Кіріспе

Сэмюэл Джонсонның «Rambler» атты мерзімді басылымы (нақтырақ айтқанда, қысқа мақалалар жинағы) болды.

Сипаттама

"Рамблер" журналы 1750 жылдан 1752 жылға дейін сейсенбі және сенбі күндері жарық көрді, барлығы 208 мақаладан тұрады. Бұл Джонсонның ағылшын тіліндегі ең тұрақты және үздіксіз жұмысы болды. "The Spectator" және "The Tatler" сияқты алдыңғы басылымдардың аттарымен ұқсас болғанымен, Джонсон өзінің журналын сол дәуірдегі стильден өзгеше проза қолдану арқылы ерекшелендірді. Көбінесе сол кездегі танымал басылымдар қарапайым, күнделікті тілде жазылса, "Рамблер" жоғары стильдегі прозамен жазылған. Осы типтегі басылымдар үшін сол кездегідей, мазмұны автордың қиялымен (және басылымның сатылуымен) шектелгенімен, көбінесе "Рамблер" мораль, әдебиет, қоғам, саясат және дін сияқты мәселелерді талқылады. Джонсон өз басылымына Дезидерий Эразм және Рене Декарт сияқты Ренессанс дәуірінің гуманистерінен цитаталар мен ойларды қосты. Оның "Рамблер" журналындағы жазбалары неоклассикалық деп есептеледі.

Мақсаты

The Rambler негізінен 18 ғасырдың жаңадан қалыптасқан, өркендеп келе жатқан орта тапқа арналған, олар аристократиялық қоғамдық ортада әлеуметтік қабілеттерге ие болуға ұмтылған. Ол әсіресе әлеуметтік-экономикалық одақтар құру үшін аристократиялық отбасыларға үйленген, бірақ жоғарыда сипатталғандай, тақырыптарды жақсы түсінуді қажет ететін жоғары қоғамдық ортаға енуге қажетті әлеуметтік және интеллектуалды құралдары жоқ орта таптың өкілдеріне бағытталған. "The Rambler" көшірмелері эссе түрінде жазылып, орта тапқа қолжетімді бағамен ұсынылды. Джонсон "The Rambler" журналының төртінші бөлімінде (1750 жылдың 31 наурызы) кіріспесінде "бірге пайда мен қуанышты біріктіргісі келетінін" айтады; яғни, оның еңбектерін оқығандарға интеллектуалды пайда мен әдеби қуаныш сыйлауды көздейді. Бұл "пайда мен қуанышты біріктіру" ниеті жарияланымдардың өзінде кеңінен көрініс береді және классикалық әдеби үлгінің мәнділігін көрсетеді. "The Rambler" журналындағы тақырыптардың көп бөлігі әлеуметтік емес, моральдық мәселелерге баса назар аударды. Осы тұрғыдан алғанда, Джонсонның жазбалары дидактикалық сипатта болғанымен, ол қатаң нұсқау беруден гөрі зерттеуші көзқарасты ұстанады.

"The Spectator" газетімен салыстыру

Авторы өзінің соңғы эссесінде "Мен ешқашан көпшілікке сүйікті болған емеспін" деп өкініш білдіргендей, бұл басылым бірден үлкен жетістікке жете алмады. Бұл, мүмкін, Джонсонның "The Spectator" журналынан кетуіне байланысты болған шығар, оны оның алдағы үлгісі деп санауға болады. "The Spectator" 1711-1712 жылдары Джозеф Аддисон мен Ричард Стилдің баспасында жарық көрген, жоғары мәселелерді "әзіл-қалжыңмен ойындықтау арқылы көтеріңкі мінез-құлықты жандандырғандығымен" танымал мерзімді басылым болды. "The Rambler" мақалаларының стилі мен тақырыбы жағынан жанрдағы бұрынғы танымал басылымнан гөрі ұзақ және мазмұндырақ болды. Сонымен қатар, оның дидактикалық сипаты да күшті болды. "The Rambler" көбінесе уағызға ұқсас, ой-толғамдарға арналған эсселерді қамтыды және "The Spectator" журналына тән "драматикалық" ерекшеліктерден мүлдем айырылған еді. Дегенмен, бұл басылымды тұрақты түрде оқып, құрметтейтін көптеген адамдар болды. Джонсонның өмірбаянын жазған Джеймс Босвелл, Боннел Торнтон мен Джордж Колманның "The Rambler" журналына жазған бір замандас пікірін келтіреді: "Елдің ықыласы оның еңбегін марапаттасын, және Джордж II-нің жарқын билігі тұсында ағылшындар оны елемеуге болмайды, егер ол бірінші ғасырда өмір сүрген болса, Августтың ең жақын адамдарының бірі болар еді". "The Rambler" жазудың сапасы мен күші, сондай-ақ тіл мен риториканы шебер қолдануы үшін кеңінен құрметке ие болды.

Жаңғыру

1901 жылы Герберт Вивиан Джонсонның басылымын жаңғырту мақсатында "The Rambler" журналын шығарды. Жаңғыртылған журнал 1902 жылға дейін ғана жарық көрді.