guilt for a crime which the individual did not commit. Although such confessions seem counterintuitive, they can be made voluntarily, perhaps to protect a third party, or induced through coercive interrogation techniques. When some degree of coercion is involved, studies have found that subjects with highly sophisticated intelligence or manipulated by their so called "friends" are more likely to make such confessions. Young people are particularly vulnerable to confessing, especially when stressed, tired, or traumatized, and have a significantly higher rate of false confessions than adults. Hundreds of innocent people have been convicted, imprisoned, and sometimes sentenced to death after confessing to crimes they did not commit—but years later, have been exonerated. It was not until several shocking false confession cases were publicized in the late 1980s, combined with the introduction of DNA evidence, that the extent of wrongful convictions began to emerge—and how often false confessions played a role in these. False confessions are distinguished from forced confessions where the use of torture or other forms of coercion is used to induce the confession.
Өз еркімен жасалатын жалған мойындаулар
Бұл мойындаулар полицияның ықпалысыз, ерікті түрде берілген. Кейде адамдар қылмысты жасаған нағыз күдіктінің назарын аудару үшін өздерін кінәлі етеді. Мысалы, ата-ана баласын түрмеден құтқару үшін мойындауы мүмкін. Сондай-ақ, кейбір адамдар осылай мойындау арқылы алатын назар үшін танымал қылмысты мойындап жатады. 1932 жылы Линдбергтің баласын ұрлаған қылмысқа 250-ге жуық адам мойындады, бұл жайт әлемдік баспасөз беттерінде кеңінен жарияланды. 1947 жылы Элизабет Шорттың ("Қара Далия" деп белгілі) қанына батқан өлтірілуіне 500-ге жуық адам мойындады, бұл оқиға да зор медиалық назарға ие болды – мойындағандардың кейбіреуі оның қайтыс болған кезде тіпті дүниеге келмеген еді. Көбірек жақындағы мысал 2006 жылы болды, АҚШ-та Джон Марк Карр алты жасар ДжонБенет Рамзиді өлтіргенін мойындады. Карр бұл кісі өлтірудің барлық егжей-тегжейіне құмар болды және оның қайтысынан он жыл өткен соң, мойындауының негізінде Таиландтан экстрадицияланды. Бірақ оның айтқандары істің мән-жайымен сәйкес келмеді, ал оның ДНК-сы қылмыс орнынан табылған ДНК-мен үйлеспеді. Оның әйелі мен бауыры да ол кісі өлтіру кезінде басқа штатта болғанын, ал қылмыс болған Колорадо штатына ешқашан бармағанын айтты. Оның мойындауы соншалықты жалған болды, прокурорлар оны қылмыспен айыптамады.
These confessions are given freely, without police prompting. Sometimes people incriminate themselves to divert attention from the actual person who committed the crime. For instance, a parent might confess to save their child from jail. Alternatively, people sometimes confess to a notorious crime because of the attention they receive from such a confession. About 250 people confessed to the 1932 kidnapping of the Lindbergh baby which received headlines around the world. Approximately 500 people confessed to the murder of Elizabeth Short (known as the "Black Dahlia") in 1947 which also received enormous media attention—some of those who confessed were not even born when she died. A more recent example of a voluntary confession occurred in 2006, when John Mark Karr confessed to the murder of six year old JonBenét Ramsey in the United States. Karr had become obsessed with every detail of the murder and, ten years after her death, he was extradited from Thailand based on his confession. But his account did not match details of the case, and his DNA did not match that found at the crime scene. His wife and brother also said he was home in another state at the time of the murder, and had never been to Colorado, where the murder occurred. His confession was so clearly false that prosecutors never charged him with the crime.
Қуғынға ұшыраған мойындаулар
Бұл мойындаулар полиция тарапынан қолданылған күштеуші сұрақ алу әдістерінің нәтижесі болып табылады. Күдіктілер адвокат немесе туыстарының қатысуынсыз, сағаттап сұраққа тартылуы мүмкін. Тіпті кінәсіз болған жағдайда да, мұндай жағдай стресс тудырып, психикалық тұңғышқа алып келеді. Кейде полиция күдіктілерге мойындаса, жазасы жеңілдетілетінін уәде етіп, ынталандыру жасауға тырысады. Кофе сияқты материалдық сыйлықтар немесе сұрақ алуды тоқтату да осы мақсатта қолданылады. Күдіктілерге мойындану арқылы жағдайдан шығуға және шындықты айтуға болатыны айтылады. Осы қысымға бірнеше сағат бойы төтеп бергеннен кейін, осал күдіктілер процесті аяқтау үшін ғана мойындауы мүмкін. Рид әдісі осы стратегияларды жүйелейді және АҚШ-тағы көптеген полиция бөлімдері оны әлі де қолданады. Адамдар сотта қатаң жаза алу қаупінен қорғану үшін жасаған жоқ қылмысты мойындауы да мүмкін. Жасөспірімдер мен жас ересектер, психикалық денсаулығымен проблемалары бар немесе интеллектісі төмен адамдар, сондай-ақ Гуджонсонның ұсынысқа бейімділік шкаласында жоғары көрсеткіш алғандар жалған мойындауға көбірек бейім.
These confessions are the result of coercive interrogation techniques used by the police. Suspects may be interviewed for hours on end, sometimes without a lawyer or family member present. Even when the suspect is innocent, this creates stress and eventually leads to mental exhaustion. Sometimes, police offer inducements to suspects, telling them they will be treated more leniently if they confess. Material rewards such as coffee or the cessation of the interrogation are used to the same effect. Suspects may be told they will feel better by confessing, thereby getting the truth out in the open. After enduring this pressure, often for hours on end, vulnerable suspects may confess just to bring the process to an end. The Reid technique codifies these strategies and is still used by many police forces in the United States. People may also confess to a crime they did not commit as a form of plea bargaining in order to avoid the risk of a harsher sentence after trial. Teenagers and young adults, individuals with mental health problems or low intelligence and those who achieve high scores high on the Gudjonsson suggestibility scale are more vulnerable to making false confessions.
Қуғынға ұшыраған мойындаулар
Бұл мойындаулар адам тергеу процесінен соншалықты әсер алады, олар қылмыс жасағанына сеніп қалады, тіпті оны істегенін есіне түсірмейді. Мұндай жағдай күдіктінің өзіне сенімсіздігі болғанда, әсіресе нақты бір оқиға туралы естеліктерінде байқалады. Зерттеулер "Тергеуші бұл әлсіздікті, кейде бейсалы болса да, жоғары ұсыныс беретін сұрақтар мен күдіктінің есте сақтамауына түсіндірмелер арқылы пайдалана алады" деген тұжырым жасайды. Күдікті өзін шындық емес нәрсеге келісуге итермелеп, манипуляциялап жатқанын сезбейді және тергеушімен келісе бастайды, "соңғы кезде кінәсін мойындағанша".
These confessions are those in which the person is so affected by the interrogation process, they come to believe they have actually committed the crime, even though they have no memory of doing so. This seems to occur when the suspect lacks self confidence, especially in their own memory about a particular event. Research suggests "An interrogator can take advantage of this weakness, sometimes unwittingly, through highly suggestive questioning and proffered explanations for the suspect's alleged lack of memory." The suspect is unable to detect that they are being manipulated into agreeing with something that is not true and begins to agree with the interrogator "until he or she finally comes to accept guilt".
