Питер Тейлор: Футболшы және жаттықтырушының өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Англиялық футболшы және бапкер (1928–1990)

Питер Томас Тейлор (2 шілде 1928 – 4 қазан 1990) – ағылшын футболшысы және бапкері. Ойыншылық карьерасы шамалы болған қақпашы, ол Брайан Клоумен бірге «Дерби Каунти» және «Ноттингем Форест» клубтарында жұмыс істеді. Екі клубпен де Футбол лигасының жеңімпазы атанды, ал «Ноттингем Форест» сапында Еуропа кубогын екі рет жеңіп алды. 1945 жылы «Ковентри Сити» клубына қосылып, 1953–54 маусымында «Ковентридің» бірінші нөмірлі қақпашысы болды, бірақ көбінесе резервтік ойыншы ретінде пайдаланылды. 1955 жылы 3500 фунт стерлингке «Мидлсброға» сатылып, 1956–57 маусымда негізгі құрамға іліккеннен кейін төрт маусым бойы Екінші дивизион клубының қақпасын қорғады. 1960 жылы негізгі құрамнан шығып, 1961 жылдың маусымында 750 фунт стерлингке «Порт Вейл» клубына ауысты. 1962 жылдың мамырында лигаға қатыспайтын «Бёртон Альбион» клубына тегін өтіп, ойыншылық карьерасын аяқтады. Ойыншылық мансабында «Ковентри» клубының бапкері Гарри Сторерден тәлім алып, «Мидлсбро» клубының шабуылшысы Брайан Клоумен жақын қарым-қатынас орнатты, ол одан алты жас кіші болды. 1962 жылдың қазан айында «Бёртон Альбион» клубының бас бапкері болып тағайындалды. Ықпалды команда құрып, 1964 жылы клубты Оңтүстік лига кубогының жеңімпазы етіп шығарды. 1965–66 маусымында Клоу оны «Хартполс Юнайтед» клубындағы өзінің көмекшісі етіп тағайындады, ал Тейлор Клоуға ойыншыларды жаңартуға көмектесті, нәтижесінде 1966–67 маусымында команда 8-орынды иеленді. 1967 жылдың мамырында «Дерби Каунти» клубына ауысып, 1968–69 жылдары Екінші дивизион титулын, 1971–72 жылдары Бірінші дивизион титулын жеңіп алды, сондай-ақ 1973 жылы Еуропа кубогының жартылай финалына жетті. 1973 жылдың қазанында клубтың директорлар кеңесімен туындаған шиеленіс салдарынан екеуі де отставкаға кетті. Клоу мен Тейлор 1973 жылдың қарашасында «Брайтон энд Хов Альбион» клубына ауысты, ал Тейлор 1974 жылдың шілдесінде Клоу «Брайтоннан» кеткеннен кейін бас бапкер болып қалды. 1976 жылдың шілдесінде Тейлор «Брайтоннан» Клоумен бірге «Ноттингем Форест» клубына жұмыс істеуге кетті. «Дербидегі» жетістіктерін қайталап, 1976–77 жылдары жоғары лигаға көтерілді, содан кейін 1977–78 жылдары лига чемпионы атанды, ал 1979 және 1980 жылдары Еуропа кубогын жеңіп, бұрынғы жетістіктерін арттырды. «Форст» сонымен қатар Англия-Шотландия кубогын, ФА-ның қайырымдылық қалқанын, Еуропа Суперкубогын жеңіп алды және екі рет Лига кубогын жеңіп алды. Тейлор 1982 жылдың мамырында зейнеткерлікке шықты, бірақ 1982 жылдың қарашасында «Дерби Каунти» клубын басқару үшін футболға оралды. 1984 жылдың сәуірінде екінші және соңғы рет зейнеткерлікке шықты. 1983 жылдың мамырында ойыншыны трансферлеу туралы даудан кейін ол және Клоу қарым-қатынас тоқтатты, ал 1990 жылдың қазанында Тейлордың кенеттен қайтыс болуы Клоуға татуласу мүмкіндігінен айырды, ол бұл жайтқа қатты өкінді. 2009 жылдың сәуірінде Клоу мен Тейлордың мүсіні «Дербидің» «Прайд Парк» стадионында орнатылды, ал 2015 жылдың қазан айында «Ноттингем Форест» клубының «Сити Граунд» стадионындағы негізгі трибунасы Питер Тейлор трибунасы деп аталды.

