Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэмюэл Джонсонның «Rambler» атты мерзімді басылымы (нақтырақ айтқанда, қысқа мақалалар жинағы) болды.
Periodical by Samuel Johnson
The Rambler was a periodical (strictly, a series of short papers) by Samuel Johnson.
Сипаттама
"Рамблер" журналы 1750 жылдан 1752 жылға дейін сейсенбі және сенбі күндері жарық көрді, барлығы 208 мақаладан тұрады. Бұл Джонсонның ағылшын тіліндегі ең тұрақты және үздіксіз жұмысы болды. "The Spectator" және "The Tatler" сияқты алдыңғы басылымдардың аттарымен ұқсас болғанымен, Джонсон өзінің журналын сол дәуірдегі стильден өзгеше проза қолдану арқылы ерекшелендірді. Көбінесе сол кездегі танымал басылымдар қарапайым, күнделікті тілде жазылса, "Рамблер" жоғары стильдегі прозамен жазылған. Осы типтегі басылымдар үшін сол кездегідей, мазмұны автордың қиялымен (және басылымның сатылуымен) шектелгенімен, көбінесе "Рамблер" мораль, әдебиет, қоғам, саясат және дін сияқты мәселелерді талқылады. Джонсон өз басылымына Дезидерий Эразм және Рене Декарт сияқты Ренессанс дәуірінің гуманистерінен цитаталар мен ойларды қосты. Оның "Рамблер" журналындағы жазбалары неоклассикалық деп есептеледі.
The Rambler was published on Tuesdays and Saturdays from 1750 to 1752 and totals 208 articles. It was Johnson's most consistent and sustained work in the English language. Though similar in name to preceding publications such as The Spectator and The Tatler, Johnson made his periodical unique by using a style of prose which differed from that of the time period. The most popular publications of the day were written in the common or colloquial language of the people whereas The Rambler was written in elevated prose. As was then common for the type of publication, the subject matter was confined only to the imagination of the author (and the sale of the publication); typically, however, The Rambler discussed subjects such as morality, literature, society, politics, and religion. Johnson included quotes and ideas in his publication from Renaissance humanists such as Desiderius Erasmus and René Descartes. His writings in The Rambler are considered to be neoclassical.
Мақсаты
The Rambler негізінен 18 ғасырдың жаңадан қалыптасқан, өркендеп келе жатқан орта тапқа арналған, олар аристократиялық қоғамдық ортада әлеуметтік қабілеттерге ие болуға ұмтылған. Ол әсіресе әлеуметтік-экономикалық одақтар құру үшін аристократиялық отбасыларға үйленген, бірақ жоғарыда сипатталғандай, тақырыптарды жақсы түсінуді қажет ететін жоғары қоғамдық ортаға енуге қажетті әлеуметтік және интеллектуалды құралдары жоқ орта таптың өкілдеріне бағытталған. "The Rambler" көшірмелері эссе түрінде жазылып, орта тапқа қолжетімді бағамен ұсынылды. Джонсон "The Rambler" журналының төртінші бөлімінде (1750 жылдың 31 наурызы) кіріспесінде "бірге пайда мен қуанышты біріктіргісі келетінін" айтады; яғни, оның еңбектерін оқығандарға интеллектуалды пайда мен әдеби қуаныш сыйлауды көздейді. Бұл "пайда мен қуанышты біріктіру" ниеті жарияланымдардың өзінде кеңінен көрініс береді және классикалық әдеби үлгінің мәнділігін көрсетеді. "The Rambler" журналындағы тақырыптардың көп бөлігі әлеуметтік емес, моральдық мәселелерге баса назар аударды. Осы тұрғыдан алғанда, Джонсонның жазбалары дидактикалық сипатта болғанымен, ол қатаң нұсқау беруден гөрі зерттеуші көзқарасты ұстанады.