Қатысушы факторлар
Қарапайым адам үшін біреудің өзі жасамаған қылмысты мойындауы өте қиын және түсініксіз көрінеді. Фишер мен Гейзельман жүргізген 2010 жылғы зерттеу полицияның жаңадан келген қызметкерлеріне сұхбаттасу процесі бойынша берілетін нұсқаулардың жетіспеушілігін көрсетті. Олар зерттемелерінде: "Полиция қызметкерлерінің көбінесе ынтымақтас куәгерлерді сұхбаттауға минимал, кейде тіпті ешқандай формальды оқыту алмайтынын, ал олардың сұхбаттасу тәжірибесінің нашар екенін анықтағандығымызға көңіліміз толады" деді. Көптеген офицерлер өздерінің сұхбаттасу техникаларын дамыта алады, бірақ формальды оқытудың болмауы шындыққа қарамастан, тергеуді ғана аяқтау мақсатында сұхбат алуға алып келуі мүмкін. Тергеуді аяқтаудың ең оңай жолы – мойындау алу болар еді. Фишер мен Гейзельман да келіседі, "Күдіктілерді жауапқа тарту (мойындау алу үшін) күдіктілер мен құрбандарды сұхбаттаудан гөрі басымдыққа ие" дейді. Бұл зерттеулер қосымша оқыту жалған мойындауларды алдын алуға және полиция қызметкерлеріне сұхбаттасу бөлмесінде жаңа көзқарас қалыптастыруға көмектесетінін көрсетеді.
To the average person, the possibility that someone would confess to a crime they did not commit seems highly unlikely and makes little sense. A 2010 study conducted by Fisher and Geiselman showed the lack of instruction given to entry level police officers regarding the interview process. They stated in their research that, "We were discouraged to find that police often receive only minimal, and sometimes no, formal training to interview cooperative witnesses, and, not surprisingly, their actual interview practices are quite poor." While many officers may develop their own interview techniques, the lack of formal training could lead to interviewing with the purpose of simply completing the investigation, regardless of the truth. The easiest way to complete an investigation would be a confession. Fisher and Geiselman concur, saying, "It seems to be more on interrogating suspects (to elicit confessions) rather than on interviewing cooperative witnesses and victims". This study suggests that more training could prevent false confessions, and give police a new mindset while in the interview room.
Рид техникасы
"Рид" әдісімен күдіктілерді тексеруді 1940-50 жылдары АҚШ-та бұрынғы полицей Джон Рид енгізді. Бұл әдіс полиция қызметкерлерінің ақпарат алу үшін жиі қолданатын ұрып-сапалаудың орнына пайдаланылды. Әдіс тоғыз қадамнан тұрады. Бірінші қадамда күдіктіге оның қылмыс жасағаны белгілі екені туралы тікелей айтылады. Әдетте, күдікті сөйлеуге тырысқанда жиі үзілістер жасалады. Зерттеушілердің мәліметінше, полицейлер күдіктінің сөзін орташа есеппен 5,8 секундқа жетпей тоқтатады. Көбінесе полицейлер өтірік айтып, күдіктінің кінәлі екенін көрсететін, шындықта жоқ дәлелдер келтіреді. Екінші қадамда полицейлер күдіктінің қылмысты неге жасағаны туралы болжам ұсынады. Бұл түсіндірме "айыпталушының жасаған қылмысының моральдық жауапкершілігін азайтады немесе қылмыстың моральдық себебін табу арқылы оның абыройын сақтауға мүмкіндік береді". "Рид" әдісі АҚШ-тағы құқық қорғау органдары қолданатын ең басты тексеру әдісіне айналып, көптеген мойысқауларға әкелді. Соңғы жылдары сот зерттеушілері барлық мойысқаулардың заңды емес екенін анықтады және бұл әдіс негізінен алдау, қысым көрсету және мойысқауға қол жеткізу үшін агрессивті тәсілдерге негізделгенін анықтады. Осыған қарамастан, 2014 жылы бұл әдіс полицейлер арасында танымал болды, тіпті адамдар аз ақпарат берсе де, стратегия шын мойысқаулардың аздығына және жалған мойысқаулардың көптігіне себеп болды, бұл аз қарсыласатын әдістерге қарағанда нашар нәтиже еді. 2017 жылы Wicklander Zulawski & Associates, АҚШ-тағы құқық қорғау органдарын оқытумен айналысатын ірі консалтингтік компаниялардың бірі, мәжбүрлеу әдістеріне байланысты "Рид" әдісін енді қолданбайтынын мәлімдеді. Бұл әсіресе зиякерлік қабілеті төмен немесе психикалық денсаулық мәселелері бар адамдарға қатысты. Ақырында ДНК-тестілеу Маршаллдың қылмыстарға қатысы жоқ екенін көрсетті. Бостандыққа шыққаннан кейін Маршалл "жартылай тұтқындық" күйінде өмір сүруін жалғастырды; ол түрмеде болған кездегі психологиялық зардаптарға байланысты психиатриялық ауруханада ұсталып тұр. Оған 2,3 миллион доллар өтемақы төленді. Осы іс бойынша жүргізілген тергеуде ДНК-тестілеу оның сот барысында жүргізілмегені ғана емес, сонымен қатар Маршаллдың психикалық кемістігі де сотталу кезінде ескерілмегені анықталды.
The Reid Technique of interrogating suspects was first introduced in the United States in the 1940s and 50s by former police officer, John Reid. It was intended to replace the beatings that police frequently used to elicit information. The Technique involves a nine step process. The first step involves directly confronting the suspect with a statement that it is known that he or she committed the crime. This would usually involve frequent interruptions when the suspect tried to speak. Researchers have found that police interrogators only allowed people to speak for an average 5.8 seconds before they interrupted. Often, the police lie and describe non existent evidence that points to the suspect as the offender. In the second step, the police present a hypothesis about why the suspect committed the crime. This explanation "minimizes the moral implications of the alleged offense or allows a suspect to save face by having a morally acceptable excuse for committing the crime." The Reid Technique went on to become the leading interrogation method used by law enforcement throughout the United States and led to countless confessions. In recent years, justice researchers found that not all of those confessions were legitimate and determined that the technique primarily relies on deception, coercion and aggressive confrontation to secure confessions. Despite this, in 2014, it was still popular with police interrogators even though subjects provide less information, and the strategy provides fewer true confessions and more false confessions than less confrontational interviewing techniques. In 2017, Wicklander Zulawski & Associates, one of the biggest consulting groups responsible for training law enforcement officers throughout the United States announced that because of its coercive methods, it would no longer use the Reid Technique. In particular, this tends to apply to individuals who are intellectually impaired or suffer from mental health issues. Eventually DNA testing established that Marshall was not involved in the crimes. Despite being released, Marshall continues to live in a state of "semi detention"; he is being held in a psychiatric hospital due to the psychological damage caused during his incarceration. He was awarded $2.3 million in compensation. An inquiry into the case made the point that not only had DNA testing not been done at the time of his trial, Marshall's mental handicap was entirely overlooked throughout his prosecution.
