Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шыныдай тыныштық (немісше: Zwei Frauen) – 1989 жылғы неміс-американдық драмалық фильм. Германияда түсірілгенімен, оқиғасы Америкада өтеді және актер құрамы американдық, барлық диалогтары ағылшын тілінде. Фильмде Жами Герц, Марта Плимптон, Джордж Пеппард, Брюс Пейн және Рип Торн рөлдерін сомдайды.
Silence Like Glass (German title: Zwei Frauen) is a 1989 German American drama film. Though made in Germany, it is set in America and features an American cast with all English dialogue. The film stars Jami Gertz, Martha Plimpton, George Peppard, Bruce Payne, and Rip Torn.
Сюжет
Ева – бай, мақтаншыл балерина, оған рак диагнозы қойылады. Ол аурухананың жасөспірімдер онкология бөлімшесіне түседі, онда ауруы оны қарапайым болуға мәжбүр етеді. Ол тағы бір науқас Клаудиямен бір бөлмеде жатады, ал фильмнің көп бөлігі олардың ауруханадағы бөлмедегі әрекеттері мен сөйлесулерінен тұрады. Доктор Бертон оған "шынайы қамқорлық пен мейірімділік" көрсетеді. Соңында Ева жазылып, өмірін жалғастыра алады, бірақ бұрын басқа бір жас қыздың өліміне куә болады және Клаудияға өз-өзіне қол жұмасуға көмектеседі.
Eva is a wealthy, snobbish ballerina who is diagnosed with cancer. She is admitted into the youth cancer ward at a hospital where she is forced into humility by her disease. She rooms with fellow cancer patient Claudia, and the majority of the film revolves around their interactions together in their hospital room. She is treated with "concern and compassion" by Dr. Burton. Ultimately Eva goes into remission and is able to continue her life, but not before witnessing another young woman's death and also assisting Claudia to suicide.
Өндіріс
Фильмнің түсірілімі 1988 жылдың күзінде Батыс Германияда өтті. Фильм 1989 жылдың жазында Мюнхен кинофестивалін ашты. Актриса Марта Плимптон осы рөлге арналған шашын толық қырқып алды, бұл оның мансабының келесі бірнеше жылға қарайтын бағытына әсер етті. Ол 1989 жылғы "Әкелер мен шешелер" фильмінде толық шашы жоқ күйде пайда болды және сол кездегі жігіті Ривер Феникспен бірге "Оскар" марапаттау рәсіміне толық шашы жоқ баспен қатысты.
Filming took place in West Germany in autumn 1988. The film opened the Munich film festival in the summer of 1989. Actress Martha Plimpton shaved her head for this role, a move that would influence the direction of her career for the next several years. She appeared bald in the 1989 film Parenthood and accompanied her then boyfriend River Phoenix to the Oscars with a bald head.
Қабылдау
Фильм Германия киносы сыйлығының үздік көркем фильм номинациясына ұсынылды. Сэм Франк фильмнің "Карл Шенкельдің тапқыр және өнерлі режиссерлік стилімен түсірілгенін, бірақ өлімге тікелей қараудан қорқа қоймағанын" айтты. Ол сондай-ақ фильмдегі екі әйелдің басты рөлдегі ойнаған өнерінің "жылдың ең күшті және ең шебер туындыларының бірі" екенін атап өтті. Variety журналының бір рецензенты фильмде "тамаша актерлік және тығыз режиссура" бар екенін мәлімдеді. Джеймс Камерон Уилсон фильмді "қатерлі ісік клиникасындағы оқиғаны баяндайтын, күшті және керемет актерлік шеберлігімен ойналған драма" деп сипаттады. Розмари Кухайм фильмді "қозғалтатын" деп бағалады. Ал, Георг Зееслен Шенкельдің "неміс телефильмінің мазмұнын американдық жанрлық фильмнің шеберлігімен үйлестіруге жасаған тырабы сәтті болмағанын" айтты.
The film was nominated for Outstanding Feature Film at the German Film Awards. Sam Frank stated that the film was 'engrossing throughout with a directorial style by Carl Schenkel that is witty and inventive, yet unafraid to stare death in the face'. He also stated that the film featured two female lead performances 'that are among the strongest and most accomplished of the year'. A reviewer for Variety stated that the film contained 'brilliant acting and tight direction'. James Cameron Wilson described the film as 'a powerful, superbly played drama set in a cancer clinic'. Rosemarie Kuheim described the film as 'moving'. In contrast, Georg Seeßlen stated that Schenkel's efforts in 'combining the content of a German television film with the craft of an American genre film' did not succeed.