Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1987 жылы түсірілген Вим Вендерс фильмі
1987 film by Wim Wenders
"Жан құмарлық қанаттары" (Der Himmel über Berlin, ;) – 1987 жылы түсірілген романтикалық фантастикалық фильм. Фильмнің сценарийін Вим Вендерс, Питер Хандке және Ричард Рейтингер жазды, режиссері – Вендерс. Фильм көрінбейтін, өлмейтін періштелер туралы, олар Берлин қаласын мекендеп, оның тұрғындарының ойларын тыңдап, қиналғандарға көмектеседі. Қала тығыз халқымен қатар, көптеген адамдар оқшауланып, жақындарынан алыс жүреді. Бруно Ганц сомдаған періштелердің бірі, Сольвейг Доммартин сомдаған әдемі, жалғыз трапеция шеберіне ғашық болады. Періште адамдық сезімдердің қуанышын тану үшін, тамақтан ләззат алудан бастап, жақынына қол тигізуге дейін, сондай-ақ трапеция шеберімен адамдық махаббатты сезіну үшін өмірге келуді таңдайды. Батыс Берлиннің төңірегінде бейнеленген періштелер суреттерінен шабыттанған Вендерс пен автор Питер Хандке оқиғаны ойлап тапты және француз-неміс бірлескен өндірісі аясында сценарийді дамытуды жалғастырды. Фильмді Генри Алекан түсті және сепия түсті қара-ақ түстерде түсірді, соңғысы періштелердің көзімен қараған әлемді бейнелеу үшін қолданылды. Актерлік құрамында Отто Сандер, Курт Бойс және Питер Фолк бар. "Жан құмарлық қанаттары" үшін Вендерс Канн кинофестивалінде және Еуропалық кино марапатында "Үздік режиссер" сыйлығын жеңіп алды. Фильм сыншылардың да, көрермендердің де жоғары бағасын алды, ал ғалымдар оны киноның, кітапханалардың, цирктің немесе Германияның біртүтастығының маңыздылығы туралы мәлімдеме ретінде қарастырды, сонымен қатар жаңа дәуір, діни, секулярлық және басқа да тақырыптарды қамтиды. 1993 жылы "Тым алыс, тым жақын!" атты жалғасы шықты. 1998 жылы АҚШ-та "Ангелдер қаласы" атты қайта түсірілім жарық көрді. 1990 жылы көптеген киносыншылар "Жан құмарлық қанаттарын" 1980-ші жылдардың ең үздік фильмдерінің бірі деп атады.
Wings of Desire (Der Himmel über Berlin, ; ) is a 1987 romantic fantasy film written by Wim Wenders, Peter Handke and Richard Reitinger, and directed by Wenders. The film is about invisible, immortal angels who populate Berlin and listen to the thoughts of its human inhabitants, comforting the distressed. Even though the city is densely populated, many of the people are isolated or estranged from their loved ones. One of the angels, played by Bruno Ganz, falls in love with a beautiful, lonely trapeze artist, played by Solveig Dommartin. The angel chooses to become mortal so that he can experience human sensory pleasures, ranging from enjoying food to touching a loved one, and so that he can discover human love with the trapeze artist. Inspired by art depicting angels visible around West Berlin, at the time encircled by the Berlin Wall, Wenders and author Peter Handke conceived of the story and continued to develop the screenplay throughout the French and German co production. The film was shot by Henri Alekan in both colour and a sepia toned black and white, the latter being used to represent the world as seen by the angels. The cast includes Otto Sander, Curt Bois and Peter Falk. For Wings of Desire, Wenders won awards for Best Director at both the Cannes Film Festival and European Film Awards. The film was a critical and financial success, and academics have interpreted it as a statement of the importance of cinema, libraries, the circus, or German unity, containing New Age, religious, secular or other themes. It was followed by a sequel, Faraway, So Close!, released in 1993. City of Angels, a U. S. remake, was released in 1998. In 1990, numerous critics named Wings of Desire as one of the best films of the 1980s.