Өрлеу
Жалған мойындаудың жиілігі және оның себептері елден елге өзгеруі мүмкін. Бұл көрсеткіш оны өлшеу әдістемесіне байланысты да өзгеріп отырады. Кейбір зерттеулер тек расталған жағдайларды пайдаланады, онда ДНК мойындаған адамның іс жүзінде кінәсіз екенін және соттан ақталғанын көрсетеді. Бұл көбінесе кісі өлтіру және зорлау істеріне қатысты. Мысалы, АҚШ-та Innocence Project 1989 жылдан бері 375 адам ДНК арқылы ақталғанын хабарлады. Олардың 29 пайызы сотталған қылмысты мойындаған, бірақ кейін ақталған. 2020 жылдың шілдесіне дейін, жалған мойындауға қатысты 104 істің жиырма үшеуіне сот отырысында ДНК дәлелдері болған, бірақ олар бәрібір заңсыз сотталған. АҚШ-тың Ұлттық Ақтау тізілімі мәліметтері бойынша, кісі өлтіруде айыпталған, бірақ кейін ақталғандардың 27 пайызы жалған мойындаулар берген. Дегенмен, психикалық ауруы немесе зиякерлік кемістігі бар адамдардың 81 пайызы кісі өлтіруде айыпталғанда мойындаған. Қылмыскерлер ДНК дәлелдерінен өзге де жолдармен ақтала алады. АҚШ-та соңғы үш онжылдықта 2750 адам ақталды, олардың 9 пайызы әйелдер. Ұлттық Ақтау тізілімінің деректеріне сәйкес, соңғы үш онжылдықта ақталған әйелдердің шамамен 73 пайызы мүлдем болмаған қылмыстар үшін сотталған. Олардың айыпталған «қылмыстары» қатарында жазатайым оқиғалар, жасалған қылмыстар және өз-өзіне қол жұмсау салдарынан болған өлімдер бар. Ақталған әйелдердің шамамен 40 пайызы өз балаларына немесе күтіміндегі басқа жақындарына зиян келтіргені үшін дұрыс емес айыпталып сотталған. Басқа зерттеулерде қылмыскерлерден қылмысты жалған мойындағандарын сұрайтын өзіндік есеп беру сауалнамалары қолданылады, бірақ мұндай мәлімдемелердің рас екенін тексеру мүмкін болмайды. Бұл сауалнамалар зорлау мен кісі өлтіруге ғана емес, кез келген қылмысты мойындауға қатысты. Он жыл аралығында жүргізілген екі исландтық зерттеуде жалған мойындау көрсеткіші 12,2% және 24,4% болды. Ал шотландтық зерттеуде өзіндік есеп беру бойынша жалған мойындау көрсеткіші 33,4% құрады.
The incidence of false confession, and its causes, are likely to vary from one country to another. The rate also varies depending on the methodology used to measure it. Some studies only use confirmed cases where DNA proved the person who confessed was in fact innocent and has been exonerated by a court. This mostly applies to murder and rape cases. For instance, in the United States, the Innocence Project reports that since 1989, 375 offenders have been exonerated by DNA. Twenty nine percent of them confessed to the crime for which they were convicted, but were then exonerated. As of July 2020, twenty three of the 104 people whose cases involved false confessions had exculpatory DNA evidence available at the time of trial—but were still wrongfully convicted. According to the National Registry of Exonerations in the United States, 27% of those on the registry who were accused of homicide, but were later exonerated, gave false confessions. However, 81% of people with mental illness or intellectual disabilities also confessed when accused of homicide. Offenders may also be exonerated by means other than DNA evidence. In the US, 2,750 people have been exonerated in the last three decades—9% of whom were women. Nearly 73% of women exonerated in the last three decades were convicted of crimes that never took place at all, according to data from the National Registry of Exonerations. Their alleged "crimes" included events determined to be accidents, crimes that were fabricated and deaths by suicide. About 40% of female exonerees were wrongly convicted of harming their children or other loved ones in their care. Other studies use self report surveys where offenders are asked if they have ever falsely confessed to a crime, although there may be no way of checking the validity of such claims. These surveys apply to confessions to any kind of crime, not just rape and murder. Two Icelandic studies based on self report conducted ten years apart found the rates of false confession to be 12.2% and 24.4% respectively. A more recent Scottish study found the rate of self reported false confessions was 33.4%.
Сот процестеріне әсері
Лео былай деп атап өтті: "Көптеген адамдар мойындауды, әсіресе толыққанды мойындауды, өзінің мәні бойынша шындық деп есептейді. Сондықтан мойындау куәлігі айыпталушыға қарсы істі анықтауға ұмтылады, көбінесе қарсы пікірлерді немесе кінәсіздік дәлелдерін елемейді. Күдіктінің мойындауы әділет органдары, бұқаралық ақпарат құралдары, қоғам және қазылар алқасы арасында кінәлілік туралы күшті болжамды тудырады. Оқиғалардың бұл тізбегі жүйедегі әрбір бөлікті мойындаған адамға қарсы бағыттайды, нәтижесінде ол тергеу және сот процесінің барлық кезеңінде қатал қудалауға ұшырайды. Оның сотқа дейін қамауға алынуы, айыпталуы, кінәлі екенін мойындауына қысым көрсетуі және айыпты деп танылуы ықтимал. "Лео жалған мойындаулар сот процесі барысында күш жинап, жеңуге дерлік мүмкін емес екенін айтты. Ол "бұл тізбектік реакция полициядан басталады. Олар мойындау алғаннан кейін, әдетте тергеуді тоқтатып, істі шешілген деп жабады және мойындау ішкі тұйыққа тап болса, сыртқы дәлелдерге қайшы келсе немесе мәжбүрлеу тергеудің нәтижесі болса да, ақталуға қатысты ешқандай дәлелді немесе басқа да іздерді іздеуге тырыспайды. Кейіннен іс бойынша басқа да дәлелдер пайда болса және күдіктінің мойындауы жалған екенін көрсете алса да, полиция күдіктінің кінәлі екеніне және мойындаудың дұрыстығына сенуді жалғастырады". 1990 жылдардың басында британдық психологтар күдіктілерден ақпарат алу үшін әңгімелесу тәсілін әзірлеу үшін құқық қорғау органдарымен бірлесіп жұмыс істеді. Бұл тәсіл, этикалық және қақтығыссыз болып табылады, және PEACE әдісі деп аталды. Әдістеме бес кезеңнен тұрады: Дайындық және жоспарлау; Қатысу және түсіндіру; Жауап беру, нақтылау, сынау; Аяқтау; және бағалау. Осы тәсілді қолдану арқылы тергеушілер күдіктілердің әңгіме айтуын үзбеуі керек; ашық сұрақтар қоюы керек; және субъект әңгімесін айтқаннан кейін кез келген қайшылықтар мен сәйкессіздіктерге қарсы тұруы керек. Сондай-ақ, сұхбаттасушыларға алдауға немесе олардың жоқ айғақтары бар сияқты әрекет етуге рұқсат етілмейді.
