Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон суретшісі (1733–1795)
Japanese artist (1733–1795)
Маруяма Окё (円山 応挙, 圓山 應舉), шын аты Маруяма Масатака, XVIII ғасырдың соңында жұмыс істеген жапон суретшісі. Ол Киотоға көшіп, сол кезде қытай, жапон және еуропалық өнер туындыларын зерттеді. Батыстың нақты бейнелеу стилі шығыстың сәндік дизайнымен үйлесіп, Окё Маруяма сурет мектебін құрды. Көптеген суретші әріптестері оның туындыларын табиғатты тым жақсы бейнелеуге берілгендік деп сынағанмен, ол қарапайым халыққа ұнады.
Maruyama Ōkyo (円山 応挙, traditional characters: 圓山 應舉), born Maruyama Masataka, was a Japanese artist active in the late 18th century. He moved to Kyoto, during which he studied artworks from Chinese, Japanese and Western sources. A personal style of Western naturalism mixed with Eastern decorative design emerged, and Ōkyo founded the Maruyama school of painting. Although many of his fellow artists criticized his work as too slavishly devoted to natural representation, it proved a success with laypeople.
Ерте мансап
Окё Аноода, қазіргі Камеока, Киотода шаруа отбасында дүниеге келді. Жасөспірім шағында Киотоға көшіп, қала тұрғындарының (чоньин) тобына қосылды. Ол ойыншық дүкенінде шәкірт болды, онда қуыршақтардың беттерін салды. Дүкен еуропалық стереоскоптарды сатуға кірісті, оларға қарағанда үш өлшемді бейне пайда болатын жаңалықтар еді. Бұл Окё үшін батыс стиліндегі перспективамен танысқаны алғашқы рет болды, және 1767 жылы ол осы бейнелердің бірін салуға тырысты. Ол "Порт көрінісі" ("Harbour View") атты бір тұсқа қарайтын перспективадағы кішкентай сурет жасады. Окё көп кешікпей стереоскоптық суреттерді (көздік суреттерді) салу тәсілдерін меңгерді. Осы қалыптасу кезеңінде Окё қытай суреттерін де зерттеді. Ол әсіресе XIII ғасыр суретшісі Цян Сюаньның гүлдерін егжей-тегжейлі салған туындыларын және XVI ғасыр суретшісі Цю Иннің туындыларын жоғары бағалады. Шындығында, Окё есіміндегі "кё" Ч'ен Хсуанға құрмет көрсету үшін қабылданған. Ол тіпті қытайлықтардың атына бір иероглифпен қол қою әдетін қысқа мерзімге қабылдады, сондықтан ол біраз уақыт бойы Окё Эн деп аталды. Ол Мин және Цин кезеңдерінің суреттерін де зерттеді. Ең бастысы, Окё кез келген батыс суреттерін немесе гравюраларын құлшына зерттеді.
Ōkyo was born into a farming family in Ano o, in present day Kameoka, Kyoto. As a teenager, he moved to Kyoto and joined the townspeople (chōnin) class. He apprenticed for a toy shop, where he painted the faces onto dolls. The shop began selling European stereoscopes, novelties that when looked into presented the illusion of a three dimensional image. It was Ōkyo's first look at Western style perspective, and in 1767 he tried his hand at one of the images. He created Harbour View, a small picture in single point perspective. Ōkyo soon mastered the techniques of drawing stereoscope images (, eyeglass pictures). During these formative years, Ōkyo studied Chinese painting as well. He particularly admired the works of Qian Xuan, a 13th century painter known for his detailed flower drawings, and Qiu Ying, a 16th century figure painter. In fact, the "kyo" in Ōkyo's name was adopted in tribute to Ch'ien Hsüan. Ōkyo even briefly adopted the Chinese practice of signing his name with one character, so for a time he was known as Ōkyo En. He also studied Ming and Qing paintings. Perhaps most significantly, Ōkyo eagerly studied any Western paintings or prints he could find.
Жетістік
Окёға алғашқы ірі тапсырма 1768 жылы Оцудағы Энманьин ғибадатханасының иесі Юджодан келді. Келесі үш жылда Окё "Жеті қайғы мен жеті бақыт" атты картинасын жасай бастады, ол жаман және жақсы карманың салдарының бейнесі болды. Үш томдық суреттің жалпы ұзындығы шамамен 45 метрді құрайды. Окё суреттегі адамдардың үлгілерін табуға тырысты, тіпті қорқып кеткен бұқалардың адамды екіге жарып жібергендей шоқтығушылық көріністері үшін де іздеді. Оның туындысына жазған кіріспесінде, Буддизм принциптеріне шын сену үшін адамдар Нирвананың немесе тозақтың қияли бейнелерін емес, шындықты көруі керек деп сенгендігі айтылған. Басқа суретшілер Окёның стилін сынады, оның дене бітіміне тым көп көңіл бөлгенін, ол нақты өмірге тым жақын болғанын және лайықсыз туындылар жасағанын айтты. Окё, бәлкім, жалаңаш үлгілерден сурет салатын алғашқы жапон суретшісі болды. Окёның шеберлігіне жұртшылықтың қатысы Ван Бриссен баяндаған аңызға қарағанда белгілі. Бір даймё Окёға жоғалған туысының "көлеңке суретін" салуды тапсырды. Жұмыс аяқталғаннан кейін, көлеңке суреті суреттен шығып, ұшып кетті.
