Канадалық саяхатшы Барри Р. Кэмпбелл

Кіріспе

Канадалық саясаткер

Барри Р. Кэмпбелл (1950 жылдың 15 маусымында туған) – канадалық заңгер, лоббист және бұрынғы саясаткер. Ол 1993 жылдан 1997 жылға дейін Канада Либералдық партиясының мүшесі ретінде Канада Парламентінің Төменгі палатасында қызмет етті.

Өмір және мансап

Кемпбелл Монреаль, Квебек провинциясында дүниеге келген. 1971 жылы Макгилл университетінен өнер бакалавры, 1975 жылы Макгилл заң мектебінен заң бакалавры, ал 1977 жылы Гарвард заң мектебінен заң магистрі дәрежесін алды. 1971 жылдан 1981 жылға дейін McCarthy & McCarthy фирмасында стажер және серіктес, 1981-1982 жылдары Вашингтондағы Халықаралық валюта қорында заң кеңесшісі, 1982-1983 жылдары Arnold & Porter фирмасында шетелдік кеңесші, 1983 жылдан 1987 жылға дейін McCarthy & McCarthy фирмасында серіктес болды. 1987 жылдан 1990 жылға дейін Tricaster Management Inc. президенті қызметін атқарды, ал 1990 жылдан 1993 жылға дейін Tory, Tory, DesLauriers & Binnington фирмасының арнайы серіктесі болды. Ол Онтарио заңгерлер қоғамының мүшесі және Канадалық еврей конгресінде жұмыс істеді. Кемпбелл сондай-ақ Торонтодағы СПИД зерттеулерін және коммерциялық емес тұрғын үйлерді қолдау ісіне белсенді қатысты (Financial Post, 27 қазан 1992). Кемпбелл көптеген жылдар бойы Либералдық партиямен байланыста болды және өзі сайлауға түскенге дейін, жастығында Пьер Эллиотт Трюдоның сайлау кампаниясына ерікті болып қатысты (Financial Post, 1 қаңтар 1993). 1992 жылы партия жетекшілігі оны қабылдады және жыл соңында Сент-Полс округінен Либералдық партия атынан үміткерлікке ие болды (Financial Post, 31 желтоқсан 1992). Көптеген адамдар оны партияның «болашақ жұлдызы» деп есептеді (Financial Post, 23 маусым 1992), ал 1993 жылғы сайлаудан бұрын оған министрлік лауазым берілуі мүмкін деген болжамдар айтылды (Toronto Star, 23 қазан 1993). Кемпбелл сайлауда прогрессивті консерваторлардың жұлдызды үміткері Изабель Бассетті айқын артықшылықпен жеңді, нәтижесінде либералдар ұлттық деңгейде көпшілік дауысқа ие болды. Ол премьер-министр Жан Кретьеннің кабинетіне тағайындалмады және үкіметтік фракцияның қатардағы депутаты болды. Ол Төменгі палатаның Қаржы комитетінің төрағасының орынбасары болып тағайындалды (Financial Post, 3 мамыр 1994), партияның 1994 жылғы ұлттық съезіне бірлесіп төрағалық етті (Globe and Mail, 26 наурыз 1994), және Метро Торонто либералдық фракциясының төрағасы болып сайланды (Globe and Mail, 26 қыркүйек 1994). 1996 жылдың 23 ақпанында ол қаржы министрі Пол Мартиннің парламенттік хатшысы болып тағайындалды. 1997 жылдың басында ол келесі федералды сайлауда қайта сайлануға түспейтінін мәлімдеді (Toronto Star, 2 наурыз 1997). Содан кейін БАҚ-та ол Либералдық партияның келесі президенті болып сайланады деген болжамдар тарады, бірақ бұл іске аспады (The Globe and Mail, 13 желтоқсан 1997). Кемпбелл саяси өмірден кеткеннен кейін кәсіби лоббист болып жұмыс істеді. 1998 жылы оның клиенттерінің арасында Bank of Nova Scotia, Newcourt Capital және J. P. Morgan компаниялары болды (Toronto Star, 30 мамыр 1998). Ол сондай-ақ APCO Worldwide компаниясының Канададағы кеңсесінің төрағасы болды, кейін APCO Worldwide компаниясының аға кеңесшісі болды, сонымен қатар өзінің Barry R. Campbell Strategies Inc. фирмасын басқарды (Canada NewsWire, 14 наурыз 2002). Кемпбеллдің лоббилік іс-әрекеттерінің бірінде, ол федералды Қаржы министрлігіне лоббилік әрекет жасаған кезеңде, сол кездегі қаржы министрінің орынбасары Джим Петерсонға шамамен 70 000 доллар жинаған қайырымдылық шарасын ұйымдастырды. Он жыл өткен соң, 2009 жылдың наурызында Федералды апелляциялық сот 8-тармақты қарастырды және Кемпбелл мен Петерсонға қатысты ешқандай кінә таба алмады, сонымен қатар жалпы түрде: «Лоббистің кәсібі – шешім қабылдаушыларға қол жеткізу және оларды сендіру және фактілер арқылы ықпал ету қабілеті. Егер лоббистің тиімділігі шешім қабылдаушының лоббистке деген жеке жауапкершілігіне немесе лоббист құрған немесе жеңілдеткен басқа жеке мүддеге байланысты болса, заңды және заңсыз лоббилік арасындағы шекара бұзылады» деді. Бұл шешім федералдық Канада лоббистерінің этика кодексінде жаңа стандартты енгізуге әкелді, ол лоббистерге лоббилік қызмет көрсететін саясаткерлерге сыйлық беруге немесе олар үшін қандай да бір іс жасауға тыйым салады. Ол 2003 жылы Джон Торидің Торонто қаласының мэрі болуына қолдау көрсетті және Торидің сайлау штабында 29 тең төрағаның бірі болды (Canada NewsWire, 23 наурыз 2003). Кемпбелл сондай-ақ 2003 жылы Пол Мартиннің Либералдық партияны жетекші ету үшін күресіне Торонтода қаржы жинаушы ретінде жұмыс істеді (Toronto Star, 14 қараша 2003).