Peter Thomas Taylor (2 July 1928 – 4 October 1990) was an English football player and manager. A goalkeeper with a modest playing career, he went on to work in management alongside Brian Clough at Derby County and Nottingham Forest, winning the Football League with both clubs and the European Cup twice with Nottingham Forest. He joined Coventry City in 1945 and spent the 1953–54 season as Coventry's first choice goalkeeper, but was otherwise mostly used a reserve player. He was sold on to Middlesbrough for £3,500 in 1955, and kept goal for the Second Division club for four full seasons after being promoted to the first team in the 1956–57 campaign. He lost his first team place in 1960, and in June 1961 joined Port Vale for a £750 fee. He took a free transfer to non League Burton Albion in May 1962, where he ended his playing career. Throughout his playing career he built for his future management career by learning from Coventry manager Harry Storer and building a close relationship with Middlesbrough striker Brian Clough, six years his junior. He was appointed as manager of Burton Albion in October 1962 after impressing the chairman with his knowledge of the game. He built a strong team and led the club to victory in the Southern League Cup in 1964. In 1965–66 season, Clough appointed him as his assistant at Hartlepools United, and Taylor helped Clough to rebuild the playing squad with a decent 8th place in the 1966–67 season. The pair moved on to Derby County in May 1967, taking the club to the Second Division title in 1968–69, then the First Division title in 1971–72, and the semi finals of the European Cup in 1973. The duo resigned in October 1973 after their strained relationship with the club's board of directors became unworkable. Clough and Taylor moved on to Brighton & Hove Albion in November 1973, and Taylor stayed on as manager after Clough left Brighton in July 1974. In July 1976, Taylor left Brighton to work alongside Clough at Nottingham Forest. Repeating their achievement at Derby by winning promotion into the top flight in 1976–77 and then winning the league title in 1977–78, they then surpassed their previous accomplishments by winning the European Cup in 1979 and 1980. Forest also lifted the Anglo Scottish Cup, the FA Charity Shield, the European Super Cup, and twice won the League Cup. Taylor retired in May 1982, but returned to the game in November 1982 to manage Derby County. He retired for the second and final time in April 1984. Following a dispute over a player transfer in May 1983 he and Clough had not been on speaking terms and Taylor's sudden death in October 1990 robbed Clough of the chance of reconciliation, something he greatly regretted. In April 2009, a statue of Clough and Taylor was commissioned at Derby's Pride Park Stadium, and in October 2015 Nottingham Forest's main stand at the City Ground was renamed the Peter Taylor Stand.

Ноттингем орманы

Питер Тейлор 1928 жылдың 2 шілдесінде туған. Ол Нотингемдегі Медоуз ауданында өскен сегіз баланың бірі, оның әкесі Том инженер, анасы Дженни үй шаруасымен айналысқан. Ол болашақ әйелі Лили Торппен 14 жасында танысты, ол оны әкесінің командасында, жергілікті "Крайстчерч" клубында ойнауға көндірді. Кейін ол "Маперли Методисттер" клубында ойнады, содан кейін "Нотингем Форест" клубының назарына ілігіп, олардың жасөспірімдер командасы "Форест Колтс" құрамына қосылды. 1944 жылы, 16 жасында, ол "Медоу-Лейн" стадионындағы жергілікті қарсыласы "Ноттс Каунти" клубымен өткен соғыс уақытындағы ойында аматор ретінде клубтың негізгі құрамында тұңғыш рет өнер көрсетті.

Ковентри қаласы

Ол 17 жасқа толған күні «Ковентри Сити» клубымен келісімшартқа отырды, бірақ әкесінің талабымен ол сонымен қатар кірпіш қалаушы мамандығын оқып бітіруі керек болды. Гарри Сторр басшылығымен «Ковентри» 1950–51 жылдары Екінші дивизионда жетінші орынды алды, ал Тейлор маусымның соңғы ойынында Футбол лигасындегі дебютін жасады, Альф Вудтың бірінші команда құрамындағы 261 ойындық үздіксіз қатысуын тоқтатты. «Бирмингем Спорттық Аргус» газеті былай деп жазды: «Егер Питердің рөлі [Вудтың қосалқы қақпашысы ретінде] оған керемет жетістіктерге жете алмаса, оның жеке өмірінде де сәні бар. Ол бойы ұзын, сары шашты, әдемі жігіт, тіпті «Highfield Road» стадионының киножұлдызы деп те атады. Сонымен қатар, ол үйленбеген».

Мидлзборо

Тейлор 1955 жылдың жазында жаңа «Ковентри» командасының бас жаттықтырушысы Джесси Карвердің қаулысымен «Миддлсбро» клубына 3500 фунт стерлингке сатылды. Бұл шешім Карвер мен жаңа жаттықтырушы Джордж Рейнордың команда құрамын бағалауынан кейін қабылданды. Тейлор Клоудың әлеуетін байқап, оған негізгі құрамға ілігуіне көмектесті. Тейлор бастапқыда Клоуды өздеріне қабылдау үшін «Дерби Каунти» клубының сол кездегі бас жаттықтырушысы Сторерге хабарласты, бірақ Сторер клубтың бюджеті Мартин МакДоннелл мен Пэдди Райанды сатып алуға жұмсалғанын айтты. Бас жаттықтырушы Боб Деннисон «Боро» командасын 1955–56 маусымда Екінші дивизионда 14-орынға жеткізді, ал Клоу мен Тейлорды тек «көмектесетін ойыншылар» деп санады. Бос уақыттарында олар мектеп оқушыларын тегін жаттықтырып, жалақыларын арттырып, тәжірибе жинақтады.

