Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1976 жылы Бейруттегі палестиналық босқындар лагеріне христиандық жасақтары шабуыл жасады.
1976 Christian militia attack on Palestinian refugee camp in Beirut
Тел әл Заатар қырғыны – Бейрут қаласының солтүстік-шығысында орналасқан, БҰҰ-ның босқындар агенттігі (UNRWA) басқаратын, палестиналық босқындарды бағындырған Тел әл Заатар (араб тілінде «Зәйтүн төбесі») лагеріне жасалған шабуыл. Ол 1976 жылғы 12 тамызда 1500-ден 3000-ға дейін адамдардың қаны төгілуімен аяқталды. Бес айға сосқан қоршау маусым айында кең ауқымды әскери шабуылға ұласты және 1976 жылғы тамызда қырғынмен аяқталды.
The Tel al Zaatar massacre was an attack on Tel al Zaatar (meaning Hill of Thyme in Arabic), a UNRWA administered refugee camp housing Palestinian refugees in northeastern Beirut, that ended on August 12, 1976 with the massacre of 1,500 to 3,000 people. After five months, the siege turned into a full scale military assault in June and ended with the massacre in August 1976.
Өмірбаян
Ливандық азамат соғысы басталғанда елде палестиналықтардың саны пропорционалды түрде көп болды, және олар саяси бағыттар бойынша бөлінді. Тель-эль-Заатар шамамен 3000 құрылыстан тұратын босқындар лагері болды, онда 1976 жылдың басында 20 000 босқын тұрды. Лагерьге бағытталған автобусқа жасалған шабуылда 27 адам қаза тауып, 19 адам жарақат алды. 1975 жылдың 6 желтоқсанында христиандық бақылаудағы Фанар аймағында бес фалангист өлтірілгеннен кейін, жергілікті марониттік жасақтар Шығыс Бейрутта жүздеген мұсылмандарды кездейсоқ тұтқынға алды. Бұл бәсекелес топтар арасындағы майданның қайта жандануына әкелді, және Тель-эль-Заатар лагері фалангистер мен НЛП жолбарыстарының нысанасына айналды. 1976 жылға қарай Тель-эль-Заатар Шығыс Бейрут аймағындағы христиандар басымдылық ететін жалғыз палестиналық анклав болып қалды. Бұл елдегі ең көне және ең ірі лагерьлердің бірі. Катаеб реттеуші күштері және Седрлер сақшылары сияқты христиандық жасақтар, ПОҰ-ның мұсылман және солшыл топтарға қолдау көрсетуіне байланысты соғыс басталғаннан кейін көп ұзамай палестиналық босқындар лагерлеріне шабуыл жасай бастады. 18 қаңтарда олар Карантина ауданын күшпен басып алып, Карантина қырғынын жасады. Христиан күштері бастапқыда ПОҰ-ның соғысқа араласуына күмәнмен қарады, бірақ Карантинада ішінара ливандық мұсылмандар тұратын және олар Бейруттағы позицияларын қайта жабдықтау үшін қажетті негізгі жол бойында орналасқандықтан, ол заңды нысана деп саналды. Тель-эль-Заатар дереу Катаеб реттеуші күштерінің 500 әскерімен, НЛП қарулы қанатының 500 әскерімен (Жолбарыс жасағы) және басқа да жасақтардың 400-імен, атап айтқанда, Седрлер сақшыларымен қоршалды. Сол кезде лагерьде 1500 қарулы ПОҰ жауынгері болды. Олардың көпшілігі Әс-Саиқа және Араб азаттық майданымен байланыста болды. Қоршау 1976 жылдың қаңтар айында азық-түлік және медициналық жабдықтар сияқты қажетті заттарға толы бір көлік лагерьге кіргізілмей тоқтатылғанда басталды. 4 қаңтардан 14 қаңтарға дейін марониттік партизандар палестиналық Тель-эль-Заатар және Дубайя лагерьлерін осы шабуылдың бір бөлігі ретінде тоқтатып тұрды. Қоршау кезінде су алу қиын болды, және дәрігерлер су алу салдарынан күніне 30-ға дейін жарақат оқиғасы тіркелгенін хабарлады. 22 маусымнан бастап Дэнни Шамун басқаратын Жолбарыс жасағы, және Марун Хури басқаратын Рас-эль-Деквенех пен Мансурийедегі көптеген христиан тұрғындары блокаданы 35 күнге созылған толыққанды әскери шабуылға дейін күшейтті. Лагерьдегі Әл-Карама ауруханасы аурулар мен жарақат алғандарды қабылдады және аймақтағы ең көрнекті ғимарат болғандықтан нысанаға алынды. Роберт Фисктің айтуынша, қаза тапқандардың көпшілігі Ясир Арафатты жоғары өлім санына кінәлі деп айыптады. Арафат аман қалғандарға барғанда, палестиналық жасақтар сондағы бейбіт тұрғындарды қырғынға ұшыратқаннан кейін Дамурға көшірілген, олар оны "сатқын" деп айқайлап, шіріген көкөністермен лақтырды.