Campbell was born in Montreal, Quebec. He received a Bachelor of Arts degree from McGill University in 1971, a Bachelor of Laws from McGill Law School in 1975, and a Master of Laws from Harvard Law School in 1977. He was an articling student and Associate with McCarthy & McCarthy from 1971 to 1981, a legal counselor for the International Monetary Fund in Washington, D. C. in 1981 82, foreign consultant with Arnold & Porter in 1982 83, and associate and partner with McCarthy & McCarthy from 1983 to 1987. He served as president of Tricaster Management Inc. from 1987 to 1990, and was a special partner with Tory, Tory, DesLauriers & Binnington from 1990 to 1993. He is a member of the Law Society of Ontario, and has done work for the Canadian Jewish Congress. Campbell has also been active in supporting AIDS research and non profit housing in Toronto (Financial Post, 27 October 1992). Campbell was involved with the Liberal Party for many years before running for office himself, and volunteered for Pierre Elliott Trudeau's campaign in his youth (Financial Post, 1 January 1993). He was recruited by the party leadership in 1992, and won the Liberal nomination for St. Paul's late in the year (Financial Post, 31 December 1992). Many regarded him as a "future star" for the party (Financial Post, 23 June 1992), and there was some speculation even before the 1993 election that he could be given a cabinet position (Toronto Star, 23 October 1993). Campbell defeated star Progressive Conservative candidate Isabel Bassett by a significant margin in the election, as the Liberals won a majority government nationally. He was not appointed to cabinet by Prime Minister Jean Chrétien, and served as a government backbencher. He was named as vice chairman of the House of Commons Finance Committee (Financial Post, 3 May 1994), co chaired the party's 1994 national convention (Globe and Mail, 26 March 1994), and was chosen as chair of the Metro Toronto Liberal caucus (Globe and Mail, 26 September 1994). On February 23, 1996, he was promoted to parliamentary secretary to Finance Minister Paul Martin. In early 1997, he announced that he would not seek re election in the next federal election (Toronto Star, 2 March 1997). There was subsequently media speculation that he would be chosen as the next president of the Liberal Party, but nothing came of this (The Globe and Mail, 13 December 1997). Campbell became a professional lobbyist after leaving political life. His clients in 1998 included the Bank of Nova Scotia, Newcourt Capital and J. P. Morgan (Toronto Star, 30 May 1998). He also served as chair of APCO Worldwide's Canadian office and later became a senior counsellor for APCO Worldwide, as well as running his own Barry R. Campbell Strategies Inc. (Canada NewsWire, 14 March 2002). In one of Campbell's lobbying situations, at and around the same time he was lobbying the federal Department of Finance, he was organizing a fundraising event that raised about $70,000 for then junior federal minister of finance Jim Peterson. A decade later, in March 2009, the Federal Court of Appeal considered Rule 8 in and, making no findings against Campbell or Peterson, stated generally that, "A lobbyist's stock in trade is his or her ability to gain access to decision makers, so as to attempt to influence them directly by persuasion and facts. Where the lobbyist's effectiveness depends upon the decision maker's personal sense of obligation to the lobbyist, or on some other private interest created or facilitated by the lobbyist, the line between legitimate lobbying and illegitimate lobbying has been crossed." This ruling led to a new enforcement standard under the federal Canadian Lobbyists' Code of Conduct which prohibits lobbyists from giving things or doing things for politicians they are lobbying. He supported John Tory's bid to become Mayor of Toronto in 2003, and was one of 29 co chairs in the Tory campaign (Canada NewsWire, 23 March 2003). Campbell also worked as a Toronto fundraiser in Paul Martin's bid to lead the Liberal Party in 2003 (Toronto Star, 14 November 2003).