Порт Вейл

1961 жылғы маусымда «Порт-Вейл» клубының бас жаттықтырушысы Норман Лоу Тейлордың қызметі үшін «Миддлсброуға» 750 фунт төледі. «Вейл Паркте» аса қажетті болмаған Кен Хэнкок 1960 жылдан 1964 жылға дейін дерлік әр ойында болды, ал оның жалғыз ойыны 1962 жылғы 3 ақпанда «Брэдфорд Парк Авенюде» өткен үшінші дивизиондағы 2:1 есебімен жеңіліс болды. 1963 жылғы жазда ол ойыншы құрамын толығымен жаңартты, тек төрт ойыншыны қалдырып, команданы толығымен қайта құрды. Ол клуб үшін барлығы 308 гол соққан және 2021 жылға дейін клубтың ең көп гол соққан екі ойыншысы болып табылатын шабуылшылар Ричи Баркер мен Стэн Раундқа қол қойды. Ол «ФА Кубогында» «Киддерминстер Харриерске» ұтылып, отставкаға кету туралы талаптардан құтылды және 1964 жылы «Веймутты» жеңіп, «Оңтүстік лигасының» кубогын жеңіп, «Бертон» клубының тарихындағы ең табысты командалардың бірін құрды. 1965 жылы ол «Бертоннан» аптасына 34 фунт стерлинг көлемінде үш жылдық келісімшарттан бас тартып, аптасына 24 фунт стерлинг жалақымен «Хартполс Юнайтед» клубында Клаудың бас жаттықтырушының көмекшісі болды. Оның ізбасары Алекс Тейт 1965-1966 жылдары «Бертонды» «Оңтүстік лигасының» бірінші дивизионынан жоғары көтерді.

Хартполз Біріккен

Олардың келуінен бұрын Хартпул футбол лигасына қайта сайлану үшін соңғы алты жылда бес рет өтініш беруге мәжбүр болды, ал Тейлор команданың барлық ойыншылары тегін трансфермен келгенін және кейбір ойыншылардың "ішімдікке, қарызға немесе тастап кеткен әйелдерге" күрескенін айтты. Екеуі клубтың жағдайын біртіндеп жақсарта бастады, алғашқы қадамдарының бірі – Виктория паркін бояу болды. Тейлор трансферлік нарықта өз шеберлігін көрсетуге көп мүмкіндік алған жоқ, себебі клубтың жұмсауға 7500 фунт стерлингі ғана болды, оның 4000 фунты орталық қорғаушы Джонни Гиллге жұмсалды. Басқа да ойыншылардың арасында Тейлордың бұрынғы командаластары, Бартоннан қорғаушы Тони Парри және қақпашы Лес Грин болды; Парри клубтың «Жыл ойыншысы» сыйлығын жеңіп алды. Екеуі 1966-1967 жылдары төртінші дивизионда клубты сегізінші орынға көтерді, бұл 1965-1966 жылдарығы 18-ші орыннан жақсы нәтиже болды, одан кейін команданың көп бөлігі ауыстырылды. 1966 жылдың 15 қарашасында сол кездегі төраға Эрнест Орд, менеджерлермен ойын ойнауға бейім екені белгілі болған, Тейлорға енді оған жалақы төлей алмайтынын айтып, жұмыстан шығарды. Клауг оны қабылдамады, сондықтан Орд оны да жұмыстан шығарды. Бірақ, кеңесшілердің отырысында екі жұмыстан босату да ратификацияланбады, керісінше Орд төрағалықтан шеттетілді. Клауг пен Тейлор қайтадан қызметке орналастырылды. Клауг бастапқыда Ордтың араласуына байланысты клубты көп рет тастағысы келді, бірақ Тейлор олар менеджерліктегі алғашқы жұмысынан бас тартпауы керек екенін талап етті. Орд төрағалықтан кеткеннен кейін Клауг Хартпулде қалуды қалады, бірақ Тейлор оны Дербиге басшылық ету ұсынысын қабылдауға көндірді. Дербиде Тейлор мен Клауг команданы қайта құруға кірісті, Тейлор Дейв Маккей мен Рой Макфарланд сияқты ойыншыларды трансферлеуде маңызды рөл атқарды. Болашақ Англия орталық қорғаушысы Макфарланд, оны үшінші дивизиондағы "жақсыланбаған алмаз" деп сипаттады, 24000 фунт стерлингке алғашқы трансфер болды. Ол бастаған басқа трансферлердің арасында Джон Макговерн (екілігі Хартпулде трансферленген және Клаугпен бірге Лидс пен Ноттингемге өткен) және қорғаушы Джон Робсон болды. 1967-1968 маусымы аяқталғаннан кейін, клуб екінші дивизиондағы соңғы бесінші орында болды, Клауг пен Тейлор 16 ойыншыны және көптеген қызметкерлерді, соның ішінде "жаман жеңілістен кейін күлген шай дайындаушыны" босатты. Дерби 1968-1969 маусымында бірінші дивизионға көтерілді, бұл төраға Сидни Брэдлидің "Брайан мен Питер кеме апатынан мұхит кемесін жасады" деп айтуына себеп болды. Дерби 1969-1970 маусымында төртінші орынды иеленді, содан кейін Тейлор іздеген ойыншыны трансферледі, Престон Норт-Эндтен 64000 фунтқа жартылай қорғаушы Арчи Геммиллді сатып алды. Көптеген трансферлер Тейлордың скаутингімен байланысты болды, оның екі трансферіне ғана ол қатыспады – бұл Клаугтың бұрынғы Сандерленд командаластары Колин Тодд пен Джон О'Хар болды. 1970-1971 маусымында тоғызыншы орын алғаннан кейін, Дерби 1971-1972 маусымында Лига Чемпионатын жеңіп алды – бұл клуб тарихындағы бірінші жеңіс болды. Клауг пен Тейлор трансферлік нарықта клубты нығайтуды жалғастырды, бірақ Тейлор "менеджер әрқашан жеңімпаз командадағы ыдырау белгілерін іздеп, олардың нашарлауын сатып алушылар байқамай тұрып жауапты ойыншыларды сату керек" деп атап өтті. Дерби келесі маусымда Еуропа кубогының жартылай финалына жетті, бірақ "Ювентусқа" қарсы даулы жеңіліске ұшырады; Тейлор жартылай уақыт кезінде "Ювентустың" ойыншысы Хельмут Халлердің төреші Герхард Шуленбергпен сөйлескенін көріп, олардың әңгімесін тыңдауға тырысқанда "қатаң адамдардан" тұратын топтың оны қалай тоқтағанын айтты. Клауг итальяндық команданы "алдаушылар" деп атады. 1973 жылдың 15 қазанында ол да, Клауг та, ішінара Тейлордың маңызды, бірақ көбінесе анықталмаған рөліне қатысты Дерби басқармасымен болған даудан кейін отставкаға кетті, бірақ Клауг пен Тейлордың отставкасына көптеген себептер болды. Тейлор клубтың директорларының екі ойыншының трансферлік саясатына қолдау көрсетпегеніне қатты ренжіді. Екеуі бұрын Дербиден кетуге жақын болған, Ковентри Сити мен Грекия құрамасын басқару ұсыныстарын қабылдамаған. Олардың отставкасынан кейін жанкүйерлер басқармаға наразылық білдірді, ал ойыншылар оларды қайтадан қызметке орналастыруды талап етті, бірақ төраға Сэм Лонгсонның Клауг пен Тейлормен қарым-қатынасы қалпына келтірілмейтін болды. "Егер біз қалғанда, Дерби Каунти Еуропа кубогын Нотингем Форестен бұрын жеңіп, әлі де Англияның үздік клубтарының қатарында болар еді. Олар бүгін екінші дивизионда, өйткені бірнеше араласатын директорлар шоуды өздері басқара алады деп ойлады." – 1980 жылы Тейлордың сөзі.