Сюжет
Берлин қабырғасымен бөлінген Берлинде екі періште – Дамиел мен Кассиел – қала тұрғындары көріп, естімейтіндей қаланы бақылайды. Олар берлиндіктердің ой-саналарын тыңдайды, соның ішінде ауруханаға бара жатқан жедел жәрдем машинасындағы жүкті әйелді, жолдың бойында тұрған жас әйелді және әйелінен аяқталғандай сезініп, күйреген ер адамды байқап отырады. Олардың өмір сүру себебі, Кассиелдің айтуынша, шындықты "жинақтау, куәлік ету, сақтау". Дамиел мен Кассиел әрқашан періштелер ретінде болған; олар Берлин қалаға айналғанға дейін және адамдар пайда болғанға дейін де болған. Олар Берлинде кездесетіндердің арасында "бейбітшілік эпосын" армандаған Гомер есімді қарт кісі бар. Кассиел қарт кісінің соңынан еріп, ашық далада құлаған Потсдам алаңын іздеп, граффитимен қапталған қабырғаны ғана табады. Дамиел мен Кассиел тек бақылаушы болғанымен, балалар үшін ғана көрінетін және физикалық әлеммен ешқандай қарым-қатынас жасай алмайтындықтан, Дамиел Марион есімді цирк трапеция шеберіне ғашық бола бастайды. Ол Батыс Берлиндегі трейлерде жалғыз тұрады, "Алекан циркі" жабылатынын естігенше. Көңілі күйзелген ол Crime & the City Solution музыкасымен жалғыз би билейді және қалада серуендейді. Осы арада актер Питер Фолк Батыс Берлинге келіп, қаланың нацистік өткені туралы фильм түсіреді. Фолк бір кездері періште болған, бірақ әрқашан бақылап, ешқашан өмірді сезінбеуден шаршағандықтан, әлемге қатысу үшін өзінің өлместігінен бас тартты. Сондай-ақ, шексіздіктен шаршаған Дамиелдің адам өмірінің шынайылығы мен шектеріне деген құштарлығы артады. Ол Марионмен түсінде кездеседі және Фолк оның бар екенін сезініп, оған адам өмірінің қуанышы туралы айтқанда таңғалады. Дамиел ақыры өлместігінен бас тартуға көндіріледі. Ол өмірді алғаш рет сезінеді: қан ағады, түстерді көреді, тамақтың дәмін татып, кофе ішеді. Осы арада Кассиел ғимараттан секіріп, өзін-өзі өлтіруге дайын тұрған жас жігіттің санасына еніп, оны құтқаруға тырысады, бірақ сәтсіз аяқталады және осы оқиғадан қиналады. Кассиелдің бар екенін сезінген Фолк оған Дамиелге жасағандай қол созады, бірақ Кассиел олардың үлгісін қабылдауға дайын емес. Ақырында, Дамиел Ник Кейв концерті кезінде трапеция шебері Марионмен барда кездеседі, ол онымен сәлемдесіп, ақыры өзін толық сезінуге мүмкіндік беретін махаббатты тапқанын айтады. Келесі күні Дамиел Марионмен өткізген уақытының өзін таңғалуға үйреткенін және ешқандай періште жеткізе алмайтын білімді алғанын ойлайды.
In a Berlin divided by the Berlin Wall, two angels, Damiel and Cassiel, watch the city, unseen and unheard by its human inhabitants. They observe and listen to the thoughts of Berliners, including a pregnant woman in an ambulance on the way to the hospital, a young prostitute standing by a busy road, and a broken man who feels betrayed by his wife. Their raison d'être is, as Cassiel says, to "assemble, testify, preserve" reality. Damiel and Cassiel have always existed as angels; they were in Berlin before it was a city, and before there were any humans. Among the Berliners they encounter in their wanderings is an old man named Homer, who dreams of an "epic of peace". Cassiel follows the old man as he looks for the then demolished Potsdamer Platz in an open field, and finds only the graffiti covered Wall. Although Damiel and Cassiel are pure observers, visible only to children, and incapable of any interaction with the physical world, Damiel begins to fall in love with a profoundly lonely circus trapeze artist named Marion. She lives by herself in a caravan in West Berlin, until she receives the news that her group, the Circus Alekan, will be closing down. Depressed, she dances alone to the music of Crime & the City Solution, and drifts through the city. Meanwhile, actor Peter Falk arrives in West Berlin to make a film about the city's Nazi past. Falk was once an angel, but, having grown tired of always observing and never experiencing, renounced his immortality to become a participant in the world. Also growing weary of infinity, Damiel's longing is for the genuineness and limits of human existence. He meets Marion in a dream, and is surprised when Falk senses his presence and tells him about the pleasures of human life. Damiel is finally persuaded to shed his immortality. He experiences life for the first time: he bleeds, sees colours, tastes food and drinks coffee. Meanwhile, Cassiel taps into the mind of a young man just about to commit suicide by jumping off a building. Cassiel tries to save the young man but is unable to do so, and is left tormented by the experience. Sensing Cassiel's presence, Falk reaches out to him as he had to Damiel, but Cassiel is unwilling to follow their example. Eventually, Damiel meets the trapeze artist Marion at a bar during a concert by Nick Cave, and she greets him and speaks about finally finding a love that is serious and can make her feel complete. The next day, Damiel considers how his time with Marion taught him to feel amazed, and how he has gained knowledge no angel is capable of achieving.