Leo noted that "most people assume that a confession, especially a detailed confession, is, by its very nature, true. Confession evidence therefore tends to define the case against a defendant, usually overriding any contradictory information or evidence of innocence. A suspect's confession sets in motion a seemingly irrefutable presumption of guilt among justice officials, the media, the public, and lay jurors. This chain of events in effect leads each part of the system to be stacked against the individual who confesses, and as a result he is treated more harshly at every stage of the investigative and trial process. He is significantly more likely to be incarcerated before trial, charged, pressured to plead guilty, and convicted". Leo argued that false confessions gather collective force as the judicial process proceeds, and become almost impossible to overcome. He noted that "this chain reaction starts with the police. Once they obtain a confession, they typically close their investigation, clear the case as solved, and make no effort to pursue any exculpatory evidence or other possible leads, even if the confession is internally inconsistent, contradicted by external evidence, or the result of coercive interrogation. Even when other case evidence subsequently emerges suggesting or demonstrating that the suspect's confession is false, police almost always continue to believe in the suspect's guilt and the underlying accuracy of the confession." In the early 1990s, British psychologists collaborated with law enforcement to develop a more conversational approach to obtain information from suspects. This approach, which is more ethical and less confrontational, became known as the PEACE method of interrogation. The method has five stages: Preparation and Planning; Engage and Explain; Account, Clarification, Challenge; Closure; and Evaluation. Using this approach, investigators are not supposed to interrupt suspects while they tell their story; use open‐ended questions; and challenge any inconsistencies or contradictions after the subject has told their story. Also interviewers are not allowed to deceive or pretend they have incriminating evidence they do not actually have.
Сұрау салулар мен мойындауларды жаздыру
Агрессивті полициялық тексеру әдістері нәтижесінде туындайтын жалған мойындаулардың кең таралғанына жауап ретінде, ұсынылған шешімдердің бірі – барлық тексерулерді бейнеге түсіру, осылайша құқық қорғау командасы мен қазылар алқасы оқиғаны қадағалай алады. Бұл шешім бейнеге түсірілген тексерулер мен мойындаулар полиция мен күдіктінің өзара әрекеттесуін толық және объективті жазбаға алуға мүмкіндік береді деген пікірге негізделген.
In response to the prevalence of false confessions induced by aggressive police interrogation methods, one suggested solution has been to videotape all interrogations so that what occurred can be monitored by the legal defense team and by jury members. This solution stems from the perception that videotaped interrogations and confessions allow for a more complete and objective record of the police–suspect interaction.
АҚШ-та
1980 жылға дейін көптеген мойындау көрсеткіштері полициямен жазылып, кейін сотта жазба түрінде немесе аудиожазба ретінде ұсынылды. АҚШ-та сұрақ-жауаптарды электронды түрде жазуды алғаш рет 1985 жылы Аляска Жоғарғы Соты "Стефан vs. Штат" ісінде, штат конституциясының әділ сот процесі туралы қағидасына сүйене отырып, міндеттеді деп белгіледі.
Until the 1980s, most confession evidence was recorded by police and later presented at trial in either a written or an audiotaped format. Electronic recording of interrogations was first mandated in the United States in Alaska in 1985 by the Supreme Court of Alaska in Stephan v. State—based on the state constitution's due process clause.
Ұлыбританияда
Англия мен Уэльсте 1984 жылғы Полиция және қылмыстық дәлелдемелер туралы заңы тергеу процесіне белгілі бір қорғау шараларын енгізді, оның ішінде барлық күдіктілермен жүргізілетін әңгімелерді жазу міндеттілігі де болды.
In England and Wales, the Police and Criminal Evidence Act of 1984 built certain protections into the questioning process, including the requirement that all suspect interviews be taped.
Камераның перспективті бұрмалауы
Психологиялық зерттеулер видеоға түсірілген мойындауларды бағалау, бастапқы жазбада қолданылған камера бұрышына байланысты өзгеруі мүмкін екенін көрсетеді. Осы салада камераның орналасуын өзгерту арқылы кең көлемде эмпирикалық деректер жиналды: күдіктіге бағытталған (күдіктінің белден жоғары бөлігі мен детективтің басы мен иығының артқы жағы көрінетін), детективке бағытталған (детективтің алдыңғы жағы мен күдіктінің артқы жағы көрінетін) және тең бағытталған (детектив пен күдіктінің профильдері бірдей көрінетін) бұрыштар. Зерттеулер көрсеткендей, камера бұрышы мойындаудың еріктілігіне, детективтің қысым деңгейіне, тіпті кінәлілік-кінәсіздік арақатынасына қатысты бағалауларға әсер етеді. Көзді қадағалау арқылы визуалды назарды өлшеу және бақылау нәтижесінде зерттеушілер визуалды назардың камера бұрышына байланысты болатын қателіктерге (bias) себеп болатынын анықтады.
Psychological research suggests that evaluations of videotaped confessions can be affected by the camera perspective used at the initial recording. Extensive empirical data has been collected in this area by manipulating the position of the camera: to a suspect focus (looking at the front of the suspect from waist up and the back of the detective's head and shoulders), detective focus (looking at the front of the detective and the back of the suspect), and equal focus (where the profiles of both the detective and the suspect were equally visible) perspective. The research indicates that the camera perspective influences assessments of voluntariness, the level of coercion on the part of the detective, and even the dichotomy of guilt. Using eye tracking as a measure and monitor of visual attention, researchers deduced that visual attention mediates the camera perspective bias.
Стур Бергвалл (1990)
Стур Бергвалл, сонымен қатар Томас Квик деп танылған, Швецияда, Норвегияда, Данияда және Финляндияда 30-нан астам адамды өлтіргенін мойындады, ол жеке тұлғаның бұзылуларына байланысты психиатриялық емханада қамауда болған кезде. Ол одан бұрын жеңіл қылмыстар жасағаны үшін сотталғаннан кейін сол жерге жіберілген. 1994 жылдан 2001 жылға дейін Бергвалл өзінің мойындауына сүйене отырып, сегіз кісіні өлтіргені үшін сотталды. Алайда, оның жалған мойындағаны және сотқа қатысуға құзырлы еместігі анықталғандықтан, барлық сот үкімдері қайта қарау арқылы күштен шығарылды.
Sture Bergwall, also known as Thomas Quick, confessed to more than 30 murders in Sweden, Norway, Denmark, and Finland while incarcerated in a mental institution for personality disorders. He had been committed after being convicted of less serious crimes. Between 1994 and 2001, Bergwall was convicted of eight murders, based on his confessions. All of these convictions have now been overturned on appeal as he was found to have made false confessions and been incompetent to stand trial.
Роберт Губерт (1666)
1666 жылы Роберт Губерт Лондонның Ұлы өртін нан пісіру үйінің терезесі арқылы от бомбасы лақтырып бақылағандығын мойындады. Сот барысында ол өрт басталғаннан кейін екі күнге дейін елде болмағаны, аталған нан пісіруханаға жақын болмағаны, нан пісірухананың терезесі болмағаны және мүгедек болғандықтан бомба лақтыра алмайтыны дәлелденді. Бірақ, шетелдік (француз) және католик болғандықтан, Губерт айыптының ыңғайлы құрбаны болды. Өзін кінәлі деп мойындаған Губерт сотқа тартылып, кінәлі деп танылып, дарға асылды.