Before their arrival, Hartlepools had been forced to apply for re election to the Football League five times in the previous six years, and Taylor stated that the squad were all free transfer signings and some of the players struggled with "drink, debt or abandoned wives". The two gradually turned around the club's fortunes, and started by painting Victoria Park. Taylor had little chance to show his skills in the transfer market as the club only had £7,500 to spend, £4,000 of which went on centre half Johnny Gill. Other signings included two of Taylor's former players at Burton, defender Tony Parry and goalkeeper Les Green; Parry would go on to win the club's Player of the Year award. The pair went on to lead the club to an eighth place finish in the Fourth Division in 1966–67 after replacing most of the playing staff, an improvement on 1965–66 when the pair had only managed an 18th place finish. On 15 November 1966, the then chairman, Ernest Ord, who was known for playing mind games with managers, sacked Taylor saying he couldn't afford to pay him anymore. Clough refused to accept it so Ord sacked him as well. However, there was a boardroom coup where they refused to ratify the two sackings and which instead saw Ord ousted as chairman. Both Clough and Taylor were reinstated. Clough had initially wanted to quit the club numerous times due to interference from Ord, but Taylor insisted that they stay as they could not walk out on their first job in management. After Ord resigned as chairman Clough wanted to remain at Hartlepools, but Taylor persuaded him to take the offer to manage Derby. At Derby, Taylor and Clough proceeded to re build the side, with Taylor instrumental in signing players such as Dave Mackay and Roy McFarland. Future England centre half McFarland, who he described as an "uncut diamond" from the Third Division, was his first signing for a fee of £24,000. Other signings he initiated included winger John McGovern (whom the pair had signed at Hartlepools and would follow Clough on to Leeds and Nottingham) and full back John Robson. After the 1967–68 season had finished with the club fifth from bottom in the Second Division, Clough and Taylor had released 16 players and numerous more staff members, including "a tea lady who laughed after a bad defeat". Derby were promoted to the First Division in 1968–69, prompting chairman Sydney Bradley to state that "Brian and Peter built an ocean liner out of a shipwreck". Derby finished fourth in 1969–70, and then strengthened again from a player Taylor had scouted, signing midfielder Archie Gemmill from Preston North End for £64,000. Most signings involved scouting from Taylor, with the only two transfers he had played no part in being Clough's former Sunderland teammates Colin Todd and John O'Hare. Following a ninth place finish in 1970–71, Derby went on to win the League Championship in 1971–72 – the first in the club's history. Clough and Taylor continued to strengthen the club in the transfer market however, with Taylor noting that "a manager should always be looking for signs of disintegration in a winning side and then sell the players responsible before their deterioration is noticed by possible buyers". Derby reached the semi finals of the European Cup the following season, controversially losing to Juventus; Taylor had spotted Juventus player Helmut Haller talking with referee Gerhard Schulenberg at half time and described how a "squad of heavies" restrained him after he attempted to overhear the pair's conversation. Clough went on to call the Italian team "cheating bastards". On 15 October 1973, both he and Clough resigned, partially after a dispute with the Derby board over Taylor's crucial but largely undefined role, although numerous reasons were behind Clough and Taylor's resignation. Taylor in particular had been frustrated by what he felt was a lack of support from the club's directors over the pair's transfer policy. The pair had come close to leaving Derby earlier, turning down offers to manage Coventry City and the Greece national team. Fans protested against the board following their resignation, and the players also demanded they be reinstated, but chairman Sam Longson's relationship with Clough and Taylor was irreparable. "If we had stayed, Derby County would have won the European Cup long before Nottingham Forest and would still be among the premier clubs of England. They are back in the Second Division today because a few interfering directors imagined they could run the show. "|Taylor speaking in 1980.