The Rambler was written primarily for the newfound, rising middle class of the 18th century, who sought social fluency within aristocratic social circles. It was especially targeted to the middle class audience that were increasingly marrying into aristocratic families in order to create socio economic alliances, but did not possess the social and intellectual tools to integrate into those higher social circles which required great understanding of subjects, as listed above in the Description. Copies of The Rambler were written in essay form and were made cheaply available to the middle class. In his fourth section of The Rambler (31 March 1750), Johnson points out that he would like to "Join both profit and delight in one" in the prelude; that is, provide intellectual profit and literary delight to those who read his work. This desire to "join both profit and delight" streams throughout the publications, and is particularly resonant of Classical literary design. The majority of the subject matter in The Rambler focused more on moral than social issues. In this sense, Johnson's writings were didactic, although he maintains an explorative attitude rather than a strictly instructive voice.
"The Spectator" газетімен салыстыру
Авторы өзінің соңғы эссесінде "Мен ешқашан көпшілікке сүйікті болған емеспін" деп өкініш білдіргендей, бұл басылым бірден үлкен жетістікке жете алмады. Бұл, мүмкін, Джонсонның "The Spectator" журналынан кетуіне байланысты болған шығар, оны оның алдағы үлгісі деп санауға болады. "The Spectator" 1711-1712 жылдары Джозеф Аддисон мен Ричард Стилдің баспасында жарық көрген, жоғары мәселелерді "әзіл-қалжыңмен ойындықтау арқылы көтеріңкі мінез-құлықты жандандырғандығымен" танымал мерзімді басылым болды. "The Rambler" мақалаларының стилі мен тақырыбы жағынан жанрдағы бұрынғы танымал басылымнан гөрі ұзақ және мазмұндырақ болды. Сонымен қатар, оның дидактикалық сипаты да күшті болды. "The Rambler" көбінесе уағызға ұқсас, ой-толғамдарға арналған эсселерді қамтыды және "The Spectator" журналына тән "драматикалық" ерекшеліктерден мүлдем айырылған еді. Дегенмен, бұл басылымды тұрақты түрде оқып, құрметтейтін көптеген адамдар болды. Джонсонның өмірбаянын жазған Джеймс Босвелл, Боннел Торнтон мен Джордж Колманның "The Rambler" журналына жазған бір замандас пікірін келтіреді: "Елдің ықыласы оның еңбегін марапаттасын, және Джордж II-нің жарқын билігі тұсында ағылшындар оны елемеуге болмайды, егер ол бірінші ғасырда өмір сүрген болса, Августтың ең жақын адамдарының бірі болар еді". "The Rambler" жазудың сапасы мен күші, сондай-ақ тіл мен риториканы шебер қолдануы үшін кеңінен құрметке ие болды.
As its author lamented in its final essay, "I have never been much a favourite to the publick," the publication was not an immediate success. Perhaps this was due to Johnson's departure from The Spectator, which could be considered his precedent. The latter was a periodical published from 1711 to 1712 by Joseph Addison and Richard Steele, popular for its light treatment of elevated subjects by "enliven[ing] morality with wit." In tone and subject matter, The Rambler was both lengthier and more serious than its popular ancestor in the genre. It also had a strong element of didacticism. The Rambler contained more sermon like reflective essays and lacked the Spectator's "dramatic" qualities. There were many however who religiously read and appreciated the publication. In his biography of Johnson, James Boswell quotes one contemporary review of The Rambler by Bonnell Thornton and George Colman, "May the publick favours crown his merits, and may not the English, under the auspicious reign of George the Second, neglect a man, who, had he lived in the first century, would have been one of the greatest favourites of Augustus." The Rambler was widely respected for the quality and power of the writing and the masterful use of language and rhetoric.
Жаңғыру
1901 жылы Герберт Вивиан Джонсонның басылымын жаңғырту мақсатында "The Rambler" журналын шығарды. Жаңғыртылған журнал 1902 жылға дейін ғана жарық көрді.
In 1901, Herbert Vivian produced a magazine called "The Rambler" that he intended as a revival of Johnson's periodical. The revived magazine only lasted until 1902.