In 1666, Robert Hubert confessed to starting the Great Fire of London by throwing a fire bomb through a bakery window. It was proven during his trial that he had not been in the country until two days after the start of the fire, he was never at any point near the bakery in question, the bakery did not have windows, and he was crippled and unable to throw a bomb. But, as a foreigner (a Frenchman), and a Catholic, Hubert was a perfect scapegoat. Ever maintaining his guilt, Hubert was brought to trial, found guilty, and duly executed by hanging.
Тімоти Эванс (1947)
Тимоти Эванс әйелі мен қызын өлтіргені үшін айыпталды. Одан кейін ол қызының қанына кінәлі деп танылды, сотталып, дарға асылды. Олардың өлімі туралы естігенде, ол жауапкершілікті мойындады ма деп сұрағанда, Эванс "Иә" деген. Кейіннен 1966 жылы ол өлімнен кейін толық ақталды.
Timothy Evans was accused of murdering his wife and daughter. He was subsequently tried for the murder of the daughter, was convicted and hanged. When informed about their deaths and asked if he was responsible, Evans reportedly replied "Yes". He was later posthumously pardoned in 1966.
Стивен Даунинг (1974)
Стивен Даунинг сотталды және 27 жыл түрмеде өтті. Оған қарсы негізгі дәлел – ол қол қойған мойындамасы болды. Ол 8 сағаттық тексеруден кейін осыған келісім берген, ол оны шатастырды, ал оның нашар сауаттылығы оның неге қол қойып жатқанын толық түсінбегенін көрсетті.
Stephen Downing was convicted and spent 27 years in prison. The main piece of evidence used against him was a confession he signed. He had agreed to this after an 8 hour interrogation which left him confused, and his poor literacy skills meant he did not fully understand what he was signing.
Стефан Кишко (1976)
Стефан Кишко 1976 жылы кісі өлтіргені үшін сотталды, бұл кейіннен "Британиядағы ең танымал әділетсіздіктердің бірі" деп сипатталды. Айыптау тарапының негізгі дәлелдерінің бірі – үш күнге созылған тексеруден кейін Кишконың жасаған мойындауы болды. Шамамен 16 жыл түрмеде отырғаннан кейін, Кишко 1992 жылы ақталды. Өзі жасамаған қылмысты неліктен мойындағаны туралы сұраққа жауап бергенде, Кишко: "Мен осы жалғанды айта бастадым, олар оған риза болды және мен үшін қысым азайды. Полицияға мен жасаған ісімді мойындасам, олар менің айтқанымды тексеріп, оның жалған екенін анықтап, мені босатады деп ойладым" деді.
Stefan Kiszko was convicted of murder in 1976, in what was later described as "one of Britain's most notorious miscarriages of justice". One of the main pieces of prosecution evidence was a confession Kiszko made after three days of police questioning. After almost 16 years in prison, Kiszko was exonerated in 1992. When asked why he had confessed to a crime he did not commit, Kiszko replied, "I started to tell these lies and they seemed to please them and the pressure was off as far as I was concerned. I thought if I admitted what I did to the police they would check out what I had said, find it untrue and would then let me go".
Питер Райли (1973)
1973 жылы Коннектикут штатының Личфилд округінде тұратын 18 жасар Питер Райли анасын өлтіргені үшін сотталды. Ол қылмысты өзі анықтап, полицияға хабарлағаннан кейін ұсталды және көп сағат бойы ұйықтамай тергелді. Осы тергеу барысында, адвокаты болмаған кезде, ол полиграфқа түсуге келісті, нәтижесін бұрмалап, оның сәтсіз болғанын айтты және оны тек ол ғана осы қылмысты жасаған деген сенімге иеледі. Оған қасақана кісі өлтіргені үшін алты жылдан он алты жылға дейін жаза тағайындалды, бірақ 1976 жылы апелляциялық сот шешімімен босатылды.
In 1973, 18 year old Peter Reilly of Litchfield County, Connecticut, was convicted of murdering his mother. He had signed a detailed confession after first discovering and informing of the crime, and then being detained and interrogated for many hours with little sleep. During this interrogation, with no lawyer present, he agreed to undergo a polygraph, which he was wrongly told he had failed, and was persuaded that only he could have committed the crime. He was sentenced to six to sixteen years for manslaughter but freed on appeal in 1976.
Пицца үйі қазасы (1988)
1988 жылы Нэнси ДеПрайст Техас штатының Остин қаласындағы Pizza Hut мейрамханасында зорланып, өлтірілді. Оның әріптесі Крис Очоа кісі өлтіргенін мойындады. Ал оның досы және әріптесі Ричард Данцигер зорлау қылмысы үшін сотталды. Очоа кісі өлтіргенін мойындағаннан бөлек, Дэнзигерді зорлауға қатысқан деп айыптады. Дэнзигерді қылмыс орнымен байланыстыратын жалғыз сараптамалық дәлел – мейрамханадан табылған бір ғана шашыр шаш, ол оның шашыр шашының типіне сәйкес келді. Сперма іздері жиналғанмен, сол кезде тек бір генге ғана ДНК-талдау жасалды; Очоада бұл ген болғанымен, ол халықтың 10-16 пайызында кездесетіні белгілі болды. Екеуі де мерзімі шексіз өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Кейіннен Маррино кісі өлтіргені үшін сотталды (ол зорлау қылмысы үшін айыпталуға жарамсыз болды, өйткені қылмысқа қатысты мерзім өтіп кеткен) және оған қосымша өмір бойы бас бостандығынан айыру жазасы берілді.
In 1988, Nancy DePriest was raped and murdered at the Pizza Hut where she worked in Austin, Texas. A coworker, Chris Ochoa, pleaded guilty to the murder. His friend and coworker, Richard Danziger, was convicted of the rape. Ochoa confessed to the murder, as well as implicating Danziger in the rape. The only forensic evidence linking Danziger to the crime scene was a single pubic hair found in the restaurant, which was said to be consistent with his pubic hair type. Although semen evidence had been collected, a DNA analysis of only one gene was performed at the time; even though Ochoa had this gene, it was known also to be present in 10–16% of individuals. Both men received life sentences with no possibility of parole. Marino was later convicted of the murder (he couldn't be charged with the rape due to the statute of limitations) and was given an additional life sentence.
Джеффри Марк Дескович (1990)
Джеффри Марк Дескович 1990 жылы 16 жасында мектепте бірге оқыған қызды зорлап, сапалап, мойнынан қысып өлтіргені үшін сотталды. Ол полициямен сағаттаған тергеуден кейін, адвокатқа жүгіну мүмкіндігін берілмей, қылмысын мойындады. Соттағы куәліктерде оның ДНК-сы іс бойынша дәлелдемегені айтылды. Ол 2006 жылы ДНК-тестілеу Стивен Каннингхам деген адамды кінәлі деп көрсеткенге дейін 16 жыл түрмеде отырды; Каннингхам кейіннен кісі өлтіруін мойындады, ал Дескович 2006 жылдың қыркүйегінде босатылды.
