Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық драматург (1935–2021)
American playwright (1935–2021)
Эдвард Арти Буллинс (2 шілде, 1935 – 13 қараша, 2021), кейде Кингсли Б. Басс-младший атымен жариялаған, Берта Мари (Королева) мен Эдвард Буллинстің ұлы. Оны негізінен анасы тәрбиеледі. Осы кезеңде ол бокс чемпионатын жеңіп алды, Филадельфияға оралып, кешкі мектепке түсті. 1958 жылы Лос-Анджелеске көшіп келгенге дейін Филадельфияда тұрды. 1962 жылы ақын және белсенді Пэт Паркерге (ондағы Патрисия Кукс) үйленді. Паркер оны зорлық-зомбылыққа ұшыратқаны үшін айыптады.
Edward Artie Bullins (July 2, 1935November 13, 2021), sometimes publishing as Kingsley B. Bass Jr, to Bertha Marie ( Queen) and Edward Bullins. He was raised primarily by his mother. During this period, he won a boxing championship, returned to Philadelphia, and enrolled in night school. He stayed in Philadelphia until moving to Los Angeles in 1958. He married poet and activist Pat Parker (then Patricia Cooks) in 1962. Parker accused him of violence
G. E. D. бітіргеннен кейін Буллинс Лос-Анджелес қалалық колледжіне оқуға түсіп, өзі құрған Citadel журналына әңгімелер жаза бастады. Ол Соня Санчес, Хьюи Ньютон, Марвин Х және басқалармен бірге Қара өнер қозғалысының мәдени орталығы – Қара үйде Баракаға қосылды. 2005 жылғы Қара өнер қозғалысы тарихында Буллинс қозғалыстың "басты театр қайраткерлерінің" бірі деп сипатталды. "Қара пантералар" Сан-Францискодағы Қара үйді өздерінің базасы ретінде пайдаланды, онда Буллинс 1960-шы жылдардан бастап олардың мәдениет министрі болды. Қара үй ақырында екі қарсыласатын топқа бөлінді: Элдридж Кливер басқаратын бір топ өнерді қару ретінде қарастырып, социалистік революция жасау үшін "барлық қанаушылыққа ұшыраған халықпен", соның ішінде ақтармен бірігуді жақтады; ал екінші топ, Марвин Х және Барака ұсынғандай, өнерді мәдени ұлтшылдықтың бір түрі деп санады. Буллинс соңғы топтың мүшесі болды. Сан-Францискода болғанда Буллинс Барканың Харлемдегі Black Arts Repertory Theatre жобасынан шабыттанған Black Arts/West театр ұжымын құрды.
After completing his G. E. D., Bullins enrolled in Los Angeles City College and began writing short stories for Citadel, a magazine he started. He joined Baraka at Black House, the Black Arts Movement's cultural center, along with Sonia Sanchez, Huey Newton, Marvin X, and others. A 2005 history of the Black Arts Movement described Bullins as among the "leading theater workers" of the Movement. The Black Panthers used Black House as their base in San Francisco, where Bullins was their minister of culture as of the 1960s. Black House eventually split into two opposing factions: one group, led by Eldridge Cleaver, considered art to be a weapon and advocated joining with "all oppressed people", including whites, to bring about a socialist revolution; while the other group, represented by Marvin X and Baraka, considered art to be a form of cultural nationalism. Bullins was part of the latter group. While in San Francisco, Bullins founded Black Arts/West, a theater collective inspired by Baraka's Harlem based Black Arts Repertory Theatre project.
Жаңа Лафайетті ойыншылары
Режиссер Роберт Макбет Буллиннің пьесаларын оқып, оны «Жаңа Лафайетт ойыншылары» театрлық тобына қосылуға шақырды. «Жаңа Лафайетт ойыншыларының» алғашқы қойылымы «The American Place» театрында «Электрондық негр және басқалары» атты трилогия болды. «Электрондық негр» ақ көпшіліктің көзқарасын қайталаған қара шапан туралы әңгімеледі. Трилогия Буллинске 1968 жылғы «Drama Desk» сыйлығын әкелді. Кейіннен Буллинс «қаржылық себептермен» деп түсіндіргендей, трилогияның атауы «Эд Буллинс пьесалары» деп өзгертілді. Буллинс 1972 жылға дейін «Лафайетт ойыншыларымен» жұмыс істеді, содан кейін топ қаржыландырудың жетіспеуіне байланысты таратылды. Осы жылдар ішінде «Ойыншылар» Буллинстің он пьесасын қойды, оның ішінде «In the Wine Time» және «Goin' a Buffalo» пьесалары да бар.