Даму
Сегіз жыл бойы Америка Құштама Штаттарында тұрып, жұмыс істегеннен кейін режиссер Вим Вендерс туған Батыс Германияға оралды және оның ең сүйікті бөлігі – Батыс Берлин туралы фильм түсіріп, онымен қайта байланысуды жоспарлады. Ол сонымен қатар Берлиндегі зираттарда және қала маңында періштелер тақырыбындағы өнер туындыларын байқады. Вендерс өзінің жобасында 1945 жылдан кейін адамдарды қорғағандары үшін Құдайдың періштелерін жаза ретінде Берлинге жер аударғаны туралы да бір ойды қарастырды. Вендерс Питер Хандкемен жұмыс істеді, ол көптеген диалогтарды, поэтикалық әңгімелерді және фильмде қайталап келетін "Балалық шақ әнін" жазды. Вендерс періштелер туралы энциклопедиядан Дамиел және Кассиел есімдерін тапты, сондай-ақ Сольвейг Доммартин, Бруно Ганц және Отто Сандердің суреттерін шабыт көзі ретінде пайдаланды. Хандке біртұтас әңгіме жаза алмайтынын түсінді, бірақ түсірілім барысында идеялар бойынша жазбаларын үнемі жіберуге уәде берді. Сценарист Ричард Рейтингер де Хандкенің үлесін қосқан көрінелерді жазуда Вендерске көмектесті. Осылай ұйымдастырылғандықтан, Вендерс күн сайын командасымен кездесіп, көбінесе түнде келесі күнгі жұмыстарды жоспарлап отырды. Француз өндірушісі Анатоль Дауман үлкен бюджетті қажет деп санамады, сондықтан жоба 5 миллион DM қаржымен жүзеге асырылды.
After living and working in the United States for eight years, director Wim Wenders returned to his native West Germany and wished to reconnect to it with a film about his favourite part of it, West Berlin. and noted angel themed artwork in cemeteries and around Berlin. In his treatment, Wenders also considered a backstory in which God exiled his angels to Berlin as punishment for defending humans after 1945, when God had decided to forsake them. Wenders employed Peter Handke, who wrote much of the dialogue, the poetic narrations, and the film's recurring poem "Song of Childhood". Wenders found the names Damiel and Cassiel in an encyclopedia about angels, and also had photographs of Solveig Dommartin, Bruno Ganz and Otto Sander that served as muses. Handke did not feel able to write a single coherent story, but promised to regularly send notes on ideas during production. Screenwriter Richard Reitinger also assisted Wenders in scripting scenes incorporating Handke's contributions. Given the nature of this arrangement, Wenders would hold daily meetings with his crew, frequently at late hours, to plan the logistics for the following day. French producer Anatole Dauman did not see a large budget as necessary, and the project was funded with 5 million DM.
Өндірістен кейінгі
Питер Хандке Питер Пригогда басшылығымен монтаждау процесі кезінде Батыс Берлинге келді. Хандке мұны музыкадан басқа үнсіз фильмге ұқсас деп ойлады және түсірілім кезінде Вендерске жіберген көптеген жазбаларының жоқ екенін байқады. Сондықтан Хандке өзінің жазбаларын дауыстау арқылы қосуды ұсынды. Лоран Петиганд цирк музыкасын жазды, ол аккордеон, саксофон және клавишалармен орындалған ансамбльдік туынды болды.
Peter Handke arrived in West Berlin during the editing process, led by Peter Przygodda. Handke believed it bordered on a silent film, aside from some music, and lacked much of the notes he had sent to Wenders during filming. Handke thus proposed adding his writings via voice over. Laurent Petitgand contributed the circus music, an ensemble work performed with accordions, saxophones and keyboards.