Jeffrey Mark Deskovic was convicted in 1990, at the age of 16, of raping, beating and strangling a high school classmate. He had confessed to the crime after hours of interrogation by police without being given an opportunity to seek legal counsel. Court testimony noted that the DNA evidence in the case did not point to him. He was incarcerated for 16 years before DNA testing in 2006 implicated a man named Steven Cunningham; Cunningham would ultimately confess to the murder, and Deskovic was released in September 2006.
Хуан Ривера (1992)
Иллинойс штатының Уокеган қаласынан келген Хуан Ривера 1992 жылы 11 жасар Холли Стакерді зорлап өлтіргені үшін қате айыпталды. Оның ДНК-сы зорлауға қатысты сараптамадан алынып тасталғанмен, сол кезде тағып жүрген электрондық білезік мониторының есебі (бұрынғы қылмыс үшін сот күтіп тұрғанда) оның кісі өлтіру орнына жақын болмағанын көрсетті, бірақ ол қылмысты мойындады. Ривера полициямен бірнеше күн бойы Рид әдісін қолданып тексерілді. 2011 жылы оның үкімі жойылды, сондай-ақ апелляциялық сот оны қайта соттауға тыйым салды, бұл ерекше жағдай болды.
Juan Rivera, from Waukegan, Illinois, was wrongfully convicted of the 1992 rape and murder of 11 year old Holly Staker. Although his DNA was excluded from that tested in the rape kit, and the report from the electronic ankle monitor he was wearing at the time (while awaiting trial for a non violent burglary) established that he was not in the vicinity of the murder, he confessed to the crimes. Rivera had been interrogated for several days by police using the Reid technique. His conviction was overturned in 2011, and the appellate court took the unusual step of barring prosecutors from retrying him.
Гари Гогер (1993)
Гари Гоугер 1993 жылдың сәуір айында Иллинойс штатының Мак-Хенри округіндегі фермада 74 жастағы әкесі Моррис және 70 жастағы анасы Рутты өлтіргені үшін өлім жазасына кесілді. Оны 21 сағаттан астам сұраққа тартылды. Ол полицияға болжамды мәлімдеме жасады, оны полиция кінәсін мойындау деп қабылдады. 1996 жылы оның үкімі күштен шығарылып, Гоугер босатылды. 2002 жылы Иллинойс штатының губернаторы оны кешірді. Кейіннен Морис пен Рут Гоугерді өлтіргені үшін мотоцикл тобының екі мүшесі сотталды.
Gary Gauger was sentenced to death for the murders of his parents, Morris, 74, and Ruth, 70, at their McHenry County, Illinois farm in April 1993. He was interrogated for more than 21 hours. He gave the police a hypothetical statement, which they took as a confession. His conviction was overturned in 1996, and Gauger was freed. He was pardoned by the Illinois governor in 2002. Two motorcycle gang members were later convicted of Morris and Ruth Gauger's murders.
Батыс Мемфис Үш (1993)
Батыс Мемфис үштігі (Дэмиен Эколз, Джейсон Болдуин және Джесси Мискелли) 1993 жылы үш 8 жасар баланың өлтірілуіне байланысты сотталды. Күнә жасалған кезде олардың жасы 16, 17 және 18 болған. Қылмыстардан бір ай өткен соң полиция 72 IQ-сы бар Мискеллиді бес сағат бойы сұраққа тартып, тергеді. Ол кісі өлтіруді мойындап, Эколс пен Болдуиннің де кінәлі екенін айтты. Мискелли дереу мойындауын жоққа шығарды және оны мойындауға мәжбүр еткенін мәлімдеді. Оның мойындауында көптеген ішкі қайшылықтар болды және ол физикалық дәлелдердің фактілерінен айтарлықтай өзгеше болғанмен, айыптау тарапы сот процесін жалғастырды. Мискелли мен Болдуин кісі өлтіргені үшін өмір бойына бас бостандығынан айырылды; Эколз кінәлі деп танылып, өлім жазасына кесілді. Келесі 17 жыл бойы үш ер адам өздерінің кінәсіз екенін жарыса айтты. 2011 жылдың тамызында ДНК-ны зерттеу нәтижесіз болды, сондай-ақ белгісіз адамнан алынған ДНК да анықталды. Прокурорлар үш адамға кінәларын мойындаған жағдайда, өткен уақытты есепке алып босату туралы ұсыныс жасады. Олар Алфорд келісімін қабылдады, бірақ өздерінің ақталғанын және нағыз қылмыскерлерді табу үшін жұмысты жалғастыратындарын мәлімдеді. Олар 18 жыл түрмеде отырғаннан кейін босатылды.
The West Memphis Three (Damien Echols, Jason Baldwin, and Jessie Misskelley) were convicted for the 1993 murders of three 8 year old boys. At the time of the alleged crime, they were 16, 17, and 18 years old. One month after the murders, police interrogated Misskelley, who has an IQ of 72, for five hours. He confessed to the murders and implicated both Echols and Baldwin. Misskelley immediately recanted and said he was coerced to confess. Although his confession contained massive internal inconsistencies and differed significantly from the facts of the physical evidence revealed, the prosecution continued. Misskelley and Baldwin were convicted of murder and sentenced to life in prison without parole; Echols was convicted and sentenced to death. For the next 17 years, the three men maintained their innocence. In August 2011, testing of DNA evidence was found to be inconclusive; it included DNA from an unknown contributor. Prosecutors offered the three men a deal if they pleaded guilty: to release them for time served. They accepted the Alford plea but said that they would continue to work to clear their names and find the real murderer(s). They were released after eighteen years in prison.
Норфолк төртеуі (1997)
Дэниел Уильямс, Джозеф Дж. Дик-күлкі, Дерек Тайс және Эрик С. Уилсон – 1997 жылы Вирджиния штатының Норфолк қаласында Мишель Мур Босконы зорлап, өлтіргені үшін сотталған бес адамның төртеуі. Төрт адамның сотталуы негізінен олардың мойындауына негізделген, бірақ олар бұл мойындаудың сағаттап созылған тексеру кезінде жасалған қысымның нәтижесінде алынғанын кейіннен мәлімдеді, сол кезде ер адамдар бір-біріне қарсы қойылды. "Атлантикалық аймақтық әділетсіздікке қарсы" жобасы бұл жағдайды әділетсіздік деп санайды. Мур Босконың ата-анасы сотталғандардың барлығының қылмысқа қатысқандығына сендіреді. Уильямс пен Дик қазылар алқасының отырысында өлім жазасынан қорқуларынан кісі өлтіргені үшін кінәлі деп мойындады. Олар өмір бойына түрмеге жабылып, мерзімінен бұрын босатылу мүмкіндігінен айырылды. Тайс зорлау және кісі өлтіргені үшін сотталып, өлім жазасына кесілді. Уилсон зорлау үшін айыпталып, 8,5 жылға бас бостандығынан айырылды. Тағы үш адам – Джеффри А. Фаррис, Джон Э. Дансер және Ричард Д. Паули-младший – де бастапқыда басқалардың айыптаулары бойынша қылмысқа қатысқан деп айыпталды, бірақ Тайс оларға қарсы куәлік бермегендіктен, сотқа дейін олардың ісі тоқтатылды. "Норфолк төртеуінің" қолдаушылары төрт адамның кінәсіз екенін дәлелдейтін куәліктер ұсынды, олардың оқиғаға қатысы немесе байланысы жоқ екенін мәлімдеді. Олардың ісін растайтын ешқандай физикалық дәлел табылмады. Тайстың үкімі жойылды, ал Уильямс пен Дик үкіметтен кешірім алып, ақталды. Төрт адам 2018 жылы Норфолк қаласы мен штатынан өтемақы алды. Бесінші адам, Омар Баллард, 2005 жылы қылмыс орнынан табылған ДНК-сы оның ДНК-сымен сәйкес келгеннен кейін айыпталды. Ол 1997 жылы жасырын түрде кінәсін мойындаған, бірақ басқа төрт адамды айыптауға қысым көрсетілгеннен кейін мәлімдемесінен бас тартты. Өлім жазасынан құтылу үшін 2009 жылы қылмыстың жасалуына кінәлі екенін мойындады. Сериялық зорлаушы және кісі өлтіруші ол, әйелдерге қатысты басқа да зорлық қылмыстары үшін кінәсін мойындағаннан кейін ұсталды және түрмеге жіберілді, ол өздігінен әрекет еткенін мойындады. Ол 100 жылға сотталды, оның 59 жылы шартты мерзімге тоқтатылды. Ол – оқиға орнынан табылған ДНК-мен сәйкес келетін жалғыз адам. Ол қылмысты өз бетімен жасағанын мойындады және басқа айыпталғандардың ешқайсысының қатысы болмағанын айтты. Салық сараптамасы оның басқа қатысушылар болмағаны туралы айтқан сөзімен сәйкес келеді.