The director Robert Macbeth read Bullins' plays and asked him to join the New Lafayette Players, a theatrical group. The first production the New Lafayette Players performed was a trilogy called The Electronic Nigger and Others at The American Place Theatre. Electronic Nigger was about a Black man who imitates the views of the white majority. The trilogy earned Bullins a Drama Desk Award for 1968. The trilogy's title was later changed to Ed Bullins Plays for what Bullins called "financial reasons". Bullins worked with the Lafayette Players until 1972, when the group ended due to lack of funding. During these years, ten of Bullins's plays were produced by the Players, including In the Wine Time and Goin' a Buffalo.
1970-ші жылдар және одан кейінгі жылдар
Буллинс 1967 жылы Шығыс жағалауға оралды. 1973 жылдан бастап ол American Place театрында драматург резидентурасында жұмыс істеді. Ол Бронкстегі "Surviving Theatre" театрын құрды, ол 1974 жылдан шамамен 1980 жылға дейін жұмыс істеді. 1975 жылдан 1983 жылға дейін ол Нью-Йорк Шекспир фестивалінің Жазушылар тобындағы Қоғамдық театрда штаттық қызметкер болып жұмыс істеді. Осы жылдары Буллинс екі балалар пьесасын жазды, олардың атауы "Мен Люси Терримін" және "Филлис Уитлидің құпиясы" болды. Ол сонымен қатар "Сепья Стар" (1977) және "Сторивилл" (1979) атты екі мюзиклге мәтін жазды. Кейін Буллинс қайтадан оқуға түсіп, Сан-Францискодағы Антиохия университетінен ағылшын тілі мен драматургия мамандықтары бойынша бакалавр дәрежесін алды. 1980-жылдардың соңында Буллинс Сан-Франциско қалалық колледжінде драмадан сабақ берді. 1995 жылы ол Солтүстік-Шығыс университетінде профессор болды. Буллинс 2021 жылдың 13 қарашасында 86 жасында Роксбериде, Бостон, Массачусетс штатында деменцияның асқынуларынан қайтыс болды. Ол "Мисс Джениді алу" пьесасы үшін "Оби" сыйлығын алды, сонымен қатар Нью-Йорк драма сыншылары шеңберінің сыйлығына ие болды. 1975 жылы ол Drama Desk Vernon Rice сыйлығын, төрт Рокфеллер қорының драматургия грантын және екі Ұлттық өнер қорының драматургия грантын жеңіп алды. 2012 жылы Буллинс Театр коммуникациялар тобының Көрегендік басшылық сыйлығымен марапатталды.
Bullins returned to the East Coast in 1967. From 1973, he was playwright in residence at the American Place Theatre. He founded the Bronx based Surviving Theatre, active from 1974 to around 1980. From 1975 to 1983, he was on staff at The Public Theater with the New York Shakespeare Festival's Writers' Unit. During these years, Bullins wrote two children's plays, titled I Am Lucy Terry and The Mystery of Phillis Wheatley. He also wrote the text for two musicals, titled Sepia Star (1977) and Storyville (1979). Bullins later returned to school, and received a bachelor's degree in English and playwriting from Antioch University in San Francisco. As of the late 1980s, Bullins taught drama at the City College of San Francisco. In 1995, he became a professor at Northeastern University. Bullins died aged 86 on November 13, 2021, in Roxbury, Boston, Massachusetts, due to complications from dementia. He received an Obie Award for The Taking of Miss Janie, which also received a New York Drama Critics Circle Award. Also in 1975, he won the Drama Desk Vernon Rice Award, four Rockefeller Foundation playwriting grants, and two National Endowment for the Arts playwriting grants. In 2012, Bullins received the Theatre Communications Group Visionary Leadership Award.