Тақырыптар мен түсіндірмелер
Жер бетіндегі адамдарға көмектесетін періштелер, рухтар немесе арбақтар туралы түсінік кинода кең тараған, мысалы, "Міне, мырза Иордан" (1941) мен "Бұл керемет өмір" және "Өмір мен өлім мәселесі" (1946) фильмдері. Бұрынғы АҚШ пен Ұлыбританияның көптеген фильмдері үлкен құрмет көрсетеді, ал басқалары көңіл көтерудің жеткілікті мөлшерін ұсынады. Пауэлл мен Прессбергердің "Өмір мен өлім мәселесі" атты еңбегінде рухтардың адам өмірін қызғанышпен қарастыратын ертедегі мысал келтірілген. Періштелердің шынайы өмірін өлімнен ажырату үшін монохромды түске ауысуы Пауэлл мен Прессбергердің фильмінде де қолданылған. "Қандай да бір қалада өмір сүру мүмкін емес" деген пікірге қарсы шыққан Роджер Кук былай деп жазды: "Адамдар ләззат алуы, ағылшын тіліндегі атаудан көрінетіндей, құмарлыққа қанаттар береді". Құдай фильмде аталмаған, тек "Алысырақ, жақын!" фильмінің жалғасында ғана айтылған, періштелер адамдарды "Онымен" байланыстыру мақсатын айтады. Ғалымдар Роберт Филипп Колкер мен Питер Бейкене Құдай жоқ дегенді Нью-Эйдж нанымдарына жатқызды, Дамиелдің "құлауы" Люцифердің оқиғасына ұқсас, бірақ зұлымдықпен байланысты емес. Рецензент Джеффри Оверстрит "Вендерс өзінің шіркеу тәрбиесін артта қалдырды" және кинодағы періштелер "білімге ие болғандықтан, ол өзінің ерекшеліктеріне сай жасай алатын өнертабыстар" деп біледі, бұл Киелі кітапқа деген сеніміне көп мән бермейді. Оверстрит оларды "адамдық сезімнің қуанышын жоғалтқан кейіпкерлер" деп сипаттады. Алайда профессор Крейг Детвайлер Берлиннің аспаннан көрінісі мен қорғаншы періштелер идеясы Құдайды еске салады деп сенді. Авторлар Мартин Брэйди мен Джоанн Лиал Дамиелді тіпті көрінбейтін нәрселер азғырып жатса да, Берлин атмосферасы адамның Дамиел әлі де "шиыр, миф және діннің орнында" екенін білдіреді. Бір көріністе Дамиел мен Кассиел өздерінің бақылауларындағы оқиғаларды бөлісу үшін кездеседі, олардың қызметі өткенді сақтау болып табылады. Профессор Александр Граф бұл фильмдерді киномен байланыстырады деп жазды, Вендерс "Қалаудың қанаттары" фильмінің өзі Берлиннің сол кезден бері жойылған немесе өзгертілген жерлерін бейнелейді немесе көрсетеді, соның ішінде көпір, Потсдам плац және қабырға. Соңғы атаулары: "Барлық бұрынғы періштелерге, әсіресе Ясуджироға, Франсуаға және Андрейге арналған" (барлығы Вендерстің әріптестері Ясуджиро Озуға, Франсуа Труффоға және Андрей Тарковскийге сілтеме). Бұл режиссерлердің барлығы фильмнің түсірілуі алдында қайтыс болды, Колкер мен Бейкене олардың Вендерске әсер еткенін айтады: Озу Вендерске тәртіпті үйретті; Труффо адамдардың, әсіресе жастардың байқауы; және Тарковский, Вендерске аз әсер еткен, мораль мен сұлулықты қарастыру. Режиссерлерді періштелер деп тану фильм кейіпкерлерінің түсіру қызметімен байланысты болуы