Danial Williams, Joseph J. Dick Jr., Derek Tice, and Eric C. Wilson are four of five men convicted in the 1997 rape and murder of Michelle Moore Bosko in Norfolk, Virginia. The convictions of the four were based largely on their confessions, which they have since maintained were coerced after hours of interrogation, during which the men were played off against each other over time. The Mid Atlantic Innocence Project considers this a miscarriage of justice. Moore Bosko's parents continue to believe that all those convicted were participants in the crime. Williams and Dick pleaded guilty to murder, as they had been threatened by the potential of being sentenced to death at a jury trial. They were sentenced to one or more life sentences in prison without the possibility of parole. Tice was convicted of rape and murder and sentenced to death. Wilson was convicted of rape and sentenced to 8½ years in prison. Three other men, Geoffrey A. Farris, John E. Danser and Richard D. Pauley Jr., were also initially indicted with the crime through accusations by others, but their charges were later dropped before trial as Tice would not testify against them. The supporters of the Norfolk Four have offered evidence that purports to prove that the four men are innocent, with no known involvement or connections to the incident. No physical evidence supported their cases. Tice's conviction was overturned, and Williams and Dick received governmental pardons, clearing their names. The four received a settlement from the city of Norfolk and state in 2018. The fifth man, Omar Ballard, was indicted in 2005 after his DNA was found to match that at the crime scene. He had informally confessed in 1997 but withdrew his statement after being pressured to implicate the four other men. He pleaded guilty to the crime in 2009 in order to avoid the death penalty. A serial rapist and murderer, he was apprehended and sentenced to prison after he pleaded guilty to other crimes of violence against women, and confessed to acting alone. He was sentenced to 100 years in prison, 59 of which were suspended. He is the only man whose DNA matched that found at the scene. He confessed to committing the crime by himself, and said none of the other men indicted and tried were involved. Forensic evidence is consistent with his story that there were no other participants.
Майкл Кроу (1998)
Майкл Кроу 1998 жылы кіші қарындасы Стефани Кроуды өлтіргенін мойындады. Полиция 14 жастағы Майклға Стефанидің денесі табылғаннан кейін "алыс және ойға шоғырланбаған" көрінгендіктен күдік таратты, ал отбасының қалған бөлігі қайғыға батты. Екі күнге созылған қарқынды сұрақ-жауаптан кейін Майкл Стефаниді өлтіргенін мойындады. Оның мойындауы бұлыңғыр және егжей-тегжейсіз болды; ол қылмысты жасағанын есіне түсіре алмайтынын, бірақ полицияның айтқандарына сүйене отырып, оны жасағанын сезінетінін айтты. Полиция бұл мойындауды бейнежазбаға түсірді, онда Майкл "Мен мұны сіз естігіңіз келгендіктен ғана айтып отырмын" деген сияқты мәлімдемелер жасады. Оның мойындауы полиция тергеуі кезінде мәжбүрлеу арқылы алынған жалған мойындаудың классикалық мысалы ретінде келтірілді. Майклдың досы Джошуа Тредуэй де сұраққа тартылып, көп сағаттық тергеуден кейін егжей-тегжейлі мойындау берді. Балалардың ортақ досы Аарон Хаузер де сұраққа тартылды, бірақ мойындамады, бірақ полиция тергеушілері Рид әдісін қолданып, қылмыстың "гипотетикалық" және айыптау есебін ұсынды. Кейіннен үш бала да өздерінің мәлімдемелерін қайтарып алып, мәжбүрлеуге ұшырағанын мәлімдеді. Кроудың мойындауы мен Хаузердің полицияға берген мәлімдемелері судья тарапынан мәжбүрлеу арқылы алынған деп жоққа шығарылды; Тредуэйдің мойындауының бір бөлігі де қабылданбады. Кейіннен үш жігіттің де айыптары алынып тасталды. Прокурорлар кейіннен бұл қылмысқа қатысы жоқ адамды айыптады. Оның қорғаушылары алғаш айыпталған үш жігіттің кінәлі екенін мәлімдеді. Үш балаға қатысты айыптаулар (кейінірек айыптауды қайта жаңартуға мүмкіндік беретіндей) ДНК-тестілеу нәтижесінде Стефанидің қанына қатысы бар жергілікті тұрғын Ричард Тьюиттің есімі байланысқаннан кейін тоқтатылды. Бұл жағдайдан ұялған Эскондидо полициясы мен Сан-Диего округінің прокуроры екі жыл бойы істі қарастырмады. 2001 жылы округтік прокурор мен Сан-Диего округінің шерифтері бұл істі Калифорния Әділет министрлігіне беруді сұрады. Тьюит 2004 жылы кісі өлтіргені үшін айыпталды, бірақ үкім күшін жойды. 2013 жылы екінші сотта ол кінәсіз деп танылды. Стефани Кроудың өлтірілуі әлі де ашылмаған қылмыс болып қалуда. 2012 жылы Жоғарғы сот судьясы Кеннет Со Майкл Кроу, Тредуэй және Хаузердің айыптаулар бойынша нақты түрде кінәсіз екендігі туралы сирек кездесетін шешім шығарды, бұл оларға қарсы Эскондидо қаласының ісін толығымен тоқтатуға мүмкіндік берді. Бұл оқиға туралы "Майкл Кроудың тергеуі" (2002) атты телефильм түсірілді.