Брайтон және Хов Альбион

1973 жылғы 1 қарашада Клау «Брайтон энд Хоув Альбион» клубының үшінші дивизиондағы бас жаттықтырушысы болып тағайындалды, ал Тейлор оның көмекшісі болды. Екеуі тағайындалғаннан кейін команда ФА кубогының қайта ойынында «Уолтон энд Хершэмнен» 4:0 есебімен, ал 1 желтоқсанда өз алаңында «Бристоль Роверске» 8:2 есебімен жеңілді. «Брайтон» 1973–74 маусымында турнир кестесінде 19-шы орынды иеленді, төртінші дивизионға түсіп қалмас үшін жақсы өнер көрсетті. Екеуі де Питер Груммитт, Энди Роллингс, Ян Меллор, Стив Говьер және Кен Гудивті сатып алып, команданы жаңаруға кірісті. Тейлор Клаудың «Брайтонға» толыққанды бейімделе алмағанын және бұқаралық ақпарат құралдарымен байланысқа көп уақыт жұмсағанын сезінді. 1974 жылғы шілдеде Клау «Лидс Юнайтедке» кетті, бірақ Тейлор Клаумен бірге барудан бас тартты, өйткені «Брайтон» мен клуб төрағасы Майк Бамбер оларға жақсы қарады деп ойлады, сондықтан тоғыз жылдық серіктестік аяқталды, ал Тейлор «Голдстоун Граундта» жалғыз бас жаттықтырушы ретінде қалды. Ол шабуылшы Питер Уорд пен жартылай қорғаушы Брайан Хортонмен келісімшарт жасады, бірақ олар екеуінің дуэт ретінде тиімдірек болғанын мойындады. Клаудың «Лидс» клубының бас жаттықтырушысы ретінде нашар сатып алулары мен сатулары оны алаңдатты, ал ол қол қойған жақсы ойыншыларды толыққанды пайдалана алмады. Ол Оңтүстік жағалаудағы клубта тағы екі маусым бойы жұмыс істеді, 1975–76 маусымында команданы төртінші орынға жеткізді, бірақ жоғары дивизионға көтерілуге екі ұпай жетпеді. Оның ізбасары Алан Мюллери Тейлордың қалдырған командасын 1976–77 маусымында жоғары дивизионға, ал 1978–79 маусымында элиталық дивизионға көтерді. Ойыншыларды бағалағаннан кейін Тейлор Клауға: «Екінші дивизионда сегізінші орынға ие болғаның үлкен жетістік, өйткені олардың кейбіреулері үшінші дивизион ойыншылары ғана» деді. Содан кейін ол Джон Робертсонды артық салмаққа ие болғаны және көңілінің тоңғаны үшін сынап, оны диета мен жаттығу режиміне енгізді, бұл оның үздік халықаралық ойыншыға айналуына көмектесті. Ол сондай-ақ Тони Вудкокты резервтік командада ойнағанын байқап, оны қажетсіз жартылай қорғаушыдан Англия құрамасы үшін 42 матч өткізген шабуылшыға айналдырды. 1976 жылғы қыркүйекте ол шабуылшы Питер Витті 43 000 фунт стерлингке сатып алды және екі жылдан кейін оны 250 000 фунт стерлингке «Ньюкасл Юнайтедке» сатты. Виттің орнына Гари Бертлс келді, оны Тейлор лигадан тыс «Лонг Итон Юнайтед» клубында ойнаған кезде байқаған еді. Бертлс Англия құрамасына да шақырылды. Клау мен Тейлордың тұңғыш жеңісі 1976–77 жылдардағы Англо-шотланд кубогы болды. «Форест» 1976 жылғы желтоқсанда өткен екі ойындық финалда «Ориентті» 5:1 есебімен жеңді. Тейлор келгеннен кейін бір жыл ішінде «Форест» 1976–77 маусымында үшінші орынды алып, Бірінші дивизионға көтерілді. Содан кейін Тейлор мен Клау голкипер Джон Миддлтонның орнына Питер Шилтонды 270 000 фунт стерлингке сатып алуға шешім қабылдады. Тейлор: «Шилтон сізге матчтарда жеңіс сыйлайды» деді. Кенни Бернстің артынан жасырын түрде бақылап, оның мас және құмар ойыншы ретінде танымал екендігі туралы ойға келді, содан кейін ол осы ойыншыға 145 000 фунт стерлингтік трансферді мақұлдады. Бернс орталық шабуылшыдан қорғаушыға айналғаннан кейін 1977–78 маусымында «Жыл футболшысы» атанды. 1977 жылғы желтоқсанда Клау мен Тейлор Англия жастар құрамасының бірлескен бас жаттықтырушылары болып тағайындалды, бірақ «Форест» клубының сәттілігі Англия ойыншыларын да жаттықтыруға уақыт табуды қиын еткендіктен, бір жылдан кейін орнынан кетті. Бірінші дивизионға оралған алғашқы маусымда «Форест» 42 лигалық ойында 24 гол соққан Ливерпульден жеті ұпай артық алып, Чемпиондықты жеңіп алды. 1979 жылғы ақпанда Тейлор Англия футболындағы бірінші 1 миллион фунт стерлингтік трансферді жасады, ол кезде «Форест» «Бирмингем Ситиден» Тревор Фрэнсисті сатып алды. Кейінірек Тейлор Клаудың 925 000 фунт стерлингке келісімге келуге тырысқанын, бірақ Тейлор «Бирмингемге» қоңырау шалып, 1 миллион фунт стерлингке келісімді растағаннан кейін Клауға қоңырау шалып: «Біз Фрэнсисті алдық, мен олардың бағасын төледім» деді. Клау жауабында тек «Жақсы» деді де, телефонды қойып қойды. «Форест» 1978–79 маусымын «Ипсвич Таунды» 5:0 есебімен жеңіп, «Charity Shield» рекордтық жеңісімен бастады. 