мүмкін. Академик Лора Маркус кино мен баспаның арасындағы байланыс періштелердің кітапханаларға деген сүйіспеншілігінен де қалыптасады деп сенді, өйткені Вендерс кітапхананы "естелік пен қоғамдық кеңістіктің" құралы ретінде бейнелейді, оны керемет орынға айналдырады. Дамиелдің "Балалық жырын" жазу үшін қалам немесе материалдық емес қаламды қолдануы да баспаға және сауаттылыққа құрмет, Маркустың болжамы бойынша, "бәлкім, тіпті келесі көрнекі бейнелерді босату". Колкер мен Бейкене поэзияны қолдануды сценарий жазушы Питер Хандкедің тілді жалпы риторикадан жоғары рухани деңгейге көтерудегі күш-жігерінің бөлігі ретінде түсіндірді. Детвейлер поэзияны қарап, Хандкедің "Балалық жыры" Пауылдың 1 Коринфтіктерге 13 тармағына ұқсас екенін айтты ("Мен бала кезімде бала сияқты сөйледім, бала сияқты түсіндім, бала сияқты ойладым"). Профессор Терри Уодделл өлеңнің басты тақырыбы ретінде "балалық шақтың маңыздылығын" белгілегенін, балалар періштелерді көре алатынын және оларды сұрақсыз қабылдай алатынын, оларды қиялдағы достар құбылысымен байланыстыратынын атап өтті. Фильмді Германияның қайта бірігуіне шақыру ретінде де оқыды, ол 1990 жылы болды. Эссе авторлары Дэвид Колдуэлл мен Пол Риа оны екі қарама-қарсы серияны ұсыну ретінде көрді: Шығыс пен Батыс, періште мен адам, еркек пен әйел. Вендерс періштелері Қабырғамен байланысты емес, Шығыс және Батыс Берлиндегі ортақ кеңістікті көрсетеді, бірақ Шығыс Берлин негізінен қара және ақ болып қала береді. Ғалым Мартин Есингаузен фильмде қайта бірігу ешқашан болмайды деп болжады және оның аумақтық және "жоғары" бөліністерді, "дене және рухани, өнер мен шындықты, қара және ақ және түс" қарастыруын атап өтті. Зерттеуші Хелен Стоддарт, цирк пен трапеция шебері Марионды бейнелеуді талқылағанда, Марионның классикалық цирк кейіпкері екенін, қауіптің бейнесін және одан кейін әлеуеттің бейнесін жасайтынын айтты. Стоддарт Гомер мен Марион Берлинде табылған тарихтың қалдықтарында болашақты таба алатынын айтты. Стоддарт оқиғаның айналымды сипатын, соның ішінде физикалықты көре алмайтын періште (Дамиел) мен "беттерді көре алатын" нақты емес періште (Марион) арасындағы параллельді қарастырды. Марионның барлық бағыттар қабырғаға жететінін айтуы және соңғы француз тіліндегі "Біз жолға шықтық" сөзі, экранда "Жалғасы бар" деп көрсетілгені, "жаңа бастауға соңғы қозғалыс" екенін көрсетеді. "Фильм және философия" журналында жазған Натан Уолфсон Ролан Бартстың еңбектерін, әсіресе S/Z-ді үлгі ретінде келтіріп, "Қалаудың қанаттарының" бұл "періштелік" бөлігі көрерменде белгілі бір жауаптарды шақыруға бағытталғанын айтты. Бұл жауаптар Дамиел мен Марионның қатысатын трансформациясының негізін құрайды. Фильм көрерменді ұқсас трансформацияға дайындап, авторлық және агенттіктерді зерттеу арқылы осы процеске қатысуға шақырады.