Michael Crowe confessed to the murder of his younger sister Stephanie Crowe in 1998. Michael, 14 at the time, was targeted by the police when he seemed "distant and preoccupied" after Stephanie's body was discovered, and the rest of the family grieved. After two days of intense questioning, Michael admitted to killing Stephanie. His confession was vague and lacked detail; he said he could not remember committing the crime but believed he must have done so based on what the police were telling him. The confession was videotaped by police and showed Michael making statements to the effect of, "I'm only saying this because it's what you want to hear". His admission has been cited as a classic example of a coerced false confession during police interrogation. Joshua Treadway, a friend of Michael's, was questioned and gave a detailed confession after many hours of interrogation. Aaron Houser, a mutual friend of the boys, was questioned and did not confess but presented a "hypothetical" and incriminating account of the crime under prompting by police interrogators using the Reid Technique. All three boys subsequently recanted their statements, claiming coercion. Crowe's confession and Houser's statements to police were later thrown out as coerced by a judge; part of Treadway's confession was also ruled inadmissible. Later all charges were dropped against each of the three boys. Prosecutors later charged an unrelated party with the crime. His defense team argued that the three boys who were first charged had been responsible. The charges against the three boys were dismissed without prejudice (which would allow charges to be reinstated at a later date) after DNA testing linked a neighborhood transient, Richard Tuite, to Stephanie's blood. Embarrassed by the reversal, the Escondido police and the San Diego County District Attorney let the case languish without charges for two years. In 2001 the District Attorney and San Diego County Sheriff's Department asked that the case be taken over by the California Department of Justice. Tuite was convicted of the murder in 2004, but the conviction was overturned. At the second trial in 2013, the jury found him not guilty. The murder of Stephanie Crowe remains unsolved. In 2012, Superior Court Judge Kenneth So made the rare ruling that Michael Crowe, Treadway, and Houser were factually innocent of the charges, permanently dismissing the City of Escondido case against them. A TV movie was made about the case called The Interrogation of Michael Crowe (2002).
Коретиан Белл (2000)
2000 жылы зиякерлік қабілеті шектеулі деген диагноз қойылған Коретиан Белл анасы Нетта Беллдің денесін тауып, Кук округінде (Иллинойс штаты) полиция шақырғаннан кейін оны кісі өлтіруде айыпталды. Полиция оны 50 сағаттан астам сұраққа алды. Ол, полиция оны соншалықты қатты ұрып, креслодан құлатқандықтан және мойындаса тергеу тоқтатылады деп ойлағандықтан, анасын өлтіргенін мойындағанын айтты. Ол сотта өзін ақтай алатынына және бостандыққа шығатынына сенді. Оның мойындауы бейнежазбаға түсірілді, бірақ тергеу процесі жазбаға алынбады. Ол кезде Кук округінің прокурорлары кісі өлтіру бойынша күдіктінің мойындауын бейнеге түсіруге міндетті болған, бірақ алдын ала тергеуді емес. Беллдің мойындауы жазбада болғандықтан, ол сотталды, кінәлі деп танылды және түрмеге жіберілді. Бір жыл өткен соң қылмыс орнынан алынған ДНК-ны тексергенде, ол ДеШон Бойд деген сериялық зорлаушының ДНК-сымен сәйкес келді. Ол бұрыннан түрмеде отырды, өйткені үш зорлық-зомбылыққа байланысты жыныстық шабуыл жасағаны үшін сотталған, барлық оқиға Нетта Белл өлтірілген ауданда болған. Белл Гершелла Кониерс және Чикаго университетінің құқық мектебінің студенттерінің көмегімен азаматтық сотқа жүгінді, және 2006 жылы қала бұл істі 1 миллион долларға реттеді.
In 2000, Corethian Bell, who has a diagnosis of mental retardation, was accused of murdering his mother, Netta Bell, after he had found her body and called police in Cook County, Illinois. Police questioned him for more than 50 hours. He said he eventually confessed to the murder of his mother because police hit him so hard he was knocked off his chair, and because he thought that if he confessed, the interrogations would stop. He believed that he would be able to explain himself to a judge and be set free. His confession was videotaped, but his interrogation was not. At the time Cook County prosecutors were required to videotape murder confessions, but not the preceding interrogations. With his confession on tape, Bell was tried, convicted, and sentenced to jail. When the DNA at the crime scene was finally tested a year later, it matched that of a serial rapist named DeShawn Boyd. He was already in prison after having been convicted of three other violent sexual assaults, all in the same neighborhood as the Netta Bell murder. Bell filed a civil lawsuit with the help of Herschella Conyers and her University of Chicago Law School students, which was settled by the city in 2006 for $1 million.
Кевин Фокс (2004)
Кевин Фокс 14 сағат бойы Иллинойс штатының Уилл округі полициясымен тексерілді, содан кейін ол 2004 жылы 3 жасар қызы Райлиді өлтіргенін мойындады. Ол кінәлі деп танылып, түрмеге жіберілді. Бірақ кейін оның мойындауы күштеп алынған деп шешілді. ДНК-тестілеу нәтижесінде полиция Скотт Эбиді кісі өлтіруші ретінде анықтады. Райли өлтірілген кезде ол Фокс отбасынан бірнеше шақырым жерде тұратын көрші болған. Полиция оны жыныстық қылмыстар үшін 14 жылға сотталған кезде кісі өлтіруші деп тапты. Сұраққа алу және ДНК-тестілеу нәтижелерін көрсеткеннен кейін Эби кінәсін мойындады, содан кейін сотта кінәлі деп танылды. Кевин Фокс сегіз ай түрмеде отырғаннан кейін босатылды. Ақырында Фокс отбасы округ әкімшілігіне қарсы 8 миллион долларлық азаматтық сот шешіміне қол жеткізді.
Kevin Fox was interrogated for 14 hours by Will County, Illinois, police before he confessed to the 2004 murder of his 3 year old daughter, Riley. He was convicted and sentenced to jail. His confession was later ruled to have been coerced. Because of DNA testing, police later identified Scott Eby as the killer. He was a neighbor living a few miles from the Fox family at the time of Riley's murder. Police identified him as the killer while he was serving a 14 year sentence for sex crimes. After questioning and confrontation with the DNA results, Eby confessed and later pleaded guilty. Kevin Fox was released after serving eight months in jail. The Fox family eventually won an $8 million civil judgment against the county government.
Лаверн Павлинац (1990)
Лаверн Павлинац 1990 жылы Орегон штатында әйелді өзінің жігітімен бірге өлтіргенін мойындады. Олар сотталды және түрмеге кесілді. Бес жыл өткен соң Кит Хантер Джесперсон бірнеше қаңғырды жасағанын мойындады, соның ішінде осы әйелді де өлтіргенін. Павлинац полиция тергеуі кезінде қылмыстың мән-жайларына үлкен қызығушылық танытқан. Кейін ол, зорлық-зомбылық көрген жігітінен құтылу үшін мойындағанын айтты. Оның жігіті болса, өлім жазасынан қорғану үшін мойындаған көрінеді.
Laverne Pavlinac confessed that she and her boyfriend murdered a woman in Oregon in 1990. They were convicted and sentenced to prison. Five years later, Keith Hunter Jesperson confessed to a series of murders, including that of the woman. Pavlinac had become obsessed with details of the crime during interrogation by police. She later said she confessed to get out of the abusive relationship with the boyfriend. Her boyfriend purportedly confessed in order to avoid the death penalty.