Ōkyo's first major commission came in 1768 from Yūjō, abbot of a temple in Ōtsu called Enman'in. Over the next three years, Ōkyo painted The Seven Misfortunes and Seven Fortunes, a depiction of the results of both bad and good karma. The three scrolls total about 148 ft (45 m) in length. Ōkyo tried to find models for the people depicted in them, even for the shocking images such as a man being ripped in two by frightened bulls. His introduction to the work states that he believed that people needed to see reality, not imaginary images of Nirvana or Hell, if they were to truly believe in Buddhist principles. Other painters were critical of Ōkyo's style. They found it to be overly concerned with physical appearances, alleging that he was too beholden to the real world and produced undignified works. Ōkyo was probably the first Japanese artist to do life drawings from nude models. The public's perception of Ōkyo's skill is evident in a legend recounted by Van Briessen. The story goes that a daimyō commissioned Ōkyo to paint a "ghost image" of a lost family member. Once the work was completed, the ghost image came off the painting and flew away.
Маруяма мектебі
Сәттілік Окёны Киотода мектеп ашуға ынталандырды, онда ол өзінің жаңа стилін үйрете алатын болды. Ол дарынды сурет салу шебері болды, ал Гошун кейіннен Шидзё мектебін құрды.
Success prompted Ōkyo to start a school in Kyoto, where he could teach his new style. He was a talented art teacher, Goshun later went on to found the Shijō school.
Стиль
Маруяма стилі – Эдо дәуірінің ортасында суретші Маруяма Окё құрған сурет мектебі. Жапон суретінің ерте заманауи мектептерінің бірі болып табылатын Маруяма стилі, 18-шы ғасырдың ортасында Киото қалаларында қалыптасқан реалистік көзқарастарға негізделген. Реализмді дәстүрлі әшекейлік элементтермен үйлестіретін жаңа стилімен жапон суретшілігіне зор ықпал етті. Бұл стиль tsukeitate деп аталатын техникамен ерекшеленеді, онда шекара сызылмайды және бояумен көлеңке түсіріледі. Окёнің сурет салу стилі батыстың реализмін шығыстың әшекейлік сурет өнерімен біріктірді. Оның туындылары батыстың жарық пен көлеңке туралы түсінігін көрсетеді, бірақ Окёнің жұмыстары жапондық сипаттарын сақтайды. Еуропалық суреттерден өзгеше, Окёнің суреттерінде аралық тон аз. Сонымен қатар, ол шығыс дәстүріне сәйкес, объектілерді айналасы аз бейнелейді, көбінесе суреттерінде қарапайым фонда бір ғана нысан болады. Табиғат ғана оның тақырыбы емес, Окёнің көптеген жұмыстары Киотоның сауда орталығындағы күнделікті өмір көріністерін бейнелейді. Қабықтың суреті tsuketate техникасымен салынған, ол контурларды қолданбайды, көлемділік сезімін тудыру үшін тек қара және ақ түстер қолданылады.
Maruyama style is a school of painting founded by the mid Edo period painter Maruyama Okyo. One of the leading schools of early modern Japanese painting, the Maruyama style was based on the realistic sensibilities of the emerging townships of Kyoto in the mid 18th century and had a major influence on Japanese painting with its new style that fused realism with traditional decorative elements. It is characterised by the use of a technique known as tsukeitate, in which a frame is not drawn and ink shading is added. Ōkyo's painting style merged a tranquil version of Western naturalism with the Eastern decorative painting of the Kanō school. His works show a Western understanding of highlight and shadow. Still, Ōkyo's works remain Japanese. Unlike European painting, Ōkyo's images have very few midtones. Moreover, he follows the Eastern tradition in depicting objects with very little setting; often his pictures feature a single subject on a plain background. Nature was not his only subject; many works by Ōkyo depict normal scenes from life in Kyoto's commercial area. The bark is painted in the tsuketate technique, which uses no outlines, just dark and light shades to create the illusion of volume.