The concept of angels, spirits or ghosts who help humans on Earth had been common in cinema, from Here Comes Mr. Jordan (1941) to the 1946 works It's a Wonderful Life and A Matter of Life and Death. Many earlier U. S. and U. K. films demonstrate high amounts of reverence, while others allow reasonable amounts of fun. Powell and Pressburger's A Matter of Life and Death presents an early example of spirits being jealous of the lives of humans. The shift from monochrome to colour, to distinguish the angels' reality from that of the mortals, was also used in Powell and Pressburger's film. While Wings of Desire does not portray Berliners as living in a utopia, academic Roger Cook wrote that the fact that people have pleasure "gives, as the English title suggests, wings to desire". God is not mentioned in the film, and is only referred to in the sequel Faraway, So Close! when the angels state a purpose to connect humans with "Him". Scholars Robert Phillip Kolker and Peter Beickene attributed the apparent lack of God to New Age beliefs, remarking Damiel's "fall" is similar to the story of Lucifer, though not related to evil. Reviewer Jeffrey Overstreet concurred that "Wenders had left his church upbringing behind", and the cinematic angels are "inventions he could craft to his specifications", with little regard for biblical beliefs. Overstreet characterized them as "whimsical metaphors, characters who have lost the joy of sensual human experience". Nevertheless, Professor Craig Detweiler believed the sky level view of Berlin and the idea of guardian angels evoke God. Authors Martin Brady and Joanne Leal added that even if Damiel is tempted by seemingly profane things, the atmosphere of Berlin means the human Damiel is still in "a place of poetry, myth and religion". In one scene, Damiel and Cassiel meet to share stories in their observations, with their function revealed to be one of preserving the past. Professor Alexander Graf wrote this connects them to cinema, with Wenders noting Wings of Desire itself depicts or shows places in Berlin that have since been destroyed or altered, including a bridge, Potsdamer Platz and the Wall. The closing titles state: "Dedicated to all the former angels, but especially to Yasujiro, François and Andrej" (all references to Wenders' fellow filmmakers Yasujirō Ozu, François Truffaut, and Andrei Tarkovsky). These directors had all died before the release of the film, with Kolker and Beickene arguing they were an influence on Wenders: Ozu had taught Wenders order; Truffaut the observation of people, especially youth; and Tarkovsky, a less clear influence on Wenders, consideration of morality and beauty. Identifying directors as angels could tie in with the film characters' function to record. Academic Laura Marcus believed a connection between cinema and print is also established in the angels' affinity for libraries, as Wenders portrays the library as a tool of "memory, and public space", making it a miraculous place. The depiction of Damiel, by using a pen or an immaterial pen, to write "Song of Childhood", is also tribute to print and literacy, introducing, or as Marcus hypothesized, "perhaps even releasing, the visual images that follow". Kolker and Beickene interpreted the use of poetry as part of screenwriter Peter Handke's efforts to elevate language above common rhetoric to the spiritual. Reviewing the poetry, Detweiler remarked that Handke's "Song of Childhood" bears parallels to St. Paul's 1 Corinthians 13 ("When I was a child, I spoke as a child, I understood as a child, I thought as a child "). Professor Terrie Waddell added that the poem established "centrality of childhood" as a key theme, noting that the children can see angels and accept them without question, tying them in with the phenomenon of imaginary friends. The film has also been read as a call for German reunification, which followed in 1990. Essayists David Caldwell and Paul Rea saw it as presenting a series of two opposites: East and West, angel and human, male and female. Wenders' angels are not bound by the Wall, reflecting East and West Berlin's shared space, though East Berlin remains primarily black and white. Scholar Martin Jesinghausen believed the film presumed reunification would never happen, and contemplated its statements on divides, including territorial and "higher" divides, "physicality and spirituality, art and reality, black and white and colour". Researcher Helen Stoddart, in discussing the depiction of the circus and trapeze artist Marion in particular, submitted that Marion is the classic circus character, creating an image of danger and then potential. Stoddart argued that Homer and Marion may find the future in what remains of history found in Berlin. Stoddart considered the circular nature of the story, including a parallel between the angel who cannot see the physical (Damiel), and the faux angel (Marion) who can "see the faces". Marion also observes that all directions lead to the Wall, and the final French dialogue "We have embarked" while the screen states "To be continued", suggests "final movement to a new beginning". Writing in the journal Film and Philosophy, Nathan Wolfson cites Roland Barthes's work—especially S/Z—as a model to argue that "This 'angelic' portion of Wings of Desire deliberately invokes in the viewer a set of specific responses. These responses provide the foundation for the transformation that Damiel and Marion participate in. The film prepares the viewer for an analogous transformation, and invites the viewer to participate in this process, through an exploration of authorship and agency."