At the outbreak of the Lebanese Civil War, the country was home to a disproportionately large Palestinian population, which was divided along political lines. Tel al Zaatar was a refugee camp of about 3,000 structures, which housed 20,000 refugees in early 1976, and was populated primarily by supporters of the As Sa'iqa faction within the Palestine Liberation Organization (PLO). militiamen led an ambush on a bus that was on its way to the Tel al Zaatar camp, killing twenty seven and injuring nineteen. More conflict ensued and following the killing of five Phalangists in the Christian controlled area of Fanar on December 6, 1975, Maronite local militia captured hundreds of Muslims in East Beirut at random. This led to a reactivation of battlefronts between the rival factions and the Tel al Zaatar camp became a target of both the Phalangists and the NLP Tigers. By 1976, Tel al Zaatar was the only Palestinian enclave left in the Christian dominated area of East Beirut. It is one of the oldest and largest camps in the country. Christian militias such as the Kataeb Regulatory Forces and the Guardians of the Cedars began attacking Palestinian refugee camps shortly after the war began due to the PLO's support for Muslim and leftist factions. On January 18, they forcibly took control of the Karantina district and carried out the Karantina Massacre. The Christian forces were initially leery of escalating PLO involvement in the war, but Karantina was inhabited partly by Lebanese Muslims and was located along the main road they needed to resupply their positions in Beirut, so it was considered a legitimate target. Tel al Zaatar was immediately surrounded by 500 troops from the Kataeb Regulatory Forces, 500 from the NLP's armed wing (the Tigers Militia), and 400 others from various other militias, namely the Guardians of the Cedars. There were 1,500 armed PLO fighters inside the camp at the time. They were mostly affiliated with As Sa'iqa and the Arab Liberation Front. The siege began in January 1976 when a van full of essential items such as food and medical supplies was stopped from entering the camp. From the January 4 to January 14, Maronite guerrillas obstructed the Palestinian camps of Tel El Zaatar and Dubaya as part of this continued offensive. Obtaining water throughout the siege was difficult and doctors reported that obtaining water led to up to 30 injuries per day. From June 22 onward, the Tigers militia led by Danny Chamoun, and many Christian residents of Ras el Dekweneh and Mansouriye controlled by Maroun Khoury intensified the blockade to a full scale military assault that lasted 35 days. The Al Karamah Hospital in the camp received the sick and wounded and was targeted because it was the most prominent building in the area. According to Robert Fisk, many of the survivors of the massacre blamed Yasser Arafat for the high death count. When Arafat visited the survivors, who had been relocated to Damour after Palestinian militias had massacred the civilian population there, he was reportedly shouted down as a "traitor" and pelted with rotten vegetables.
Салдары
Қоршау Башир Джемайалға Ливан фронты жасақтарының біріккен әскери басшысы ретіндегі беделін нығайтуға мүмкіндік берді. Тель-эль-Заатардың қоршауы Ливан армиясымен LNM арасындағы шиеленісті де жұмсартты, нәтижесінде Сирия ФАТХ-қа және LNM-ге жасаған шабуылын тоқтатты, сондай-ақ Ливандағы жауынгерлік әрекеттерді уақытша тоқтатқан Араб лигасының саммитіне келісім берді. Хафез әл-Асад араб әлемінен соғысқа қатысқаны үшін қатты сынға ұшырады және қысымға ішкі түсті, әсіресе көпшілігі сунниттер құрайтын елде әлауит билеушісі ретіндегі наразылықтар, палестиналық милиция күштеріне қарсы соғысын тоқтатуға себеп болды. Лагерьтің құлауы нәтижесінде, командалық құрамдар оңтүстікке, әсіресе Бинт Джубайл-Айтарун орталық анклавына және Хиам-Тайиба шығыс анклавына қоныс аударды, онда жағдай шиеленісті күшейді.
The siege enabled Bachir Gemayal to strengthen his position as the head of the Unified Military Command of the Lebanese Front militias. The siege of Tel al Zaatar also softened the LNM’s friction with the Lebanese led army and as a result, Syria broke off its offensive on the PLO and the LNM, and agreed to an Arab League summit which temporarily suspended hostilities in Lebanon. Hafez al Assad received strong criticism and pressure from across the Arab world for his involvement in the battle this criticism, as well as the internal dissent it caused as an Alawite ruler in a majority Sunni country, led to a cease fire in his war on the Palestinian militia forces. The fall of camp led to commando migration to the south, particularly to the central enclave of Bint Jubail Aytarun and the eastern enclave of Khiam Tayiba where tension escalated.
Әйелдер саяси белсенділігі
Ливан осы кезде "жыныстық дағдарыс" кезеңін бастан өткізіп жатты, бұл әкелік құқықтар үшін күреске толы уақыт еді. Тель-эль-Заатар қоршауы – әйелдердің саяси белсенділікке қатысуының маңызды кезеңі болды. Қоршау мен одан кейінгі салдарларынан аман қалғандардың көп бөлігі әйелдер еді.
Lebanon, at this time, was experiencing a period of “gender anxiety” characterized by a struggle among paternal privilege. The siege of Tel al Zaatar was a key moment that had women participating in political activism. Most of the people who survived the siege and its aftermath were women.
Дау
Көптеген ҚҰҰ мүшелері мен панарабтық топтар осы қоршауды Ливан фронты ұйымдастырған қырғын деп сипаттайды, ал Ливан фронтын қолдайтындар қоршаудың соғыс қылмыстары жасалмаған шайқас болғанын айтады. Көптеген адамдар осы жоғары палестиналық қаза тағдырының кінәсін Ясир Арафатқа жабады, оның қоршауда "көптеген шейіттер алуға" бағытталған саясатын жүргізгендігіне байланысты, осы арқылы әлемнің назарын олардың күресіне аудармақ болған.
Many PLO members and pan arabist groups refer to as the siege as a massacre orchestrated by the Lebanese Front, while the pro LF claim that the siege was a battle with no war crimes committed. Many put the blame of this high Palestinian death toll on Yasser Arafat for using a "Getting the most martyrs possible" policy in the siege to catch the eyes of the world in their battle.