1978 жылғы 9 желтоқсанда Ливерпуль «Форесттің» бір жыл бұрынғы қарашадан бастап 42 матчтық жеңіліссіз лигасының үздіксіз тізбесін тоқтатты. Маусым соңында «Форест» Олимпиа стадионында «Мальмё ФФ» клубын 1:0 есебімен жеңіп, Еуропа кубогын жеңіп алды. Олар «Саутгемптонды» 3:2 есебімен жеңіп, тағы да Лига кубогын жеңді. Тейлор Клаудың бұл ойынға шығуы керек екенін сезінді, өйткені олар әрқашан командаларын бірге бастағысы келді, бірақ Футбол лигасының төрағасы Алан Хардакер рұқсат бермеді. Осы жетістіктен кейін «Форест» Аса Хартфорд пен Фрэнк Грейді сатып алды, бірақ Хартфордтың шектеулі пас беру қабілеті «Форест» стиліне сәйкес келмегендіктен екі айдан кейін сатылды. «Форест» 1980 жылы «Вулверхэмптон Уондерерстен» жеңілгеннен кейін үшінші Лига кубогын жеңіп алудан бас тартыды. Еуропа кубогы 1980 жылы «Сантьяго Бернабеу» стадионында Кевин Киганның «Гамбургер СВ» клубына қарсы сақталды. Клау мен Тейлор чемпиондық жеңімпаз команданы бөлшектеу процесін бастады, Мартин О’Нилл, Ян Боуер, Гари Бертлс және Ларри Ллойдты сатты. Жаңа команда, мысалы, Гэри Миллс, Стюарт Грей, Колин Уолш және Брин Ганн сияқты жас ойыншылардың негізінде құрылды. Жаңа сатып алынған ойыншылардың арасында шабуылшы Иан Уоллес және Швейцариядан келген Раймондо Понте болды. Тейлор 1982 жылғы мамыр айында «Форест» лигада 12-ші орынды иеленгеннен кейін зейнетке шықты, соңғы сатып алынған жаңа ойыншылар Джастин Фашану мен Раймондо Понте сәтті болмады. Клау тағы 11 маусым бойы «Форест» клубында қалды, бірақ Тейлорсыз клубтың трофейлік қорына екі Лига кубогы мен екі толық мүшелік кубогын қосты, сонымен қатар алкоголизммен күресті. Ол кезде «Дерби» клубы қаржылық қиындықтарды бастан өткеріп, турнир кестесінде соңғы орында тұрды, бірақ ол маусым соңында 15 матчтық жеңіліссіз тізбекке қол жеткізіп, команданы ортаңғы сатыға көтерді. 1983 жылғы 8 қаңтардағы ФА кубогының үшінші турында олар «Форест» клубын 2:0 есебімен жеңіп, «Бейсбол Граундта» жеңіске жетті. Олар бесінші раундқа жетті, бірақ «Манчестер Юнайтед» клубынан жеңілді. Алайда, келесі маусымда команда тағы да қиындыққа тап болды, ал Тейлор 1984 жылғы сәуір айының басында клуб екінші дивизионда үшінші орында тұрғанда орнынан кетті, содан кейін «Дерби» клубы төмен дивизионға түсіп қалды. Алайда, команда ФА кубогының ширек финалына жетті, ал кубоктан түскен табыс клубты аман сақтауға көмектесті. Екеуі де бір-бірінің күшті жақтарын толықтырып, жұмыс істеді, өйткені Клау күшті тұлғаға ие болды және ойыншыларды ынталандыруда шебер болды, ал Тейлор көбінесе тартымды болды, бірақ талантты ойыншыларды анықтау қабілетіне ие болды. Бұрынғы «Хартлпулс» клубының ойыншысы Клифф Райт оларды «жақсы полицей, жаман полицей» деп сипаттады. «Клау сізді сөзбен құлатып жібереді, ал Пит сізді көтеріп, қайта құрастырады». Үлкен тұлға және бас жаттықтырушы лауазымын иеленген Клау Тейлордан гөрі әлдеқайда көп жарияланым алды, бұл Тейлордың «Ол кейде «Беллс вискиіне» де, мысалы, «Ай сайынғы бас жаттықтырушы» сыйлығын табыс еткенде, «Бізге бір галлон қосымша бөтелке беру керек. Біз екеуміз» дейтініне таңырқады. Жеке өмірде олар өте жақын болды және көбінесе бір-бірінің сөздерін аяқтады. Тейлордың Клаумен болған достығы мен серіктестігі күшті болғанымен, олардың қарым-қатынасы кейде шиеленіске ұшырады. 1971 жылы «Дербиде» Тейлор Клаудың төраға Сэм Лонгсоннан алған 5000 фунт стерлингтік жалақыны өзіне хабарламағанын білгенде ашуға ішінде ыстық от пайда болды. Ол Клаудың ойыншылармен жұмыс істеудің үлкен бөлігін өзіне жүктегенін және бұқаралық ақпарат құралдарында ақша табу үшін жиі кетіп қалатынын да ұнатпады. Қарым-қатынас 1980 жылдың күзінде Тейлордың «With Clough, by Taylor» атты автобиографиясын жариялағаннан кейін нашарлады. Тейлор Клауға кітап жазғанын айтпады және оған кітаптан түскен табыстың үлесін бермеді.