Стиль
[[Файл:Rainer Maria Rilke, 1900. jpg|thumb|upright|Райнер Мария Рильке ақындығы түсінік пен стильге әсер етті. «Орион Классикас» АҚШ дистрибьюторы ретінде, фильм 1988 жылдың 29 сәуірінде Нью-Йорк қаласында PG-13 рейтингісімен «Wings of Desire» (Құдайдың қанаттары) деген атпен көрсетілді. Кейіннен 2015 жылдың ақпан айында 65-ші Берлин халықаралық кинофестивалінде Вендерстің құрметті «Алтын аю» сыйлығын тағайындау мақсатымен көрсетілді. Вим Вендерс қоры түпнұсқа қара-ақ және түсті киноленталарды пайдалана отырып, 4K сандық қалпына келтіру жұмысын жүзеге асырды. Фильмнің жаңа нұсқасы 2018 жылдың 16 ақпанында 68-ші Берлин халықаралық кинофестивалінде «Berlinale Classics» бағдарламасы аясында «Кино Интернешнл» кинотеатрында тұңғыш рет көрсетілді.
[[File:Rainer Maria Rilke, 1900. jpg|thumb|upright|Rainer Maria Rilke's poetry influenced the concept and style. With Orion Classics as its U. S. distributor, it opened in New York City as Wings of Desire on 29 April 1988 with a PG 13 rating. It later screened at the 65th Berlin International Film Festival in February 2015, to mark Wenders' Honorary Golden Bear. The Wim Wenders Foundation produced a digital 4K restoration using the original black and white and colour film stock. This new version of the film premiered on 16 February 2018 during the 68th Berlin International Film Festival at Kino International, as part of the "Berlinale Classics" programme.
Кассалық жинақ
"Берлиннің үстіндегі аспан" Германияда 922 718 көрушіні қамтыды. "Дезидер қанаттары" деген атаумен Францияда тағы 1 079 432 көруші көрді. Фильм Солтүстік Америкада 1989 жылдың 11 мамырында 3,2 миллион долларлық касса жинап, көрсетілімін аяқтады. Нью-Йоркте Дэвид Денби оны "ерекше" және "мүмкін, ең ұлы неміс фильмі" деп атады. Дессон Хоу оны "сезімдер мен рухқа әсер ететін биік көрініс" деп сипаттады. Джанет Маслин, The New York Times газетінде жазған мақаласында, оның идеясын "тартымды", бірақ орындалуын "артық жүктелген" деп бағалады. Variety журналында Дэвид Страттон бейнелерін, актерлік шеберлігін және Книпердің музыкасын жоғары бағалады, сонымен қатар фильмде Вендерстің рок музыкасына деген құштарлығын көрсетті. The Washington Post басылымының Рита Кемпли Вендерс пен Хэндкеге "миф пен философиялық қиялдың, бейнелерге толы және Ганцтің орындауымен сүйкімділенген" әлемін жасағаны үшін алғыс айтты. Паулин Каел оған қарсы пікір білдірді: "Бұл көрермендерді әлсіз сезінуге жеткілікті". They Shoot Pictures, Don't They? онлайн фильм ресурсына сәйкес, "Дезидер қанаттары" 1987 жылдың ең танымал фильмі атанды. [[File:Bruno Ganz DFF Tokyo 2005. jpg|thumb|Бруно Ганц Дамиел рөлі үшін оң пікірлер алды; бұл, мүмкін, 2004 жылға дейін оның ең есте қалған рөлі болды. Premiere оны 1980 жылдардың ең ұлы екінші фильмі деп таныды. Empire сыншысы Ян Нейтан 2006 жылғы шолуында бес жұлдыз берді, оның поэзиясы, жалғыздық тақырыбы және Ганцтің актерлік шеберлігін жоғары бағалады. 2004 жылы The New York Times газеті фильмді "Ең жақсы 1000 фильмнің" тізіміне енгізді. 2007 жылы Сольвейг Доммартиннің қазасына байланысты Der Spiegel бұл фильмді поэтикалық шедевр ретінде еске алды. 2009 жылы Criterion DVD-сін қарап, Time Out сыншысы Джошуа Роткопф оны көркем фильм әлеміне кіріспе деп атады, сонымен қатар оның заманының өнімі екенін, әндерін атап өтті. National Review журналының жазушысы Джон Саймон басқаша пікір білдірді. Ол "Дезидер қанаттарын" "жағымсыз" және "130 минуттық құлақтандыратын нәрсе" деп сипаттады. Кейін ол 2010 жылы Empire журналының "Әлемдік киноның ең жақсы 100 фильмі" тізімінде 64-орынды иеленді. 2011 жылы The Guardian оны Берлиндегі ең жақсы 10 фильмнің қатарына қосты. Les Inrockuptibles журналының 2014 жылғы шолуы оны керемет, уақыттан тыс және поэтикалық фильм деп жариялады. Сол жылы aVoir aLire француз сыншылары да оның поэзиясын жоғары бағалады және Берлин кейіпкерлердің бірі болады деп, Алекан, Хандке, Кейв пен Книпердің маңызды үлесін атап өтті. Неміс журналисі Майкл Сонтеймер 1980 жылдардан бері Берлиннің қаншалықты өзгергенін түсіну үшін оны көруді ұсынды, әсіресе Дамиел Берлин арқылы жүргенде түсірілген қараңғы суреттерге назар аударуды ұсынды. 2015 жылғы киножүргізімінде Леонард Мальтин оған үш жарым жұлдыз берді, оны "көңілді қалдыратын" және "лирикалық" деп сипаттады. Джонатан Розенбаум фильмнің Дамиел адам болып өзгермес бұрынғы бөлігін "Вендерстің ең керемет жетістіктерінің бірі" деп жариялады. 2017 жылы Le Monde газетінде оның ақ-қара суретке түсірілген көркемдік ерекшеліктері, поэзиясы және тарихқа терең үңілуіне байланысты бес жұлдыздың төртеуі деп бағаланды. Неміс Der Tagesspiegel басылымы 2016 жылы фильмнің есте қаларлық бейнелерін еске алды, Дамиелді періште ретінде және кітапхана сахналарын атады. Канн кинофестивалінің 30 жылдығына орай Джессика Ричи Рожебертке жазған мақаласында, ол фильмді жақсы көретінін, тіпті атеист болса да, мойындады, ақ-қара суретке түсірілгеніне және әлем қорқынышты көрінсе, құштарлықтың күшті екеніне ризашылық білдірді. Rotten Tomatoes сайтында фильмнің мақұлдау деңгейі сыншылардың пікірлеріне негізделген, орташа рейтингі бар. Сайттың сыншыларының консенсусы: "Равиштан тыс, "Дезидер қанаттары" - Вим Вендерстің махаббаттың адамды қалай жасайтыны туралы ауыр және жүректі жаулап алуы". Фильм BBC-нің 2018 жылғы "Ең жақсы 100 шетел тіліндегі фильм" тізімінде 34-орынды иеленді.
Der Himmel über Berlin had 922,718 admissions in Germany. Under the title Les Ailes du désir, it had a further 1,079,432 admissions in France. The film finished its run in North America on 11 May 1989, having grossed $3.2 million, In New York, David Denby hailed it as "extraordinary", and possibly "the ultimate German movie". Desson Howe cited it for "a soaring vision that appeals to the senses and the spirit." Janet Maslin, writing for The New York Times, called it "enchanting" in its concept, but "damagingly overloaded" in execution. In Variety, David Stratton embraced the visuals, the performances and Knieper's score, adding the film also showcased Wenders' taste for rock music. The Washington Posts Rita Kempley credited Wenders and Handke for crafting a "whimsical realm of myth and philosophical pretense, dense with imagery and sweetened by Ganz's performance". Dissenting, Pauline Kael remarked, "It's enough to make moviegoers feel impotent". According to online film resource They Shoot Pictures, Don't They?, Wings of Desire is the most acclaimed film of 1987. [[File:Bruno Ganz DFF Tokyo 2005. jpg|thumb|Bruno Ganz received positive reviews for his performance as Damiel; it was possibly his most remembered role before 2004. Premiere voted it the second greatest film of the 1980s, after Raging Bull. Empire critic Ian Nathan gave it five stars in his 2006 review, hailing it for its poetry, themes of loneliness, and Ganz's acting style. In 2004, The New York Times included the film on its list of "the Best 1,000 Movies Ever Made". On reflecting on Solveig Dommartin's death in 2007, Der Spiegel recalled the film as a poetic masterpiece. Reviewing the Criterion DVD in 2009, Time Out critic Joshua Rothkopf called it an introduction to the art film, but also a product of its time, mentioning the songs. John Simon of the National Review had a differing opinion. He described Wings of Desire as both "obnoxious" and as a "130 minute mess". It was later ranked 64th in Empire magazine's "The 100 Best Films Of World Cinema" in 2010. In 2011, The Guardian placed it in the 10 best films ever set in Berlin. Les Inrockuptibless 2014 review declared it a great film, timeless, and poetic. That year, French critics at aVoir aLire also praised its poetry, and said Berlin becomes one of the characters, crediting Alekan, Handke, Cave and Knieper for important contributions. German journalist Michael Sontheimer recommended seeing it to understand how radically Berlin has been altered since the 1980s, particularly looking at the somber images when the human Damiel walks through Berlin. In his 2015 Movie Guide, Leonard Maltin awarded it three and a half stars, describing it as "Haunting" and "lyrical". Jonathan Rosenbaum declared the bulk of the film before Damiel becomes human as "one of Wenders's most stunning achievements". In 2017, Le Monde rated it four stars out of five, citing the aesthetics of its black and white photography, poetry and contemplation of history. The German news publication Der Tagesspiegel recounted the film's memorable imagery in 2016, listing Damiel as an angel and the library scenes. On the 30th anniversary of the Cannes screening, Jessica Ritchey posted on Rogerebert. com that she found it odd to be an atheist and love the film, expressing admiration for the black and white photography and the overall message that when the world seems terrible, desire is powerful. On review aggregator website Rotten Tomatoes, the film has an approval rating of based on reviews from critics, with an average rating of The website's critical consensus reads, "Beyond ravishing, Wings of Desire is Wim Wenders' is aching and heartbreaking exploration of how love makes us human." The film ranked 34th in BBC's 2018 list of The 100 greatest foreign language films voted by 209 critics from 43 countries around the world.
Мұра
1993 жылы Вендерс "Қашықта, бірақ жақын!" атты жалғасын түсірді, ол жалғасын жасау үшін емес, қайта бірігуден кейінгі Берлинді зерттеуді артық деп санады. 1998 жылы Брэд Силберлинг режиссерлік еткен АҚШ-та "Ангелдер қаласы" атты қайта түсірілім жарық көрді. Оқиға Лос-Анджелес қаласына көшірілді, ал басты рөлдерде Мег Райан мен Николас Кейдж ойнады. Прагада Жан Нувель "Ангел" ғимаратын жобалады, онда фильмнен алынған періште Смихов ауданының халқын бақылайды. "Жанартайдың қанаттары" пьесасының сахналық бейімделуін 2003 жылы Ұлыбританияның Ньюкасл-апон-Тайн қаласындағы "Northern Stage" театр компаниясы жасады. Бұл ерекше бейімделуде қаланың түсірілімдері мен қоғамдық оқиғалар қолданылды, оны Алан Лайджард бейімдеді және режиссерлік етті. 2006 жылы Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы American Repertory Theater және Toneelgroep Amsterdam Гидеон Лестер мен Диркье Хоутман жасаған және Ола Мафалани режиссерлік еткен тағы бір сахналық бейімделуді ұсынды. Вендерстің әңгімесі Тони Кушнердің "Америкадағы періштелер" пьесасына да ықпал етті, онда періштелер қиын жағдайдағы қарапайым адамдармен араласады. R. E. M. тобының "Everybody Hurts" музыкалық видеосы да фильмнен шабыттанды.
right|upright|thumb|Prague's Angel by Jean Nouvel. In 1993, Wenders made a sequel, Faraway, So Close!, which he found desirable to explore Berlin post reunification, more so than for the sake of a sequel. In 1998, a U. S. remake directed by Brad Silberling called City of Angels was released. The setting was moved to Los Angeles and Meg Ryan and Nicolas Cage starred. In Prague, Czech Republic, Jean Nouvel designed Angel, a building that features an angel from the film observing the people of the Smíchov district. A stage adaptation of Wings of Desire was created by the Northern Stage theatre company in Newcastle upon Tyne, U. K. in 2003. This particular adaptation, which used film footage of the city and stories from the community, was adapted and directed by Alan Lyddiard. In 2006, the American Repertory Theater in Cambridge, Massachusetts, and Toneelgroep Amsterdam presented another stage adaptation, created by Gideon Lester and Dirkje Houtman and directed by Ola Mafaalani. Wenders' story was also an influence on the play Angels in America by Tony Kushner, in which angels intermingle with troubled mortals. R. E. M.'s music video for "Everybody Hurts" also takes cues from the film.