Clough was appointed as manager at Third Division Brighton & Hove Albion on 1 November 1973, with Taylor joining as his assistant. Just after the pair were appointed, the team lost 4–0 at home to Walton & Hersham in an FA Cup replay and then 8–2 at home to Bristol Rovers on 1 December. Brighton finished 19th in the final table in the 1973–74 season, narrowly avoiding relegation to the Fourth Division, and the pair began to rebuild the team by signing Peter Grummitt, Andy Rollings, Ian Mellor, Steve Govier, and Ken Goodeve; Taylor felt that Clough never settled at Brighton however, and spent too much time away on media commitments. Clough left for Leeds United in July 1974, but Taylor refused to go with Clough as he felt Brighton and club chairman Mike Bamber had treated them well, and so the partnership ended after nine years as Taylor stayed at the Goldstone Ground as sole manager. He went on to sign striker Peter Ward and midfielder Brian Horton, but admitted that both he and Clough were much more effective as a duo; he felt that he had struggled to make the good players he signed play to their full potential whilst feeling that Clough had bought and sold poorly as Leeds manager. He stayed on at the South coast club for a further two seasons, guiding the team to a fourth place finish in 1975–76, missing promotion by two points. His successor, Alan Mullery, managed to lead the team Taylor left behind to promotion in 1976–77 and then into the top flight in 1978–79. After assessing the players Taylor told Clough "that was a feat by you to finish eighth in the Second Division because some of them are only Third Division players". He then berated John Robertson for allowing himself to become overweight and disillusioned, and got Robertson on a diet and training regime that would help him to become a top international. He also spotted Tony Woodcock playing for the reserves and converted him from an unwanted midfielder into a striker who would win 42 caps for England. In September 1976, he bought striker Peter Withe for £43,000, and sold him on to Newcastle United for £250,000 two years later. Withe was replaced in the starting eleven by Garry Birtles, who Taylor had scouted playing for non League Long Eaton United; Birtles would also go on to represent England. The first trophy of the Clough and Taylor reign was the 1976–77 Anglo Scottish Cup. Forest beat Orient 5–1 on aggregate in the two legged final played in December 1976. Within a year of Taylor's arrival, Forest were promoted to the First Division after securing third automatic promotion place in 1976–77. Taylor and Clough then decided to replace goalkeeper John Middleton with Peter Shilton, whom they purchased for £270,000; Taylor reasoned: "Shilton wins you matches." After spending some time secretly following Kenny Burns he came to the conclusion that Burns's reputation as a hard drinker and gambler was exaggerated and he sanctioned a £145,000 move for the player, who would become FWA Footballer of the Year in 1977–78 after being converted from centre forward to a sweeper role. Clough and Taylor were appointed joint managers of the England youth team in December 1977, but the pair resigned after less than a year in charge as Forest's success meant they struggled to make time to also coach the England players. In their first season back in the top division, Forest won the Championship by a seven point margin ahead of runners up Liverpool, conceding just 24 goals in 42 league games. In February 1979, Taylor authorised the English game's first £1 million transfer, when Forest purchased Trevor Francis from Birmingham City. Taylor later reported that Clough had been holding out for a fee of £925,000 until Taylor rang Birmingham to confirm the deal at £1 million, before ringing Clough to say "We've got Francis, I've just paid their price"; Clough replied simply by saying "Good", and then put down the phone. Forest started the 1978–79 season by beating Ipswich Town 5–0 for a Charity Shield record win. On 9 December 1978, Liverpool ended Forest's 42 match unbeaten league run dating back to the November the year before. At the end of the season Forest won the European Cup with a 1–0 victory over Malmö FF at the Olympiastadion. They also won the League Cup again after beating Southampton 3–2; Taylor led the team out at Wembley as Clough felt it was Taylor's turn – they always wanted to lead their team out together but were always denied permission by Football League chairman Alan Hardaker. After this success Forest bought Asa Hartford and Frank Gray, though Hartford was sold on after two months after Taylor realised his limited passing range did not fit Forest's style of play. Forest were denied a third consecutive League Cup win in 1980 after a defeat in the final by Wolverhampton Wanderers. The European Cup was retained in 1980, this time against Kevin Keegan's Hamburger SV at the Santiago Bernabéu Stadium. Clough and Taylor then began the process of breaking up the championship winning team, selling off Martin O'Neill, Ian Bowyer, Garry Birtles, and Larry Lloyd; as a new team was built based around youngsters such as Gary Mills, Stuart Gray, Colin Walsh, and Bryn Gunn. New signings included striker Ian Wallace and Switzerland international Raimondo Ponte. Taylor retired in May 1982 after Forest finished 12th in the league, with recent signings Justin Fashanu and Raimondo Ponte proving to be unsuccessful. Clough would stay at Forest for another 11 seasons, but without Taylor would only add two League Cups and two Full Members Cups to the club's trophy cabinet, and would struggle against alcoholism. At the time Derby were going through serious financial problems and were bottom of the table, but he steered them to a mid table position by the end of the season with a 15 match unbeaten run. In the third round of the FA Cup on 8 January 1983 they knocked out Clough's Forest team with a 2–0 win at the Baseball Ground. They reached the Fifth Round, where they were knocked out by Manchester United. However, the following season saw the team struggle again, and Taylor resigned in early April 1984 with the club third from bottom of the Second Division, before Derby went on to be relegated. However, the team did manage to reach the quarter finals of the FA Cup, and the revenue obtained from the cup run helped to keep the club afloat. The two worked as a pair by complementing each other's strengths, as Clough had a forceful personality and was adept at motivating players, whilst Taylor was more reserved, though he had an ability to spot talented players. Former Hartlepools player Cliff Wright described the pair as "good cop, bad cop. Cloughie would knock you to the ground, verbally at least, and Pete would pick you up and put you back together." As the bigger personality and the man with the title of manager, Clough garnered much greater publicity than Taylor, which caused Taylor to grumble that "I sometimes wonder why he never says to Bell's whisky, for instance, when they're handing out Manager of the Month awards, 'You'll have to present an extra gallon bottle. There are two of us." On a personal level they were very close, and often finished each other's sentences. Though Taylor's friendship and partnership with Clough had been strong, their relationship had sometimes become strained on occasion. While at Derby in 1971, Taylor was riled when he learned that Clough had failed to disclose to him that he had received a pay rise of £5,000 from chairman Sam Longson. He was also annoyed that Clough was often away earning extra money from media work while he was left to do a larger share of the work with the players. The relationship worsened in the autumn of 1980 when Taylor published With Clough, by Taylor, an autobiography which was largely based on Taylor's work with Clough. Taylor had not told Clough that he was writing the book and did not give him a share of the proceeds. In February 1972 Taylor was approached by and received an offer from Frank O'Farrell to be his number two at Manchester United, but the United board rejected the offer because of apparent fear from Busby about Clough mounting a campaign against the club in the media. Although they initially parted on good terms when Taylor retired in May 1982, and spent time together that summer in Cala Millor the relationship was severely strained when Taylor became manager of Derby County in November 1982, and finally damaged permanently after a dispute over the transfer in May 1983 of John Robertson from Forest to Derby, where Taylor was now managing. Clough was apparently angered that Taylor did not inform him about the deal.

Өлім

1990 жылы 4 қазанда Питер Тейлор 62 жасында Майоркадағы Коста-де-Лос-Пинос қаласында демалыс кезінде өкпе фиброзынан кенеттен қайтыс болды. Рон Фентон Тейлордың өлімі туралы хабарлағанда Клау ештеңе демей, телефонды қойып қойды. Бірақ, қатты қайғырып, Тейлорлар отбасына телефон соқты. Клау және оның отбасы мүшелері 11 күннен кейін Видмерпулдегі Сент-Питер шіркеуінде өткен жерлеу рәсіміне қатысты. Онда Колин Тодд, Дэвид Ниш, Рой Макфарланд, Ларри Ллойд, Алан Дурбан, Джимми Гордон, Найджел Клау, Артур Кокс, Фрэнк Кларк, Дэвид Плит, Джимми Сиррел, Кевин Гектор, Питер Вит және Арчи Геммилл сияқты 250-ге жуық адам болды. Клау 1994 жылы жазған автобиографиясын Тейлорға арнап, былай деді: "Питерге. Сағынышым ең қатты. "Менен айырылсаң, өміріңде күлкі азайады" дедің. Дұрыс айттың".